Schoonmoeder

Oh, nou daar zou ik in mijn geval schijt aan hebben. Ze kunnen die schone schijn steken waar de zon nooit schijnt.

Wat mij ook vaak opvalt als (schoon)ouders problemen hebben met hun (schoon)kinderen: dat het dan allemaal om de kleinkinderen lijkt te draaien. Ons werd ook voor de voeten geworpen dat wij hen hun kleinkinderen ontnamen. En de reden waarom wij geen contact wilden, was dat mijn man z'n hele leven al een verstoorde relatie met z'n ouders had, dat dat erger was geworden na de geboorte van ons kind en hoe schoonma tegen mij deed. En toen ze daar niet op in wilden gaan, maar bleven pushen, tóen hebben wij een tijdlang geen contact meer opgenomen. En daarop kwamen zij dan met het verwijt "wij hebben recht op ons kleinkind". Nou krijg ik sowieso al de kriebels van zulke uitspraken, maar waar het om ging, was de slechte relatie tussen hen en hun zoon. En tussen schoonma en mij. Maar in plaats van samen te proberen de relatie te verbeteren, bleven ze gefocust op ons kind. Terwijl het feit dat ze die niet meer zagen, een gevolg was. En dat hoor ik vaker. Grootouders die piepen over hun kleinkinderen, maar zich niet realiseren dat die vastzitten aan de relatie met de kinderen. Beetje omslachtig gezegd, maar snap je wat ik bedoel? Speelt dat bij jullie ook TO?

Ik vind elke week ook hartstikke vaak hoor! Mijn ouders zien onze kinderen lang zo vaak niet, maar de relatie is helemaal goed. Tussen hen en mij en mijn man en tussen hen en onze kinderen. Schoonouders is een ander verhaal. Het gaat echt om de kwaliteit en niet de kwantiteit. Maar dat willen mijn schoonouders ook maar niet snappen. Wat een energie kost dit he. Zo zonde, want ook al hoef je misschien niet elkaars beste vrienden te zijn, een beetje ontspannen relatie zou zo fijn zijn.

Tjonge weer zo'n soort verhaal. Heb me een aantal weken geleden hier ingeschreven omdat ik via google op deze site terecht kwam. Het valt me echt op hoe vaak dit probleem zich voordoet. En wat is het toch een ellende. Ik sluit me van harte aan bij wat Liselore er al over heeft geschreven namelijk dat e.e.a. meestal is terug te voeren op verkeerde verwachtingen over en weer. En dat is heel simpel uitgedrukt want meestal zit er een enorme geschiedenis aan vast met veel teleurstellingen. Ik heb een moeilijke jeugd gehad met een moeder met een persoonlijkheidsstoornis en na vele jaren van worsteling kan ik alleen maar zeggen dat het geen zin heeft om te hopen dat dit soort egoïstische mensen gaat veranderen. Het zit in hun karakter. Voor je man is het nog wel het meest trieste want die lijdt er al zijn hele leven onder en het heeft hem gevormd voor het leven. En ondanks alles blijft een kind zijn ouders loyaal. Sterker nog hij blijft zijn best doen in de onbewuste hoop ooit een teken van waardering van zijn ouders te krijgen. Die hoop houdt hem in hun buurt van dit type ouders. Voor mij is het een proces van tientallen jaren geweest om mijn moeder stapje voor stapje los te laten maar vooral om mijn verwachtingen t.a.v. haar bij te stellen. Uiteindelijk houd je dan een zeer afstandelijk en oppervlakkig contact over waarbij je alles probeert om conflicten te omzeilen. Het is de beste oplossing en ik vind dat je man het heel verstandig aanpakt. Laat hem zijn eigen proces doormaken en ga er zelf zo min mogelijk naar toe. Laat hem alleen gaan of met je kind maar blijf zelf lekker thuis. In bijzondere gevallen zoals dit etentje ga je dan een keer mee en dan kun je je het beste stil en op de achtergrond houden. Hoe meer je hen negeert hoe meer je laat zien dat het jou niet raakt wat ze vinden, denken, voelen of willen hoe beter het gaat met jou. Echt je dient je man en jezelf er het meeste mee als die lui je totaal koud laten en niet meer interesseren. En dat vinden je schoonouders straks echt niet leuk hoor... als ze in de gaten krijgen dat zij jou geen barst meer interesseren.

