Psyche
alle pijlers
Mishandeld en gezwegen
zaterdag 11 juni 2011 om 18:43
Hi allemaal!
Na heel lang nadenken toch de stap genomen om mijn verhaal in grote lijnen hier neer te zetten.
In mijn jeugd ben ik geestelijk en lichamelijk mishandeld. Geestelijk zelfs vrij ernstig. Als kind dacht ik dat het allemaal aan mij lag en daardoor heb ik me mijn leven lang schuldig gevoeld. Naarmate ik ouder werd zag ik steeds meer in dat dit beeld niet klopte en wist ik dat het niet aan mij lag. Dacht er steeds vaker aan en kreeg psychische maar ook lichamelijke klachten. Deze klachten heb ik inmiddels al jaren en ze gaan maar niet weg. Mijn verleden kon niet de oorzaak zijn want daar stond ik toch bij stil en dat stopte ik toch niet weg? Sinds een aantal weken denk ik daar heel anders over. Voor mezelf heb ik het niet weggestopt maar daar buiten wel. Toen ik net 18 was ben ik uit huis gegaan en vanaf dat moment heb ik ( onbewust ) besloten om mijn ouders als andere mensen te zien. Ik hield het gescheiden en dat ging vanzelf zonder daarbij na te denken. We hebben altijd veel contact gehad en automatisch zette ik een masker op. Nooit heb ik aan iemand verteld wat er vroeger thuis gebeurde dat kwam niet eens bij me op. Wel zocht ik liefde bij oudere mannen want dat miste ik zo en dat had ik nodig.
Het enige wat ik voelde bij mijn ouders ( moeder ) was medelijden en ik hield teveel van haar, was altijd met haar bezig.
Pas nu voor het eerst voel ik ook woede. Ik weet totaal niet wat ik met die emotie aanmoet want ook het medelijden is er nog. De woede is er om wat ze vroeger met mij gedaan heeft maar vooral omdat ze me al die jaren heeft laten worstelen en nooit iets gezegd, gevraagd of gedaan heeft terwijl ze wist dat ik helemaal met mezelf in de knoop zat. Ook andere familieleden hebben ( waarschijnlijk ) nooit iets gemerkt vroeger. Het voelt nu ineens heel anders als ik bij ze langs ga, alsof de streep tussen vroeger en nu een beetje vervaagt en deze ouders die ik zo gescheiden hield ineens dezelfde worden. Het klinkt heel gek maar het voelt alsof ik pas vrij zal zijn als ik heel ver weg ga of als zij heel ver weg zullen zijn.
Het kost me zelfs heel veel moeite om dit op te schrijven maar ik wil het heel graag kwijt. Hoop ook reacties te ontvangen en jullie meningen over hoe ik hiermee verder kan en hoe jullie hier over denken.
Alvast bedankt,
Gr. M.
Na heel lang nadenken toch de stap genomen om mijn verhaal in grote lijnen hier neer te zetten.
In mijn jeugd ben ik geestelijk en lichamelijk mishandeld. Geestelijk zelfs vrij ernstig. Als kind dacht ik dat het allemaal aan mij lag en daardoor heb ik me mijn leven lang schuldig gevoeld. Naarmate ik ouder werd zag ik steeds meer in dat dit beeld niet klopte en wist ik dat het niet aan mij lag. Dacht er steeds vaker aan en kreeg psychische maar ook lichamelijke klachten. Deze klachten heb ik inmiddels al jaren en ze gaan maar niet weg. Mijn verleden kon niet de oorzaak zijn want daar stond ik toch bij stil en dat stopte ik toch niet weg? Sinds een aantal weken denk ik daar heel anders over. Voor mezelf heb ik het niet weggestopt maar daar buiten wel. Toen ik net 18 was ben ik uit huis gegaan en vanaf dat moment heb ik ( onbewust ) besloten om mijn ouders als andere mensen te zien. Ik hield het gescheiden en dat ging vanzelf zonder daarbij na te denken. We hebben altijd veel contact gehad en automatisch zette ik een masker op. Nooit heb ik aan iemand verteld wat er vroeger thuis gebeurde dat kwam niet eens bij me op. Wel zocht ik liefde bij oudere mannen want dat miste ik zo en dat had ik nodig.
Het enige wat ik voelde bij mijn ouders ( moeder ) was medelijden en ik hield teveel van haar, was altijd met haar bezig.
