Relaties
alle pijlers
Nog steeds moeilijk
zondag 12 juni 2011 om 11:38
Hoi,
Ik weet niet of dit mij gaat helpen, maar ik probeer het toch.
Ik ben 20 jaar en val op vrouwen. In januari heeft mijn ex het uit gemaakt nadat we 1,2 jaar een relatie hebben gehad. Dat is voor de meesten waarschijnlijk niet heel lang, maar het voelde wel heel erg goed en ik was gek op haar!
2 weken voor dat ze het uit heeft gemaakt vertelde ze dat ze twijfelde over wat haar gevoel was. Daar wilde ze over na denken. Ik heb haar de tijd gegeven om er over na te denken maar ondertussen was ik wel heel erg in paniek. Ze heeft het uiteindelijk dus uitgemaakt, omdat ze tot de conclusie was gekomen dat haar gevoel te weinig was voor een relatie.
Ik kan het nog steeds niet begrijpen, wat ik ook doe en wat ik ook denk. Ze was in het weekend dat ze vertelde dat ze twijfelde nog bij mij en het was heel leuk, ik had totaal niks in de gaten! Terwijl ze nog een keer eerder had gezegd dat ze twijfelde en toen had ik het wel gemerkt.
Zij zegt zelf dat er geen reden is waardoor haar gevoel minder is geworden, maar dat kan ik me gewoon niet voorstellen!
Ik ben van me zelf erg onzeker en ik vroeg tijdens de relatie ook heel vaak dingen ter bevestiging. Bijvoorbeeld als ze met vrienden uit ging zei ik dat ze op moest passen met drinken en andere mensen en nog meer van dat soort 'wantrouwige' dingen. Ik wist diep van binnen dat ze niet vreemd zou gaan, maar toch was ik bang dat ze iemand anders zou tegen komen.
Zij zegt zelf dat het er niks mee te maken heeft. Laatst zei ze wel dat het onbewust misschien wel mee speelde, maar zeker geen echte oorzaak.
Het klinkt misschien raar, maar ik heb nu pas echt door wat ik verkeerd deed in de relatie. Er waren nooit echte ruzies, maar wel kleine dingetjes die meestal door mij kwamen denk ik. Ik weet ook niet waarom ik dat steeds bleef vragen. Misschien wel doordat zij niet iemand is die vaak zegt dat ze van me houdt, misschien word ik daar onzeker van.. ik weet het niet. Dat maakt verder ook niet uit, want het speelt niet meer nu.
Ik verwijt me zelf wel nog steeds allemaal dingen. Ik heb zo veel spijt van bepaalde dingen in de relatie en ik ben er bijna zeker van dat het daar door is uitgegaan. Ik kan het maar niet los laten, hoe moet ik dit doen?!
Iedereen die ons nog wel eens samen ziet als we als vrienden afspreken zegt ook dat het lijkt alsof we nog een relatie hebben, de manier hoe we naar elkaar kijken etc.
Misschien moet ik er nog bij vermelden dat ik haar eerste relatie was en ze best een stresskont is wat betreft school en drukte.
We woonden 300km bij elkaar vandaan, maar zagen elkaar wel ongeveer wekelijks. Daar heb ik ook aan gedacht als oorzaak van dat haar gevoel weg is gegaan, dat er een te grote druk op haar kwam te liggen.
Zo veel geprobeerd.. Ook heb ik over een psycholoog nagedacht, maar als ik dan een stap wil zetten voel ik me weer beter dus doe ik het niet, luiheid. Misschien is dat ook wel wat overdreven, het is 5 maanden uit en er zal ook wel tijd over heen moeten gaan. Maar voor mij voelt het als een eeuwigheid.
Waarschijnlijk maak ik me veel te druk over dingen waar ik me niet druk over zou moeten maken.
Ik hoop dat iemand kleine tips voor me heeft. Misschien heeft iemand dit ook wel ervaren.
Ik ben er over na aan het denken om haar binnenkort een brief te sturen, dat wilde ik al in april doen maar dat had ik steeds uitgesteld, omdat ik geen zin had in gedoe. Maar toen ik een keer aan het schrijven was voelde het als een enorme opluchting.
Voor mijn gevoel loop ik nog met 100 vragen rond in m'n hoofd die zij wellicht kan beantwoorden. Ik durf alleen niet zo goed, omdat ik haar ook niet nog steeds tot last wil zijn. Zij zal het helemaal hebben afgesloten en dan kan ik me voorstellen dat het irritant is als je ex weer met vragen aan komt.
Nouja, ik weet niet of het erg zinvol is om het te posten, maar misschien is er iemand die mij een klein beetje kan helpen.
Sorry voor de lange tekst.
Liefs
Ik weet niet of dit mij gaat helpen, maar ik probeer het toch.
Ik ben 20 jaar en val op vrouwen. In januari heeft mijn ex het uit gemaakt nadat we 1,2 jaar een relatie hebben gehad. Dat is voor de meesten waarschijnlijk niet heel lang, maar het voelde wel heel erg goed en ik was gek op haar!
