Gezondheid
alle pijlers
spanningsmisselijkheid
woensdag 22 juni 2011 om 20:49
woensdag 22 juni 2011 om 21:37
Zwitsalnijntje: Wanneer ik last krijg van duizeligheid, niet goed zien en diarree/overgeven dan is dat wanneer ik óf (de dag er voor of een paar dagen al) slecht heb gegeten óf slecht heb geslapen óf een combinatie van beiden met een voor mij stressvolle gebeurtenis (kan ook onbewuste stress zijn).
Dan zorg ik dat ik bij de eerste symptomen al cinnazirine inneem. De eerste symptomen zijn bij mij vreselijke hoofdpijn icm buikpijn (krampen). Dan zet 'de aanval' niet door. Als je het te laat inneemt dan heb je dubbel zoveel problemen en zijn de krampen niet meer te overzien. Wel snel innemen dus.
Ik vermoed dat ik op zo een moment ook een erg lage bloeddruk heb maar heb dat nog nooit kunnen meten.
Dan zorg ik dat ik bij de eerste symptomen al cinnazirine inneem. De eerste symptomen zijn bij mij vreselijke hoofdpijn icm buikpijn (krampen). Dan zet 'de aanval' niet door. Als je het te laat inneemt dan heb je dubbel zoveel problemen en zijn de krampen niet meer te overzien. Wel snel innemen dus.
Ik vermoed dat ik op zo een moment ook een erg lage bloeddruk heb maar heb dat nog nooit kunnen meten.
woensdag 22 juni 2011 om 21:38
De reden dat je misselijk wordt door spanning/angst is omdat je adem te hoog zit.
Wanneer je gespannen of angstig bent houd je je adem in, hierdoor krijgt je brein te weinig zuurstof met als gevolg de misselijkheid, duizeligheid etc.
Probeer als oefening een keer te denken aan de situatie waarin je uiteten gaat, als je merkt dat je misselijk wordt probeer dan door je buik te ademen. Adem een keer diep in en uit, span dan je buikspieren aan dan zit je adem zo weer onder in je buik
Een idee is ook om een boek over mindfulness te lezen of ontspanningsoefeningen te doen.
En als laatste, toch dingen blijven doen. Hoe moeilijk, vervelend en kut dat ook is. Het is echt een waardeloze kut tip waar je niet op zit te wachten, maar 'there is nothing to it but to do it'
Snelle oplossingen als medicijnen (vooral de pammetjes) en wiet gaan je niet verder helpen helaas.
Wanneer je gespannen of angstig bent houd je je adem in, hierdoor krijgt je brein te weinig zuurstof met als gevolg de misselijkheid, duizeligheid etc.
Probeer als oefening een keer te denken aan de situatie waarin je uiteten gaat, als je merkt dat je misselijk wordt probeer dan door je buik te ademen. Adem een keer diep in en uit, span dan je buikspieren aan dan zit je adem zo weer onder in je buik
Een idee is ook om een boek over mindfulness te lezen of ontspanningsoefeningen te doen.
En als laatste, toch dingen blijven doen. Hoe moeilijk, vervelend en kut dat ook is. Het is echt een waardeloze kut tip waar je niet op zit te wachten, maar 'there is nothing to it but to do it'
Snelle oplossingen als medicijnen (vooral de pammetjes) en wiet gaan je niet verder helpen helaas.
woensdag 22 juni 2011 om 21:40
Dag iedereen,
ik heb hier dus ook al heel lang last van, het is begonnen toen ik een jaar of 10 was. Toen gingen we namelijk met het hele gezin op vakantie naar turkije (en voor mij de 1ste keer vliegen) Ik was daar zo zenuwachtig voor... (en 14 uur vertraging hielp ook niet echt mee) heb de hele vlucht overgegeven. En sindsdien heb ik het dus.
Voor iedere toets, krachtmeting of uitje (vakantie of dagje weg) ben ik echt super zenuwachtig. Tot overgeven aan toe.
