Psyche
alle pijlers
Broer overleden
donderdag 16 juni 2011 om 23:40
Afgelopen februari heeft mijn broer zichzelf van het leven beroofd. Ik ben 'hardcore in de rouw', zoals ik dat laatst ergens las.
Graag hier wat meepraten, hoop op adviezen of gewoon ervaringen van mensen die een geliefd persoon zijn verloren.
Ik probeer er mee om te gaan maar is niet makkelijk. Heb een stabiele relatie van vijf jaar waarvan 3,5 samenwonend maar dit legt er wel druk op.
Kan ook erg bezig zijn met verdriet van mijn ouders of oma-voel soms veel druk, aan alle kanten, ook van vrienden. Ben nu enigst kind en geen idee wat ik daar nou weer mee moet.
Het is allemaal nog heel vers en ik heb al honderd keer gehoord/gelezen dat dat normaal is, maar in plaats van troostend vind ik dat juist heel pijnlijk om te horen, het gevoel van: het gaat nog jaaaren duren en je bent er nog lang niet vanaf.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet doen.
Graag hier wat meepraten, hoop op adviezen of gewoon ervaringen van mensen die een geliefd persoon zijn verloren.
Ik probeer er mee om te gaan maar is niet makkelijk. Heb een stabiele relatie van vijf jaar waarvan 3,5 samenwonend maar dit legt er wel druk op.
Kan ook erg bezig zijn met verdriet van mijn ouders of oma-voel soms veel druk, aan alle kanten, ook van vrienden. Ben nu enigst kind en geen idee wat ik daar nou weer mee moet.
Het is allemaal nog heel vers en ik heb al honderd keer gehoord/gelezen dat dat normaal is, maar in plaats van troostend vind ik dat juist heel pijnlijk om te horen, het gevoel van: het gaat nog jaaaren duren en je bent er nog lang niet vanaf.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet doen.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zaterdag 18 juni 2011 om 13:16
Frankie: dank voor je reactie.
Mijn ouders en ik hadden eigenlijk als eerste reactie: vrede. Respect hebben we ook heel belangrijk gevonden en we hebben dat ook op de rouwkaart gezet: 'Naast verdriet is plaats voor respect.' Al meteen hebben we dat uitgedragen- mijn vader hield niet op met uitleggen aan ieder die langskwam hoe ziek mijn broer was en hoe hij heeft moeten lijden. Hij kan het idee niet verdragen dat mensen slecht over hem denken, wil zijn keuze verdedigen en hij is eigenlijk heel trots op zijn zoon, volgens mij.
Ik was al bang dat ik hier een reactie op zou krijgen, van iemand die het verhaal van zijn kant kent. Ik wil niet uitdragen dat mensen met schizofrenie (of andere psychische problemen) geen leven hebben.
Het is namelijk zo dat ik het zie als een zeer rationele beslissing van zijn kant- toen hij na de juiste diagnose eindelijk wist wat zijn leven inhield en zou inhouden, besloot hij dat niet genoeg te vinden. het is dus niet 'toevallig' dat hij er niet meer is. geen psychose, geen impulsieve daad.
Hij had medicatie gekregen en zijn leven was zo stabiel als het zou zijn. Nog vond hij het niet genoeg.
Zoals je zegt, voor ieder is dat anders, het punt waarop het niet meer gaat. Wat geweldig dat jij het nog ziet zitten. Heel veel sterkte en moed gewenst.
Mijn ouders en ik hadden eigenlijk als eerste reactie: vrede. Respect hebben we ook heel belangrijk gevonden en we hebben dat ook op de rouwkaart gezet: 'Naast verdriet is plaats voor respect.' Al meteen hebben we dat uitgedragen- mijn vader hield niet op met uitleggen aan ieder die langskwam hoe ziek mijn broer was en hoe hij heeft moeten lijden. Hij kan het idee niet verdragen dat mensen slecht over hem denken, wil zijn keuze verdedigen en hij is eigenlijk heel trots op zijn zoon, volgens mij.
