Relaties
alle pijlers
Vertrouwen
zaterdag 18 juni 2011 om 22:34
quote:palanja schreef op 18 juni 2011 @ 22:08:
[...]
Zoek maar eens op, zoekfunctie ; palanja, heb je 'm gelijk gevonden.
Even lezen en dan weet je dat voor een hoop vrouwen die emancipatie helemaal niet opgaat.
oei palanja, ik heb je topic hier en daar doorgelezen, inderdaad veel tegenvallende posts zitten er tussen, en niet echt begripvol naar jou toe.
Moet zeggen, het verbaast mij niet, want bij een aantal reageurders aldaar zie ik dat dat onderliggende factoren zijn die met hen te maken hebben, waardoor ze jouw verhaal niet objectief hebben benaderd.
[...]
Zoek maar eens op, zoekfunctie ; palanja, heb je 'm gelijk gevonden.
Even lezen en dan weet je dat voor een hoop vrouwen die emancipatie helemaal niet opgaat.
oei palanja, ik heb je topic hier en daar doorgelezen, inderdaad veel tegenvallende posts zitten er tussen, en niet echt begripvol naar jou toe.
Moet zeggen, het verbaast mij niet, want bij een aantal reageurders aldaar zie ik dat dat onderliggende factoren zijn die met hen te maken hebben, waardoor ze jouw verhaal niet objectief hebben benaderd.
zaterdag 18 juni 2011 om 22:46
nou knarf dit is geen tussendoortje geweest 5jaar ,die gevoelens zijn echt niet weg het is omdat je er achter ben en die andere persoon zich er van terug trek anders was het nog veel langer door gegaan .tuurlijk zeg ze dit alles jij bent haar veilige thuis haven ,als jij bij haar weg gaat heeft ze niks meer.
en dat vertrouwen geloof mij dat is niet meer goed te maken echt niet .succes
en dat vertrouwen geloof mij dat is niet meer goed te maken echt niet .succes
zondag 19 juni 2011 om 07:11
quote:gaia9 schreef op 18 juni 2011 @ 22:34:
[...]
oei palanja, ik heb je topic hier en daar doorgelezen, inderdaad veel tegenvallende posts zitten er tussen, en niet echt begripvol naar jou toe.
Moet zeggen, het verbaast mij niet, want bij een aantal reageurders aldaar zie ik dat dat onderliggende factoren zijn die met hen te maken hebben, waardoor ze jouw verhaal niet objectief hebben benaderd.
Klopt helemaal.
Heb ik ze ook mee geconfronteerd, maar sommigen hadden wel een heel dikke plaat voor hun k*p.
Ach, ondanks dat ik een wak zat, was ik nog wel in staat om het kaf van het koren te scheiden!
[...]
oei palanja, ik heb je topic hier en daar doorgelezen, inderdaad veel tegenvallende posts zitten er tussen, en niet echt begripvol naar jou toe.
Moet zeggen, het verbaast mij niet, want bij een aantal reageurders aldaar zie ik dat dat onderliggende factoren zijn die met hen te maken hebben, waardoor ze jouw verhaal niet objectief hebben benaderd.
Klopt helemaal.
Heb ik ze ook mee geconfronteerd, maar sommigen hadden wel een heel dikke plaat voor hun k*p.
Ach, ondanks dat ik een wak zat, was ik nog wel in staat om het kaf van het koren te scheiden!
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zondag 19 juni 2011 om 08:19
quote:palanja schreef op 19 juni 2011 @ 07:11:
[...]
Klopt helemaal.
Heb ik ze ook mee geconfronteerd, maar sommigen hadden wel een heel dikke plaat voor hun k*p.
Ach, ondanks dat ik een wak zat, was ik nog wel in staat om het kaf van het koren te scheiden!
Tja, jammer dat sommige mensen dusdanig worden gekleurd in hun mening door hun eigen negatieve ervaringen en denkbeelden - zonder eerst even te kijken naar de algehele context - dat ze soms blind gaan roepen....
Vaak willen ze graag de schuld bij één persoon neerleggen, dat is de makkelijke weg. Dus al gauw wijzend met het vingertje (in dit geval was jij de schuldige), terwijl er een hele geschiedenis aan vooraf is gegaan, waarbij meerdere mensen zijn betrokken.
Ach ja niet iedereen kijkt verder dan de neus lang is.
Ik zit er ook wel eens naast hoor, maar vaak kun je aan de hand van de OP en verdere posts van een TO wel inschatten waar de schoen wrikt.... Kwestie van intuïtie en tussen de regels doorlezen ook.
[...]
Klopt helemaal.
Heb ik ze ook mee geconfronteerd, maar sommigen hadden wel een heel dikke plaat voor hun k*p.
Ach, ondanks dat ik een wak zat, was ik nog wel in staat om het kaf van het koren te scheiden!
Tja, jammer dat sommige mensen dusdanig worden gekleurd in hun mening door hun eigen negatieve ervaringen en denkbeelden - zonder eerst even te kijken naar de algehele context - dat ze soms blind gaan roepen....
Vaak willen ze graag de schuld bij één persoon neerleggen, dat is de makkelijke weg. Dus al gauw wijzend met het vingertje (in dit geval was jij de schuldige), terwijl er een hele geschiedenis aan vooraf is gegaan, waarbij meerdere mensen zijn betrokken.
Ach ja niet iedereen kijkt verder dan de neus lang is.
Ik zit er ook wel eens naast hoor, maar vaak kun je aan de hand van de OP en verdere posts van een TO wel inschatten waar de schoen wrikt.... Kwestie van intuïtie en tussen de regels doorlezen ook.
woensdag 22 juni 2011 om 05:24
Hallo forum lezers,
Tot zover bedankt voor jullie reacties, sommige reacties zetten mij weer aan het denken. Ik kan mezelf goed herkennen in sommige reacties, ze zijn precies zoals ik het beleef. Ik vindt het echter zeer moeilijk om bepaalde stappen te zetten, misschien wel uit angst voor de toekomst. Feit is wel dat het zo langzamerhand een obsessie aan het worden is, ik betrap maezelf er wel eens op dat ik alleen maar doemdenk. Achter bijna elke goede bedoeling van haar uit komt er toch weer een negatieve gedachte naar boven. Ik heb moeite om deze gedachte te onderdrukken, het lijkt wel dat nu het steeds geleden is, het ontdekken van de hele affaire, het gevoel van kwaad zijn op haar meer naar boven komt. ik had niet verwacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben om het te vergeven ondanks dat ik nog zoveel om haar geef.
