Kinderen
alle pijlers
Bewust kiezen voor 1 kind
dinsdag 22 januari 2008 om 12:26
Toen mijn man en ik nog geen kinderen hadden, dachten we altijd dat we minstens 2 kinderen wilden krijgen.
Nu hebben we een zoontje van 4 en voelen er niks meer voor om zwanger te worden. Het voelt compleet.
Soms denken we er wel eens aan, omdat we heel vaak de vragen krijgen; wanneer komt de tweede, vind je het niet zielig dat hij alleen is, etc. maar de kinderwens die er was voor dat ons zoontje kwam is er gewoon niet meer. Het zou voor ons een verkeerde reden zijn om te proberen zwanger te worden van een tweede alleen zodat nummer 1 er een speelkameraadje bij krijgt.
Soms ga ik alleen twijfelen doordat al die mensen zo zeker lijken te weten dat het helemaal verkeerd is dat we kiezen voor 1 kindje.
Zijn er meer ouders die deze keuze maken hier op het forum?
Nu hebben we een zoontje van 4 en voelen er niks meer voor om zwanger te worden. Het voelt compleet.
Soms denken we er wel eens aan, omdat we heel vaak de vragen krijgen; wanneer komt de tweede, vind je het niet zielig dat hij alleen is, etc. maar de kinderwens die er was voor dat ons zoontje kwam is er gewoon niet meer. Het zou voor ons een verkeerde reden zijn om te proberen zwanger te worden van een tweede alleen zodat nummer 1 er een speelkameraadje bij krijgt.
Soms ga ik alleen twijfelen doordat al die mensen zo zeker lijken te weten dat het helemaal verkeerd is dat we kiezen voor 1 kindje.
Zijn er meer ouders die deze keuze maken hier op het forum?
dinsdag 22 januari 2008 om 12:29
Ik snap niet waarom jij gaat twijfelen aan wat voor jullie de juiste keuze is door wat andere mensen zeggen. Zíj hoeven niet zwanger te worden, een kind op te voeden en dergelijke, dus waarom zouden jullie dat wél moeten omdat zij dat verstandiger vinden?
Als jullie gelukkig zijn met 1 kind dan is dat prima. Voor je zoon nog een kind krijgen is niet de bedoeling lijkt me en wie zegt dat ze iets aan elkaar hebben, er zijn genoeg broers en zussen die niet met elkaar overweg kunnen.
Ik heb zelf wel 2 kinderen, maar ik wist ook altijd zeker dat ik er 2 wou. Maar als ik na 1 klaar was geweest had ik me daar geen moment schuldig over gevoeld.
Als jullie gelukkig zijn met 1 kind dan is dat prima. Voor je zoon nog een kind krijgen is niet de bedoeling lijkt me en wie zegt dat ze iets aan elkaar hebben, er zijn genoeg broers en zussen die niet met elkaar overweg kunnen.
Ik heb zelf wel 2 kinderen, maar ik wist ook altijd zeker dat ik er 2 wou. Maar als ik na 1 klaar was geweest had ik me daar geen moment schuldig over gevoeld.
dinsdag 22 januari 2008 om 12:38
Ik heb er zelf 3, en daar ben ik blij mee, maar ik zou nooit afgeven op de keuze van een ander om het bij eentje te laten. Voor een enig kind heeft het ook voordelen om de enige te zijn; de hoeveelheid aandacht en ook financieel is er vaak meer mogelijk. Als het voor jullie goed voelt, is het goed. Toch?
dinsdag 22 januari 2008 om 12:41
Hoi TO,
Ik heb eigenlijk precies hetzelfde als jij. Alleen heb ik mn hele leven geroepen dat ik maar 1 kind wou.