Ben hiervoor eigenlijk nooit naar de HA geweest, omdat ik altijd dacht dat ik me gewoon aanstelde.. maar zo als ik hier lees hebben er meer mensen last van. Dat is wel fijn om te horen, niet fijn om te hebben!
Bij mijn vorige vakantie heb ik voor de eerste keer valeriaan gebruikt, dat hielp opzich wel. Maar werd van de geur en smaak wel een beetje misselijk. Oja en voor mijn rijexamen 4 jaar geleden heb ik pronolol (of zoiets gebruikt, wel op recept.) dit hielp wel echt goed!
groetjes
ik heb hier dus ook al heel lang last van, het is begonnen toen ik een jaar of 10 was. Toen gingen we namelijk met het hele gezin op vakantie naar turkije (en voor mij de 1ste keer vliegen) Ik was daar zo zenuwachtig voor... (en 14 uur vertraging hielp ook niet echt mee) heb de hele vlucht overgegeven. En sindsdien heb ik het dus.
Voor iedere toets, krachtmeting of uitje (vakantie of dagje weg) ben ik echt super zenuwachtig. Tot overgeven aan toe.
Ben hiervoor eigenlijk nooit naar de HA geweest, omdat ik altijd dacht dat ik me gewoon aanstelde.. maar zo als ik hier lees hebben er meer mensen last van. Dat is wel fijn om te horen, niet fijn om te hebben!
Bij mijn vorige vakantie heb ik voor de eerste keer valeriaan gebruikt, dat hielp opzich wel. Maar werd van de geur en smaak wel een beetje misselijk. Oja en voor mijn rijexamen 4 jaar geleden heb ik pronolol (of zoiets gebruikt, wel op recept.) dit hielp wel echt goed!
groetjes
woensdag 22 juni 2011 om 21:41
ik heb er al mijn hele leven last van. Stond steevast zelfs te spugen op de ochtend van mijn verjaardag, schoolreisje en later sollicitatiegesprekken (en dates, hoe erg!). Durfde ook nooit uit eten etc. en vermeed eten in sociale situaties.
Bij mij is het een ongezonde manier om met spanning om te gaan geweest. Geweest, want ik heb er nu totaal geen last meer van.
Op een gegeven moment heb ik het helemaal losgelaten omdat ik merkte dat hoe meer ik me ertegen probeerde te verzetten, hoe erger het werd. Vooral het gevoel/de wetenschap dat die misselijkheid gewoon weer voorbij gaat en dat ik het echt echt echt wel overleef deed bij mij wonderen. Eigenlijk er letterlijk en figuurlijk je schouders over leren ophalen dus.
Het is imho vooral belangrijk dat je een andere manier vind om met spanning om te gaan. Een psycholoog kan je hier bijv. bij helpen, maar misschien helpen bepaalde sporten of yoga ook wel?
Bij mij is het een ongezonde manier om met spanning om te gaan geweest. Geweest, want ik heb er nu totaal geen last meer van.
Op een gegeven moment heb ik het helemaal losgelaten omdat ik merkte dat hoe meer ik me ertegen probeerde te verzetten, hoe erger het werd. Vooral het gevoel/de wetenschap dat die misselijkheid gewoon weer voorbij gaat en dat ik het echt echt echt wel overleef deed bij mij wonderen. Eigenlijk er letterlijk en figuurlijk je schouders over leren ophalen dus.
Het is imho vooral belangrijk dat je een andere manier vind om met spanning om te gaan. Een psycholoog kan je hier bijv. bij helpen, maar misschien helpen bepaalde sporten of yoga ook wel?
woensdag 22 juni 2011 om 21:48
Andere redenen: je hebt het idee dat niemand je waardeert dus je wil opvallen; je hebt de pest in omdat je moet concurreren aan tafel; je voelt je emotioneel verlaten en zit alleen maar vol te houden; je voelt je veel meer op je gemak in je eentje; je zit te bedenken wat je nog allemaal had moeten doen en wat je dus later moet gaan doen; je had liever iets spannenders gedaan; je hebt het gevoel dat niemand verdomme doet wat je zegt.