2 weken voor dat ze het uit heeft gemaakt vertelde ze dat ze twijfelde over wat haar gevoel was. Daar wilde ze over na denken. Ik heb haar de tijd gegeven om er over na te denken maar ondertussen was ik wel heel erg in paniek. Ze heeft het uiteindelijk dus uitgemaakt, omdat ze tot de conclusie was gekomen dat haar gevoel te weinig was voor een relatie.
Ik kan het nog steeds niet begrijpen, wat ik ook doe en wat ik ook denk. Ze was in het weekend dat ze vertelde dat ze twijfelde nog bij mij en het was heel leuk, ik had totaal niks in de gaten! Terwijl ze nog een keer eerder had gezegd dat ze twijfelde en toen had ik het wel gemerkt.
Zij zegt zelf dat er geen reden is waardoor haar gevoel minder is geworden, maar dat kan ik me gewoon niet voorstellen!
Ik ben van me zelf erg onzeker en ik vroeg tijdens de relatie ook heel vaak dingen ter bevestiging. Bijvoorbeeld als ze met vrienden uit ging zei ik dat ze op moest passen met drinken en andere mensen en nog meer van dat soort 'wantrouwige' dingen. Ik wist diep van binnen dat ze niet vreemd zou gaan, maar toch was ik bang dat ze iemand anders zou tegen komen.
Zij zegt zelf dat het er niks mee te maken heeft. Laatst zei ze wel dat het onbewust misschien wel mee speelde, maar zeker geen echte oorzaak.
Het klinkt misschien raar, maar ik heb nu pas echt door wat ik verkeerd deed in de relatie. Er waren nooit echte ruzies, maar wel kleine dingetjes die meestal door mij kwamen denk ik. Ik weet ook niet waarom ik dat steeds bleef vragen. Misschien wel doordat zij niet iemand is die vaak zegt dat ze van me houdt, misschien word ik daar onzeker van.. ik weet het niet. Dat maakt verder ook niet uit, want het speelt niet meer nu.
Ik verwijt me zelf wel nog steeds allemaal dingen. Ik heb zo veel spijt van bepaalde dingen in de relatie en ik ben er bijna zeker van dat het daar door is uitgegaan. Ik kan het maar niet los laten, hoe moet ik dit doen?!
Iedereen die ons nog wel eens samen ziet als we als vrienden afspreken zegt ook dat het lijkt alsof we nog een relatie hebben, de manier hoe we naar elkaar kijken etc.
Misschien moet ik er nog bij vermelden dat ik haar eerste relatie was en ze best een stresskont is wat betreft school en drukte.
We woonden 300km bij elkaar vandaan, maar zagen elkaar wel ongeveer wekelijks. Daar heb ik ook aan gedacht als oorzaak van dat haar gevoel weg is gegaan, dat er een te grote druk op haar kwam te liggen.
Zo veel geprobeerd.. Ook heb ik over een psycholoog nagedacht, maar als ik dan een stap wil zetten voel ik me weer beter dus doe ik het niet, luiheid. Misschien is dat ook wel wat overdreven, het is 5 maanden uit en er zal ook wel tijd over heen moeten gaan. Maar voor mij voelt het als een eeuwigheid.
Waarschijnlijk maak ik me veel te druk over dingen waar ik me niet druk over zou moeten maken.
Ik hoop dat iemand kleine tips voor me heeft. Misschien heeft iemand dit ook wel ervaren.
Ik ben er over na aan het denken om haar binnenkort een brief te sturen, dat wilde ik al in april doen maar dat had ik steeds uitgesteld, omdat ik geen zin had in gedoe. Maar toen ik een keer aan het schrijven was voelde het als een enorme opluchting.
Voor mijn gevoel loop ik nog met 100 vragen rond in m'n hoofd die zij wellicht kan beantwoorden. Ik durf alleen niet zo goed, omdat ik haar ook niet nog steeds tot last wil zijn. Zij zal het helemaal hebben afgesloten en dan kan ik me voorstellen dat het irritant is als je ex weer met vragen aan komt.
Nouja, ik weet niet of het erg zinvol is om het te posten, maar misschien is er iemand die mij een klein beetje kan helpen.
Sorry voor de lange tekst.
Liefs
zondag 12 juni 2011 om 11:56
quote:kitty.elastic schreef op 12 juni 2011 @ 11:45:
geen brief sturen.
wel schrijven als dat helpt maar dan niet opsturen. Dit is iets waar jij zelf , zonder haar, uit moet komen. Zij zal je niet kunnen helpen want met elk antwoord van haar komen 10 nieuwe vragen van jouHelemaal eens. Laat gaan.
geen brief sturen.
wel schrijven als dat helpt maar dan niet opsturen. Dit is iets waar jij zelf , zonder haar, uit moet komen. Zij zal je niet kunnen helpen want met elk antwoord van haar komen 10 nieuwe vragen van jouHelemaal eens. Laat gaan.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zondag 12 juni 2011 om 12:14
Als jij het gevoel hebt dat een brief jou gaat helpen om verder te kunnen (zonder haar) kan je die brief sturen. Zoalng je dit wel zonder verwachtingen doet of hoopt dat het iets verandert in jullie situatie. En er ook rekening mee houdt dat je geen antwoord krijgt.