Pas nu voor het eerst voel ik ook woede. Ik weet totaal niet wat ik met die emotie aanmoet want ook het medelijden is er nog. De woede is er om wat ze vroeger met mij gedaan heeft maar vooral omdat ze me al die jaren heeft laten worstelen en nooit iets gezegd, gevraagd of gedaan heeft terwijl ze wist dat ik helemaal met mezelf in de knoop zat. Ook andere familieleden hebben ( waarschijnlijk ) nooit iets gemerkt vroeger. Het voelt nu ineens heel anders als ik bij ze langs ga, alsof de streep tussen vroeger en nu een beetje vervaagt en deze ouders die ik zo gescheiden hield ineens dezelfde worden. Het klinkt heel gek maar het voelt alsof ik pas vrij zal zijn als ik heel ver weg ga of als zij heel ver weg zullen zijn.
Het kost me zelfs heel veel moeite om dit op te schrijven maar ik wil het heel graag kwijt. Hoop ook reacties te ontvangen en jullie meningen over hoe ik hiermee verder kan en hoe jullie hier over denken.
Alvast bedankt,
Gr. M.
zondag 12 juni 2011 om 20:51
Heel graag gedaan Meikee, met alle liefde!
Door het op te schrijven kun je steeds meer structuur brengen in de chaos van de gedachten en emoties van nu. Het is een hulpmiddel om meer rust te krijgen in je koppie. Ik spreek dan uit eigen ervaring, maar ik denk zomaar dat het jou ook gaat helpen om de boel op een rij te krijgen.
Wat betreft je verhaal delen met mensen in je nabije omgeving... Ik begrijp dat je voorzichtig bent. En dat is heel goed. Ik denk dat wanneer je twijfels hebt om bepaalde mensen je verhaal te vertellen, je het nog even moet uitstellen. Eerst is het zaak om voor jezelf orde in de chaos te brengen.. Dan kun je altijd nog later beslissen of je het die mensen vertelt, en op welke manier. En voor nu alleen je verhaal delen met die mensen in je omgeving die je echt kunt vertrouwen, bijv. een goede vriendin.
Je zegt dat je het ook graag aan mensen wilt vertellen die je ouders ook kennen. Het zou opluchten enerzijds. Anderzijds, je weet niet of je van hen de reacties kunt verwachten die je graag zou willen horen.... En juist wanneer je tegenvallende reacties krijgt van mensen die je ouders ook kennen, dan zal de teleurstelling extra groot zijn.
Mijn advies: wacht daar dus nog even mee. Eerst pas op de plaats maken. Met hulp zul je alles beter een plek kunnen geven en meer tot rust kunnen komen. Dan komt er een moment, wanneer je echt sterk in je schoenen staat en weet wat je wel en niet wilt.. Dan kom je er ook achter óf en hóe je het die andere mensen wilt vertellen. Wellicht heb je dan niet eens meer de behoefte om het hen te vertellen. En voel je die behoefte nog wel, dan sta je sterker om het verhaal duidelijk over te brengen en bepaalde (tegenvallende) reacties op te kunnen vangen.
Gaia
Door het op te schrijven kun je steeds meer structuur brengen in de chaos van de gedachten en emoties van nu. Het is een hulpmiddel om meer rust te krijgen in je koppie. Ik spreek dan uit eigen ervaring, maar ik denk zomaar dat het jou ook gaat helpen om de boel op een rij te krijgen.
Wat betreft je verhaal delen met mensen in je nabije omgeving... Ik begrijp dat je voorzichtig bent. En dat is heel goed. Ik denk dat wanneer je twijfels hebt om bepaalde mensen je verhaal te vertellen, je het nog even moet uitstellen. Eerst is het zaak om voor jezelf orde in de chaos te brengen.. Dan kun je altijd nog later beslissen of je het die mensen vertelt, en op welke manier. En voor nu alleen je verhaal delen met die mensen in je omgeving die je echt kunt vertrouwen, bijv. een goede vriendin.
Je zegt dat je het ook graag aan mensen wilt vertellen die je ouders ook kennen. Het zou opluchten enerzijds. Anderzijds, je weet niet of je van hen de reacties kunt verwachten die je graag zou willen horen.... En juist wanneer je tegenvallende reacties krijgt van mensen die je ouders ook kennen, dan zal de teleurstelling extra groot zijn.
Mijn advies: wacht daar dus nog even mee. Eerst pas op de plaats maken. Met hulp zul je alles beter een plek kunnen geven en meer tot rust kunnen komen. Dan komt er een moment, wanneer je echt sterk in je schoenen staat en weet wat je wel en niet wilt.. Dan kom je er ook achter óf en hóe je het die andere mensen wilt vertellen. Wellicht heb je dan niet eens meer de behoefte om het hen te vertellen. En voel je die behoefte nog wel, dan sta je sterker om het verhaal duidelijk over te brengen en bepaalde (tegenvallende) reacties op te kunnen vangen.
Gaia
zondag 12 juni 2011 om 21:24
Meikee, en wat betreft het feit dat je je weer een klein kind voelt etc... Meis ik begrijp en herken dat gevoel helemaal.