Tot zover bedankt voor jullie reacties, sommige reacties zetten mij weer aan het denken. Ik kan mezelf goed herkennen in sommige reacties, ze zijn precies zoals ik het beleef. Ik vindt het echter zeer moeilijk om bepaalde stappen te zetten, misschien wel uit angst voor de toekomst. Feit is wel dat het zo langzamerhand een obsessie aan het worden is, ik betrap maezelf er wel eens op dat ik alleen maar doemdenk. Achter bijna elke goede bedoeling van haar uit komt er toch weer een negatieve gedachte naar boven. Ik heb moeite om deze gedachte te onderdrukken, het lijkt wel dat nu het steeds geleden is, het ontdekken van de hele affaire, het gevoel van kwaad zijn op haar meer naar boven komt. ik had niet verwacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben om het te vergeven ondanks dat ik nog zoveel om haar geef.
woensdag 22 juni 2011 om 07:58
Om over vijf jaar bedrog heen te komen heb je tijd nodig. Veel tijd.
Misschien ook een idee om samen in therapie te gaan. Bijvoorbeeld om te zorgen dat je obsessie binnen de perken blijft?
Rouwen (want dat is wat je doet in wezen) om het verlies van je vertrouwen en het herstellen er van gaat in fases. De schok, de klap en het eerste grote verdriet heb je nu gehad, nu is het besef er en dat kan gepaard gaan met grote woede. Lijkt me ook logisch.
Hierna zou een periode van berusting of zelfs onverschilligheid kunnen volgen.
Zou je open staan voor professionele hulp? Al is het maar voor jou alleen? Samen zou nog beter zijn. Weet je hoe je vrouw daar tegenover staat?
Misschien ook een idee om samen in therapie te gaan. Bijvoorbeeld om te zorgen dat je obsessie binnen de perken blijft?
Rouwen (want dat is wat je doet in wezen) om het verlies van je vertrouwen en het herstellen er van gaat in fases. De schok, de klap en het eerste grote verdriet heb je nu gehad, nu is het besef er en dat kan gepaard gaan met grote woede. Lijkt me ook logisch.
Hierna zou een periode van berusting of zelfs onverschilligheid kunnen volgen.
Zou je open staan voor professionele hulp? Al is het maar voor jou alleen? Samen zou nog beter zijn. Weet je hoe je vrouw daar tegenover staat?
woensdag 22 juni 2011 om 11:12
knarf, wat goed dat je even komt reageren!
Ik lees dat je met name nog steeds denkt dat het aan jou is om te vechten.
Dat het enkel aan jou is om het vertrouwen terug te krijgen?
Reken je het jezelf niet te zwaar aan dat dat heel veel tijd kan kosten?
Ik vermoed dat jullie beiden het verdriet en het doorwerken van dit hele proces nu gaan ontwijken....
Jij wilt veel te snel, je kán zoiets niet zomaar vergeven, dat kost tijd!
Je wilt haar zo graag weer vertrouwen. Dat is mooi. Maar dat dat even duurt eer je alles kunt vergeven, daar wil je in feite jezelf niet de tijd voor gunnen...
Het lijkt of je je eigen verdriet niet accepteert. Loop jezelf hier niet aan voorbij beste knarf!!
Het is of je jezelf de schuld geeft; en dat je vindt dat je die tijd niet verdient?
Bedenk wel: jullie staan er SAMEN in.
ZIJ is flink de mist in gegaan door je te belazeren, en hóe. Ze had het je waarschijnlijk nooit verteld hoor, je hebt het toevallig gehoord na 5 jaar...
Het is met name aan haar om je vertrouwen terug te winnen! Dus voel je niet schuldig dat jij daar tijd voor nodig hebt.
Het is mogelijk onherstelbaar; de tijd zal het leren. Ook daar zul je je dan bij moeten neerleggen
Nogmaals, je kunt je vrouw voorstellen samen in relatietherapie te gaan, als je dat ziet zitten. Ze heeft zelf een aantal therapiesessies gevolgd begreep ik, maar dat heeft jou tot dusver klaarblijkelijk niet geholpen.
Het gaat nu om jou namelijk, want JIJ trekt het niet om zo door te gaan.
Mogelijk zie je er zelf ook tegenop iets van therapieën aan te gaan, en ben je zelf ook bang voor de confrontaties. Je ontwijkt je eigen gevoel, en bent boos op jezelf vanwege het doemdenken....
Het punt is dat je nu in een impasse raakt. Je blijft maar bij jezelf zoeken alsof enkel jij jullie relatie kunt verbeteren...
Je komt geen stap verder zo! Je schrijft het zelf al letterlijk: je bent bang om stappen te nemen.
Ik denk dat het je goed zal doen bij iemand je verhaal te kunnen spuien. Probeer niet stil te blijven zitten en alles bij jezelf te zoeken. Zij moet vechten voor jou! Niet enkel jij moet vechten.
De keuze is aan jou knarf!
Ik lees dat je met name nog steeds denkt dat het aan jou is om te vechten.
Dat het enkel aan jou is om het vertrouwen terug te krijgen?
Reken je het jezelf niet te zwaar aan dat dat heel veel tijd kan kosten?
Ik vermoed dat jullie beiden het verdriet en het doorwerken van dit hele proces nu gaan ontwijken....
Jij wilt veel te snel, je kán zoiets niet zomaar vergeven, dat kost tijd!
Je wilt haar zo graag weer vertrouwen. Dat is mooi. Maar dat dat even duurt eer je alles kunt vergeven, daar wil je in feite jezelf niet de tijd voor gunnen...
Het lijkt of je je eigen verdriet niet accepteert. Loop jezelf hier niet aan voorbij beste knarf!!
Het is of je jezelf de schuld geeft; en dat je vindt dat je die tijd niet verdient?
Bedenk wel: jullie staan er SAMEN in.
ZIJ is flink de mist in gegaan door je te belazeren, en hóe. Ze had het je waarschijnlijk nooit verteld hoor, je hebt het toevallig gehoord na 5 jaar...
Het is met name aan haar om je vertrouwen terug te winnen! Dus voel je niet schuldig dat jij daar tijd voor nodig hebt.