Ik heb nu een zoon van 9 maanden en mijn man zou heel graag een broertje of zusje voor die kleine zien. Ik heb een hel van een bevalling achter de rug en daarnaast vind ook ik mijn gezin compleet. Ik hoef niet zo nodig meer. Heb eindelijk een beetje mn oude figuur terug. Mijn man zegt ook vaak van ja, maar hij is zo alleen anders en als je op vakantie gaat heeft ie iemand om mee te spelen e.d. Maar op de een of ander manier heb ik er gewoon geen behoefte aan, voor mij is het goed zo.
Ik heb eigenlijk precies hetzelfde als jij. Alleen heb ik mn hele leven geroepen dat ik maar 1 kind wou.
Ik heb nu een zoon van 9 maanden en mijn man zou heel graag een broertje of zusje voor die kleine zien. Ik heb een hel van een bevalling achter de rug en daarnaast vind ook ik mijn gezin compleet. Ik hoef niet zo nodig meer. Heb eindelijk een beetje mn oude figuur terug. Mijn man zegt ook vaak van ja, maar hij is zo alleen anders en als je op vakantie gaat heeft ie iemand om mee te spelen e.d. Maar op de een of ander manier heb ik er gewoon geen behoefte aan, voor mij is het goed zo.
dinsdag 22 januari 2008 om 12:41
Ik wil er ook maar eentje. Man wil er twee. We hebben nu als compromis dat we na de eerste wel verder zien. We zouden dus dezelfde situatie kunnen krijgen als jij: een compleet gezin met een kind. Dat vind ik helemaal niet zielig; als jullie gelukkig zijn, dan is dat toch geweldig? Ik zou me dan ook niets van andere mensen aantrekken. Het is jouw leven en jouw gezin. Je kind zal heus geen trauma oplopen van het enig kind zijn.
dinsdag 22 januari 2008 om 12:49
ik verbaas me hier heel vaak over het commentaar dat mensen van de buitenwereld krijgen... Snap echt niet waarom mensen proberen een ander van hun keuze af te brengen...
Als jullie 1 kind compleet vinden, dan is dat toch voldoende???
Trek je lekker nix aan van de buitenwereld.
Ik ben wel opgegroeid met een broertje, maar leuk??? neuh, vaak genoeg gewenst dat ik enigkind was gebleven en ook in het volwassen tijdperk hebben we geen contact.
Als jullie 1 kind compleet vinden, dan is dat toch voldoende???
Trek je lekker nix aan van de buitenwereld.
Ik ben wel opgegroeid met een broertje, maar leuk??? neuh, vaak genoeg gewenst dat ik enigkind was gebleven en ook in het volwassen tijdperk hebben we geen contact.
dinsdag 22 januari 2008 om 12:53
Ook wij hebben altijd gezegd dat we 2 kinderen wilde. Maar wij hebben het bij 1 kind gelaten. En eigelijk ook omdat het goed voelde zo. In het begin kregen we ook vragen of er geen tweede kwam maar nu weet iedereen het. Mijn man heeft nog even getwijfeld maar ik wilde het niet. En ik zie het zeker niet zitten voor een kameraadje voor de 1ste. Want wie zegt dat zij een goede band opbouwen.?
