Relaties
alle pijlers
Schoonmoeder
woensdag 15 juni 2011 om 21:08
Ja, er is weer een nieuw schoonmoedertopic! Wegens herkenbaarheid maak ik dit onderwerp aan onder een andere nick...
Stel, je bent in en in gekwetst door je schoonmoeder. Je hebt verschillende keren geprobeerd erover te praten, maar iedere keer ontvang je nul op rekest. Schoonmoeder heeft haar eigen waarheid en omzeilt de voorbeelden die je geeft om haar duidelijk te maken waarom je zo boos bent.
Schoonmoeder zegt dat je koppig bent en dat je net zo moet doen als zij: het langs je neerleggen en geen ruzie zoeken. Jij gaat tijdens het laatste gesprek boos weg met de woorden: er valt met jou echt niet te praten, en vervolgens hoor je niets meer. Zelf bel je ook niet (je bent tenslotte koppig).
Vervolgens hoor je via je man dat schoonmoeder met haar verjaardag uit eten wil. Met zijn vieren (man is enig kind). Er wordt gereserveerd, maar er wordt nergens meer over gepraat. Zelf wil je niet mee, heb je zelfs het liefst niets meer met ze te maken, maar je man wil toch dat je meegaat.
Wat zouden jullie doen?
Ik zal vast vertellen wat ik zal doen. Ik ga mee met het etentje. Omdat het moet van mijn man (ja zo voelt het). Maar ik weet niet hoe ik me moet gedragen. Ik kan niet net doen of er niets aan de hand is. Zij kan dat wel, daar is ze erg goed in heb ik al vaker gemerkt. Ik ben ontzettend gefrustreerd omdat ik met mijn boosheid nergens heen kan.
Ik vraag me toch af hoe jullie hier naar kijken. Als het niet om mijn schoonmoeder ging, had ik allang het contact verbroken. Omwille van mijn man doe ik dat (nog) niet. Maar mijn grens is bereikt. Eigenlijk is ze er al overheen.
Ik weet niet of ik vanavond nog kan reageren, maar morgen zeker wel.
Stel, je bent in en in gekwetst door je schoonmoeder. Je hebt verschillende keren geprobeerd erover te praten, maar iedere keer ontvang je nul op rekest. Schoonmoeder heeft haar eigen waarheid en omzeilt de voorbeelden die je geeft om haar duidelijk te maken waarom je zo boos bent.
Schoonmoeder zegt dat je koppig bent en dat je net zo moet doen als zij: het langs je neerleggen en geen ruzie zoeken. Jij gaat tijdens het laatste gesprek boos weg met de woorden: er valt met jou echt niet te praten, en vervolgens hoor je niets meer. Zelf bel je ook niet (je bent tenslotte koppig).
Vervolgens hoor je via je man dat schoonmoeder met haar verjaardag uit eten wil. Met zijn vieren (man is enig kind). Er wordt gereserveerd, maar er wordt nergens meer over gepraat. Zelf wil je niet mee, heb je zelfs het liefst niets meer met ze te maken, maar je man wil toch dat je meegaat.
Wat zouden jullie doen?
Ik zal vast vertellen wat ik zal doen. Ik ga mee met het etentje. Omdat het moet van mijn man (ja zo voelt het). Maar ik weet niet hoe ik me moet gedragen. Ik kan niet net doen of er niets aan de hand is. Zij kan dat wel, daar is ze erg goed in heb ik al vaker gemerkt. Ik ben ontzettend gefrustreerd omdat ik met mijn boosheid nergens heen kan.
Ik vraag me toch af hoe jullie hier naar kijken. Als het niet om mijn schoonmoeder ging, had ik allang het contact verbroken. Omwille van mijn man doe ik dat (nog) niet. Maar mijn grens is bereikt. Eigenlijk is ze er al overheen.
Ik weet niet of ik vanavond nog kan reageren, maar morgen zeker wel.
woensdag 15 juni 2011 om 22:07
TO jou laatste post had ik nog niet gelezen. Maar ook dan, diep ademhalen en doorgaan. Degen die zich er zorgen over zou moeten maken dat er te weinig interesse en medeleven is, is je man. Blijkbaar ziet hij het anders, wil hij geen conflict oid.
Maak je er zelf dan ook niet druk om. Focus je op zijn moeder die knuffelt met de kleine, praat over koetjes en kalfjes en ga weer naar huis. Natuurlijk moet je niet over je grenzen heen laten gaan. Maar zoek het ook niet op.
Maak je er zelf dan ook niet druk om. Focus je op zijn moeder die knuffelt met de kleine, praat over koetjes en kalfjes en ga weer naar huis. Natuurlijk moet je niet over je grenzen heen laten gaan. Maar zoek het ook niet op.
woensdag 15 juni 2011 om 22:14
@Miepjemiep, het gaat niet alleen om het gebrek aan medeleven. Ze heeft mij echt diep gekwetst door mij persoonlijk aan te vallen tijdens de ziekte. Ik kan er echt niet dieper op in gaan, maar het was behoorlijk gemeen.
Ik ben in ieder geval blij met de reacties en het begrip. Het geeft me toch wat rust, want ik had er echt stress van. Het laatste gesprek is pas een paar weken geleden en ik ben daar echt woedend weggegaan en ben verbijsterd dat ze er gewoon niet meer op teruggekomen is. En dan nu uit eten alsof er niets aan de hand is? Met zelfs de woorden: zullen we van tevoren ergens nog wat gezellig gaan drinken? Hoezo een betonnen plaat voor je hoofd??
Ik ben in ieder geval blij met de reacties en het begrip. Het geeft me toch wat rust, want ik had er echt stress van. Het laatste gesprek is pas een paar weken geleden en ik ben daar echt woedend weggegaan en ben verbijsterd dat ze er gewoon niet meer op teruggekomen is. En dan nu uit eten alsof er niets aan de hand is? Met zelfs de woorden: zullen we van tevoren ergens nog wat gezellig gaan drinken? Hoezo een betonnen plaat voor je hoofd??
woensdag 15 juni 2011 om 22:40
Eerlijk gezegd waren we allebei te verbijsterd toen. Je hoofd staat ook niet naar die onzin, je kind is t enige dat telt. Ik ben er kort daarna op teruggekomen. Ze ontkende t niet maar gaf in plaats daarvan voorbeelden van dingen die ze wel goed had gedaan in haar ogen en ze vond dat ze nu eenmaal recht had op haar mening. Dat je niet tegen een hoopvolle moeder kunt zeggen dat ze niet kan weten of haar kind de nacht door zal komen gaat er bij haar niet in.