Het is mogelijk onherstelbaar; de tijd zal het leren. Ook daar zul je je dan bij moeten neerleggen
Nogmaals, je kunt je vrouw voorstellen samen in relatietherapie te gaan, als je dat ziet zitten. Ze heeft zelf een aantal therapiesessies gevolgd begreep ik, maar dat heeft jou tot dusver klaarblijkelijk niet geholpen.
Het gaat nu om jou namelijk, want JIJ trekt het niet om zo door te gaan.
Mogelijk zie je er zelf ook tegenop iets van therapieën aan te gaan, en ben je zelf ook bang voor de confrontaties. Je ontwijkt je eigen gevoel, en bent boos op jezelf vanwege het doemdenken....
Het punt is dat je nu in een impasse raakt. Je blijft maar bij jezelf zoeken alsof enkel jij jullie relatie kunt verbeteren...
Je komt geen stap verder zo! Je schrijft het zelf al letterlijk: je bent bang om stappen te nemen.
Ik denk dat het je goed zal doen bij iemand je verhaal te kunnen spuien. Probeer niet stil te blijven zitten en alles bij jezelf te zoeken. Zij moet vechten voor jou! Niet enkel jij moet vechten.
De keuze is aan jou knarf!
woensdag 22 juni 2011 om 12:03
lieve allemaal, wat een "feest" der herkenning weer ! Wat ik altijd een hele mooie en treffende uitspraak heb gevonden is dat je geliefde je bedrieger wordt en jij die vertaalslag in je hoofd niet zomaar en zondermeer "ineens" kan maken. Je hield en houdt immers van je partner met heel je hart. Zoals bij alle erge dingen die er in een mensenleven gebeuren komt eerst de shock, de roes, het harde besef en dan alle (tegenstrijdige) emoties. Die van jou als slachtoffer zijn zo anders dan die van de "bedrieger". Loslaten van een minnaar/minnares puur omdat het bedrog is ontdekt door de vaste partner is nog geen vast gegeven.
Ook ik heb toentertijd de opmerking(en) gekregen dat ik dan zeker geen leuke partner was, ik een aandeel had in het vreemdgaan van mijn partner, het vast voor een deel over mezelf had/heb afgeroepen etc.....
Natuurlijk ben je samen verantwoordelijk voor het slagen van je relatie. Problemen oplossen IN je relatie doe je niet door in de negeerstand te gaan en buiten de relatie de aandacht (ik noem het maar even "aandacht" voor het gemak) te gaan zoeken. De afleiding, de nieuwe prikkels, feit dat het verboden is, de aandacht (!), de spanning en lust, ...........de verslaving !! Ze zijn allemaal zo lekker en maakt dat de kop volledig in het zand wordt gestoken. Daar kan je als vaste en vertrouwde partner echt niet tegenop !
Als bedrog uitkomt doordat de partner het zelf ontdekt dan is dit heel, heel erg afschuwelijk. De bedriegende partij zal dan alles uit de kast halen om de schade te beperken. Eerlijk alles opbiechten ? Joh, ik geloof er niks van. Er zullen dingen worden afgezwakt en absoluut NIET worden verteld om die schade verder te beperken. Dus wordt je feitelijk nogmaals volledig de grond ingetrapt en niet serieus genomen. Alle smerige details en gebeurtenissen heb ik helemaal zelf mogen ontdekken nadat ze keer op keer werden ontkend totdat ik zelf met bewijs kwam. Heel, heel erg laag is dat.
Feit is dat je partner niet (meer) je partner is zoals jij hem dacht te kennen en niets wordt meer hetzelfde.
In mijn geval duurde de affarie met "tuthola" drie maanden, het afscheid duurde ook nog zo'n 1,5 maand ! (wederom in het geheim).
Relatietherapie wordt (in mijn ogen) ook overschat. Het geeft inzichten en de therapeut is een soort van regisseur die het gesprek leidt en ingrijpt als de emoties te hoog oplopen. De kosten rijzen echter de pan uit ! (mijn partner heeft het allemaal "mogen" betalen van mij) en uiteindelijk moet je het toch echt zelf doen.
De slachtoffers voelen een ander soort pijn dan de bedriegers. Ook zij hebben pijn, pijn van het verlies van een minnaar/minnares, pijn van de pijn die zij een vaste partner hebben aangedaan. En pijn (spijt?) dat de basisvoorwaarden voor een gezonde relatie (namelijk vertrouwen en respect) zij volledig onderuit hebben gehaald. Lijkt me niet fraai om dat op je cv te mogen bijschrijven.
En dat bouwen aan het herstel van deze voorwaarden duurt schreeuwend lang met een onzekere uitkomst. Kan je ooit weer volledig vertrouwen ? Ik weet het werkelijk niet.
Ook ik heb toentertijd de opmerking(en) gekregen dat ik dan zeker geen leuke partner was, ik een aandeel had in het vreemdgaan van mijn partner, het vast voor een deel over mezelf had/heb afgeroepen etc.....
Natuurlijk ben je samen verantwoordelijk voor het slagen van je relatie. Problemen oplossen IN je relatie doe je niet door in de negeerstand te gaan en buiten de relatie de aandacht (ik noem het maar even "aandacht" voor het gemak) te gaan zoeken. De afleiding, de nieuwe prikkels, feit dat het verboden is, de aandacht (!), de spanning en lust, ...........de verslaving !! Ze zijn allemaal zo lekker en maakt dat de kop volledig in het zand wordt gestoken. Daar kan je als vaste en vertrouwde partner echt niet tegenop !
Als bedrog uitkomt doordat de partner het zelf ontdekt dan is dit heel, heel erg afschuwelijk. De bedriegende partij zal dan alles uit de kast halen om de schade te beperken. Eerlijk alles opbiechten ? Joh, ik geloof er niks van. Er zullen dingen worden afgezwakt en absoluut NIET worden verteld om die schade verder te beperken. Dus wordt je feitelijk nogmaals volledig de grond ingetrapt en niet serieus genomen. Alle smerige details en gebeurtenissen heb ik helemaal zelf mogen ontdekken nadat ze keer op keer werden ontkend totdat ik zelf met bewijs kwam. Heel, heel erg laag is dat.
Feit is dat je partner niet (meer) je partner is zoals jij hem dacht te kennen en niets wordt meer hetzelfde.
