Psyche
alle pijlers
Achterblijven na zelfmoord
zondag 19 juni 2011 om 22:03
Een half jaar geleden heeft mijn exman zelfmoord gepleegd. Dat omdat hij de scheiding niet kon verwerken.
Nu ben ik alleen met mijn zoon en naast zin immense verdriet ben ik zelf helemaal doodmoe van alles wat er is gebeurd. Zin familie geeft mij de schuld en zo voelt het voor mij ook. Was ik niet weggegaan was het nooit gebeurd.
Zijn er mensen die ook zelfmoord hebben meegemaakt en met dat schuldgevoel achterblijven ?? Ik droom er elke nacht van en het spookt me steeds door min hoofd.
Wil ook wel bij een gespreksgroep maar weet niet of dat wat is.
Ben gewoon zo ontzettend moe......
Nu ben ik alleen met mijn zoon en naast zin immense verdriet ben ik zelf helemaal doodmoe van alles wat er is gebeurd. Zin familie geeft mij de schuld en zo voelt het voor mij ook. Was ik niet weggegaan was het nooit gebeurd.
Zijn er mensen die ook zelfmoord hebben meegemaakt en met dat schuldgevoel achterblijven ?? Ik droom er elke nacht van en het spookt me steeds door min hoofd.
Wil ook wel bij een gespreksgroep maar weet niet of dat wat is.
Ben gewoon zo ontzettend moe......
maandag 20 juni 2011 om 17:25
Bedankt voor jullie reacties , al dan niet meelevend. Heb misschien niet altijd gerageerd , ben ook maar een mens die fouten heeft gemaakt. Maar deze actie van ex had ik toch niet verdiend.
Hij heeft vooral onze zoon van 9 er mee te pakken. Ga met hem hulp zoeken , hij wil nu wel praten , maar deed dat eerst niet.
Het gevoel van schuld is wat bij mij nu overheerst en wat me dag en nacht bezig houdt. Heb al de jaren dat we samen waren zijn psychische buien en problemen proberen op te lossen en er voor hem te zijn. Maar als het niks helpt en je je zo eenzaam voelt kan het je zomaar gebeuren dat je voor een ander valt.
En tuurlijk had ik dat eerder kunnen zeggen , maar mijn verantwoordelijkheids gevoel tov hem was veel groter dan het gevoel de waarheid te moeten zeggen.
Ik had hem liever gelukkig gezien. Nu is hij wel van zijn verdriet af , maar wij hebben het des te meer.....................
Hij heeft vooral onze zoon van 9 er mee te pakken. Ga met hem hulp zoeken , hij wil nu wel praten , maar deed dat eerst niet.
Het gevoel van schuld is wat bij mij nu overheerst en wat me dag en nacht bezig houdt. Heb al de jaren dat we samen waren zijn psychische buien en problemen proberen op te lossen en er voor hem te zijn. Maar als het niks helpt en je je zo eenzaam voelt kan het je zomaar gebeuren dat je voor een ander valt.
En tuurlijk had ik dat eerder kunnen zeggen , maar mijn verantwoordelijkheids gevoel tov hem was veel groter dan het gevoel de waarheid te moeten zeggen.
Ik had hem liever gelukkig gezien. Nu is hij wel van zijn verdriet af , maar wij hebben het des te meer.....................
maandag 20 juni 2011 om 17:47
Ik denk jasmijn dat je de verantwoordelijkheid voor de zelfmoord zelf bij hem moet laten.
Het was zijn keuze om een einde aan zijn leven te maken om welke reden dan ook..
Hij kon of wilde misschien niet anders dan dit.
Je schuldig voelen heeft geen zin beter is om met professionele hulp te kijken hoe je jullie zoon het beste door dit rouwproces heen kunt helpen.
Het was zijn keuze om een einde aan zijn leven te maken om welke reden dan ook..
Hij kon of wilde misschien niet anders dan dit.
Je schuldig voelen heeft geen zin beter is om met professionele hulp te kijken hoe je jullie zoon het beste door dit rouwproces heen kunt helpen.
dinsdag 21 juni 2011 om 01:46
hij heeft ervoor gekozen om eruit te stappen, daar had ie ook andere keuzes in kunnen maken. jij had ook andere keuzes kunnen maken die minder pijnlijk waren geweest voor hem. Conclusie jij en je ex hebben er een zooi van gemaakt en het kind is de dupe. ja het kind is ook de dupe van jouw acties, tenslotte begon het vreemdgaan en het gezin opbreken om bij de minnaar in te trekken bij jou. Ik zeg niet dat jij je man tot zelfmoord hebt gedreven, want dat is een extreme reactie op verdriet. en jouw gedrag kan je daar nu eenmaal niet los van zien. dus dat schuldgevoel heeft een oorzaak. het is nu een paar maanden geleden en het is ongelofelijk dat jij en je zoon nog geen therapie hebben. Juist als ie niet wil praten heeft ie een deskundige nodig.
waar is je minnaar? Ik hoop dat je die even on hold hebt gezet anders is het niet te bevatten voor dat kind
waar is je minnaar? Ik hoop dat je die even on hold hebt gezet anders is het niet te bevatten voor dat kind
dinsdag 21 juni 2011 om 02:32
Eens met Superstar en Meds..
Jasmijn, neem alsjeblieft pas op de plaats voor je zoon. Probeer uit dat zelfmedelijden en die passiviteit te stappen. En te richten op hoe je de situatie kunt verbeteren!
Juist gezien je kind zoveel te voorduren heeft, kan hij er geen labiele moeder bij gebruiken die met name bezig is met haar eigen gevoelens en problemen. Probeer te richten op hoop en verbetering in plaats van wanhoop. En inderdaad schakel AUB die professionele hulp in voor je zoon en jezelf, want je loopt behoorlijk vast.
Jasmijn, neem alsjeblieft pas op de plaats voor je zoon. Probeer uit dat zelfmedelijden en die passiviteit te stappen. En te richten op hoe je de situatie kunt verbeteren!
Juist gezien je kind zoveel te voorduren heeft, kan hij er geen labiele moeder bij gebruiken die met name bezig is met haar eigen gevoelens en problemen. Probeer te richten op hoop en verbetering in plaats van wanhoop. En inderdaad schakel AUB die professionele hulp in voor je zoon en jezelf, want je loopt behoorlijk vast.