woensdag 15 juni 2011 om 23:03
Oei, komt allemaal wel herkenbaar over, inclusief die laatste zin. (Argument van schoonmoeder is hoogstwaarschijnlijk: maar ik heb toch gelijk? Je kunt toch ook niet weten hoe het afloopt? Vooral dat gelijk hebben is belangrijk....) Om bij mezelf te blijven, ik heb geaccepteerd dat schoonmoeder is zoals ze is en nooit meer veranderd, alleen maar meer haarzelf wordt naar mate de jaren vorderen (laatste glansje beschaving gaat eraf). Man wil een relatie met haar, dus ik voeg en accepteer en mompel uhuh en laat me niet meer kwetsen. Van mijn drie kinderen wil overigens mijn zoon niets met haar te maken hebben, daar ga ik ook niet tussen zitten.
woensdag 15 juni 2011 om 23:39
Hier hetzelfde gehad. Tijdenlang irritaties. Sm wou ook altijd alles in de doofpot stoppen, er maar niet meer over praten en vooral doen alsof er niets aan de hand was. Toen op een goeie avond ben ik zo ontzettend geploft en heb er echt alles uit gegooit wat me dwarszat. Wat luchtte dat op. Een paar dagen daarna kwam ze, ze begreep me. Het was goed dat we erover gesproken hadden. Zij had als kind geleerd om problemen maar weg te stoppen, maar ze zag nu ook wel in dat dat niet de manier was.
Sindsdien is mijn muur af gaan brokkelen. We kunnen tegenwoordig erg goed met elkaar en ze zei laatst nog tegen me dat ik haar had geleerd dat het soms goed is om van je hart geen moordkuil te maken.
Ik hoop voor je dat jouw schoonnmoeder ook ooit tot dit inzicht komt.
Sindsdien is mijn muur af gaan brokkelen. We kunnen tegenwoordig erg goed met elkaar en ze zei laatst nog tegen me dat ik haar had geleerd dat het soms goed is om van je hart geen moordkuil te maken.
Ik hoop voor je dat jouw schoonnmoeder ook ooit tot dit inzicht komt.
donderdag 16 juni 2011 om 07:26
@Nova78, helaas, ik ben al drie keer ontploft. Zonder resultaat. Deze mensen hebben hun eigen waarheid en vinden dat ze zelf alles geweldig doen. Ik denk dat het nooit zal veranderen.
@Esmoreit, wat je zegt, dat gelijk hebben is heel belangrijk. Ze heeft inderdaad letterlijk gezegd: Maar ik heb toch gelijk?
Ze vond het ook belachelijk dat de verpleging aan mij vroeg hoe ik me erbij voelde. En ik had gewoon het gevoel dat het allemaal goed kwam. Niet zonder slag of stoot natuurlijk, maar zij zeiden ook meteen dat moedergevoel bijna nog belangrijker was dan wat het kind liet zien. En weet je, in mijn ervaring is dat ook zo. Maar voor haar bestaat dat niet. Of liever gezegd, ze kan het niet uitstaan dat ik (samen met mijn man, maar dat vindt ze niet erg natuurlijk) de belangrijkste persoon ben in het leven van ons kind.
Heel herkenbaar ook wat je zegt over 'het laatste glansje beschaving gaat eraf'. Dat is hier ook. Ze wordt echt onbeschofter naarmate ze ouder wordt. Ongelofelijk. Een paar jaar geleden liepen mensen daar de deur plat, ze hadden veel vrienden en kennissen. En nu zie je daar bijna niemand meer. Mensen hebben daar toch geen zin in, dat zie je nu wel.
Nou, ik ga in ieder geval zondag ook een beetje uhuh zitten mompelen en vooral niet speciaal gezellig zitten doen. Ik ben heel benieuwd. Iedereen bedankt voor de reacties! Ik voel me nu een stuk minder gestresst (al heb ik er nog steeds geen zin in...).
@Esmoreit, wat je zegt, dat gelijk hebben is heel belangrijk. Ze heeft inderdaad letterlijk gezegd: Maar ik heb toch gelijk?
Ze vond het ook belachelijk dat de verpleging aan mij vroeg hoe ik me erbij voelde. En ik had gewoon het gevoel dat het allemaal goed kwam. Niet zonder slag of stoot natuurlijk, maar zij zeiden ook meteen dat moedergevoel bijna nog belangrijker was dan wat het kind liet zien. En weet je, in mijn ervaring is dat ook zo. Maar voor haar bestaat dat niet. Of liever gezegd, ze kan het niet uitstaan dat ik (samen met mijn man, maar dat vindt ze niet erg natuurlijk) de belangrijkste persoon ben in het leven van ons kind.
Heel herkenbaar ook wat je zegt over 'het laatste glansje beschaving gaat eraf'. Dat is hier ook. Ze wordt echt onbeschofter naarmate ze ouder wordt. Ongelofelijk. Een paar jaar geleden liepen mensen daar de deur plat, ze hadden veel vrienden en kennissen. En nu zie je daar bijna niemand meer. Mensen hebben daar toch geen zin in, dat zie je nu wel.
Nou, ik ga in ieder geval zondag ook een beetje uhuh zitten mompelen en vooral niet speciaal gezellig zitten doen. Ik ben heel benieuwd. Iedereen bedankt voor de reacties! Ik voel me nu een stuk minder gestresst (al heb ik er nog steeds geen zin in...).
donderdag 16 juni 2011 om 08:47
Wat een herkenning uk, ook hier een schoonma waar ik op z'n zachtst gezegd geen fan van ben en andersom. Jarenlang m'n best gedaan, maar vooroordelen blijven bij haar en ze ziet me zoals zij me wil zien. Ik pas sinds een paar maanden de Tefal-methode toe: alles wat met haar te maken heeft, laat ik volledig langs me heen glijden. Ik ga nooit meer zelf voorstellen om weer eens langs te gaan, te komen eten, mee te gaan naar dierentuin of whatever... noppes. Mijn man steunt mij en begrijpt me gelukkig en heeft ook gezegd dat haar houding tegenover mij echt niet klopt. Net als bij jouw schoonma komt dat niet aan, want ze heeft haar eigen waarheid. Daar kun je gewoon niet tegenop. Vandaar de Tefal-methode. En als ze te ver gaat, zeggen we er iets van en kappen we de boel weer even af. Op dit moment zitten mijn man en zij weer in een loopgravenoorlog i.v.m. wel/niet terugbellen. Zeer vermoeiend en als het niet zo treurig was, zou het misschien iets komisch hebben.
Ik weet niet precies wat je bedoelt met 'mee moeten' van je man, maar ik vermoed dat je bedoelt dat hij het fijn zou vinden als je meegaat? Dan lijkt me jullie oplossing goed: hou het oppervlakkig en als ze te ver gaat, weggaan. De vraag is alleen, bij ons net zo goed, hoe vaak je dat doet? Hoe ver ga je, puur omdat het 'nu eenmaal de moeder van je man is'. Ik blijf het een moeilijke vinden. Maar voorlopig werkt de Tefaltmethode wel voor mij. Ik hou me gewoon niet meer met haar bezig. Eerst was dat wel wat gekunsteld, maar inmiddels merk ik dat ik het echt sneller los kan laten. Sterkte!