Nou. Toch een heleboel redenen verzonnen die mensen kunnen hebben om elders te willen zijn
Nou. Toch een heleboel redenen verzonnen die mensen kunnen hebben om elders te willen zijn
woensdag 22 juni 2011 om 21:50
De kunst is om de stress naar beneden te krijgen. Bij mij werkt voor dagjes uit vakanties etc. een strakke planning. Dan weet ik van te voren wat ik moet regelen en inpakken, dan heb ik er controle over en dan is het goed. Vooral geen gestress op het laatste moment. Tegenwoordig heb ik een checklist die ik afga.
Mijn vriend is wel van het laatste moment en tegenwoordig is dat zijn probleem (maar heb er nog wel last van).
Vipassana meditatie heeft mij ook geholpen in zijn algemeenheid ookal was het echt heel erg zwaar (anderen viel het mee). Ik heb helaas de discipline niet om het een dagelijks onderdeel van mijn leven te maken.
Mijn vriend is wel van het laatste moment en tegenwoordig is dat zijn probleem (maar heb er nog wel last van).
Vipassana meditatie heeft mij ook geholpen in zijn algemeenheid ookal was het echt heel erg zwaar (anderen viel het mee). Ik heb helaas de discipline niet om het een dagelijks onderdeel van mijn leven te maken.
woensdag 22 juni 2011 om 21:54
woensdag 22 juni 2011 om 21:55
quote:Bowie79 schreef op 22 juni 2011 @ 21:41:
ik heb er al mijn hele leven last van. Stond steevast zelfs te spugen op de ochtend van mijn verjaardag, schoolreisje en later sollicitatiegesprekken (en dates, hoe erg!). Durfde ook nooit uit eten etc. en vermeed eten in sociale situaties.
Bij mij is het een ongezonde manier om met spanning om te gaan geweest. Geweest, want ik heb er nu totaal geen last meer van.
Op een gegeven moment heb ik het helemaal losgelaten omdat ik merkte dat hoe meer ik me ertegen probeerde te verzetten, hoe erger het werd. Vooral het gevoel/de wetenschap dat die misselijkheid gewoon weer voorbij gaat en dat ik het echt echt echt wel overleef deed bij mij wonderen. Eigenlijk er letterlijk en figuurlijk je schouders over leren ophalen dus.
Het is imho vooral belangrijk dat je een andere manier vind om met spanning om te gaan. Een psycholoog kan je hier bijv. bij helpen, maar misschien helpen bepaalde sporten of yoga ook wel?
Mijn verhaal dit.
Sinterklaas op school was hell vroeger. Stond ik weer eerst thuis de hele ochtend buiten diep adem te halen en vervolgens in de school wc's.
Maar jezelf voor houden dat je het uiteindelijk altijd weer overleeft is inderdaad heel goed.
Ik heb er zelf 's ochtends meer last van dan later op de dag, kan dan blijkbaar minder goed relativeren. Mijn vriend weet dit en als ik er al eens last van heb kan ik dit met hem delen en neemt hij waar mogelijk wat van me over (handig met 2 kleine kinderen). Ook dat zorgt voor ontspanning, alleen die wetenschap al.
ik heb er al mijn hele leven last van. Stond steevast zelfs te spugen op de ochtend van mijn verjaardag, schoolreisje en later sollicitatiegesprekken (en dates, hoe erg!). Durfde ook nooit uit eten etc. en vermeed eten in sociale situaties.
Bij mij is het een ongezonde manier om met spanning om te gaan geweest. Geweest, want ik heb er nu totaal geen last meer van.
Op een gegeven moment heb ik het helemaal losgelaten omdat ik merkte dat hoe meer ik me ertegen probeerde te verzetten, hoe erger het werd. Vooral het gevoel/de wetenschap dat die misselijkheid gewoon weer voorbij gaat en dat ik het echt echt echt wel overleef deed bij mij wonderen. Eigenlijk er letterlijk en figuurlijk je schouders over leren ophalen dus.