Mijn dochter heeft ook zo'n type schoonmoeder en hoe meer zij haar best deed om iets van de relatie te maken hoe moeilijker zij het had. Nu gaat ze af en toe mee voor het goede fatsoen en voor haar man maar verder doet het haar nog weinig. Aanvankelijk leidde deze houding natuurlijk ook tot schermutstelingen maar toen mijn dochter zich niet meer liet verleiden tot discussies en ruzies, hebben ze zich erbij neergelegd en is er een situatie ontstaan die geen aanleiding meer geeft tot spanningen. Belangrijk is vooral dat je hier samen met je man hele goede afsrpaken over maakt. En vooral dat jullie er direct samen grenzen aan stellen als schoonmoeder zich onfatsoenlijk naar jou opstelt. Kortom gewoon aardig zijn voor de vorm en meer niet. Zo'n relatie heb ik ook al jaren met mijn bloedeigen moeder. We praten aardig over het weer of andere onbenulligheden en daar houdt het mee op. Leuk is het niet maar het is de minst kwade van twee kwade oplossingen.

Ik wens je veel wijsheid toe!

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 12:39:

@Ikbenanoniem, mijn man is enig kind, door zijn werk weinig thuis, dus ja, ik word als enige gezien om hen te verzorgen.

Maar Uk, als jij dat niet wilt, dan hebben ze toch pech. Niemand die jou dwingt later je schoonouders te verzorgen. En waarom nu al boos worden over iets dat pas over 30 jaar speelt? Als ze zoiets zeggen: lekker laten gaan. Het heeft geen zin om er tegenin te gaan.



Ik hoef niet perse mijn gelijk, maar enige vorm van excuus zou ik wel op zijn plaats vinden. En of ze me gehoord hebben, weet ik niet, want mijn voorbeelden worden genegeerd.

.

Waarschijnlijk vindt zij hetzelfde. Ze heeft toch ook heel veel wel goed gedaan, dus daar wil zij gelijk in krijgen. Wat iemand anders al schreef: wil je gelijk krijgen of gelukkig zijn.



Echt, ik zou proberen je boosheid los te laten. Laat ze maar kletsen en negeer het gewoon. En laat ook vooral al je verwachtingen los.



En wat ik schreef over dat jouw kind alleen voor jullie het belangrijkst is, dat onderstreep je door te zeggen dat voor je schoonouders alleen zijzelf het belangrijkst zijn. Precies! Dus als je dochter in het ziekenhuis ligt, zullen ze nooit de dingen vragen en belangstelling tonen die je graag wilt. Geen verwachtingen hebben dus.



Als ze klagen dat ze je dochter vaker willen zien, gewoon antwoorden "dan moet je bellen als je wilt langskomen". Punt, verder niets meer aan toevoegen en je vooral niet kwaad over maken. Als ze in het ziekenhuis willen langskomen "Dat kan niet, X is te ziek". Je moet geen antwoorden geven waarover je in discussie kunt gaan, jouw antwoord moet een mededeling zijn. En als ze wel in discussie willen, meteen afkappen en zeggen dat dit is hoe het is.



Ik heb alle verwachtingen losgelaten en laat alle lompe opmerkingen (en dat zijn er nog wel eens wat) langs me heengaan. En op die manier heb ik nu een leuk contact met mijn schoonouders. Ik waardeer ze om de dingen die ze wel goed doen (in mijn ogen) en laat de rest gewoon gaan. Scheelt zoveel frustratie en energie!

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 10:47:

Overigens heb ik al verschillende keren tegen mijn man gezegd dat hij het meer voor mij moet opnemen. Hij vindt dat hij dat al doet. Ik vind eigenlijk van niet.

Inmiddels heb ik me daar bij neergelegd. Hij neemt het wel een beetje voor me op, maar niet echt overtuigend (vind ik).



En jij hebt meer gelijk dan hij natuurlijk.



Ik heb nu tegen hem gezegd dat mijn grens bereikt is en dat ze nog maar 1 keer iets tegen me hoeft te zeggen en dat het dan afgelopen is. En ik meen het. En hij weet dat.

Ik hoop dat ze het doet. Dan zijn we van alle gezeik af. !

" WE" ? Hoezo we?

Dan gaat het gezeik tussen je man en jezelf pas beginnen, ben ik bang.

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 10:42:



Aan de andere kant, mijn 'wraak' is dat ze ons kind dus niet meer zien dan 1 uurtje in de week. Dat vinden ze niet genoeg, maar ze doen er verder niets voor. Het oppassen heb ik altijd al afgehouden wegens gebrek aan belangstelling en de extra zorg die ons kind nodig heeft en daar ben ik nu heel blij om.