Ik was al bang dat ik hier een reactie op zou krijgen, van iemand die het verhaal van zijn kant kent. Ik wil niet uitdragen dat mensen met schizofrenie (of andere psychische problemen) geen leven hebben.
Het is namelijk zo dat ik het zie als een zeer rationele beslissing van zijn kant- toen hij na de juiste diagnose eindelijk wist wat zijn leven inhield en zou inhouden, besloot hij dat niet genoeg te vinden. het is dus niet 'toevallig' dat hij er niet meer is. geen psychose, geen impulsieve daad.
Hij had medicatie gekregen en zijn leven was zo stabiel als het zou zijn. Nog vond hij het niet genoeg.
Zoals je zegt, voor ieder is dat anders, het punt waarop het niet meer gaat. Wat geweldig dat jij het nog ziet zitten. Heel veel sterkte en moed gewenst.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zondag 19 juni 2011 om 09:13
Blijkbaar heeft je broer geoordeeld dat hij met deze stoornis als permanent gezelschap toch echt geen leven had, en ook niet zou krijgen. In zijn eigen ogen tenminste, en dat is uiteindelijk het enige criterium. Niemand kan met zekerheid beoordelen hoe de verhouding draaglast / draagkracht bij een ander is. Compassie en respect zijn daarom het enige zinnige antwoord als iemand een dergelijke beslissing neemt.
Het drukt je denk ik wel met je neus op de fundamentele eenzaamheid van ieder mens. Hoe er dingen zijn waarbij helemaal niemand kan helpen, hoe er dingen zijn waar ieder mens moederziel alleen voor staat. Dat overkomt niet alleen psychiatrische patienten.
Het drukt je denk ik wel met je neus op de fundamentele eenzaamheid van ieder mens. Hoe er dingen zijn waarbij helemaal niemand kan helpen, hoe er dingen zijn waar ieder mens moederziel alleen voor staat. Dat overkomt niet alleen psychiatrische patienten.
zondag 19 juni 2011 om 09:31
quote:valentinamaria schreef op 18 juni 2011 @ 13:27:
to, als jij je wilt afsluiten voor mensen is dat prima.
gewoon doen wat voor jou het beste voelt. ooit wordt het beter, en dan krijg je ook meer tijd en ruimte voor andere mensen.
Hier wil ik mijn graag bij aansluiten. Rouwen doe je alleen. Niet dat ik niet heb gehad aan vrienden en familie; maar niemand die je echt helemaal begrijpt en weet wat je voelt. Ook omdat iedereen toch net even anders rouwt. Je willen afsluiten hoort daat dan wel een beetje bij.
En inderdaad; ooit wordt het beter en komt er weer meer en meer ruimte. Voor andere mensen en voor het leven.
Rouwen kost tijd, veel tijd. Dat vond ik zo moeilijk. Het leek allemaal zo uitzichtloos. 'Als je eenmaal het eerste jaar maar door bent' zeiden veel mensen tegen me. Daar heb ik me zo aan vast gehouden. En wat viel dat tegen!
Nu zie ik wel dat ik al stappen maakte, maar het voelde niet zo, want ik bleef me maar zo verdrietig en ongelukkig voelen.
Heb vertrouwen TO. Heb vertrouwen dat het leven ook weer mooi wordt. Wel blijvend anders. Het onbezorgde is eraf. Je bent iemand dierbaars kwijt. Dat blijft; maar je kunt wel weer oprecht gelukkig worden. Hou dat vertrouwen.
Heel veel sterkte.
to, als jij je wilt afsluiten voor mensen is dat prima.
gewoon doen wat voor jou het beste voelt. ooit wordt het beter, en dan krijg je ook meer tijd en ruimte voor andere mensen.