Het is imho vooral belangrijk dat je een andere manier vind om met spanning om te gaan. Een psycholoog kan je hier bijv. bij helpen, maar misschien helpen bepaalde sporten of yoga ook wel?
Mijn verhaal dit.
Sinterklaas op school was hell vroeger. Stond ik weer eerst thuis de hele ochtend buiten diep adem te halen en vervolgens in de school wc's.
Maar jezelf voor houden dat je het uiteindelijk altijd weer overleeft is inderdaad heel goed.
Ik heb er zelf 's ochtends meer last van dan later op de dag, kan dan blijkbaar minder goed relativeren. Mijn vriend weet dit en als ik er al eens last van heb kan ik dit met hem delen en neemt hij waar mogelijk wat van me over (handig met 2 kleine kinderen). Ook dat zorgt voor ontspanning, alleen die wetenschap al.
woensdag 22 juni 2011 om 22:32
Bahco, ik denk dat het is dat als je faalangst hebt dat je denkt dat iets een te grote opgave voor je is terwijl dat best meevalt. Dat je denkt dat er risico's zijn die achteraf best meevallen.
Oftewel te weinig zelfvertrouwen in je eigen kunnen. Door bijvb. tijdelijke overbelasting of door een structureel patroon dat je ontwikkeld hebt.
Oftewel te weinig zelfvertrouwen in je eigen kunnen. Door bijvb. tijdelijke overbelasting of door een structureel patroon dat je ontwikkeld hebt.
woensdag 22 juni 2011 om 23:34
quote:amy2010 schreef op 22 juni 2011 @ 21:16:
Ik gebruik zelf trouwens valeriaan van het Kruidvat Huismerk. Werkt wel pas na 20 minuten.
Als je heel veel last krijgt (niet alleen misselijk maar ook bewustzijnsvernauwing, verminderd gezichtsvermogen, diarree en/of overgeven) laat het dan nog even weten. Dan heb ik ook nog een paar tips.
Zwitsalnijntje, bij (schoon)familie heb je het meeste te verliezen vwb je reputatie, de band die je wilt hebben, etc. Natuurlijk is het dan lastiger om voor jezelf op te komen en je grenzen aan te geven. Assertiviteitstraing helpt je om dat op een goede manier toch te kunnen doen.
Ja maar ik heb niet het idee dat zon training zal helpen. Omdat ik verder in het dagelijks leven daar geen last van heb. Alleen bij schoonouders/familie dat ik die situaties vermijd omdat ik daar mezelf niet durf te zijn en alleen maar gespannen ben waardoor ik (bijna) flauw val.
Of heeft iemand ervaring met precies situatie als mij die mij tips kan geven?
Ik gebruik zelf trouwens valeriaan van het Kruidvat Huismerk. Werkt wel pas na 20 minuten.
Als je heel veel last krijgt (niet alleen misselijk maar ook bewustzijnsvernauwing, verminderd gezichtsvermogen, diarree en/of overgeven) laat het dan nog even weten. Dan heb ik ook nog een paar tips.
Zwitsalnijntje, bij (schoon)familie heb je het meeste te verliezen vwb je reputatie, de band die je wilt hebben, etc. Natuurlijk is het dan lastiger om voor jezelf op te komen en je grenzen aan te geven. Assertiviteitstraing helpt je om dat op een goede manier toch te kunnen doen.
Ja maar ik heb niet het idee dat zon training zal helpen. Omdat ik verder in het dagelijks leven daar geen last van heb. Alleen bij schoonouders/familie dat ik die situaties vermijd omdat ik daar mezelf niet durf te zijn en alleen maar gespannen ben waardoor ik (bijna) flauw val.