Je voelt je weer dat kleine meisje, die zo graag het gevoel van warmte en veiligheid had willen ontvangen van haar ouders. Het liefst zou je het misschien als het ware 'over' willen doen, maar nu in een fijn en liefdevol gezin. Het verlangen weer bij een gezin te horen, waar wél de geborgenheid heerst die een kind nodig heeft.
Vroeger moest je in feite 'groot' zijn want je mocht eigenlijk geen kind zijn. Lange tijd heb je je schuldig gevoeld, niet geliefd, en voelde je medelijden met name naar je moeder toe. Dit betekent dat je het 'kind-zijn' hebt moeten onderdrukken. Nu dat je tot besef komt dat je opvoeding verre van 'juist' is geweest, komt het onderdrukte kind ook weer naar boven, met al haar behoeften, o.a. dus naar dat veilige gezin..
Ook nadat je het nest hebt verlaten heb je al het gebeurde weten te onderdrukken. Je hebt een masker opgezet. De teleurstellingen heb je onderdrukt. Je hebt lange tijd alles weg gestopt, je dacht ik kom er wel zelf uit en ik heb het wel verwerkt...
Maar nu kom je er ineens achter dat het tegendeel waar is! Je hebt het niet verwerkt en voelt nu eindelijk de woede opkomen. Omdat je nu geen kleine meid meer bent en inziet dat het helemaal niet klopt hoe er met jou is omgegaan, kun je nu eindelijk die boosheid toelaten. Al het onderdrukte komt naar boven: het kleine meisje die zoveel heeft gemist, de woede die nu eindelijk naar boven komt, het verlangen naar bevestiging van je verhaal, het verlangen dat andere mensen (en ik denk ook je ouders) inzien dat jou onrecht is aangedaan.
Dit is dan mijn visie uiteraard. Ik hoop dat ik je er een beetje mee op weg kan helpen
Liefs en sterkte
Je voelt je weer dat kleine meisje, die zo graag het gevoel van warmte en veiligheid had willen ontvangen van haar ouders. Het liefst zou je het misschien als het ware 'over' willen doen, maar nu in een fijn en liefdevol gezin. Het verlangen weer bij een gezin te horen, waar wél de geborgenheid heerst die een kind nodig heeft.
Vroeger moest je in feite 'groot' zijn want je mocht eigenlijk geen kind zijn. Lange tijd heb je je schuldig gevoeld, niet geliefd, en voelde je medelijden met name naar je moeder toe. Dit betekent dat je het 'kind-zijn' hebt moeten onderdrukken. Nu dat je tot besef komt dat je opvoeding verre van 'juist' is geweest, komt het onderdrukte kind ook weer naar boven, met al haar behoeften, o.a. dus naar dat veilige gezin..
Ook nadat je het nest hebt verlaten heb je al het gebeurde weten te onderdrukken. Je hebt een masker opgezet. De teleurstellingen heb je onderdrukt. Je hebt lange tijd alles weg gestopt, je dacht ik kom er wel zelf uit en ik heb het wel verwerkt...
Maar nu kom je er ineens achter dat het tegendeel waar is! Je hebt het niet verwerkt en voelt nu eindelijk de woede opkomen. Omdat je nu geen kleine meid meer bent en inziet dat het helemaal niet klopt hoe er met jou is omgegaan, kun je nu eindelijk die boosheid toelaten. Al het onderdrukte komt naar boven: het kleine meisje die zoveel heeft gemist, de woede die nu eindelijk naar boven komt, het verlangen naar bevestiging van je verhaal, het verlangen dat andere mensen (en ik denk ook je ouders) inzien dat jou onrecht is aangedaan.
Dit is dan mijn visie uiteraard. Ik hoop dat ik je er een beetje mee op weg kan helpen
Liefs en sterkte
maandag 13 juni 2011 om 04:20
Ik sluit me grotendeels bij Gaia aan.
Met het nadenken over vroeger is er iets in beweging gezet. Het verwerkingsproces, de rouw waardoor je terug gaat in de tijd en gaat voelen als een kind.
Heb je hulp?
Psychische hulp dus?
Zo niet, lijkt het je niet fijn om met iemand te praten die je ook handvatten kan geven voor het omgaan met alle gevoelens die nu loskomen?
Hij of zij kan ook meedenken over het delen met anderen als het gaat om je verhaal.
Niet rot bedoeld maar 'zomaar' iedereen die je ouders kent gaan vertellen hoe het zit zou wel eens niet de beste manier kunnen zijn.
Weet ik niet hoor, niet dat ik de wijsheid in pacht heb maar ik denk dat het wijzer is om het zo dichtbij mogelijk te houden als je begint met vertellen.