Hier wil ik mijn graag bij aansluiten. Rouwen doe je alleen. Niet dat ik niet heb gehad aan vrienden en familie; maar niemand die je echt helemaal begrijpt en weet wat je voelt. Ook omdat iedereen toch net even anders rouwt. Je willen afsluiten hoort daat dan wel een beetje bij.
En inderdaad; ooit wordt het beter en komt er weer meer en meer ruimte. Voor andere mensen en voor het leven.
Rouwen kost tijd, veel tijd. Dat vond ik zo moeilijk. Het leek allemaal zo uitzichtloos. 'Als je eenmaal het eerste jaar maar door bent' zeiden veel mensen tegen me. Daar heb ik me zo aan vast gehouden. En wat viel dat tegen!
Nu zie ik wel dat ik al stappen maakte, maar het voelde niet zo, want ik bleef me maar zo verdrietig en ongelukkig voelen.
Heb vertrouwen TO. Heb vertrouwen dat het leven ook weer mooi wordt. Wel blijvend anders. Het onbezorgde is eraf. Je bent iemand dierbaars kwijt. Dat blijft; maar je kunt wel weer oprecht gelukkig worden. Hou dat vertrouwen.
Heel veel sterkte.
zondag 19 juni 2011 om 09:32
quote:Frankie33 schreef op 19 juni 2011 @ 09:13:
Blijkbaar heeft je broer geoordeeld dat hij met deze stoornis als permanent gezelschap toch echt geen leven had, en ook niet zou krijgen. In zijn eigen ogen tenminste, en dat is uiteindelijk het enige criterium. Niemand kan met zekerheid beoordelen hoe de verhouding draaglast / draagkracht bij een ander is. Compassie en respect zijn daarom het enige zinnige antwoord als iemand een dergelijke beslissing neemt.
Het drukt je denk ik wel met je neus op de fundamentele eenzaamheid van ieder mens. Hoe er dingen zijn waarbij helemaal niemand kan helpen, hoe er dingen zijn waar ieder mens moederziel alleen voor staat. Dat overkomt niet alleen psychiatrische patienten.Treffend geschreven Frankie
Blijkbaar heeft je broer geoordeeld dat hij met deze stoornis als permanent gezelschap toch echt geen leven had, en ook niet zou krijgen. In zijn eigen ogen tenminste, en dat is uiteindelijk het enige criterium. Niemand kan met zekerheid beoordelen hoe de verhouding draaglast / draagkracht bij een ander is. Compassie en respect zijn daarom het enige zinnige antwoord als iemand een dergelijke beslissing neemt.
Het drukt je denk ik wel met je neus op de fundamentele eenzaamheid van ieder mens. Hoe er dingen zijn waarbij helemaal niemand kan helpen, hoe er dingen zijn waar ieder mens moederziel alleen voor staat. Dat overkomt niet alleen psychiatrische patienten.Treffend geschreven Frankie
zondag 19 juni 2011 om 09:37
Rouwen is zo persoonlijk en iedereen doet dit op zijn eigen manier. Tijd speelt hierin de grootste rol.
Ruim 4 jaar later kan ik zelf pas zeggen, dat dit ook echt zo is. Er is weer ruimte voor alle lieve mensen en mooie dingen om me heen. Op een gegeven moment besef je, dat je niet meer met tranen aan je dierbare denkt. Maar dat er een glimlach op je gezicht ontstaat omdat je aan een mooie herinnering denkt.
Heel veel sterkte meid!
Ruim 4 jaar later kan ik zelf pas zeggen, dat dit ook echt zo is. Er is weer ruimte voor alle lieve mensen en mooie dingen om me heen. Op een gegeven moment besef je, dat je niet meer met tranen aan je dierbare denkt. Maar dat er een glimlach op je gezicht ontstaat omdat je aan een mooie herinnering denkt.