dinsdag 22 januari 2008 om 13:07
Ik zou juist graag een tweede willen, maar dat vind ik gewoon niet verantwoord in mijn postie. Ik ben alleenstaand en heb een schat van een kind, zou wel drie van hem willen ! Maar de praktijk vind ik erg zwaar. het gaat allemaal net, doordat ik een flexibele werkgever heb kan ik wel eens een dagje thuis blijven en ruilen als kleine ziek is. Ik ben vaak bekaf en heb ook helbevalling gehad waar ik en kleine bijna in gebleven zijn. Bovendien vind ik mezelf nu te oud om weer zwanger te worden. Ik heb veel hulp van mijn moeder maar die is al 76 en is een beetje af aan t takelen. Financieel is het niet zo grappig, maar het gaat ook allemaal net. Wil graag maar drie dagen werken zolang uk nog zo klein is. Ik heb zelf drie zussen en het was af en toe oestrogeen-oorlog bij ons thuis, waarbij mijn vader vaak de benen nam om maar rustig de krant te kunnnen lezen...toch heb ik warme en gezellige jeugd gehad. ik kan met 1 zus niet zo goed door de deur, maar toen ik zwanger was heeft zij me met heel veel praktische dingen gesteund. Toen mijn vader overleed was ik ook erg blij met zussen, en als moeder ziek is kunnen we ook om de beurt iets doen. Ik overleg veel met mijn zussen, ben dol op ze. Ik zou dat ook graag voor mijn kleine willen..maar ik ken genoeg families waar ze elkaar vroeger met hockeysticks achtena zaten en nu ook oorlog hebben.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:08
Laat je vooral niet onzeker maken met drogredenen als dat het voor kinderen zoveel leuker is een broer of zus. Het zo'n speciale band, ze er niet alleen voorstaan wanneer jullie komen te overlijden. Het zo veel zwaarder is voor enig kinderen.
De realiteit is dat je op geen enkele wijze het geluk van je kinderen kan bepalen. Kan je leuk voor broertjes en zusjes gezorgd hebben, botsen hun karakters, gaan ze emigreren of erger ze komen te overlijden. Ook heb je geen enkel idee van te voren hoe je kind het zou ervaren om enig kind te zijn noch om een broer en zus te hebben.
Hou de keuze bij jullie zelf, dan maak je altijd de juiste keuze.
Ik ken overigens iemand die één zus heeft en daar totaal geen band mee heeft. Ook bij het overlijden van beide ouders heeft ze niets aan zus gehad. Zij is gevoelsmatig dus enig kind. Dit heeft ze zo negatief ervaren dat ze perse meer dan 1 kind wilde. sterker nog, ze heeft nog een derde gekregen omdat ze bang was dat 1 kind wellicht kwam te overlijden, dan blijven er tenminste nog twee over. Echt, het waren haar woorden.
Kijk en dan is er toch iets mis als je om deze redenen kiest om meerdere kinderen te krijgen.
De realiteit is dat je op geen enkele wijze het geluk van je kinderen kan bepalen. Kan je leuk voor broertjes en zusjes gezorgd hebben, botsen hun karakters, gaan ze emigreren of erger ze komen te overlijden. Ook heb je geen enkel idee van te voren hoe je kind het zou ervaren om enig kind te zijn noch om een broer en zus te hebben.
Hou de keuze bij jullie zelf, dan maak je altijd de juiste keuze.
Ik ken overigens iemand die één zus heeft en daar totaal geen band mee heeft. Ook bij het overlijden van beide ouders heeft ze niets aan zus gehad. Zij is gevoelsmatig dus enig kind. Dit heeft ze zo negatief ervaren dat ze perse meer dan 1 kind wilde. sterker nog, ze heeft nog een derde gekregen omdat ze bang was dat 1 kind wellicht kwam te overlijden, dan blijven er tenminste nog twee over. Echt, het waren haar woorden.
Kijk en dan is er toch iets mis als je om deze redenen kiest om meerdere kinderen te krijgen.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:10
Heb altijd gezegd 2 te krijgen hopelijk. Maar aangezien het zo moeilijk gaat, kijken we eerst of een 1e lukt. Daarna zien we wel verder of we het er bij 1 laten of toch voor een 2e gaan.
Laat je niet beïnvloeden door de buitenwereld. neem toch niet aan als iedereen een 2e verwacht bij jullie dat jullie voor hen een 2 proberen te krijgen?
Als je gezin compleet is met 1, dan heeft de rest het maar te accepteren.
Laat je niet beïnvloeden door de buitenwereld. neem toch niet aan als iedereen een 2e verwacht bij jullie dat jullie voor hen een 2 proberen te krijgen?