Begin bij je beste vriendin, dat zou mijn advies zijn.
Maar het is jouw keuze, jouw beslissing hoor. Jij bent de baas over je leven en je eigen verhaal.
Ik denk dat dat heel belangrijk is. Cruciaal zelfs.
Voor het kind wat je was kan niemand meer iets doen maar voor de volwassene die ooit dat kind was kan wél veel gedaan worden. Een van die dingen is het erkennen en bevestigen van jouw verhaal. Daarvoor ga je praten. Het moet verteld worden, erkend en bevestigd worden door anderen. Alsof het dan pas echt waar is.
Omdat je heel voorzichtig wil zijn zou ik beginnen met vertellen aan de kring dicht om me heen en met een psycholoog gaan praten. Het is een lange weg meid, dealen met een heftig verleden. Hoe meer steun je kunt krijgen, emotionele én professionele, hoe beter.
Met het nadenken over vroeger is er iets in beweging gezet. Het verwerkingsproces, de rouw waardoor je terug gaat in de tijd en gaat voelen als een kind.
Heb je hulp?
Psychische hulp dus?
Zo niet, lijkt het je niet fijn om met iemand te praten die je ook handvatten kan geven voor het omgaan met alle gevoelens die nu loskomen?
Hij of zij kan ook meedenken over het delen met anderen als het gaat om je verhaal.
Niet rot bedoeld maar 'zomaar' iedereen die je ouders kent gaan vertellen hoe het zit zou wel eens niet de beste manier kunnen zijn.
Weet ik niet hoor, niet dat ik de wijsheid in pacht heb maar ik denk dat het wijzer is om het zo dichtbij mogelijk te houden als je begint met vertellen.
Begin bij je beste vriendin, dat zou mijn advies zijn.
Maar het is jouw keuze, jouw beslissing hoor. Jij bent de baas over je leven en je eigen verhaal.
Ik denk dat dat heel belangrijk is. Cruciaal zelfs.
Voor het kind wat je was kan niemand meer iets doen maar voor de volwassene die ooit dat kind was kan wél veel gedaan worden. Een van die dingen is het erkennen en bevestigen van jouw verhaal. Daarvoor ga je praten. Het moet verteld worden, erkend en bevestigd worden door anderen. Alsof het dan pas echt waar is.
Omdat je heel voorzichtig wil zijn zou ik beginnen met vertellen aan de kring dicht om me heen en met een psycholoog gaan praten. Het is een lange weg meid, dealen met een heftig verleden. Hoe meer steun je kunt krijgen, emotionele én professionele, hoe beter.
dinsdag 14 juni 2011 om 00:59
Lieve Meikee
Ja herkenning, en het vooral jarenlang niet herkennen voor wat het was, mishandeling, omdat het normaal leek. Ik weet wat je bedoelt. Kan er heel veel over schrijven, tegelijkertijd, helemaal niet. Maar wees er zeker van dat je niet alleen staat! En dat ik het dapper van je vindt dat je ermee naar buiten komt cq je bewust bent ervan.
Ik lees af en aan in Toxic parents van Susan Forward.
Het is een soort handleiding over hoe om te gaan met een giftige opvoeding en vergiftigend verleden.
EEN DIKKE KNUFFEL VOOR JOU!
Misia
quote:meikee82 schreef op 11 juni 2011 @ 18:58:
Bedankt voor jullie snelle en lieve reacties. Ik heb al hulp gezocht en wacht op een oproep. Toch wilde ik graag ook hier mijn verhaal opschrijven. Zoals jij zegt, jufdoortje 'wat een heftig verhaal' ik wist niet eens zeker of het heftig is omdat het voor mij altijd heel normaal was. En ik dacht ook dat ik het al verwerkt had omdat ik er wel veel aan dacht altijd. Maar dat is blijkbaar niet genoeg.
Ja herkenning, en het vooral jarenlang niet herkennen voor wat het was, mishandeling, omdat het normaal leek. Ik weet wat je bedoelt. Kan er heel veel over schrijven, tegelijkertijd, helemaal niet. Maar wees er zeker van dat je niet alleen staat! En dat ik het dapper van je vindt dat je ermee naar buiten komt cq je bewust bent ervan.
Ik lees af en aan in Toxic parents van Susan Forward.
Het is een soort handleiding over hoe om te gaan met een giftige opvoeding en vergiftigend verleden.
EEN DIKKE KNUFFEL VOOR JOU!