Verder doe ik nog zeer kinderachtige dingen zoals geen tekening laten maken voor een verjaardag en bij een fotoshoot niet de mooiste foto uitzoeken om aan hun te geven. Triest, maar het geeft wel net een klein beetje voldoening.

Maar ik zal nooit ons kind daar helemaal weghouden. Ik zou het wel willen (eerlijk is eerlijk) maar zou het niet doen. Zolang ik maar niet hoef te zien hoe zij met mijn kind bezig is.



Ik vind dat je je nickname heel goed hebt gekozen.

Jeetje, echt....... wat dieptriest om via je kind wraak te nemen.

Stel nou dat je man ( en misschien heeft die dat wel ) haarfijn door zou hebben hoe jij en ander " speelt " ; hoeveel respect zou hij dan nog voor je hebben?

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 10:42:



De laatste keer ben ik dus weggelopen en is hij gebleven omdat het de verjaardag van zijn vader was. Ik vroeg later of ze er nog iets over gezegd hadden. Het enige was dat zijn moeder zich afvroeg hoe dit nu verder moest, want ik was de enige die voor hen kon zorgen als ze straks oud waren en hulp nodig hadden.

Als het blijkbaar zo erg is dat je een scene moet trappen door midden op een verjaardag op te stappen, denk ik niet dat het je nog iets uit moet maken wat schoonouders er daarna van zeggen. Of vind je het eigenlijk wel interessant hoe er gereageerd wordt op jouw drama? Daarnaast, hadden ze íets kunnen zeggen waar jij wél positief op zou reageren?

(..)

Schoonmoeder wilde eigenlijk voor haar verjaardag een dag weg met ons en ons kind. Dat heeft hij op mijn verzoek ook afgehouden, want ik ga echt niet een hele dag met dat mens op stap. Hij doet dus zijn best, maar hij vindt het ook niet makkelijk.

En waarom zeg je dan niet tegen je man dat jij niet meegaat, maar dat hij gerust een hele fijne dag moet gaan hebben samen met zijn ouders en jullie kind? Of is het zo dat als het voor jou niet leuk is, niemand mag?



Weet je, ik snap het allemaal wel. Maar dat ik nu mee 'moet' met dat etentje, dat voelt oneerlijk. Het gevoel van 'moeten' is niet zozeer dat ik dat van mijn man moet, maar meer dat ik dat VOOR hem moet doen. Maar eigenlijk vind ik dat hij gewoon had moeten zeggen dat ik niet mee ging. En hij vindt dat ik het niet kan maken om niet mee te gaan.

Waarom zou hij moeten zeggen dat jij niet meegaat. Je bent een volwassen vrouw, als jij zo stoer bent dat je geen contact met je schoonouders wil, kan je ze dat ook zelf melden.



Aan de andere kant, mijn 'wraak' is dat ze ons kind dus niet meer zien dan 1 uurtje in de week. Dat vinden ze niet genoeg, maar ze doen er verder niets voor. Het oppassen heb ik altijd al afgehouden wegens gebrek aan belangstelling en de extra zorg die ons kind nodig heeft en daar ben ik nu heel blij om.

Verder doe ik nog zeer kinderachtige dingen zoals geen tekening laten maken voor een verjaardag en bij een fotoshoot niet de mooiste foto uitzoeken om aan hun te geven. Triest, maar het geeft wel net een klein beetje voldoening.

Inderdaad zeer triest. De schoonouders geen leuke foto's gunnen van hun kleinkind. Heel, heel triest.



Maar ik zal nooit ons kind daar helemaal weghouden. Ik zou het wel willen (eerlijk is eerlijk) maar zou het niet doen. Zolang ik maar niet hoef te zien hoe zij met mijn kind bezig is.

Want, ze gaat niet goed met je kind om? Ze is onaardig tegen je kind, ze is niet te vertrouwen met je kind? Ik vind dat je veel te ver gaat. Neem zelf dan eens wat afstand, maar maak het je man en je kind niet zo verschrikkelijk moeilijk.

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 13:53:



Lekker egoistisch weer. .Pleit jezelf nou ook niet helemaal vrij van deze karaktertrek. Ik vind het bijv. erg egoïstisch dat je je kind een ( eventuele leuke ) band onthoudt met opa en oma door ze elkaar maar één uurtje per week te " gunnen " ......onder toeziend oog van je man.

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 13:55:

[...]





Nee, want dan is het een gesloten boek en hoeven we het er nooit meer over te hebben. Ik hoef ze niet meer te zien, hij kan gewoon gaan en we hebben het er niet meer over.



Ik bedoelde ook niet persé actieve ruzies, hoor. Maar het zou zomaar eens kunnen gaan " broeien " bij je man.