Ik weet niet precies wat je bedoelt met 'mee moeten' van je man, maar ik vermoed dat je bedoelt dat hij het fijn zou vinden als je meegaat? Dan lijkt me jullie oplossing goed: hou het oppervlakkig en als ze te ver gaat, weggaan. De vraag is alleen, bij ons net zo goed, hoe vaak je dat doet? Hoe ver ga je, puur omdat het 'nu eenmaal de moeder van je man is'. Ik blijf het een moeilijke vinden. Maar voorlopig werkt de Tefaltmethode wel voor mij. Ik hou me gewoon niet meer met haar bezig. Eerst was dat wel wat gekunsteld, maar inmiddels merk ik dat ik het echt sneller los kan laten. Sterkte!
donderdag 16 juni 2011 om 10:13
Wees wel blij dat je man en jij op één lijn zaten.
Mijn man en ik hadden er destijds nog wel eens discussies over.
Ik had ook echt een torenhoge muur om me heen en schoonmoeder kon ook echt niets meer goed doen op een gegeven moment. Manlief begreep mij, maar hij zei vaak letterlijk "het blijven wel mijn ouders". Wat ik ook wel weer begreep, kan ook geen commentaar op mijn moeder verdragen door een ander.
Maar op een gegeven moment moet je denk ik, als het echt niet wil, je er toch maar bij neerleggen.
Ik heb de regel wat ik krijg investeer ik terug. Ons gezin krijgt nu veel positieve aandacht van schoonouders, dus krijgt ze dat ook terug.
Je kunt niet meer geven dan dat je krijgt. Dat gaat vreten op een dag.
Mijn man en ik hadden er destijds nog wel eens discussies over.
Ik had ook echt een torenhoge muur om me heen en schoonmoeder kon ook echt niets meer goed doen op een gegeven moment. Manlief begreep mij, maar hij zei vaak letterlijk "het blijven wel mijn ouders". Wat ik ook wel weer begreep, kan ook geen commentaar op mijn moeder verdragen door een ander.
Maar op een gegeven moment moet je denk ik, als het echt niet wil, je er toch maar bij neerleggen.
Ik heb de regel wat ik krijg investeer ik terug. Ons gezin krijgt nu veel positieve aandacht van schoonouders, dus krijgt ze dat ook terug.
Je kunt niet meer geven dan dat je krijgt. Dat gaat vreten op een dag.
donderdag 16 juni 2011 om 10:16
En nu mag jij weer opkomen draven voor de lieve vrede,sorry maar ze kon van mij de hoogste boom in. Zo leert ze het nooit dat ze haar boekje te buiten is gegaan. En dat zou ik mijn man ook duidelijk maken,want bij sommige mannen is mama een heilige zij doet van die kwetsende uitspraken Waarom spreekt jouw man zijn moeder daar als nog niet op aan.
donderdag 16 juni 2011 om 10:20
Superhuisvrouw: dat is idd. een goede vraag. Uk: heeft je man het al eens aangekaart bij zijn moeder? Ik kan er overheen gelezen hebben hoor, en ik meen dat hij wel eens iets heeft gezegd. Maar het zou ms. iets uitmaken als hij dit ècht eens op tafel legt. Desnoods in een brief en daarna verder praten. Niet gezegd dat het zal helpen hoor, maar dan weet ze in ieder geval dat je man en jij één blok vormen.
donderdag 16 juni 2011 om 10:40
Oef, dat is een lastige.
Gewoon doen alsof er niks gebeurd is geeft mijn inziens een signaal af dat ze alles maar kan zeggen en doen, want het blijft toch de moeder van je man. Zou mij ook niet bepaald lekker zitten.
Ik denk dat jouw oplossing voor nu de beste is. Meegaan voor je man, oppervlakkig blijven en vooral niet gezellig gaan zitten doen. Zodra ze te ver gaat weg gaan.
Helaas heb ik zelf ook een niet leuke schoon"moeder". Wat zij haar zoon allemaal heeft geflikt kan je een heel boek over schrijven. Ze heeft hem ook op zijn 20e uit huis gegooid. En ook haar dochter is nu zover dat ze uit huis vlucht op haar 17e. Schoon"moeder" zelf heeft een plaat voor haar kop en ziet niet in wat ze veroorzaakt (heeft).
Ik vind dit heel treurig voor mijn vriend en sta compleet achter zijn beslissing om haar zo weinig mogelijk te zien, en als we haar zien is het maar kort.
Sterkte met het etentje!
Gewoon doen alsof er niks gebeurd is geeft mijn inziens een signaal af dat ze alles maar kan zeggen en doen, want het blijft toch de moeder van je man. Zou mij ook niet bepaald lekker zitten.
Ik denk dat jouw oplossing voor nu de beste is. Meegaan voor je man, oppervlakkig blijven en vooral niet gezellig gaan zitten doen. Zodra ze te ver gaat weg gaan.
Helaas heb ik zelf ook een niet leuke schoon"moeder". Wat zij haar zoon allemaal heeft geflikt kan je een heel boek over schrijven. Ze heeft hem ook op zijn 20e uit huis gegooid. En ook haar dochter is nu zover dat ze uit huis vlucht op haar 17e. Schoon"moeder" zelf heeft een plaat voor haar kop en ziet niet in wat ze veroorzaakt (heeft).
Ik vind dit heel treurig voor mijn vriend en sta compleet achter zijn beslissing om haar zo weinig mogelijk te zien, en als we haar zien is het maar kort.
Sterkte met het etentje!
donderdag 16 juni 2011 om 10:42
Mijn man heeft het gevoel dat hij er middenin zit. En dat is natuurlijk waar. Maar hij heeft er de pest over in dat het er iedere keer over gaat. En dat snap ik wel. En hij snapt mij ook, maar hij ziet het zo: het zijn toch mijn ouders.
Daar heb ik dan weer begrip voor.
Mijn man werkt heel veel en is veel nachten van huis. Toch gaat hij iedere zaterdagochtend een uurtje daar naartoe terwijl ik boodschappen doe. Hij wil in dat uurtje niet iedere keer ruzie maken, want dat kan hij dan iedere keer wel doen.
De laatste keer ben ik dus weggelopen en is hij gebleven omdat het de verjaardag van zijn vader was. Ik vroeg later of ze er nog iets over gezegd hadden. Het enige was dat zijn moeder zich afvroeg hoe dit nu verder moest, want ik was de enige die voor hen kon zorgen als ze straks oud waren en hulp nodig hadden.
Dus. Dat heeft het voor mij echt helemaal verpest.
Mijn man heeft toen wel tegen hun gezegd dat ik gelijk had, maar zo gauw hij zoiets zegt, beginnen ze ergens anders over. Schone schijn en lieve vrede he...