Misia
quote:meikee82 schreef op 11 juni 2011 @ 18:58:
Bedankt voor jullie snelle en lieve reacties. Ik heb al hulp gezocht en wacht op een oproep. Toch wilde ik graag ook hier mijn verhaal opschrijven. Zoals jij zegt, jufdoortje 'wat een heftig verhaal' ik wist niet eens zeker of het heftig is omdat het voor mij altijd heel normaal was. En ik dacht ook dat ik het al verwerkt had omdat ik er wel veel aan dacht altijd. Maar dat is blijkbaar niet genoeg.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 14 juni 2011 om 12:59
quote:meikee82 schreef op 12 juni 2011 @ 13:12:
Biebje: Ik dacht ook dat ik het zelf allemaal wel kon verwerken omdat ik het allemaal dacht te kunnen relativeren. Maar ineens was er die boosheid en sinds dat er is, is er geen weg meer terug lijkt het wel. Hoe ga jij met je ouders om?
Toen ik nog thuis woonde deed ik ontzettend mijn best om een goede dochter te zijn. Ze wilden bijvoorbeeld niet dat ik een vriend kreeg en dus deed ik dat niet.
Als ik een andere mening had was ik waardeloos. Ik was verantwoordelijk voor hun geluk. Ook financieel.
Ze hebben bijvoorbeeld mijn schoolgeld opgemaakt zodat ik niet naar school kon. Maar het wel zo gebracht dat het mijn schuld was.
Voor de buitenwereld beschermde ik ze ook. Mijn collega' s dachten volgens mij allemaal dat ik goede ouders had.
Ik ben uiteindelijk op mezelf gaan wonen toen ik 22 was en daardoor heb ik me ook meer afgezet en daardoor ook drama' s meegemaakt. Ik wilde zo graag dat zij goede ouders zouden zijn.
Wat mij toen heeft geholpen is het besef dat dat dus nooit ging gebeuren.
En toen ben ik ze als mensen gaan zien met hun eigen pijn en verdriet, zij hadden ook een ontzettend slechte jeugd gehad.
Dus verstandelijk kon ik het wel relativeren. Maar heb toen ook mijn grenzen gesteld en kwam ik toen pas in een soort pubertijd.
Mijn ouders hebben mij toen zoveel pijn gedaan. Een achtbaan van emoties en schuldgevoel.
En ik eigenlijk maar vechten voor een goed contakt maar ondertussen was ik de ondankbare dochter die hun zoveel pijn deed door opzichzelf te gaan wonen en hun (te dure) levenstijl niet meer (financieel) wilde sponsoren).
Mijn moeder werd toen terminaal en is doodgegaan.
Oh wat voelde ik mij schuldig
Ik heb toen gesprekken gehad met een maatschappelijk werkster en die heeft mij ook aangegeven dat ik een goede dochter was en het niet mijn schuld was. Ook mensen in mijn omgeving vonden dat ik het onmogelijke heb gedaan. Verstandelijk zat het er uiteindelijk wel in maar gevoelsmatig nog steeds niet kom ik nu dus achter.
Mijn vader woonde binnen twee weken alweer samen met een veeeel jongere vriendin. Ik heb echt nog mijn best gedaan om dat te accepteren maar ik wist niet hoe ik er mee om moest gaan en heb het contact verbroken. Heel af en toe heb ik hem nog gesproken maar ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan dus doe ik het maar niet.
Wat mij toen heel erg heeft geholpen is brieven schijven maar die niet opsturen. Schrijf op wat je voelt en denkt zonder rekening te houden met hun gevoelens.
Ik heb verder geen hulp gezocht, dacht dat ik het wel aankon.
Heb me jarenlang over de kop gewerkt op doorzettingsvermogen.
Nu ben ik gesloopt door mijn kijk op het leven en over mezelf (o.a.zeer veel van mezelf verwachten en weinig van anderen)
Nu heb ik wel hulp gezocht, het kon ook niet anders want mijn lichaam is op.
Angstaanvallen, hyperventilatie, geen gevoel meer hebben, huilen en zo ontzettend moe.
Nu wil ik wel van de daken schreeuwen 'je hoeft het niet alleen te doen!!'
Het besef dat voor mij het leven moeilijker is dan voor mensen die wel een basis hebben maakt me angstig en verdrietig.
Maar met hulp die ik nu kan accepteren hoop ik er doorheen te komen en een mooi leven te leiden waarin er ook plaats is om te genieten.
Het is wel een lange post geworden
Maar ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. Elk verhaal is anders maar de strekking is dat ouders er voor jou moeten zijn en dat je fouten mag maken. Jij bent niet verantwoordelijk voor hun geluk! Je mag hier ook erg kwaad om zijn!
Biebje: Ik dacht ook dat ik het zelf allemaal wel kon verwerken omdat ik het allemaal dacht te kunnen relativeren. Maar ineens was er die boosheid en sinds dat er is, is er geen weg meer terug lijkt het wel. Hoe ga jij met je ouders om?