Of heeft iemand ervaring met precies situatie als mij die mij tips kan geven?
woensdag 22 juni 2011 om 23:36
quote:amy2010 schreef op 22 juni 2011 @ 21:37:
Zwitsalnijntje: Wanneer ik last krijg van duizeligheid, niet goed zien en diarree/overgeven dan is dat wanneer ik óf (de dag er voor of een paar dagen al) slecht heb gegeten óf slecht heb geslapen óf een combinatie van beiden met een voor mij stressvolle gebeurtenis (kan ook onbewuste stress zijn).
Dan zorg ik dat ik bij de eerste symptomen al cinnazirine inneem. De eerste symptomen zijn bij mij vreselijke hoofdpijn icm buikpijn (krampen). Dan zet 'de aanval' niet door. Als je het te laat inneemt dan heb je dubbel zoveel problemen en zijn de krampen niet meer te overzien. Wel snel innemen dus.
Ik vermoed dat ik op zo een moment ook een erg lage bloeddruk heb maar heb dat nog nooit kunnen meten.
Dat is bij mij dan niet het geval. Diarree wel, maar overgeven niet. Ik eet gewoon altijd voldoende, de duizeligheid komt dan echt alleen maar door de spanning, dat ik me zo druk vaak en lichtjes in mijn hoofd word en duizelig. Cinnazirine wat is dat precies ? Soort medicijn?
Die buikkrampen ken ik ook, vreselijk.
Zwitsalnijntje: Wanneer ik last krijg van duizeligheid, niet goed zien en diarree/overgeven dan is dat wanneer ik óf (de dag er voor of een paar dagen al) slecht heb gegeten óf slecht heb geslapen óf een combinatie van beiden met een voor mij stressvolle gebeurtenis (kan ook onbewuste stress zijn).
Dan zorg ik dat ik bij de eerste symptomen al cinnazirine inneem. De eerste symptomen zijn bij mij vreselijke hoofdpijn icm buikpijn (krampen). Dan zet 'de aanval' niet door. Als je het te laat inneemt dan heb je dubbel zoveel problemen en zijn de krampen niet meer te overzien. Wel snel innemen dus.
Ik vermoed dat ik op zo een moment ook een erg lage bloeddruk heb maar heb dat nog nooit kunnen meten.
Dat is bij mij dan niet het geval. Diarree wel, maar overgeven niet. Ik eet gewoon altijd voldoende, de duizeligheid komt dan echt alleen maar door de spanning, dat ik me zo druk vaak en lichtjes in mijn hoofd word en duizelig. Cinnazirine wat is dat precies ? Soort medicijn?
Die buikkrampen ken ik ook, vreselijk.
donderdag 23 juni 2011 om 01:13
quote:zwitsal_nijntje schreef op 22 juni 2011 @ 23:34:
[...]
Ja maar ik heb niet het idee dat zon training zal helpen. Omdat ik verder in het dagelijks leven daar geen last van heb. Alleen bij schoonouders/familie dat ik die situaties vermijd omdat ik daar mezelf niet durf te zijn en alleen maar gespannen ben waardoor ik (bijna) flauw val.
Of heeft iemand ervaring met precies situatie als mij die mij tips kan geven?Maar het is toch helder dat dit gewoon een soort fobie is waar je aan lijdt..?. en het enige wat daar goed tegen helpt is cognitieve therapie en/of ademhalings-en ontspanningstraining, dus dat is de enige tip die zal helpen.
[...]
Ja maar ik heb niet het idee dat zon training zal helpen. Omdat ik verder in het dagelijks leven daar geen last van heb. Alleen bij schoonouders/familie dat ik die situaties vermijd omdat ik daar mezelf niet durf te zijn en alleen maar gespannen ben waardoor ik (bijna) flauw val.
Of heeft iemand ervaring met precies situatie als mij die mij tips kan geven?Maar het is toch helder dat dit gewoon een soort fobie is waar je aan lijdt..?. en het enige wat daar goed tegen helpt is cognitieve therapie en/of ademhalings-en ontspanningstraining, dus dat is de enige tip die zal helpen.
donderdag 23 juni 2011 om 07:49
Het klinkt echt als hyperventilatie. Haptonomie, fysiotherapie of logopedie kunnen daarbij helpen. Als je aanvullend verzekerd bent, wordt dat (voor het grootste gedeelte) vergoed en volgens mij hoef je tegenwoordig geen verwijzing meer te hebben.