In mijn geval duurde de affarie met "tuthola" drie maanden, het afscheid duurde ook nog zo'n 1,5 maand ! (wederom in het geheim).
Relatietherapie wordt (in mijn ogen) ook overschat. Het geeft inzichten en de therapeut is een soort van regisseur die het gesprek leidt en ingrijpt als de emoties te hoog oplopen. De kosten rijzen echter de pan uit ! (mijn partner heeft het allemaal "mogen" betalen van mij) en uiteindelijk moet je het toch echt zelf doen.
De slachtoffers voelen een ander soort pijn dan de bedriegers. Ook zij hebben pijn, pijn van het verlies van een minnaar/minnares, pijn van de pijn die zij een vaste partner hebben aangedaan. En pijn (spijt?) dat de basisvoorwaarden voor een gezonde relatie (namelijk vertrouwen en respect) zij volledig onderuit hebben gehaald. Lijkt me niet fraai om dat op je cv te mogen bijschrijven.
En dat bouwen aan het herstel van deze voorwaarden duurt schreeuwend lang met een onzekere uitkomst. Kan je ooit weer volledig vertrouwen ? Ik weet het werkelijk niet.
woensdag 22 juni 2011 om 12:13
Relatietherapie wordt overschat als je denkt dat het je relatie gaat redden. Dat is niet zo. Het redden moet je als stel zelf doen.
Als er in een kringetje rondgedraaid wordt, als er impasses zijn en als een stel elkaar niet 'verstaat' maar dat wel heel erg graag wil, dan kan therapie een waardevolle aanvulling zijn in de herstelperiode.
Feit is dat je er allebei voor meer dan honderd procent voor moet willen gaan. Denken dat je 'dan maar in therapie gaat' om te zien of er nog wat te redden valt wordt een geheide mislukkig.
Als er in een kringetje rondgedraaid wordt, als er impasses zijn en als een stel elkaar niet 'verstaat' maar dat wel heel erg graag wil, dan kan therapie een waardevolle aanvulling zijn in de herstelperiode.
Feit is dat je er allebei voor meer dan honderd procent voor moet willen gaan. Denken dat je 'dan maar in therapie gaat' om te zien of er nog wat te redden valt wordt een geheide mislukkig.
woensdag 22 juni 2011 om 12:26
"het heeft ongeveer 5jaar geduurd en ze hadden contact met soms een tussen periode van een jaar dat ze werkelijk intiem gingen"
Zoals ik dit lees, begrijp ik dat er soms maar 1 x per jaar intiem contact was ? Dat vind ik dus niet 5 jaar lang iemand bedriegen.
Ik heb een vriendin die er ook een "minnaar" op na hield. Dit heeft ook een aantal jaren geduurd. Met deze minnaar had ze 1 hooguit 2 x per jaar intiem contact. Contact daarnaast via msn was echt minimaal. Het ging bij haar (en hem) echt puur en alleen om de sex.
Bij haar was het ineens over. Ze had er genoeg van. Ze had haar portie spanning gehad en wilde uiteindelijk niemand anders meer dan haar eigen man. Haar man is er nooit achtergekomen.
Het hoeft dus niet altijd zo te zijn dat een vreemdganger pas spijt krijgt of een geheime relatie pas beëindigd op het moment haar/zijn partner erachter komt.
Zoals ik dit lees, begrijp ik dat er soms maar 1 x per jaar intiem contact was ? Dat vind ik dus niet 5 jaar lang iemand bedriegen.
Ik heb een vriendin die er ook een "minnaar" op na hield. Dit heeft ook een aantal jaren geduurd. Met deze minnaar had ze 1 hooguit 2 x per jaar intiem contact. Contact daarnaast via msn was echt minimaal. Het ging bij haar (en hem) echt puur en alleen om de sex.
Bij haar was het ineens over. Ze had er genoeg van. Ze had haar portie spanning gehad en wilde uiteindelijk niemand anders meer dan haar eigen man. Haar man is er nooit achtergekomen.
Het hoeft dus niet altijd zo te zijn dat een vreemdganger pas spijt krijgt of een geheime relatie pas beëindigd op het moment haar/zijn partner erachter komt.
woensdag 22 juni 2011 om 12:28
Zij wil alles het liefst zo snel mogelijk vergeten zeg je.......dat begrijp ik van haar kant wel, lekker makkelijk. Gauw even sorry zeggen en hup we gaan "gewoon" weer verder. Zo werkt het niet. Zij moet ook snappen dat ze jou de tijd moet geven voor je woede, verdriet en teleurstelling.
En om de verantwoording op jou te schuiven, want minnaar kon blijkbaar goed met haar praten en luisteren en jij blijkbaar (?) niet, is ook zo respectloos. Als dat zo was had ze bij jou aan de bel moeten trekken in plaats van een intieme band met een ander op te bouwen.
Heel veel sterkte voor jou en jullie kinderen.
En om de verantwoording op jou te schuiven, want minnaar kon blijkbaar goed met haar praten en luisteren en jij blijkbaar (?) niet, is ook zo respectloos. Als dat zo was had ze bij jou aan de bel moeten trekken in plaats van een intieme band met een ander op te bouwen.
Heel veel sterkte voor jou en jullie kinderen.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
woensdag 22 juni 2011 om 12:40
quote:assetze schreef op 22 juni 2011 @ 12:20:
Vertrouwen komt te voet en vertrekt te paard.
Het had jou ook kunnen overkomen. Je kan er in blijven hangen of besluiten, dat je verder wilt en er alles aan doen om het weer gezellig te maken.
Het overkomt je niet, het is (nog steeds) een keuze.
Maar in mijn geval doen we er alles aan om vooruit te komen en dat lukt best goed
Vertrouwen komt te voet en vertrekt te paard.
Het had jou ook kunnen overkomen. Je kan er in blijven hangen of besluiten, dat je verder wilt en er alles aan doen om het weer gezellig te maken.
Het overkomt je niet, het is (nog steeds) een keuze.
Maar in mijn geval doen we er alles aan om vooruit te komen en dat lukt best goed
woensdag 22 juni 2011 om 12:50
quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 12:13:
Relatietherapie wordt overschat als je denkt dat het je relatie gaat redden. Dat is niet zo. Het redden moet je als stel zelf doen.