Als je gezin compleet is met 1, dan heeft de rest het maar te accepteren.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:16
En is het wel altijd commentaar wat je krijgt? Ik vind dat tegenwoordig zo'n beetje alle vragen als commentaar worden gezien. Je mág mensen niet meer vragen óf ze kinderen willen en of ze er nog meer zouden willen. Het is wat anders als mensen zeggen 'goh, 1 kind vind ik zielig, ik vind dat jullie er 2 moeten nemen', maar hoe vaak komt dat nou écht voor?
dinsdag 22 januari 2008 om 13:26
Ik had ook altijd het idee 2 kinderen te krijgen. Maar al tijdens de zwangerschap zei mijn vriend: laten we eerst maar eens kijken hoe het met 1 gaat. Ik had zware zwangerschapsdiabetes en we hebben de zwangerschap toch ook wel in angst doorstaan: zou alles wel goed zijn? Gelukkig kwam alles goed (na een spoedkeizersnee). Het eerste jaar hebben we als heel zwaar ervaren. En dan hebben we een supermakkelijk kind!
Vriend had dus al gauw de knoop voor zichzelf doorgehakt: het is goed zo. Ik moest nog even het idee van een tweede loslaten. Maar hij heel zó gelijk: de diabetes is nu weer weg (maar ik hang op het randje), dat gaat een volgende keer vrijwel zeker niet gebeuren. Ik ben inmiddels 39 (hij 40). En ik probeerde me voor te stellen hoe we het praktisch zouden doen met een tweede (kamertje, spulletjes e.d.). En dat zag ik gewoon niet voor me.
Inmiddels is Kari ruim anderhalf en weet iedereen dat wij een gezinnetje van 3 blijven. De mensen die ertoe doen staan daar helemaal achter.
Lees zelf je eennalaatste zin eens terug: hoe kunnen andere mensen nou zeker weten dat jullie keuze verkeerd is? Als jullie samen achter je beslissing staan, kan die keuze nooit fout zijn. Dat is nou zo mooi aan leven in vrijheid, dat je je eigen keuzes kan maken.
In de ogen van die mensen is het misschien niet verstandig om te kiezen voor 1 kind, maar verkeerd KAN het nooit zijn.
Vriend had dus al gauw de knoop voor zichzelf doorgehakt: het is goed zo. Ik moest nog even het idee van een tweede loslaten. Maar hij heel zó gelijk: de diabetes is nu weer weg (maar ik hang op het randje), dat gaat een volgende keer vrijwel zeker niet gebeuren. Ik ben inmiddels 39 (hij 40). En ik probeerde me voor te stellen hoe we het praktisch zouden doen met een tweede (kamertje, spulletjes e.d.). En dat zag ik gewoon niet voor me.
Inmiddels is Kari ruim anderhalf en weet iedereen dat wij een gezinnetje van 3 blijven. De mensen die ertoe doen staan daar helemaal achter.
Lees zelf je eennalaatste zin eens terug: hoe kunnen andere mensen nou zeker weten dat jullie keuze verkeerd is? Als jullie samen achter je beslissing staan, kan die keuze nooit fout zijn. Dat is nou zo mooi aan leven in vrijheid, dat je je eigen keuzes kan maken.
In de ogen van die mensen is het misschien niet verstandig om te kiezen voor 1 kind, maar verkeerd KAN het nooit zijn.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:29
Nee hoor, het is zeker niet altijd commentaar wat ik krijg.. Soms vraag mensen met een blik in hun ogen vol medelijden of het nog steeds niet wil lukken zwanger te worden.
Ik val ook niet over het commentaar. Ik word alleen soms zelf onzeker en ga me schuldig voelen, omdat het lijkt dat mensen vinden dat wij de verkeerde keuze maken voor mijn zoontje. Ik ben denk ik gewoon te gevoelig voor dat soort opmerkingen.