Ik heb het (hyperventilatie/paniekaanvallen) en ik heb zelf nooit het idee dat ik verkeerd adem, maar wel allerlei andere klachten zoals hoofdpijn, pijn op de borts, rillen en zweten, misselijk, bang om dood te gaan, bang om flauw te vallen, niet kunnen concentreren, schokjes in mijn hoofd. Ik slik nu antidepressiva, maar dat is wel echt het uiterste redmiddel.
Tegen de misselijkheid kun je domperidon (bij apotheek) proberen en veel mensen hebben baat bij bach rescue spray.
Ik heb het (hyperventilatie/paniekaanvallen) en ik heb zelf nooit het idee dat ik verkeerd adem, maar wel allerlei andere klachten zoals hoofdpijn, pijn op de borts, rillen en zweten, misselijk, bang om dood te gaan, bang om flauw te vallen, niet kunnen concentreren, schokjes in mijn hoofd. Ik slik nu antidepressiva, maar dat is wel echt het uiterste redmiddel.
Tegen de misselijkheid kun je domperidon (bij apotheek) proberen en veel mensen hebben baat bij bach rescue spray.
donderdag 23 juni 2011 om 16:31
Een onderdeel van cognitieve therapie kan assetiviteit zijn (was bij mij zo). Het is een valkuil te denken dat omdat je in het dagelijks leven je woordje klaar hebt staan dat je het dan niet nodig hebt. Ik ben ook zeker niet op mijn mondje gevallen, ook niet bij familie trouwens. Toch heb ook ik er last van omdat het altijd de keuze is, er iets van zeggen en dan wordt het naar of slikken en dan er mee zitten. Dus dan toch maar zeggen op een manier dat het niet naar gaat worden. Soms gebeurd er ook niks vervelends trouwens maar de kans er op maakt me dan alleen al ziek (of de gedachten aan vorige keren). Hoe dan ook, het is aan jezelf om te besluiten wat jij denkt dat voor jou gaat werken.
Hyperventilatie, ook last van (gehad). Hierdoor kan je felle steken op de borst krijgen (overbelasting van borstspier, geen hartprobleem). Dan weet je dat je hyperventileert ookal had je dat de hele tijd niet eens door. Een simpele prik in de pols (hartslagader) IN HET ZIEKENHUIS NATUURLIJK geeft uitsluitsel of je het hebt. Dan is er namelijk teveel zuurstof in je bloed. Ontspanningsoefeningen helpen, ik heb het zelf bij de fysiotherapeut gedaan. Haptonomie heeft mij ook (deels) geholpen.
Cinazirrine is een medicijn dat je zonder recept bij de apotheek kan halen, het is idd vergelijkbaar met domperidon en cimetidine. Vroeger was het wel op recept. Het is tegen duizeligheid maar het werkt (bij mij) ook tegen de krampen.
Hyperventilatie, ook last van (gehad). Hierdoor kan je felle steken op de borst krijgen (overbelasting van borstspier, geen hartprobleem). Dan weet je dat je hyperventileert ookal had je dat de hele tijd niet eens door. Een simpele prik in de pols (hartslagader) IN HET ZIEKENHUIS NATUURLIJK geeft uitsluitsel of je het hebt. Dan is er namelijk teveel zuurstof in je bloed. Ontspanningsoefeningen helpen, ik heb het zelf bij de fysiotherapeut gedaan. Haptonomie heeft mij ook (deels) geholpen.
Cinazirrine is een medicijn dat je zonder recept bij de apotheek kan halen, het is idd vergelijkbaar met domperidon en cimetidine. Vroeger was het wel op recept. Het is tegen duizeligheid maar het werkt (bij mij) ook tegen de krampen.
zondag 26 juni 2011 om 08:56
Bij mij was het geen hyperventilatie vertelde hij toen.