Toen ik nog thuis woonde deed ik ontzettend mijn best om een goede dochter te zijn. Ze wilden bijvoorbeeld niet dat ik een vriend kreeg en dus deed ik dat niet.
Als ik een andere mening had was ik waardeloos. Ik was verantwoordelijk voor hun geluk. Ook financieel.
Ze hebben bijvoorbeeld mijn schoolgeld opgemaakt zodat ik niet naar school kon. Maar het wel zo gebracht dat het mijn schuld was.
Voor de buitenwereld beschermde ik ze ook. Mijn collega' s dachten volgens mij allemaal dat ik goede ouders had.
Ik ben uiteindelijk op mezelf gaan wonen toen ik 22 was en daardoor heb ik me ook meer afgezet en daardoor ook drama' s meegemaakt. Ik wilde zo graag dat zij goede ouders zouden zijn.
Wat mij toen heeft geholpen is het besef dat dat dus nooit ging gebeuren.
En toen ben ik ze als mensen gaan zien met hun eigen pijn en verdriet, zij hadden ook een ontzettend slechte jeugd gehad.
Dus verstandelijk kon ik het wel relativeren. Maar heb toen ook mijn grenzen gesteld en kwam ik toen pas in een soort pubertijd.
Mijn ouders hebben mij toen zoveel pijn gedaan. Een achtbaan van emoties en schuldgevoel.
En ik eigenlijk maar vechten voor een goed contakt maar ondertussen was ik de ondankbare dochter die hun zoveel pijn deed door opzichzelf te gaan wonen en hun (te dure) levenstijl niet meer (financieel) wilde sponsoren).
Mijn moeder werd toen terminaal en is doodgegaan.
Oh wat voelde ik mij schuldig
Ik heb toen gesprekken gehad met een maatschappelijk werkster en die heeft mij ook aangegeven dat ik een goede dochter was en het niet mijn schuld was. Ook mensen in mijn omgeving vonden dat ik het onmogelijke heb gedaan. Verstandelijk zat het er uiteindelijk wel in maar gevoelsmatig nog steeds niet kom ik nu dus achter.
Mijn vader woonde binnen twee weken alweer samen met een veeeel jongere vriendin. Ik heb echt nog mijn best gedaan om dat te accepteren maar ik wist niet hoe ik er mee om moest gaan en heb het contact verbroken. Heel af en toe heb ik hem nog gesproken maar ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan dus doe ik het maar niet.
Wat mij toen heel erg heeft geholpen is brieven schijven maar die niet opsturen. Schrijf op wat je voelt en denkt zonder rekening te houden met hun gevoelens.
Ik heb verder geen hulp gezocht, dacht dat ik het wel aankon.
Heb me jarenlang over de kop gewerkt op doorzettingsvermogen.
Nu ben ik gesloopt door mijn kijk op het leven en over mezelf (o.a.zeer veel van mezelf verwachten en weinig van anderen)
Nu heb ik wel hulp gezocht, het kon ook niet anders want mijn lichaam is op.
Angstaanvallen, hyperventilatie, geen gevoel meer hebben, huilen en zo ontzettend moe.
Nu wil ik wel van de daken schreeuwen 'je hoeft het niet alleen te doen!!'
Het besef dat voor mij het leven moeilijker is dan voor mensen die wel een basis hebben maakt me angstig en verdrietig.
Maar met hulp die ik nu kan accepteren hoop ik er doorheen te komen en een mooi leven te leiden waarin er ook plaats is om te genieten.
Het is wel een lange post geworden
Maar ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. Elk verhaal is anders maar de strekking is dat ouders er voor jou moeten zijn en dat je fouten mag maken. Jij bent niet verantwoordelijk voor hun geluk! Je mag hier ook erg kwaad om zijn!
dinsdag 14 juni 2011 om 18:25
Ben ik weer!
Ik moet rustig aan doen i.p.v. alles tegelijk willen. Het lijkt alsof er eindelijk iets is ontploft en dat ik alles wat nu vrijkomt weer een beetje tegen moet houden. Toch vind ik het ook moeilijk om dingen aan mijn beste vriendin te vertellen omdat het niet een specifiek iets is wat er is gebeurd maar meer iets van jaren. En hoe begin je over zoiets. Maar er komt misschien wel eens een aanleiding als we het over vroeger hebben.
Wacht nu eerst op een oproep, en daarmee zal ik vast verder kunnen. ( krijg dus hulp binnenkort )
Wil inderdaad mijn jeugd graag weer overdoen en graag nu een kind zijn want zo voel ik me. Het lijkt alsof ik ergens stil ben blijven staan en achterloop op alles. Dat onbezorgde, daar verlang ik naar. Dat iemand voor me zorgt maar omdat ik volwassen ben kan ik dat niet meer vragen, dat maakt me bang. Hoe moet ik dat allemaal weer inhalen?