Heel veel sterkte meid!
zondag 19 juni 2011 om 09:38
Zonka wat onzettend verdrietig voor jou en je ouders. Gecondoleerd.
Hier een ervaringsdeskundige. Mijn broer is nu zo'n 20 jaar dood. Geen zelfmoord, kanker. Man's allerbeste vriend heeft een jaar of 10 geleden zelfmoord gepleegd. Ik weet dus een beetje wat je doormaakt.
Wat ik je wil zeggen: ja je bent nog wel even in de rouw. En ja, ook na 20 jaar zijn er momenten dat je zomaar ineens inverdrietig bent om je verlies. En ja, de pijn blijft. Mooier kan ik het niet maken, ik zou willen dat het zo was, echt. Maar de pijn wordt minder, veel minder. De pijn die je nu voelt, dat intense gemis dat gewoon lichamelijk pijn doet, echt meisje dat wordt minder. Je broer is nog maar een paar maanden dood, je zit nu echt in de heftigste tijd. Het slijt echt.
Je gaat weer lachen, de mooie dingen zien, je druk maken om onbelangrijke zaken.
En het belangrijkste; je zegt ergens dat hij nu nog maar een klein deel van je leven zal zijn. Dat is niet zo. Je broer hoort bij jou, hij is er altijd. Altijd. Heel vaak ergens op de achtergrond hoor, maar dat maakt niet dat hij een klein deel van je leven is. Jullie zijn broer en zus, dat blijf je. Altijd. Een soort heilig weten dat jullie altijd verbonden zijn.
Jij praat met zoveel liefde en respect over je broer, ik weet zeker dat hij enorm trots was op zijn zus, dat kan niet anders.
En jij mag trots zijn op hem en blij dat je hem hebt gekend, al was zijn tijd hier veel te kort.
Hij zal altijd een deel uitmaken van je leven. Altijd.
En weet je, naast dat het verdriet soms zomaar weer de kop opsteekt is er nog iets anders. Iets dat zo mooi is, dat ik het tot het laatst bewaar om te vertellen in de hoop dat het je troost.
(Ik ben niet zweverig, helemaal niet. Ik geloof niet in leven na de dood ofzo, dat wil ik eerst even zeggen)
Soms, zomaar, dan raakt hij je hart aan. Dan zie, ruik, hoor, voel of proef je iets. Iets wat je gelukkig maakt of wat een mooie herinnering oproept waar je blij van wordt en waardoor je met een glimlach aan hem denkt. Dat is verdrietig en zo mooi tegelijk.
Nu, na 20 jaar, raakt mijn broer nog steeds zo af en toe mijn hart aan. Soms een lichte trilling, heel vluchtig. Soms intens. En dat is zo;n fijn en dankbaar gevoel, ondanks alles. Hij is er nog, denk ik dan.
Ik wil je heel veel sterkte en kracht wensen.
Hier een ervaringsdeskundige. Mijn broer is nu zo'n 20 jaar dood. Geen zelfmoord, kanker. Man's allerbeste vriend heeft een jaar of 10 geleden zelfmoord gepleegd. Ik weet dus een beetje wat je doormaakt.
Wat ik je wil zeggen: ja je bent nog wel even in de rouw. En ja, ook na 20 jaar zijn er momenten dat je zomaar ineens inverdrietig bent om je verlies. En ja, de pijn blijft. Mooier kan ik het niet maken, ik zou willen dat het zo was, echt. Maar de pijn wordt minder, veel minder. De pijn die je nu voelt, dat intense gemis dat gewoon lichamelijk pijn doet, echt meisje dat wordt minder. Je broer is nog maar een paar maanden dood, je zit nu echt in de heftigste tijd. Het slijt echt.
Je gaat weer lachen, de mooie dingen zien, je druk maken om onbelangrijke zaken.