Zeker omdat je zelf heel hard zit te hopen dat de bom snel valt. Denk je dat je man achterlijk is? Die weet heus wel wanneer jij gaat zitten " voeren " .

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 13:55:

[...]





Nee, want dan is het een gesloten boek en hoeven we het er nooit meer over te hebben. Ik hoef ze niet meer te zien, hij kan gewoon gaan en we hebben het er niet meer over.Contact met de ouders van je man zal nooit een gesloten boek zijn.

Je bent zo overtuigd van jouw gelijk, van hun fout, ........ waarom heb je dit topic eigenlijk geopend?

Oplossingen wil je niet, dingen van een andere kant bekijken niet........ hoopte je op louter goedkeuring oid?

Wat verdrietig voor je man dit allemaal.....

quote:blijfgewoonbianca schreef op 16 juni 2011 @ 14:00:

Je bent zo overtuigd van jouw gelijk, van hun fout, ........ waarom heb je dit topic eigenlijk geopend?

Oplossingen wil je niet, dingen van een andere kant bekijken niet........ hoopte je op louter goedkeuring oid?amen

quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 13:58:

[...]





Blijkbaar genoeg, want hij weet het. Weet je wat het is, hij is er zelf ook wel een beetje klaar mee. Maar... (en daar gaan we weer) het blijven zijn ouders, hij wil hen het recht op hun kleinkind niet ontnemen blabla. En ik geef hem groot gelijk. Ik hou hem niet tegen, hij gaat er iedere week naartoe. Met ons kind. Dus ik hou ons kind niet weg, maar ik ga er zelf niet meer naartoe. Ik heb het geprobeerd, maar om afgezeken te worden, daar kies ik niet voor. Dus blijft het nu bij 1 keer in de week. Zelf doen ze ook geen moeite om ons kind vaker te zien, dan is het hun verlies.Is dat zo? Weet hij dat je expres de leuke foto's achterhoudt en daar erg tevreden over bent. Dat je je kind geen tekeningen meer laat maken voor opa en oma? En dat je daar veel genoegen uit haalt. Dat je zo'n hekel aan ze hebt dat je het hebt over 'wraak nemen'? Ik geloof er niks van.

quote:bunnerbobbelien schreef op 16 juni 2011 @ 14:02:

[...]





Is dat zo? Weet hij dat je expres de leuke foto's achterhoudt en daar erg tevreden over bent. Dat je je kind geen tekeningen meer laat maken voor opa en oma? En dat je daar veel genoegen uit haalt. Dat je zo'n hekel aan ze hebt dat je het hebt over 'wraak nemen'? Ik geloof er niks van.





Zou je dit topic zo, zonder censuur, zonder " ja, dat staat er wel, maar dat bedoel ik niet zo " aan je man durven te laten lezen?

Zou hij álles al weten, wat je doet, denkt en hoopt over zijn ouders?

Ik had ook een vreselijk schoonmoeder die alleen maar steken onder water gaf als we daar waren en ik ging een tijd voor de lieve vrede mee, maar uiteindelijk was ik het zat en ben ik gestopt om nog langer op te zitten en pootjes te geven.



Ik snap dus best dat jij het ook meer dan zat ben en niet meer wilt gaan, maar dat hele spel met inzet van je kind vind ik, hoewel ik begrijp dat je dergelijke gevoelens hebt, not done.



Je voedt hiermee je eigen negatieve gevoelens alleen maar en voor je man en je kind (die dit natuurlijk gaat merken als hij ouder is) is het ook niet leuk. Die komen in een loyaliteitsconflict.



Mijn advies: ga voorlopig niet meer heen totdat je wat afgekoeld bent en het van je af kunt laten glijden en laat je kind gewoon gezellig doen met je schoonouders. Ze is wellicht een draak van een mens, maar zo te lezen een leuke oma.

Heel begrijpelijk hoor, maar probeer je zoon hierin niet te betrekken. Dat is het niet waard, heus.

Jij als liefhebbende partner, zou hem in plaats van wat je nu doet, de strijd aan gaan, hem kunnen helpen in het contact met zijn ouder. Als hij ook gekwetst is en toch omdat het nu eenmaal zijn ouders zijn het contact belangrijk vindt en wil behouden, dan zou je samen kunnen overleggen en uitkomen op een manier hoe hij het contact kan behouden en hoe jullie elkaar daarin kunnen ondersteunen. Jij vindt dat je man onvoldoende voor je opkomt, nou jij laat hem anders ook barsten....