Nja ach sowieso vind ik uit eten gaan niet leuk, niets voor mij dus dat doe ik dan ook gewoon niet. Voor de rest heb ik niet het gevoel dat ik me moet bewijzen voor de buitenwereld want ik doe gewoon wat ik zelf wil en kijk echt niet naar mijn kleding hoe ik er uit zie. Desnoods loop ik in pyama naar de winkel, dat boeit me echt weinig.
Het komt soms gewoon echt opzetten en dan weet ik echt niet hoe het komt..
Nja ach sowieso vind ik uit eten gaan niet leuk, niets voor mij dus dat doe ik dan ook gewoon niet. Voor de rest heb ik niet het gevoel dat ik me moet bewijzen voor de buitenwereld want ik doe gewoon wat ik zelf wil en kijk echt niet naar mijn kleding hoe ik er uit zie. Desnoods loop ik in pyama naar de winkel, dat boeit me echt weinig.
Het komt soms gewoon echt opzetten en dan weet ik echt niet hoe het komt..
woensdag 13 juli 2011 om 11:15
Nou het is alsof ik mijn verhaal hier lees. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die zoiets raars heeft.
Het is bij mij begonnen op uitjes. Na vermoeiende dagen in een restaurant eten is geen goed idee. Ik begin dan op te boeren en van alleen al de lucht van eten kan ik dan overgeven. Soms kan ik het onderdrukken door langzaam te eten en ergens anders aan te denken en soms lukt het gewoon niet, moet ik overgeven en daarna is het klaar.
ik kan dan later gewoon weer eten, maar ik ben wel dagen lang nog misselijk in de ochtend. Ik heb dan ook telkens zo´n druk bij mijn keel/boven mijn maag. Verder een druk op mijn hoofd en wat draaierig. Ik word ´s ochtends moe wakker, terwijl ik 8 uur slaap. Dat gaat dan rond een uur of 1 weg en dan kan ik gewoon eten zonder problemen.
Het is ook niet iedere keer zo. Ik kan vaak makkelijk ´s avonds iets drinken en eten met collega´s of vrienden en dan ineens krijg ik weer zo´n aanval.
Ik probeer zoveel mogelijk tegen mezelf te zeggen dat ik normaal moet doen, maar soms is de kracht van het overgeven mij toch de baas. Ik probeer ook niets uit de weg te gaan, moet ik overgeven tja, dan is dat maar zo. Verder vertel ik iedereen waar ik last van heb, zodat ze tenminste weten wat er aan de hand is.
Ik heb binnenkort een bloedonderzoek.
Het is bij mij begonnen op uitjes. Na vermoeiende dagen in een restaurant eten is geen goed idee. Ik begin dan op te boeren en van alleen al de lucht van eten kan ik dan overgeven. Soms kan ik het onderdrukken door langzaam te eten en ergens anders aan te denken en soms lukt het gewoon niet, moet ik overgeven en daarna is het klaar.
ik kan dan later gewoon weer eten, maar ik ben wel dagen lang nog misselijk in de ochtend. Ik heb dan ook telkens zo´n druk bij mijn keel/boven mijn maag. Verder een druk op mijn hoofd en wat draaierig. Ik word ´s ochtends moe wakker, terwijl ik 8 uur slaap. Dat gaat dan rond een uur of 1 weg en dan kan ik gewoon eten zonder problemen.
Het is ook niet iedere keer zo. Ik kan vaak makkelijk ´s avonds iets drinken en eten met collega´s of vrienden en dan ineens krijg ik weer zo´n aanval.
Ik probeer zoveel mogelijk tegen mezelf te zeggen dat ik normaal moet doen, maar soms is de kracht van het overgeven mij toch de baas. Ik probeer ook niets uit de weg te gaan, moet ik overgeven tja, dan is dat maar zo. Verder vertel ik iedereen waar ik last van heb, zodat ze tenminste weten wat er aan de hand is.
Ik heb binnenkort een bloedonderzoek.