En het belangrijkste; je zegt ergens dat hij nu nog maar een klein deel van je leven zal zijn. Dat is niet zo. Je broer hoort bij jou, hij is er altijd. Altijd. Heel vaak ergens op de achtergrond hoor, maar dat maakt niet dat hij een klein deel van je leven is. Jullie zijn broer en zus, dat blijf je. Altijd. Een soort heilig weten dat jullie altijd verbonden zijn.
Jij praat met zoveel liefde en respect over je broer, ik weet zeker dat hij enorm trots was op zijn zus, dat kan niet anders.
En jij mag trots zijn op hem en blij dat je hem hebt gekend, al was zijn tijd hier veel te kort.
Hij zal altijd een deel uitmaken van je leven. Altijd.
En weet je, naast dat het verdriet soms zomaar weer de kop opsteekt is er nog iets anders. Iets dat zo mooi is, dat ik het tot het laatst bewaar om te vertellen in de hoop dat het je troost.
(Ik ben niet zweverig, helemaal niet. Ik geloof niet in leven na de dood ofzo, dat wil ik eerst even zeggen)
Soms, zomaar, dan raakt hij je hart aan. Dan zie, ruik, hoor, voel of proef je iets. Iets wat je gelukkig maakt of wat een mooie herinnering oproept waar je blij van wordt en waardoor je met een glimlach aan hem denkt. Dat is verdrietig en zo mooi tegelijk.
Nu, na 20 jaar, raakt mijn broer nog steeds zo af en toe mijn hart aan. Soms een lichte trilling, heel vluchtig. Soms intens. En dat is zo;n fijn en dankbaar gevoel, ondanks alles. Hij is er nog, denk ik dan.
Ik wil je heel veel sterkte en kracht wensen.
zondag 19 juni 2011 om 13:25
Zonka, ten eerste: heel veel sterkte!
Graag zou ik gaan meeschrijven hier, want ik herken veel in jouw verhaal. Vijf jaar geleden heeft mijn zus zelfmoord gepleegd. Op een later tijdstip (morgen denk ik) wil ik graag uitgebreider op je posts ingaan.
Nu op dit moment wil ik al wel alvast tegen je zeggen dat je je niks moet aantrekken van het hele 'rouwmodel.' Je schreef ergens dat je daar heel erg mee bezig bent. Mijn ervaring is dat rouw zo iets persoonlijks is, zoals eerder al iemand schreef, dat het niet in een model te vangen is. Rouwen is heel erg zwaar en je moet je in dat proces echt op jezelf en je eigen emoties richten en je niet steeds afvragen of je wel volgens 'de regels' rouwt. De energie die dat kost, kun je veel beter in jezelf steken.
Persoonlijk geloof ik niet in het verhaal dat het eerste jaar de zwaarste is. Het is voor jou niet leuk om te horen, maar ook na een jaar blijf je de pijn voelen. Ikzelf heb ook na vijf jaar nog steeds pijn en momenten dat de wanhoop me bij mijn strot grijpt. Inmiddels weet ik dat ik mijn hele leven de pijn en het gemis zal moeten dragen. Het is zo erg iemand te verliezen aan zelfmoord, dat blijft. Er is niks leuks aan en dat verandert niet.
Daarentegen heb ik ook aan mezelf gemerkt dat ondanks dat die pijn en het rouwen een continu proces is, ik wel degelijk gelukkig ben en van het leven geniet. Die twee gaan samen. Ik kan echt vanuit het diepste van mijn hart zeggen dat ik oprecht gelukkig ben. Bij jou is het nog heel vers, maar ik denk dat bij jou ook het geluk weer zal terugkomen. Ik zie dat bij anderen in mijn familie ook.
Voor nu hou ik het hierbij, maar kom zeker terug hier. En nogmaals: sterkte!!
Graag zou ik gaan meeschrijven hier, want ik herken veel in jouw verhaal. Vijf jaar geleden heeft mijn zus zelfmoord gepleegd. Op een later tijdstip (morgen denk ik) wil ik graag uitgebreider op je posts ingaan.