Schoonmoeder wilde eigenlijk voor haar verjaardag een dag weg met ons en ons kind. Dat heeft hij op mijn verzoek ook afgehouden, want ik ga echt niet een hele dag met dat mens op stap. Hij doet dus zijn best, maar hij vindt het ook niet makkelijk.
Weet je, ik snap het allemaal wel. Maar dat ik nu mee 'moet' met dat etentje, dat voelt oneerlijk. Het gevoel van 'moeten' is niet zozeer dat ik dat van mijn man moet, maar meer dat ik dat VOOR hem moet doen. Maar eigenlijk vind ik dat hij gewoon had moeten zeggen dat ik niet mee ging. En hij vindt dat ik het niet kan maken om niet mee te gaan.
Aan de andere kant, mijn 'wraak' is dat ze ons kind dus niet meer zien dan 1 uurtje in de week. Dat vinden ze niet genoeg, maar ze doen er verder niets voor. Het oppassen heb ik altijd al afgehouden wegens gebrek aan belangstelling en de extra zorg die ons kind nodig heeft en daar ben ik nu heel blij om.
Verder doe ik nog zeer kinderachtige dingen zoals geen tekening laten maken voor een verjaardag en bij een fotoshoot niet de mooiste foto uitzoeken om aan hun te geven. Triest, maar het geeft wel net een klein beetje voldoening.
Maar ik zal nooit ons kind daar helemaal weghouden. Ik zou het wel willen (eerlijk is eerlijk) maar zou het niet doen. Zolang ik maar niet hoef te zien hoe zij met mijn kind bezig is.
Daar heb ik dan weer begrip voor.
Mijn man werkt heel veel en is veel nachten van huis. Toch gaat hij iedere zaterdagochtend een uurtje daar naartoe terwijl ik boodschappen doe. Hij wil in dat uurtje niet iedere keer ruzie maken, want dat kan hij dan iedere keer wel doen.
De laatste keer ben ik dus weggelopen en is hij gebleven omdat het de verjaardag van zijn vader was. Ik vroeg later of ze er nog iets over gezegd hadden. Het enige was dat zijn moeder zich afvroeg hoe dit nu verder moest, want ik was de enige die voor hen kon zorgen als ze straks oud waren en hulp nodig hadden.
Dus. Dat heeft het voor mij echt helemaal verpest.
Mijn man heeft toen wel tegen hun gezegd dat ik gelijk had, maar zo gauw hij zoiets zegt, beginnen ze ergens anders over. Schone schijn en lieve vrede he...
Schoonmoeder wilde eigenlijk voor haar verjaardag een dag weg met ons en ons kind. Dat heeft hij op mijn verzoek ook afgehouden, want ik ga echt niet een hele dag met dat mens op stap. Hij doet dus zijn best, maar hij vindt het ook niet makkelijk.
Weet je, ik snap het allemaal wel. Maar dat ik nu mee 'moet' met dat etentje, dat voelt oneerlijk. Het gevoel van 'moeten' is niet zozeer dat ik dat van mijn man moet, maar meer dat ik dat VOOR hem moet doen. Maar eigenlijk vind ik dat hij gewoon had moeten zeggen dat ik niet mee ging. En hij vindt dat ik het niet kan maken om niet mee te gaan.
Aan de andere kant, mijn 'wraak' is dat ze ons kind dus niet meer zien dan 1 uurtje in de week. Dat vinden ze niet genoeg, maar ze doen er verder niets voor. Het oppassen heb ik altijd al afgehouden wegens gebrek aan belangstelling en de extra zorg die ons kind nodig heeft en daar ben ik nu heel blij om.
Verder doe ik nog zeer kinderachtige dingen zoals geen tekening laten maken voor een verjaardag en bij een fotoshoot niet de mooiste foto uitzoeken om aan hun te geven. Triest, maar het geeft wel net een klein beetje voldoening.
Maar ik zal nooit ons kind daar helemaal weghouden. Ik zou het wel willen (eerlijk is eerlijk) maar zou het niet doen. Zolang ik maar niet hoef te zien hoe zij met mijn kind bezig is.
donderdag 16 juni 2011 om 10:47
Overigens heb ik al verschillende keren tegen mijn man gezegd dat hij het meer voor mij moet opnemen. Hij vindt dat hij dat al doet. Ik vind eigenlijk van niet.
Inmiddels heb ik me daar bij neergelegd. Hij neemt het wel een beetje voor me op, maar niet echt overtuigend (vind ik).
Ik heb nu tegen hem gezegd dat mijn grens bereikt is en dat ze nog maar 1 keer iets tegen me hoeft te zeggen en dat het dan afgelopen is. En ik meen het. En hij weet dat.
Ik hoop dat ze het doet. Dan zijn we van alle gezeik af. Kunnen zij fijn samen mooi weer spelen met hun eigen gezin en hoef ik er niets meer mee.
Ik ben een tijd geleden bij een psycholoog onder behandeling geweest, onder andere vanwege wat er met ons kind is gebeurd. Met haar heb ik het ook over schoonouders gehad en zij gaf mij ook het advies om eens een paar maanden het contact af te houden. Dat gaf zoveel rust!
Door de laatste ruzie is alles weer naar boven gekomen en ik heb nu het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Balen!
Inmiddels heb ik me daar bij neergelegd. Hij neemt het wel een beetje voor me op, maar niet echt overtuigend (vind ik).
Ik heb nu tegen hem gezegd dat mijn grens bereikt is en dat ze nog maar 1 keer iets tegen me hoeft te zeggen en dat het dan afgelopen is. En ik meen het. En hij weet dat.
Ik hoop dat ze het doet. Dan zijn we van alle gezeik af. Kunnen zij fijn samen mooi weer spelen met hun eigen gezin en hoef ik er niets meer mee.
Ik ben een tijd geleden bij een psycholoog onder behandeling geweest, onder andere vanwege wat er met ons kind is gebeurd. Met haar heb ik het ook over schoonouders gehad en zij gaf mij ook het advies om eens een paar maanden het contact af te houden. Dat gaf zoveel rust!
Door de laatste ruzie is alles weer naar boven gekomen en ik heb nu het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Balen!
donderdag 16 juni 2011 om 10:50
Eerlijk gezegd klinkt het mij in de oren alsof jij het niet kunt hebben dat oma een rol speelt in het leven van jouw kind en niet andersom, zoals jij beweerd. Lees je eigen postings nog maar eens na. Je kunt het niet zien dat oma je kind knuffelt, je laat geen tekening maken, laat ze kind maar een uurtje per week zien en kiest niet de mooiste foto's uit om weg te geven.
Kleinzielig om je kind op die manier als troef te gebruiken.
Reuze beroerd als je in een dergelijke conflictsituatie zit, maar jij hebt ook boter op je hoofd.
Kleinzielig om je kind op die manier als troef te gebruiken.