Alles klopt wat jullie zeggen. Het voelt zo goed dat er begrip is, dat helpt mij zeker!
Misia, ik heb het boek opgezocht op internet. Wat een herkenning in de omschrijving! Heb het gekopieerd en hieronder geplakt:
Are you the child of toxic parents?
When you were a child...
- Did your parents tell you you were bad or worthless?
- Did your parents use physical pain to discipline you?
- Did you have to take care of your parents because of their problems?
- Were you often frightened of your parents?
- Did your parents do anything to you that had to be kept secret?
Now that you're an adult...
- Do your parents still treat you as if you were a child?
- Do you have intense emotional or physical reactions after spending time with your parents?
- Do your parents control you with threats or guilt? Do they manipulate you with money?
- Do you feel that no matter what you do, it's never good enough for your parents?
Beetje jammer dat mijn Engels niet perfect is, maar ik wil het kopen. Bedankt voor de tip.
Ik moet rustig aan doen i.p.v. alles tegelijk willen. Het lijkt alsof er eindelijk iets is ontploft en dat ik alles wat nu vrijkomt weer een beetje tegen moet houden. Toch vind ik het ook moeilijk om dingen aan mijn beste vriendin te vertellen omdat het niet een specifiek iets is wat er is gebeurd maar meer iets van jaren. En hoe begin je over zoiets. Maar er komt misschien wel eens een aanleiding als we het over vroeger hebben.
Wacht nu eerst op een oproep, en daarmee zal ik vast verder kunnen. ( krijg dus hulp binnenkort )
Wil inderdaad mijn jeugd graag weer overdoen en graag nu een kind zijn want zo voel ik me. Het lijkt alsof ik ergens stil ben blijven staan en achterloop op alles. Dat onbezorgde, daar verlang ik naar. Dat iemand voor me zorgt maar omdat ik volwassen ben kan ik dat niet meer vragen, dat maakt me bang. Hoe moet ik dat allemaal weer inhalen?
Alles klopt wat jullie zeggen. Het voelt zo goed dat er begrip is, dat helpt mij zeker!
Misia, ik heb het boek opgezocht op internet. Wat een herkenning in de omschrijving! Heb het gekopieerd en hieronder geplakt:
Are you the child of toxic parents?
When you were a child...
- Did your parents tell you you were bad or worthless?
- Did your parents use physical pain to discipline you?
- Did you have to take care of your parents because of their problems?
- Were you often frightened of your parents?
- Did your parents do anything to you that had to be kept secret?
Now that you're an adult...
- Do your parents still treat you as if you were a child?
- Do you have intense emotional or physical reactions after spending time with your parents?
- Do your parents control you with threats or guilt? Do they manipulate you with money?
- Do you feel that no matter what you do, it's never good enough for your parents?
Beetje jammer dat mijn Engels niet perfect is, maar ik wil het kopen. Bedankt voor de tip.
dinsdag 14 juni 2011 om 18:39
Biebje, wat een verhaal. Vind het heel erg voor je wat er allemaal is gebeurd, en dat je moeder is overleden.
Wat je zegt over verstandelijk relativeren dat herken ik. Dat heb ik ook altijd gedaan maar het is zo,n verschil met wat je voelt. Daarmee onderdruk je je gevoel denk ik. En dat puberen. Dat heb ik nooit gedaan omdat ik hen wilde sparen. Ik dacht dat ze dat niet aan zouden kunnen dus ik heb me altijd ingehouden en dat doe ik nu nog. Ik herinner me ineens dat ik heel vaak controleerde of ik bijv. verlichting wel had uitgedaan. Ik wilde ze alles besparen, verdriet, zorgen, en dus ook kosten.
Beetje raar misschien dat ik dit zeg maar, ik was altijd heel erg bang dat mijn moeder dood zou gaan omdat ik het dan nog niet ' goedgemaakt' had. Hoewel jij natuurlijk helemaal nergens schuld aan had, en dat weet je verstandelijk ook wel, begrijp ik heel goed je gevoel erbij, dat schuldgevoel.
Ook jouw lichamelijke klachten komen mij bekend voor. Wat bedoel jij precies met 'geen gevoel meer hebben' ?
Wat je zegt over verstandelijk relativeren dat herken ik. Dat heb ik ook altijd gedaan maar het is zo,n verschil met wat je voelt. Daarmee onderdruk je je gevoel denk ik. En dat puberen. Dat heb ik nooit gedaan omdat ik hen wilde sparen. Ik dacht dat ze dat niet aan zouden kunnen dus ik heb me altijd ingehouden en dat doe ik nu nog. Ik herinner me ineens dat ik heel vaak controleerde of ik bijv. verlichting wel had uitgedaan. Ik wilde ze alles besparen, verdriet, zorgen, en dus ook kosten.