Kortom, als je daar niet nog dieper van wegzakt, kan je die brief prima sturen.
Kortom, als je daar niet nog dieper van wegzakt, kan je die brief prima sturen.
zondag 12 juni 2011 om 12:40
zondag 12 juni 2011 om 13:00
Bedankt voor jullie reacties.
Aan m'n zelfvertrouwen werk ik al en dat gaat gelukkig al een stuk beter.
Over die brief ga ik nog eens goed na denken, want ik wil natuurlijk niet dat ik in een nog moeilijkere positie kom dus ik ga alleen iets aan haar schrijven als ik echt helemaal zeker er van ben dat het zou helpen.
Aan m'n zelfvertrouwen werk ik al en dat gaat gelukkig al een stuk beter.
Over die brief ga ik nog eens goed na denken, want ik wil natuurlijk niet dat ik in een nog moeilijkere positie kom dus ik ga alleen iets aan haar schrijven als ik echt helemaal zeker er van ben dat het zou helpen.
zondag 12 juni 2011 om 14:31
Hoi kangaroo91,
Jou post is heel herkenbaar hoor! Mijn relatie duurde 13 jaar en heb de breuk ook niet aan zien komen. Werken aan je zelfvertrouwen is een goede stap. Je zegt dat het steeds beter gaat. Hoe doe je dit dan?
Verder zal het moeten slijten. Ik heb ook wel 100 vragen maar geen enkel antwoord. Dat maakt het voor mij ook ontzettend lastig om af te sluiten. Het is nu 3 maanden geleden. Ik denk dat het nog wel een jaar zal duren voordat ik het achter me kan laten. N u stel ik allerlei beslissingen uit omdat het dan ineens zo definitief lijkt. Eigenlijk zou dat niet moeten maar ik heb zo' moeite met het loslaten.
Nu gaat het toch weer over mij. Excuses hiervoor.
Kop op! We komen er wel.
Jou post is heel herkenbaar hoor! Mijn relatie duurde 13 jaar en heb de breuk ook niet aan zien komen. Werken aan je zelfvertrouwen is een goede stap. Je zegt dat het steeds beter gaat. Hoe doe je dit dan?
Verder zal het moeten slijten. Ik heb ook wel 100 vragen maar geen enkel antwoord. Dat maakt het voor mij ook ontzettend lastig om af te sluiten. Het is nu 3 maanden geleden. Ik denk dat het nog wel een jaar zal duren voordat ik het achter me kan laten. N u stel ik allerlei beslissingen uit omdat het dan ineens zo definitief lijkt. Eigenlijk zou dat niet moeten maar ik heb zo' moeite met het loslaten.
Nu gaat het toch weer over mij. Excuses hiervoor.
Kop op! We komen er wel.
zondag 12 juni 2011 om 15:03
Hoi Betwins,
13 jaar is echt heel lang, verschrikkelijk als je dat niet aan ziet komen. Je hebt samen zo veel opgebouwd.. 3 maanden is ook nog echt heel kort, vooral na zo'n lange relatie.
Het gaat met periodes beter. Tja, hoe doe ik dit.. Ik denk dat het automatisch gaat, door dat ik 'ontwen'. Ook heb ik veel nagedacht en met mensen gepraat. Afleiding zoeken helpt ook.
Vragen waar je het antwoord niet van weet zijn verschrikkelijk, zo is het extra lastig om het af te sluiten. Ik ga dan in ieder geval antwoorden zoeken waardoor ik me vaak nog rotter voel, omdat in eerste instantie de negatieve dingen boven komen, maar ik probeer zo optimistisch mogelijk te denken.
Uiteindelijk komt het allemaal wel goed, het heeft helaas tijd nodig en dat duurt meestal te lang.
Jij ook heel veel sterkte!
13 jaar is echt heel lang, verschrikkelijk als je dat niet aan ziet komen. Je hebt samen zo veel opgebouwd.. 3 maanden is ook nog echt heel kort, vooral na zo'n lange relatie.
Het gaat met periodes beter. Tja, hoe doe ik dit.. Ik denk dat het automatisch gaat, door dat ik 'ontwen'. Ook heb ik veel nagedacht en met mensen gepraat. Afleiding zoeken helpt ook.
Vragen waar je het antwoord niet van weet zijn verschrikkelijk, zo is het extra lastig om het af te sluiten. Ik ga dan in ieder geval antwoorden zoeken waardoor ik me vaak nog rotter voel, omdat in eerste instantie de negatieve dingen boven komen, maar ik probeer zo optimistisch mogelijk te denken.
Uiteindelijk komt het allemaal wel goed, het heeft helaas tijd nodig en dat duurt meestal te lang.
Jij ook heel veel sterkte!
zondag 12 juni 2011 om 15:08