Reuze beroerd als je in een dergelijke conflictsituatie zit, maar jij hebt ook boter op je hoofd.
donderdag 16 juni 2011 om 10:52
Ik heb sinds een half jaar al het contact met mijn schoonouders afgekapt en daar ben ik heel blij mee. Na jarenlang gezeik, hysterische gesprekken "om het uit te praten" en vervolgens toch weer steeds ouwe koeien uit de sloot halen, dronken telefoontjes met de meest idiote beschuldigingen, heb ik eindelijk rust.
Mijn man heeft het contact met zijn ouders inmiddels weer enigszins hersteld, maar heel mondjesmaat. Omdat het toch zijn ouders zijn en de opa en oma van de kinderen.
Hij heeft het er wel moeilijk mee, maar begrijpt volkomen waarom ik ze niet meer wil zien of spreken.
Mijn man heeft het contact met zijn ouders inmiddels weer enigszins hersteld, maar heel mondjesmaat. Omdat het toch zijn ouders zijn en de opa en oma van de kinderen.
Hij heeft het er wel moeilijk mee, maar begrijpt volkomen waarom ik ze niet meer wil zien of spreken.
donderdag 16 juni 2011 om 11:01
quote:Ikbenanoniem schreef op 16 juni 2011 @ 10:50:
Eerlijk gezegd klinkt het mij in de oren alsof jij het niet kunt hebben dat oma een rol speelt in het leven van jouw kind en niet andersom, zoals jij beweerd. Lees je eigen postings nog maar eens na. Je kunt het niet zien dat oma je kind knuffelt, je laat geen tekening maken, laat ze kind maar een uurtje per week zien en kiest niet de mooiste foto's uit om weg te geven.
Kleinzielig om je kind op die manier als troef te gebruiken.
Reuze beroerd als je in een dergelijke conflictsituatie zit, maar jij hebt ook boter op je hoofd.
Dit kan best zo lijken, maar uit ervaring weet ik dat het anders kan zitten. Dan is het meer andersom. Als je schoonmoeder keer op keer over je heen walst, je op een enkele manier respecteert, dan kan de relatie zo verstoord raken dat je haar ook minder gaat 'gunnen'. Dat hoeft niet per se ten koste van een kind te gaan hoor. Die heeft heus niet door dat ze geen tekening maakt voor oma. Zo van 'huh, waarom mag ik geen tekening maken?' Denk meer dat TO het niet per se aanmoedigt, dat is toch iets anders. Misschien zeg ik het met dat gunnen niet helemaal goed. Ik bedoel meer dat TO ws. niet extra dingen aanmoedigt, ook niet bij haar kind, m.b.t. schoonma. Dat vind ik toch iets anders dan bewust iets ontmoedigen.
TO: bij ons maakt het idd. alle verschil van de wereld dat mijn man achter mij staat. Nou is het niet altijd zo geweest dat hij daadwerkelijk voor mij opkwam; vroeger ging het meer zoals bij jullie. Als schoonma dan kwam en cadeautjes mee had voor iedereen behalve voor mij, dan zei hij daar niet direct iets van. Niet eens expres, maar achteraf zei hij dan 'he, eigenlijk wel raar van haar'. Dus op het moment zelf had hij het niet echt door. Nu is dat anders, let hij er echt op en zegt hij er meteen wat van. Dat helpt mij in ieder geval wel en voelt fijner. Anders wordt het zo'n jij-tegen-haar-verhaal. Nu staan we samen tegenover haar.
Eerlijk gezegd klinkt het mij in de oren alsof jij het niet kunt hebben dat oma een rol speelt in het leven van jouw kind en niet andersom, zoals jij beweerd. Lees je eigen postings nog maar eens na. Je kunt het niet zien dat oma je kind knuffelt, je laat geen tekening maken, laat ze kind maar een uurtje per week zien en kiest niet de mooiste foto's uit om weg te geven.
Kleinzielig om je kind op die manier als troef te gebruiken.
Reuze beroerd als je in een dergelijke conflictsituatie zit, maar jij hebt ook boter op je hoofd.
Dit kan best zo lijken, maar uit ervaring weet ik dat het anders kan zitten. Dan is het meer andersom. Als je schoonmoeder keer op keer over je heen walst, je op een enkele manier respecteert, dan kan de relatie zo verstoord raken dat je haar ook minder gaat 'gunnen'. Dat hoeft niet per se ten koste van een kind te gaan hoor. Die heeft heus niet door dat ze geen tekening maakt voor oma. Zo van 'huh, waarom mag ik geen tekening maken?' Denk meer dat TO het niet per se aanmoedigt, dat is toch iets anders. Misschien zeg ik het met dat gunnen niet helemaal goed. Ik bedoel meer dat TO ws. niet extra dingen aanmoedigt, ook niet bij haar kind, m.b.t. schoonma. Dat vind ik toch iets anders dan bewust iets ontmoedigen.
TO: bij ons maakt het idd. alle verschil van de wereld dat mijn man achter mij staat. Nou is het niet altijd zo geweest dat hij daadwerkelijk voor mij opkwam; vroeger ging het meer zoals bij jullie. Als schoonma dan kwam en cadeautjes mee had voor iedereen behalve voor mij, dan zei hij daar niet direct iets van. Niet eens expres, maar achteraf zei hij dan 'he, eigenlijk wel raar van haar'. Dus op het moment zelf had hij het niet echt door. Nu is dat anders, let hij er echt op en zegt hij er meteen wat van. Dat helpt mij in ieder geval wel en voelt fijner. Anders wordt het zo'n jij-tegen-haar-verhaal. Nu staan we samen tegenover haar.
donderdag 16 juni 2011 om 11:02
Je bent zelf ook ontzettend kinderachtig bezig met geen tekenignen, niet de mooiste foto's en uit 'wraak' maar 1 uur per week contact met hun kleinkind.
Jij wilt praten. Op de verjaardag van je schoonvader proberen ze het gesprek aan te gaan, maar dat is volgens jou niet het goede moment dus ga je boos weg. Vervolgens ben je boos dat ze niet willen praten. Wat wil je nou?
En je man zit er enorm tussenin. Ik denk dat hij niet helemaal achter je staat. Niet omdat hij richting zijn ouders niet durft, maar omdat hij tegen jou niet durft te zeggen dat hij het niet met je eens is.
Dat je niet mee wilt eten, is gewoon omdat je niet wilt toegeven nu. Je bent net zo kinderachtig bezig als je schoonouders.
(schoon)Ouders zijn soms onhandig. Jullie kind is niet zo belangrijk voor hen als het voor jou is. Zij voelen het dus anders als je kind ziek is. En jouw gevoel over dat je kind de nacht doorkomt, voelt zij niet. Terecht dus dat zij zegt dat je niet weet of het wel goedkomt (wat ook wel weer spreekt voor de angst van oma).