Als er in een kringetje rondgedraaid wordt, als er impasses zijn en als een stel elkaar niet 'verstaat' maar dat wel heel erg graag wil, dan kan therapie een waardevolle aanvulling zijn in de herstelperiode.
Feit is dat je er allebei voor meer dan honderd procent voor moet willen gaan. Denken dat je 'dan maar in therapie gaat' om te zien of er nog wat te redden valt wordt een geheide mislukkig.
Eleonora, dat is op zich waar. Maar als Knafrs vrouw er voor openstaat, laat ze in ieder geval zien dat ze samen wil vechten voor de relatie en haar aandeel niet 'zomaar' wil vergeten. Want zoals anderen hier ook al zeggen: zij wil het zo snel mogelijk vergeten, Knarf wil vechten. Dat lijkt mij een recept voor mislukken. Als Knarf dat ook zo voelt, zal hij haar echt moeten confronteren en zeggen dat ze mee moet vechten. Anders kun je dat hele vechten net zo goed achterwege laten, want dan is er ook geen echte relatie meer. Dat kan nog altijd de uitkomst zijn van/ondanks/ de therapie, maar het gaat erom dat TO's vrouw haar verantwoordelijkheid neemt en niet alleen zegt dat ze verder wilt, maar dan ook op alle manier laat zien.
Knarf: wil je dat zij (ook) in therapie gaat? Alleen of samen? Heb je haar dat dan al gezegd? En dan niet in de zin van "Wat zou je ervan vinden.." maar "als we een kans willen maken, als je echt wilt vechten en wilt laten zien dat ik alles waard ben, dan wil ik zien dat je... " Zoiets dan. Verder een
Relatietherapie wordt overschat als je denkt dat het je relatie gaat redden. Dat is niet zo. Het redden moet je als stel zelf doen.
Als er in een kringetje rondgedraaid wordt, als er impasses zijn en als een stel elkaar niet 'verstaat' maar dat wel heel erg graag wil, dan kan therapie een waardevolle aanvulling zijn in de herstelperiode.
Feit is dat je er allebei voor meer dan honderd procent voor moet willen gaan. Denken dat je 'dan maar in therapie gaat' om te zien of er nog wat te redden valt wordt een geheide mislukkig.
Eleonora, dat is op zich waar. Maar als Knafrs vrouw er voor openstaat, laat ze in ieder geval zien dat ze samen wil vechten voor de relatie en haar aandeel niet 'zomaar' wil vergeten. Want zoals anderen hier ook al zeggen: zij wil het zo snel mogelijk vergeten, Knarf wil vechten. Dat lijkt mij een recept voor mislukken. Als Knarf dat ook zo voelt, zal hij haar echt moeten confronteren en zeggen dat ze mee moet vechten. Anders kun je dat hele vechten net zo goed achterwege laten, want dan is er ook geen echte relatie meer. Dat kan nog altijd de uitkomst zijn van/ondanks/ de therapie, maar het gaat erom dat TO's vrouw haar verantwoordelijkheid neemt en niet alleen zegt dat ze verder wilt, maar dan ook op alle manier laat zien.
Knarf: wil je dat zij (ook) in therapie gaat? Alleen of samen? Heb je haar dat dan al gezegd? En dan niet in de zin van "Wat zou je ervan vinden.." maar "als we een kans willen maken, als je echt wilt vechten en wilt laten zien dat ik alles waard ben, dan wil ik zien dat je... " Zoiets dan. Verder een
woensdag 22 juni 2011 om 13:01
quote:Hunniebunnie schreef op 22 juni 2011 @ 12:50:
[...]
Eleonora, dat is op zich waar. Maar als Knafrs vrouw er voor openstaat, laat ze in ieder geval zien dat ze samen wil vechten voor de relatie en haar aandeel niet 'zomaar' wil vergeten. Want zoals anderen hier ook al zeggen: zij wil het zo snel mogelijk vergeten, Knarf wil vechten. Dat lijkt mij een recept voor mislukken. Als Knarf dat ook zo voelt, zal hij haar echt moeten confronteren en zeggen dat ze mee moet vechten. Anders kun je dat hele vechten net zo goed achterwege laten, want dan is er ook geen echte relatie meer. Dat kan nog altijd de uitkomst zijn van/ondanks/ de therapie, maar het gaat erom dat TO's vrouw haar verantwoordelijkheid neemt en niet alleen zegt dat ze verder wilt, maar dan ook op alle manier laat zien.
Knarf: wil je dat zij (ook) in therapie gaat? Alleen of samen? Heb je haar dat dan al gezegd? En dan niet in de zin van "Wat zou je ervan vinden.." maar "als we een kans willen maken, als je echt wilt vechten en wilt laten zien dat ik alles waard ben, dan wil ik zien dat je... " Zoiets dan. Verder een
Nog een kleine toevoeging:-)
Beiden zitten in een totaal verschillende fase maar ook manier van verwerken. Als slachtoffer wil je vooral begrip en het liefst ook zoveel mogelijk argumenten en uitleg van je partner waarom dit kon gebeuren.
Als partner wil je denk ik, indien je besluit om niet verder te willen met je minnaar/minnares, vergeten en door (geconfronteerd worden met je fouten is niet leuk).
Daarin zit dus al een groot verschil. Daarin kan een relatietherapeut behulpzaam zijn.
Maar het blijft vijf jaar bedrog in geval van partner van TO. Dat "poets" je niet zomaar weg. Om samen door te kunnen zal je eerst (samen) flink door de modder moeten.
Wellicht kunnen zij eerst afzonderlijk therapie krijgen zodat ze beiden eerst hun eigen stuk/verhaal kunnen aanpakken en is gezamenlijke therapie nu nog te vroeg ?
[...]
Eleonora, dat is op zich waar. Maar als Knafrs vrouw er voor openstaat, laat ze in ieder geval zien dat ze samen wil vechten voor de relatie en haar aandeel niet 'zomaar' wil vergeten. Want zoals anderen hier ook al zeggen: zij wil het zo snel mogelijk vergeten, Knarf wil vechten. Dat lijkt mij een recept voor mislukken. Als Knarf dat ook zo voelt, zal hij haar echt moeten confronteren en zeggen dat ze mee moet vechten. Anders kun je dat hele vechten net zo goed achterwege laten, want dan is er ook geen echte relatie meer. Dat kan nog altijd de uitkomst zijn van/ondanks/ de therapie, maar het gaat erom dat TO's vrouw haar verantwoordelijkheid neemt en niet alleen zegt dat ze verder wilt, maar dan ook op alle manier laat zien.