Nu op dit moment wil ik al wel alvast tegen je zeggen dat je je niks moet aantrekken van het hele 'rouwmodel.' Je schreef ergens dat je daar heel erg mee bezig bent. Mijn ervaring is dat rouw zo iets persoonlijks is, zoals eerder al iemand schreef, dat het niet in een model te vangen is. Rouwen is heel erg zwaar en je moet je in dat proces echt op jezelf en je eigen emoties richten en je niet steeds afvragen of je wel volgens 'de regels' rouwt. De energie die dat kost, kun je veel beter in jezelf steken.
Persoonlijk geloof ik niet in het verhaal dat het eerste jaar de zwaarste is. Het is voor jou niet leuk om te horen, maar ook na een jaar blijf je de pijn voelen. Ikzelf heb ook na vijf jaar nog steeds pijn en momenten dat de wanhoop me bij mijn strot grijpt. Inmiddels weet ik dat ik mijn hele leven de pijn en het gemis zal moeten dragen. Het is zo erg iemand te verliezen aan zelfmoord, dat blijft. Er is niks leuks aan en dat verandert niet.
Daarentegen heb ik ook aan mezelf gemerkt dat ondanks dat die pijn en het rouwen een continu proces is, ik wel degelijk gelukkig ben en van het leven geniet. Die twee gaan samen. Ik kan echt vanuit het diepste van mijn hart zeggen dat ik oprecht gelukkig ben. Bij jou is het nog heel vers, maar ik denk dat bij jou ook het geluk weer zal terugkomen. Ik zie dat bij anderen in mijn familie ook.
Voor nu hou ik het hierbij, maar kom zeker terug hier. En nogmaals: sterkte!!
zondag 19 juni 2011 om 14:53
quote:Frankie33 schreef op 19 juni 2011 @ 09:13:
Het drukt je denk ik wel met je neus op de fundamentele eenzaamheid van ieder mens. Hoe er dingen zijn waarbij helemaal niemand kan helpen, hoe er dingen zijn waar ieder mens moederziel alleen voor staat. Dat overkomt niet alleen psychiatrische patienten.Precies. Rouw is dus ook zoiets. Zelfs al hebben mijn ouders hun zoon verloren en mijn vriend zijn zwager. Zelfs mensen die ik hier vind die hun broer ook zijn verloren, zelfs al zou dat ook aan zelfmoord zijn- niemand snapt hoe ik me voel. Het is echt om wanhopig van te worden. (Komt ook nog bij dat mijn vriend zich diep gekwetst voel als ik jammer dat ik zo alleen ben.) Het is zo'n vreemde waarheid om erachter te komen dat ieder mens zo alleen is.
Het drukt je denk ik wel met je neus op de fundamentele eenzaamheid van ieder mens. Hoe er dingen zijn waarbij helemaal niemand kan helpen, hoe er dingen zijn waar ieder mens moederziel alleen voor staat. Dat overkomt niet alleen psychiatrische patienten.Precies. Rouw is dus ook zoiets. Zelfs al hebben mijn ouders hun zoon verloren en mijn vriend zijn zwager. Zelfs mensen die ik hier vind die hun broer ook zijn verloren, zelfs al zou dat ook aan zelfmoord zijn- niemand snapt hoe ik me voel. Het is echt om wanhopig van te worden. (Komt ook nog bij dat mijn vriend zich diep gekwetst voel als ik jammer dat ik zo alleen ben.) Het is zo'n vreemde waarheid om erachter te komen dat ieder mens zo alleen is.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zondag 19 juni 2011 om 15:06
Afgelopen november ben ik een vriendin verloren en ik herken je laatste post heel erg. Natuurlijk is het voor mij en mijn andere vriendinnen het verlies al heel anders dan voor haar moeder, man, zus. Maar zelfs onderling is het anders. De een denkt aan de goede gesprekken die niet meer mogelijk zijn, de ander aan de toekomstige uitjes van ons, die altijd beladen zullen zijn door het gemis. En dat botst soms ook.