Mijn schoonmoeder vond het tijdens een onderzoek van oudste dat in het donker plaats moest vinden een goed moment om foto's te gaan maken (met flits). Niet slim en tactisch en dat heb ik op dat moment ook gezegd (toegebeten). En ze kan wel vaker lomp zijn. Maar ze is wel een hele leuke oma voor de kinderen, ze knuffelt met ze, speelt met ze en de kinderen zijn gek op haar.
Zet je trots opzij, neem niet alles zo persoonlijk. Niet alle woorden op een goudschaaltje wegen, maar naar de grote lijn kijken. En de grote lijn is, dat ze hun kind toch hebben opgevoed tot een fijne vent (anders was je er niet samen mee) en dat ze hun kleinkind graag zien. Dat jij de opvoeding van jouw kinderen anders doet, betekend niet dat zij het fout hebben gedaan (wat je wel steeds laat doorschemeren). Laat alle lompe afmerkingen van je afglijden en gun ze hun kleinkind en zoon wat meer. Dat doet de verhoudingen veel meer goed dan proberen een welles-nietes discussie uit te praten.
Jij wilt praten. Op de verjaardag van je schoonvader proberen ze het gesprek aan te gaan, maar dat is volgens jou niet het goede moment dus ga je boos weg. Vervolgens ben je boos dat ze niet willen praten. Wat wil je nou?
En je man zit er enorm tussenin. Ik denk dat hij niet helemaal achter je staat. Niet omdat hij richting zijn ouders niet durft, maar omdat hij tegen jou niet durft te zeggen dat hij het niet met je eens is.
Dat je niet mee wilt eten, is gewoon omdat je niet wilt toegeven nu. Je bent net zo kinderachtig bezig als je schoonouders.
(schoon)Ouders zijn soms onhandig. Jullie kind is niet zo belangrijk voor hen als het voor jou is. Zij voelen het dus anders als je kind ziek is. En jouw gevoel over dat je kind de nacht doorkomt, voelt zij niet. Terecht dus dat zij zegt dat je niet weet of het wel goedkomt (wat ook wel weer spreekt voor de angst van oma).
Mijn schoonmoeder vond het tijdens een onderzoek van oudste dat in het donker plaats moest vinden een goed moment om foto's te gaan maken (met flits). Niet slim en tactisch en dat heb ik op dat moment ook gezegd (toegebeten). En ze kan wel vaker lomp zijn. Maar ze is wel een hele leuke oma voor de kinderen, ze knuffelt met ze, speelt met ze en de kinderen zijn gek op haar.
Zet je trots opzij, neem niet alles zo persoonlijk. Niet alle woorden op een goudschaaltje wegen, maar naar de grote lijn kijken. En de grote lijn is, dat ze hun kind toch hebben opgevoed tot een fijne vent (anders was je er niet samen mee) en dat ze hun kleinkind graag zien. Dat jij de opvoeding van jouw kinderen anders doet, betekend niet dat zij het fout hebben gedaan (wat je wel steeds laat doorschemeren). Laat alle lompe afmerkingen van je afglijden en gun ze hun kleinkind en zoon wat meer. Dat doet de verhoudingen veel meer goed dan proberen een welles-nietes discussie uit te praten.
donderdag 16 juni 2011 om 11:07
donderdag 16 juni 2011 om 12:10
@ikbenanoniem en marijemarije, het is niet altijd zo geweest. Pas sinds ziekte van kind ben ik erg verbitterd geraakt ten opzichte van haar.
Wat je zegt over dat praten, ik heb wel degelijk gepraat met hen op de verjaardag van mijn schoonvader. Ze zeiden dat ik boos was, maar geen concrete voorbeelden kon geven. Ik heb die toen gegeven. Hele concrete, kwetsende voorbeelden. En wat was de reactie? De voorbeelden werden genegeerd en wat zij vonden dat ze WEL goed hadden gedaan, dat werd op tafel gelegd. Toen heb ik aangegeven dat er met hen niet te praten valt, dat ze mijn voorbeelden negeren. Dat was niet waar, want zij hadden dit en dit en dit wel goed gedaan. Niet luisteren dus. Ik ben toen gegaan met de woorden dat er niet te praten valt en dat ik er klaar mee ben.
Wat je zegt over dat ik liever wil dat schoonmoeder geen rol speelt in het leven mijn kind, dat is waar. Dat zou ik ook liever willen. Maar dat is een reactie op haar acties. En omdat mijn kind mijn schoonmoeder wel leuk vind, komt hij daar gewoon. Iedere week. Dat vind ik best vaak. Mijn ouders passen 1 dag in de week op en daar komt hij verder ook niet. Onze weekenden zitten bomvol door het werk van mijn man, dus we moeten onze tijd verdelen. Onze vrienden zijn ook belangrijk voor ons, zeker na de ziekteperiode.
Ik gun mijn schoonouders hun kind wel en ons kind ook. Maar zij willen dat wij ervoor zorgen dat zij ons kind vaker zien. Zelf hebben ze nog nooit gebeld om te vragen of ze een keer langs konden komen als man niet thuis is. Ook niet toen de relatie nog niet zo verstoord was. Als we vroegen of ze een keertje konden oppassen, kon dat nooit. Na de ziekteperiode heb ik mijn handen er vanaf getrokken en nu wordt er niet meeer opgepast. Ook vanwege de extra zorg. Ik vind dat ze zelf ook wel wat meer kunnen ondernemen richting ons kind.
@MarijeMarije, je schrijft dat voor (schoon)ouders ons kind niet zo belangrijk is als voor ons. Dat herken ik dus niet. Voor mijn ouders is mijn kind net zo belangrijk als ik dat voor hen ben. Voor mijn schoonouders is niemand zo belangrijk als zijzelf.
En ik vind het echt schandalig om tegen een moeder te zeggen: JIJ kan dat niet weten, kind kan morgen dood zijn. Dat slaat helemaal nergens op en heeft niets te maken met angst. Als ze nou had gezegd: Prima dat je positief bent, maar ik ben doodsbang, dan had ik kunnen zeggen dat ik zelf ook doodsbang was. Maar dat mijn gevoel zei dat kind het wel zou redden. Maar nee, schoonmoeder vond het nodig om mij af te snauwen. En dat kan ik niet begrijpen, dat doe je niet tegen de vrouw van je kind en moeder van je kleinkind, die daar wanhopig verdrietig staat te wezen
Overigens vind ik het zelf ook reuze kinderachtig wat ik doe (met de tekeningen enz.), maar het is een reactie op hun acties en omdat er verder niet te praten valt, is het de enige manier om mijn woede nog een klein beetje kwijt te kunnen. Het is subtiel, zelf hebben ze het niet in de gaten (want niemand zo belangrijk als zijzelf) en ik haal er net dat beetje voldoening uit. Ja kinderachtig. Maar de posting van HunnieBunnie geeft precies weer hoe ik het voel. Het gaat niet ten koste van mijn kind, maar van mijn schoonmoeder. Mijn kind mag daar gewoon naartoe (is nog te klein om alleen te gaan trouwens) en ik ga niet mee. Dus zijn ze afhankelijk van mijn man. Die netjes iedere week zijn verplichting nakomt (dat zijn zijn eigen woorden) en daar naartoe gaat. Je ziet, het is gezellig in de familie. Het wordt tijd voor de zomer, dan hoef ik ze een hele tijd niet te zien en dan zakt het gevoel vanzelf weer.