Knarf: wil je dat zij (ook) in therapie gaat? Alleen of samen? Heb je haar dat dan al gezegd? En dan niet in de zin van "Wat zou je ervan vinden.." maar "als we een kans willen maken, als je echt wilt vechten en wilt laten zien dat ik alles waard ben, dan wil ik zien dat je... " Zoiets dan. Verder een
Nog een kleine toevoeging:-)
Beiden zitten in een totaal verschillende fase maar ook manier van verwerken. Als slachtoffer wil je vooral begrip en het liefst ook zoveel mogelijk argumenten en uitleg van je partner waarom dit kon gebeuren.
Als partner wil je denk ik, indien je besluit om niet verder te willen met je minnaar/minnares, vergeten en door (geconfronteerd worden met je fouten is niet leuk).
Daarin zit dus al een groot verschil. Daarin kan een relatietherapeut behulpzaam zijn.
Maar het blijft vijf jaar bedrog in geval van partner van TO. Dat "poets" je niet zomaar weg. Om samen door te kunnen zal je eerst (samen) flink door de modder moeten.
Wellicht kunnen zij eerst afzonderlijk therapie krijgen zodat ze beiden eerst hun eigen stuk/verhaal kunnen aanpakken en is gezamenlijke therapie nu nog te vroeg ?
woensdag 22 juni 2011 om 13:07
quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 13:01:
Dat zeg ik; alleen met een inzet van méér dan honderd procent is relatietherapie nuttig. Inzet van beiden dus.
Vergeten en nog wel zo snel mogelijk is een gotspe na zoiets als bedrog.
Het ontbreekt Knarfs vrouw blijkbaar nogal aan wat realiteitszin in dat opzicht.Eleonora, liefde maakt blind ik denk dat de ware wake-upp call (cq knal) bij partner van TO nog moet komen ?
Dat zeg ik; alleen met een inzet van méér dan honderd procent is relatietherapie nuttig. Inzet van beiden dus.
Vergeten en nog wel zo snel mogelijk is een gotspe na zoiets als bedrog.
Het ontbreekt Knarfs vrouw blijkbaar nogal aan wat realiteitszin in dat opzicht.Eleonora, liefde maakt blind
ik denk dat de ware wake-upp call (cq knal) bij partner van TO nog moet komen ?
woensdag 22 juni 2011 om 13:15
Ontkennen of vluchten is een beproefde methode om je problemen niet onder ogen te hoeven komen natuurlijk. Hoe moeilijk dat ook te begrijpen is, zij heeft óók pijn.
De put waar je induikt na zoiets, die is zó peilloos diep, alle begrip voor echt álle emoties die er mee gepaard gaan.
Een therapeut zóu wat orde/duidelijkheid kunnen scheppen.
Het hoeft niet, als je er samen uitkomt maar mocht dat niet het geval zijn dan kán therapie helpen de zaken op een rijtje te krijgen.
Of de relatie er mee 'gered' wordt is nog maar de vraag. Ook na therapie gaan mensen scheiden.
De put waar je induikt na zoiets, die is zó peilloos diep, alle begrip voor echt álle emoties die er mee gepaard gaan.
Een therapeut zóu wat orde/duidelijkheid kunnen scheppen.
Het hoeft niet, als je er samen uitkomt maar mocht dat niet het geval zijn dan kán therapie helpen de zaken op een rijtje te krijgen.
Of de relatie er mee 'gered' wordt is nog maar de vraag. Ook na therapie gaan mensen scheiden.
woensdag 22 juni 2011 om 15:22
quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 12:13:
Relatietherapie wordt overschat als je denkt dat het je relatie gaat redden. Dat is niet zo. Het redden moet je als stel zelf doen.
Als er in een kringetje rondgedraaid wordt, als er impasses zijn en als een stel elkaar niet 'verstaat' maar dat wel heel erg graag wil, dan kan therapie een waardevolle aanvulling zijn in de herstelperiode.
Feit is dat je er allebei voor meer dan honderd procent voor moet willen gaan. Denken dat je 'dan maar in therapie gaat' om te zien of er nog wat te redden valt wordt een geheide mislukkig.
Exact. Nu bijven beiden om de hete brei ronddraaien, bang voor de harde realiteit. De confrontaties met het verdriet, pijn, en wat werkelijk gebeurd is. Blijven ontlopen heeft geen nut. De eerste stap is accepteren van het feit dat dit veel tijd kost, en nog gaat kosten.. Dan pas zijn er mogenlijkheden tot verbetering.
Relatietherapie is een hulpmiddel.. echter enkel wanneer beiden er volledig voor vechten heeft het een kans, let wel: een káns, van slagen.
sterkte knarf
Relatietherapie wordt overschat als je denkt dat het je relatie gaat redden. Dat is niet zo. Het redden moet je als stel zelf doen.
Als er in een kringetje rondgedraaid wordt, als er impasses zijn en als een stel elkaar niet 'verstaat' maar dat wel heel erg graag wil, dan kan therapie een waardevolle aanvulling zijn in de herstelperiode.
Feit is dat je er allebei voor meer dan honderd procent voor moet willen gaan. Denken dat je 'dan maar in therapie gaat' om te zien of er nog wat te redden valt wordt een geheide mislukkig.
Exact. Nu bijven beiden om de hete brei ronddraaien, bang voor de harde realiteit. De confrontaties met het verdriet, pijn, en wat werkelijk gebeurd is. Blijven ontlopen heeft geen nut. De eerste stap is accepteren van het feit dat dit veel tijd kost, en nog gaat kosten.. Dan pas zijn er mogenlijkheden tot verbetering.
Relatietherapie is een hulpmiddel.. echter enkel wanneer beiden er volledig voor vechten heeft het een kans, let wel: een káns, van slagen.
sterkte knarf
woensdag 22 juni 2011 om 16:34
Hallo lezers,
Dank voor jullie nieuwe reacties, geeft weer stof tot nadenken. Ik heb het idee dat we er beide voor vechten en willen vechten, ze doet dan ook haar best. Maar toch blijf ik in een negatieve spiraal hangen van wantrouwen of het allemaal wel gemeend is. Misschien moet ik eens proberen wat meer afstand te nemen van het hele gebeuren en proberen met een nieuwe blik verder te gaan en haar het voordeel van de twijfel te geven. Dat zal me wel veel moeite kosten, ondanks dat ik denk dat er soms wel eens iets verzwegen wordt door haar om mij het idee te geven dat het echt over is en ze echt opnieuw wil beginnen. Dan komt telkens het doemdenken van mij weer naar boven. Mezelf kennende heeft tijdelijk uit elkaar gaan geen zin omdat ik het toch niet los kan laten, ook al is ze er niet bij.