Beetje raar misschien dat ik dit zeg maar, ik was altijd heel erg bang dat mijn moeder dood zou gaan omdat ik het dan nog niet ' goedgemaakt' had. Hoewel jij natuurlijk helemaal nergens schuld aan had, en dat weet je verstandelijk ook wel, begrijp ik heel goed je gevoel erbij, dat schuldgevoel.
Ook jouw lichamelijke klachten komen mij bekend voor. Wat bedoel jij precies met 'geen gevoel meer hebben' ?
woensdag 15 juni 2011 om 13:28
Lieve Meikee, wat fijn dat je zoveel steun kunt vinden hier! Je verhaal is volkomen te begrijpen, je bent namelijk niet gek of raar, al denk je dat misschien. Bijv. dat wij jou begrijpen en willen helpen betekent al dat je gevoel en verhaal wordt bevestigd, en dat het niet iets is als aanstellerij of iets dergelijks. Je hebt het allemaal heel duidelijk op een rij.
Wat je schrijft over schuldgevoelens, is vreselijk moeilijk maar ook weer heel normaal; één van de welbekende symptomen (om het zo even te noemen) bij kinderen die mishandeld zijn geweest/worden. Het is heel herkenbaar wat je voelt. En heel goed dat je er nu eindelijk eens echt aandacht aan besteed! Nu begint eigenlijk het echte verwerkingsproces.
Je bent echt enorm goed bezig, wees daar trots op meid!
Liefs en knuffel
Wat je schrijft over schuldgevoelens, is vreselijk moeilijk maar ook weer heel normaal; één van de welbekende symptomen (om het zo even te noemen) bij kinderen die mishandeld zijn geweest/worden. Het is heel herkenbaar wat je voelt. En heel goed dat je er nu eindelijk eens echt aandacht aan besteed! Nu begint eigenlijk het echte verwerkingsproces.
Je bent echt enorm goed bezig, wees daar trots op meid!
Liefs en knuffel
woensdag 15 juni 2011 om 15:37
Lieve Meike,
Ik ben ergens waar ik helemaal niet zou moeten gaan internetten maar ik was zo benieuwd hoe het met je was en of je gereageerd had dat ik even ben gaan zitten hier bij mijn vriendin.
Later reageer ik uitgebreider, morgen of zo maar ik wilde je even laten weten dat ik aan je denk en dat je niet alleen bent.
Ik ben ergens waar ik helemaal niet zou moeten gaan internetten maar ik was zo benieuwd hoe het met je was en of je gereageerd had dat ik even ben gaan zitten hier bij mijn vriendin.
Later reageer ik uitgebreider, morgen of zo maar ik wilde je even laten weten dat ik aan je denk en dat je niet alleen bent.
donderdag 16 juni 2011 om 00:29
Meike,hoe gaat het met je? Je bent zeker niet alleen, ik herken je verhaal en je gevoel. Ben lichamelijk en geestelijk misbruikt door mijn adoptiemoeder en mijn adoptievader heeft zich van alles gedistantieerd. Vroeger wist ik niet beter, pas toen ik op de middelbare school zat kwam ik erachter dat het er thuis eigenlijk niet normaal aan toe ging.
Alles heb ik eraan gedaan om het mijn ouders naar de zin te maken, maar het was nooit goed en de lat werd steeds hoger gelegd door mijn moeder.
Ik kom nu al bijna tien jaar niet meer thuis, en het heeft me enorm veel rust gegeven. Toch komen die gevoelens van schuldgevoel, schaamte, woede, onderdanigheid, leegte, onzeker, faalangst, nog steeds om de hoek kijken.
Knap van je dat je alles zo hebt opgeschreven, ik snap ook heel goed dat je een stuk onbezorgdheid terug wilt en weer kind wilt zijn, dat er iemand is die er voor jou is, een stukje warmte.
Alles heb ik eraan gedaan om het mijn ouders naar de zin te maken, maar het was nooit goed en de lat werd steeds hoger gelegd door mijn moeder.
Ik kom nu al bijna tien jaar niet meer thuis, en het heeft me enorm veel rust gegeven. Toch komen die gevoelens van schuldgevoel, schaamte, woede, onderdanigheid, leegte, onzeker, faalangst, nog steeds om de hoek kijken.
Knap van je dat je alles zo hebt opgeschreven, ik snap ook heel goed dat je een stuk onbezorgdheid terug wilt en weer kind wilt zijn, dat er iemand is die er voor jou is, een stukje warmte.