Oh en dat verhaal over dat ze man hebben opgevoed tot een fijne vent, dat vind ik onzin. Mijn man is een fijne vent en dat heeft hij onder andere aan hen te danken. Maar nu ze ouder en egoistisch worden, zijn het zelf geen fijne mensen meer. En dat heeft niets met mijn man te maken of met zijn opvoeding.
Wat je zegt over dat praten, ik heb wel degelijk gepraat met hen op de verjaardag van mijn schoonvader. Ze zeiden dat ik boos was, maar geen concrete voorbeelden kon geven. Ik heb die toen gegeven. Hele concrete, kwetsende voorbeelden. En wat was de reactie? De voorbeelden werden genegeerd en wat zij vonden dat ze WEL goed hadden gedaan, dat werd op tafel gelegd. Toen heb ik aangegeven dat er met hen niet te praten valt, dat ze mijn voorbeelden negeren. Dat was niet waar, want zij hadden dit en dit en dit wel goed gedaan. Niet luisteren dus. Ik ben toen gegaan met de woorden dat er niet te praten valt en dat ik er klaar mee ben.
Wat je zegt over dat ik liever wil dat schoonmoeder geen rol speelt in het leven mijn kind, dat is waar. Dat zou ik ook liever willen. Maar dat is een reactie op haar acties. En omdat mijn kind mijn schoonmoeder wel leuk vind, komt hij daar gewoon. Iedere week. Dat vind ik best vaak. Mijn ouders passen 1 dag in de week op en daar komt hij verder ook niet. Onze weekenden zitten bomvol door het werk van mijn man, dus we moeten onze tijd verdelen. Onze vrienden zijn ook belangrijk voor ons, zeker na de ziekteperiode.
Ik gun mijn schoonouders hun kind wel en ons kind ook. Maar zij willen dat wij ervoor zorgen dat zij ons kind vaker zien. Zelf hebben ze nog nooit gebeld om te vragen of ze een keer langs konden komen als man niet thuis is. Ook niet toen de relatie nog niet zo verstoord was. Als we vroegen of ze een keertje konden oppassen, kon dat nooit. Na de ziekteperiode heb ik mijn handen er vanaf getrokken en nu wordt er niet meeer opgepast. Ook vanwege de extra zorg. Ik vind dat ze zelf ook wel wat meer kunnen ondernemen richting ons kind.
@MarijeMarije, je schrijft dat voor (schoon)ouders ons kind niet zo belangrijk is als voor ons. Dat herken ik dus niet. Voor mijn ouders is mijn kind net zo belangrijk als ik dat voor hen ben. Voor mijn schoonouders is niemand zo belangrijk als zijzelf.
En ik vind het echt schandalig om tegen een moeder te zeggen: JIJ kan dat niet weten, kind kan morgen dood zijn. Dat slaat helemaal nergens op en heeft niets te maken met angst. Als ze nou had gezegd: Prima dat je positief bent, maar ik ben doodsbang, dan had ik kunnen zeggen dat ik zelf ook doodsbang was. Maar dat mijn gevoel zei dat kind het wel zou redden. Maar nee, schoonmoeder vond het nodig om mij af te snauwen. En dat kan ik niet begrijpen, dat doe je niet tegen de vrouw van je kind en moeder van je kleinkind, die daar wanhopig verdrietig staat te wezen
Overigens vind ik het zelf ook reuze kinderachtig wat ik doe (met de tekeningen enz.), maar het is een reactie op hun acties en omdat er verder niet te praten valt, is het de enige manier om mijn woede nog een klein beetje kwijt te kunnen. Het is subtiel, zelf hebben ze het niet in de gaten (want niemand zo belangrijk als zijzelf) en ik haal er net dat beetje voldoening uit. Ja kinderachtig. Maar de posting van HunnieBunnie geeft precies weer hoe ik het voel. Het gaat niet ten koste van mijn kind, maar van mijn schoonmoeder. Mijn kind mag daar gewoon naartoe (is nog te klein om alleen te gaan trouwens) en ik ga niet mee. Dus zijn ze afhankelijk van mijn man. Die netjes iedere week zijn verplichting nakomt (dat zijn zijn eigen woorden) en daar naartoe gaat. Je ziet, het is gezellig in de familie. Het wordt tijd voor de zomer, dan hoef ik ze een hele tijd niet te zien en dan zakt het gevoel vanzelf weer.
Oh en dat verhaal over dat ze man hebben opgevoed tot een fijne vent, dat vind ik onzin. Mijn man is een fijne vent en dat heeft hij onder andere aan hen te danken. Maar nu ze ouder en egoistisch worden, zijn het zelf geen fijne mensen meer. En dat heeft niets met mijn man te maken of met zijn opvoeding.
donderdag 16 juni 2011 om 12:16
quote:MarijeMarije schreef op 16 juni 2011 @ 11:02:
En je man zit er enorm tussenin. Ik denk dat hij niet helemaal achter je staat. Niet omdat hij richting zijn ouders niet durft, maar omdat hij tegen jou niet durft te zeggen dat hij het niet met je eens is.
Dat je niet mee wilt eten, is gewoon omdat je niet wilt toegeven nu. Je bent net zo kinderachtig bezig als je schoonouders.
Mijn man zit er inderdaad tussenin. Hij geeft me wel gelijk, maar vindt niet dat ik het contact kan verbreken. En waarom niet? Vanwege de schone schijn. Daar is hij mee opgegroeid, dat zit er nou eenmaal in.
En ik ga wel mee uit eten. Ik ga alleen niet mijn best doen om het gezellig te maken. Het voelt namelijk niet eerlijk dat ik aan tafel moet zitten met iemand die mij diep gekwetst heeft en mij alleen blijkt te zien als een toekomstige verzorgster als zij oud en hulpbehoevend is. Maar ja, ik hou van mijn man, hij wil dat ik mee ga, dus zet ik me er maar even overheen. Maar oh, wat heb ik het er moeilijk mee.
En je man zit er enorm tussenin. Ik denk dat hij niet helemaal achter je staat. Niet omdat hij richting zijn ouders niet durft, maar omdat hij tegen jou niet durft te zeggen dat hij het niet met je eens is.
Dat je niet mee wilt eten, is gewoon omdat je niet wilt toegeven nu. Je bent net zo kinderachtig bezig als je schoonouders.