Ik kan het denken niet loslaten.
Dank voor jullie nieuwe reacties, geeft weer stof tot nadenken. Ik heb het idee dat we er beide voor vechten en willen vechten, ze doet dan ook haar best. Maar toch blijf ik in een negatieve spiraal hangen van wantrouwen of het allemaal wel gemeend is. Misschien moet ik eens proberen wat meer afstand te nemen van het hele gebeuren en proberen met een nieuwe blik verder te gaan en haar het voordeel van de twijfel te geven. Dat zal me wel veel moeite kosten, ondanks dat ik denk dat er soms wel eens iets verzwegen wordt door haar om mij het idee te geven dat het echt over is en ze echt opnieuw wil beginnen. Dan komt telkens het doemdenken van mij weer naar boven. Mezelf kennende heeft tijdelijk uit elkaar gaan geen zin omdat ik het toch niet los kan laten, ook al is ze er niet bij.
Ik kan het denken niet loslaten.
donderdag 23 juni 2011 om 14:08
quote:knarf schreef op 22 juni 2011 @ 16:34:
Hallo lezers,
Dank voor jullie nieuwe reacties, geeft weer stof tot nadenken. Ik heb het idee dat we er beide voor vechten en willen vechten, ze doet dan ook haar best. Maar toch blijf ik in een negatieve spiraal hangen van wantrouwen of het allemaal wel gemeend is. Misschien moet ik eens proberen wat meer afstand te nemen van het hele gebeuren en proberen met een nieuwe blik verder te gaan en haar het voordeel van de twijfel te geven. Dat zal me wel veel moeite kosten, ondanks dat ik denk dat er soms wel eens iets verzwegen wordt door haar om mij het idee te geven dat het echt over is en ze echt opnieuw wil beginnen. Dan komt telkens het doemdenken van mij weer naar boven. Mezelf kennende heeft tijdelijk uit elkaar gaan geen zin omdat ik het toch niet los kan laten, ook al is ze er niet bij.
Ik kan het denken niet loslaten.
Beste Knarf,
De overeenkomst tussen ons is dat onze partner vreemdging, het verschil is dat jij kiest voor 'een interne oplossing' en ik heb gekozen voor direct uit elkaar.
Wij zijn allebei ruim een jaar verder en het lijkt alsof je nu ontdekt dat je houding om er uit te komen met haar tegen je gaat werken.
Er is een vertrouwensbreuk, alles wat jij dacht te kennen bleek er niet te zijn, dat is herkenbaar.
Wat jij probeert te vergeven en te vergeten is het vreemdgaan en dat is lastig.
Wat niet te vergeven valt maar wel een gegeven is; de vertrouwensbreuk.
Met andere woorden de daad is te beredeneren en daardoor (voor sommigen) te vergeven, maar de vertrouwensbreuk is een gevoel waar geen absolutie voor gegeven kan worden.
Daar knok jij nu tegen, want niets is meer wat het was.
In het afgelopen jaar ben ik tegen zoveel waarheden aangelopen die achteraf leugens of leugentjes bleken te zijn.
Zoals eerder al beschreven, uiteindelijk wil de bedrieger de schade beperken en dan doet het er niet toe wat de waarheid exact is, als ie maar verklaarbaar is.
Wat probeert je partner, Knarf?
Is ze plots intiemer met jou?
Heeft ze ineens wel oog voor de druk die de maatschappij jou oplegt, waardoor ze accepteert dat je wat vaker moe bent?
Zeurt ze niet meer over dingen waar ze zich in het verleden over ergerde?
Waardeert ze jouw inzet om de relatie nieuw leven in te blazen, waardoor ze begrijpt wat liefde nu precies inhoudt?
Allemaal schade beperking, niets anders.
Intiem zijn is dan een keuze die ze elk moment kan richten.
Plotseling dingen accepteren die ze vroeger niet deed is een schijnbeweging.
Om over het laatste maar niet te praten.
Jij blijft onveranderd de goede dingen zien in haar en blijft je ook inzetten....
Ik denk dat je op weg bent naar een tweede debacle wanneer je geen waarde hecht aan jouw eigen gevoel en de vertrouwensbreuk tot je laat komen....
P.
Hallo lezers,
Dank voor jullie nieuwe reacties, geeft weer stof tot nadenken. Ik heb het idee dat we er beide voor vechten en willen vechten, ze doet dan ook haar best. Maar toch blijf ik in een negatieve spiraal hangen van wantrouwen of het allemaal wel gemeend is. Misschien moet ik eens proberen wat meer afstand te nemen van het hele gebeuren en proberen met een nieuwe blik verder te gaan en haar het voordeel van de twijfel te geven. Dat zal me wel veel moeite kosten, ondanks dat ik denk dat er soms wel eens iets verzwegen wordt door haar om mij het idee te geven dat het echt over is en ze echt opnieuw wil beginnen. Dan komt telkens het doemdenken van mij weer naar boven. Mezelf kennende heeft tijdelijk uit elkaar gaan geen zin omdat ik het toch niet los kan laten, ook al is ze er niet bij.
Ik kan het denken niet loslaten.
Beste Knarf,
De overeenkomst tussen ons is dat onze partner vreemdging, het verschil is dat jij kiest voor 'een interne oplossing' en ik heb gekozen voor direct uit elkaar.
Wij zijn allebei ruim een jaar verder en het lijkt alsof je nu ontdekt dat je houding om er uit te komen met haar tegen je gaat werken.
Er is een vertrouwensbreuk, alles wat jij dacht te kennen bleek er niet te zijn, dat is herkenbaar.
Wat jij probeert te vergeven en te vergeten is het vreemdgaan en dat is lastig.
Wat niet te vergeven valt maar wel een gegeven is; de vertrouwensbreuk.