De tijd zal het verzachten, maar aan die opmerking heb je nu even niets. Dikke knuffel, veel sterkte.
De tijd zal het verzachten, maar aan die opmerking heb je nu even niets. Dikke knuffel, veel sterkte.
zondag 19 juni 2011 om 15:31
Durske: Weet je wat voor mij toch wel helpt? Als ik me voorstel dat mijn broer en ik samen zijn, op de momenten dat ik zo alleen ben. Dus ieder die rouwt- samen met de overledene, als het ware. Stel me dan voor dat hij met mijn vader op de bank zit als die alleen voetbal kijkt, met m'n vriend samen muziek uitzoekt als die in de cd-winkel staat..
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zondag 19 juni 2011 om 15:47
zondag 19 juni 2011 om 15:51
Wat ik ook zo vervelend vind: mijn broer was 27 en werd 'ziek' op zijn veertiende. Jarenlang van hoop en vrees. Tussendoor had mijn moeder een schildklierziekte waar ze bijna aan overleden is (bedoel heeft ze nog, maar wisten niet was het was) en later nierkanker (geopereerd en genezen) en mijn vader een hartinfarct (idem). Daarnaast geworsteld met een studie die ik niet leuk vond en na negen jaar eindelijk afgestudeerd. Nu is Broer overleden en voelt als een afsluiting van alle ellende.
Ik wil dus eindelijk gaan leven, maar rouw is juist begin van nieuwe periode van ellende. En ik ben er wel klaar mee, die ellende. Daarom wil ik niet dat dit ook nog zo lang gaat duren- ik wil dat het juist een afsluiting is.
Ik wil dus eindelijk gaan leven, maar rouw is juist begin van nieuwe periode van ellende. En ik ben er wel klaar mee, die ellende. Daarom wil ik niet dat dit ook nog zo lang gaat duren- ik wil dat het juist een afsluiting is.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zondag 19 juni 2011 om 16:22
Tja, wat ik heb begrepen is rouw een proces dat zo lang duurt als het duurt. Als je probeert het te bekorten komt het later in heftiger of verwrongen vorm weer boven.
Ik ken het verschijnsel van ellende die zich na ieder sprankje hoop toch weer voortsleept. Pas achteraf - dat is het laatste jaar - kan ik zien waar het goed voor is geweest.
Zo schrijf ik nu bijvoorbeeld mee op dit topic. Iets wat ik niet had gekund zonder deze ervaringen.
Ik ken het verschijnsel van ellende die zich na ieder sprankje hoop toch weer voortsleept. Pas achteraf - dat is het laatste jaar - kan ik zien waar het goed voor is geweest.
Zo schrijf ik nu bijvoorbeeld mee op dit topic. Iets wat ik niet had gekund zonder deze ervaringen.
zondag 19 juni 2011 om 16:35
het afsluiten van iets bestaat in theorie wel, maar in de praktijk werkt dat toch anders.
soms is de bagger te dik om doorheen te kijken, maar als je weer een beetje licht ziet, en de gebeurtenissen op een rijtje krijgt, cq plekje geeft, krijg je vaak andere inzichten.
een soort zelf evolutie, of leerproces, en dan kun je die ervaringen weer meenemen. geeft je weer kracht in een volgende situatie.
soms is de bagger te dik om doorheen te kijken, maar als je weer een beetje licht ziet, en de gebeurtenissen op een rijtje krijgt, cq plekje geeft, krijg je vaak andere inzichten.
een soort zelf evolutie, of leerproces, en dan kun je die ervaringen weer meenemen. geeft je weer kracht in een volgende situatie.
wij slapen nooit.
vrijdag 8 juli 2011 om 16:21