Mijn man zit er inderdaad tussenin. Hij geeft me wel gelijk, maar vindt niet dat ik het contact kan verbreken. En waarom niet? Vanwege de schone schijn. Daar is hij mee opgegroeid, dat zit er nou eenmaal in.
En ik ga wel mee uit eten. Ik ga alleen niet mijn best doen om het gezellig te maken. Het voelt namelijk niet eerlijk dat ik aan tafel moet zitten met iemand die mij diep gekwetst heeft en mij alleen blijkt te zien als een toekomstige verzorgster als zij oud en hulpbehoevend is. Maar ja, ik hou van mijn man, hij wil dat ik mee ga, dus zet ik me er maar even overheen. Maar oh, wat heb ik het er moeilijk mee.
donderdag 16 juni 2011 om 12:30
Ik ken de andere kant van het verhaal. Schoonouders die in de ogen van schoondochter niets goed deden en uiteindelijk door al haar gezuig hun zoon en 2 kleinkinderen nooit weer hebben gezien.
Begrijp goed dat mensen allemaal anders zijn, hun reacties zijn anders, hun gevoelens zijn anders. Daarbij komt zeker in stressvolle situaties dat een reactie volkomen anders opgevat kan worden dan bedoeld werd. Het kan dus heel goed zijn dat met haar opmerking dat jij niet kon weten dat je kind de nacht zou doorkomen, je schoonmoeder probeerde zichzelf en jou geen valse hoop te geven. En dat viel bij jou verkeerd.
Zoals ik je lees, wil je niet alleen gehoord worden (ze hebben je gehoord) maar ook nog eens gelijk krijgen. En dat gaat vaak niet werken. Agree to disagree en probeer niet op alle slakken zout te leggen. Mensen zitten soms eigenaardig in elkaar en spreken zich ook wel eens onhandig uit. Lijkt me sterk dat jij alleen gezien wordt als degene die je schoonouders later moet gaan verzorgen.
Een bekende tv psych zegt vaak: wil je gelijk krijgen of gelukkig zijn. Lijkt me ook voor jou en je man een interessante vraag.
Begrijp goed dat mensen allemaal anders zijn, hun reacties zijn anders, hun gevoelens zijn anders. Daarbij komt zeker in stressvolle situaties dat een reactie volkomen anders opgevat kan worden dan bedoeld werd. Het kan dus heel goed zijn dat met haar opmerking dat jij niet kon weten dat je kind de nacht zou doorkomen, je schoonmoeder probeerde zichzelf en jou geen valse hoop te geven. En dat viel bij jou verkeerd.
Zoals ik je lees, wil je niet alleen gehoord worden (ze hebben je gehoord) maar ook nog eens gelijk krijgen. En dat gaat vaak niet werken. Agree to disagree en probeer niet op alle slakken zout te leggen. Mensen zitten soms eigenaardig in elkaar en spreken zich ook wel eens onhandig uit. Lijkt me sterk dat jij alleen gezien wordt als degene die je schoonouders later moet gaan verzorgen.
Een bekende tv psych zegt vaak: wil je gelijk krijgen of gelukkig zijn. Lijkt me ook voor jou en je man een interessante vraag.
donderdag 16 juni 2011 om 12:36
quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 12:16:
[...]
Mijn man zit er inderdaad tussenin. Hij geeft me wel gelijk, maar vindt niet dat ik het contact kan verbreken. En waarom niet? Vanwege de schone schijn. Daar is hij mee opgegroeid, dat zit er nou eenmaal in.
En ik ga wel mee uit eten. Ik ga alleen niet mijn best doen om het gezellig te maken. Het voelt namelijk niet eerlijk dat ik aan tafel moet zitten met iemand die mij diep gekwetst heeft en mij alleen blijkt te zien als een toekomstige verzorgster als zij oud en hulpbehoevend is. Maar ja, ik hou van mijn man, hij wil dat ik mee ga, dus zet ik me er maar even overheen. Maar oh, wat heb ik het er moeilijk mee.Alleen vanwege de schone schijn? Mijn man verbreekt het contact met zijn ouders niet omdat hij ondanks alles toch van hen houdt en hij de kinderen hun opa en oma niet wil ontnemen(en ook andersom). Hij ziet ze liever niet zo vaak en als we geen kinderen hadden gehad waarschijnlijk nog veel minder. Maar ik leg hem geen strobreed in de weg wbt het contact met zijn ouders. Zolang ik ze maar niet hoef te zien of te spreken.
[...]
Mijn man zit er inderdaad tussenin. Hij geeft me wel gelijk, maar vindt niet dat ik het contact kan verbreken. En waarom niet? Vanwege de schone schijn. Daar is hij mee opgegroeid, dat zit er nou eenmaal in.
En ik ga wel mee uit eten. Ik ga alleen niet mijn best doen om het gezellig te maken. Het voelt namelijk niet eerlijk dat ik aan tafel moet zitten met iemand die mij diep gekwetst heeft en mij alleen blijkt te zien als een toekomstige verzorgster als zij oud en hulpbehoevend is. Maar ja, ik hou van mijn man, hij wil dat ik mee ga, dus zet ik me er maar even overheen. Maar oh, wat heb ik het er moeilijk mee.Alleen vanwege de schone schijn? Mijn man verbreekt het contact met zijn ouders niet omdat hij ondanks alles toch van hen houdt en hij de kinderen hun opa en oma niet wil ontnemen(en ook andersom). Hij ziet ze liever niet zo vaak en als we geen kinderen hadden gehad waarschijnlijk nog veel minder. Maar ik leg hem geen strobreed in de weg wbt het contact met zijn ouders. Zolang ik ze maar niet hoef te zien of te spreken.
donderdag 16 juni 2011 om 12:39
@Ikbenanoniem, mijn man is enig kind, door zijn werk weinig thuis, dus ja, ik word als enige gezien om hen te verzorgen.
Ik hoef niet perse mijn gelijk, maar enige vorm van excuus zou ik wel op zijn plaats vinden. En of ze me gehoord hebben, weet ik niet, want mijn voorbeelden worden genegeerd.
En dat zit me zo dwars, dat ze daar niet op reageert! Zeg dan gewoon van: dat heb ik anders bedoeld of weet ik veel wat. Maar nee, daar wordt gewoon niet meer over gesproken. En dat is frustrerend. Echt.
Ik hoef niet perse mijn gelijk, maar enige vorm van excuus zou ik wel op zijn plaats vinden. En of ze me gehoord hebben, weet ik niet, want mijn voorbeelden worden genegeerd.
En dat zit me zo dwars, dat ze daar niet op reageert! Zeg dan gewoon van: dat heb ik anders bedoeld of weet ik veel wat. Maar nee, daar wordt gewoon niet meer over gesproken. En dat is frustrerend. Echt.