Met andere woorden de daad is te beredeneren en daardoor (voor sommigen) te vergeven, maar de vertrouwensbreuk is een gevoel waar geen absolutie voor gegeven kan worden.
Daar knok jij nu tegen, want niets is meer wat het was.
In het afgelopen jaar ben ik tegen zoveel waarheden aangelopen die achteraf leugens of leugentjes bleken te zijn.
Zoals eerder al beschreven, uiteindelijk wil de bedrieger de schade beperken en dan doet het er niet toe wat de waarheid exact is, als ie maar verklaarbaar is.
Wat probeert je partner, Knarf?
Is ze plots intiemer met jou?
Heeft ze ineens wel oog voor de druk die de maatschappij jou oplegt, waardoor ze accepteert dat je wat vaker moe bent?
Zeurt ze niet meer over dingen waar ze zich in het verleden over ergerde?
Waardeert ze jouw inzet om de relatie nieuw leven in te blazen, waardoor ze begrijpt wat liefde nu precies inhoudt?
Allemaal schade beperking, niets anders.
Intiem zijn is dan een keuze die ze elk moment kan richten.
Plotseling dingen accepteren die ze vroeger niet deed is een schijnbeweging.
Om over het laatste maar niet te praten.
Jij blijft onveranderd de goede dingen zien in haar en blijft je ook inzetten....
Ik denk dat je op weg bent naar een tweede debacle wanneer je geen waarde hecht aan jouw eigen gevoel en de vertrouwensbreuk tot je laat komen....
P.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
donderdag 23 juni 2011 om 21:28
quote:palanja schreef op 23 juni 2011 @ 14:08:
[...]
....
Wat niet te vergeven valt maar wel een gegeven is; de vertrouwensbreuk.
Waardeert ze jouw inzet om de relatie nieuw leven in te blazen, waardoor ze begrijpt wat liefde nu precies inhoudt?
Allemaal schade beperking, niets anders.
Intiem zijn is dan een keuze die ze elk moment kan richten.
Plotseling dingen accepteren die ze vroeger niet deed is een schijnbeweging.
Om over het laatste maar niet te praten.
Ik denk dat je op weg bent naar een tweede debacle wanneer je geen waarde hecht aan jouw eigen gevoel en de vertrouwensbreuk tot je laat komen....
P.Wijze en rake woorden. knarf, je blijft maar hangen, doemdenken noem jij het, maar het is niet voor niets he, dat 'doemdenken'. Het is niet zomaar piekeren o.i.d. over nutteloze zaken. Je dwingt jezelf om haar weer te accepteren, waarderen, de goede dingen te zien aan haar; vervolgens ga jij 'doemdenken'....
Ik herken dit maar al te goed aan mijn laatste relatie. Op den duur was het negatieve denken zo extreem geworden, dat ik absoluut nérgens meer van kon genieten; van hem niet, anderen mensen, alles om mij heen - woedend was ik op mijzelf!! ik wilde het liefst in een hoekje wegkruipen. Het werd dusdanig erger dat ik automatisch - of ik nou wilde of niet - afstand ging nemen. Mijn lichaam en geest kon hem a.h.w. niet meer "verdragen".....
En tóen pas is bij mij de knop omgegaan. En toen was het klaar, finally.
Ik wil jou niets opleggen hiermee natuurlijk. Maar ik wil je behoeden voor hetgeen je mee bezig bent, namelijk de schuld voornamelijk bij jezelf neerleggen, alsof jij de enige bent die juliie relatie kan fixen...
En dat is niet zo, daar zijn altijd nog 2 mensen voor nodig!
[...]
....
Wat niet te vergeven valt maar wel een gegeven is; de vertrouwensbreuk.
Waardeert ze jouw inzet om de relatie nieuw leven in te blazen, waardoor ze begrijpt wat liefde nu precies inhoudt?
Allemaal schade beperking, niets anders.
Intiem zijn is dan een keuze die ze elk moment kan richten.
Plotseling dingen accepteren die ze vroeger niet deed is een schijnbeweging.
Om over het laatste maar niet te praten.
Ik denk dat je op weg bent naar een tweede debacle wanneer je geen waarde hecht aan jouw eigen gevoel en de vertrouwensbreuk tot je laat komen....
P.Wijze en rake woorden. knarf, je blijft maar hangen, doemdenken noem jij het, maar het is niet voor niets he, dat 'doemdenken'. Het is niet zomaar piekeren o.i.d. over nutteloze zaken. Je dwingt jezelf om haar weer te accepteren, waarderen, de goede dingen te zien aan haar; vervolgens ga jij 'doemdenken'....
Ik herken dit maar al te goed aan mijn laatste relatie. Op den duur was het negatieve denken zo extreem geworden, dat ik absoluut nérgens meer van kon genieten; van hem niet, anderen mensen, alles om mij heen - woedend was ik op mijzelf!! ik wilde het liefst in een hoekje wegkruipen. Het werd dusdanig erger dat ik automatisch - of ik nou wilde of niet - afstand ging nemen. Mijn lichaam en geest kon hem a.h.w. niet meer "verdragen".....
En tóen pas is bij mij de knop omgegaan. En toen was het klaar, finally.
Ik wil jou niets opleggen hiermee natuurlijk. Maar ik wil je behoeden voor hetgeen je mee bezig bent, namelijk de schuld voornamelijk bij jezelf neerleggen, alsof jij de enige bent die juliie relatie kan fixen...
En dat is niet zo, daar zijn altijd nog 2 mensen voor nodig!
donderdag 23 juni 2011 om 21:35
Ik geloof niet altijd dat vertrouwen terug te winnen is. Soms duurt het heel lang en soms komt het niet meer terug. Het gaat natuurlijk nooit meer worden zoals het eerst was. Daarnaast lijkt het mij voor jou ook lastig om te bepalen of ze wel te vertrouwen is nu. Heeft ze echt spijt van de relatie of heeft ze spijt van het feit dat ze betrapt is?
Zoals eerder genoemd lijkt relatietherapie mij een goed idee, ook voor jou om eens uit de ogen van een ander te bekijken hoe jullie relatie in elkaar zit. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk dat je haar redenen voor vreemd gaan weet.
Zoals eerder genoemd lijkt relatietherapie mij een goed idee, ook voor jou om eens uit de ogen van een ander te bekijken hoe jullie relatie in elkaar zit. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk dat je haar redenen voor vreemd gaan weet.