Ik val ook niet over het commentaar. Ik word alleen soms zelf onzeker en ga me schuldig voelen, omdat het lijkt dat mensen vinden dat wij de verkeerde keuze maken voor mijn zoontje. Ik ben denk ik gewoon te gevoelig voor dat soort opmerkingen.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:29
Ik wilde altijd twee kinderen, maar na de eerste begon ik te twijfellen. Het voelde wel goed één kind. Maar toch.. De twijfel bleef, en nummertje twee is er gekomen. Wat ben ik nu blij met mijn twee kanjers. Ik vind het achteraf echt een meerwaarde om voor meer dan één kind te gaan. Het echte broer of zus gevoel dat is uniek. Dat is niet vervangbaar door neefjes of nichtjes of buurkinderen of vriendinnetjes. En het zijn echt geen engeltjes samen, maar echte broers. Ze slaan mekaar de hersen in, maar hebben ook de grootste lol.
Maar jij moet de keus maken. Doen waar jij en je man je goed bij voelen.
Maar jij moet de keus maken. Doen waar jij en je man je goed bij voelen.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:31
quote:iMac schreef op 22 januari 2008 @ 13:08:
Laat je vooral niet onzeker maken met drogredenen als dat het voor kinderen zoveel leuker is een broer of zus. Het zo'n speciale band, ze er niet alleen voorstaan wanneer jullie komen te overlijden. Het zo veel zwaarder is voor enig kinderen.
De realiteit is dat je op geen enkele wijze het geluk van je kinderen kan bepalen. Kan je leuk voor broertjes en zusjes gezorgd hebben, botsen hun karakters, gaan ze emigreren of erger ze komen te overlijden. Ook heb je geen enkel idee van te voren hoe je kind het zou ervaren om enig kind te zijn noch om een broer en zus te hebben.
Hou de keuze bij jullie zelf, dan maak je altijd de juiste keuze.
Ik ken overigens iemand die één zus heeft en daar totaal geen band mee heeft. Ook bij het overlijden van beide ouders heeft ze niets aan zus gehad. Zij is gevoelsmatig dus enig kind. Dit heeft ze zo negatief ervaren dat ze perse meer dan 1 kind wilde. sterker nog, ze heeft nog een derde gekregen omdat ze bang was dat 1 kind wellicht kwam te overlijden, dan blijven er tenminste nog twee over. Echt, het waren haar woorden.
Kijk en dan is er toch iets mis als je om deze redenen kiest om meerdere kinderen te krijgen.Ik vind juist helemaal niets mis met deze reden om meer kinderen te krijgen. !
Ik ben zelf enig kind. Toen ik nog kind was had ik daar geen problemen mee. Er waren genoeg buurkinderen, vriendinnetjes om mee te spelen. Als we op vakantie gingen mocht er ook altijd een vriendinnetje mee.
Maar bij het ouder worden vind ik het steeds vervelender om enig kind te zijn. Je kunt je zorgen om ouder en hulpbehoevender wordende ouders met niemand delen. Mijn vader is al overleden en wanneer mijn moeder overlijd is er dus niemand meer die mij als kind gekend heeft. (met vriendinnetjes van vroeger heb ik geen contact meer door verhuizing). Niemand met wie je over je jeugd kan praten en die dingen herkent.
Mensen die vertellen dat het niet erg is om enig kind te zijn, zijn meestal diegene die wel broers en zussen hebben en dus niet weten waar ze over praten.
Laat je vooral niet onzeker maken met drogredenen als dat het voor kinderen zoveel leuker is een broer of zus. Het zo'n speciale band, ze er niet alleen voorstaan wanneer jullie komen te overlijden. Het zo veel zwaarder is voor enig kinderen.
De realiteit is dat je op geen enkele wijze het geluk van je kinderen kan bepalen. Kan je leuk voor broertjes en zusjes gezorgd hebben, botsen hun karakters, gaan ze emigreren of erger ze komen te overlijden. Ook heb je geen enkel idee van te voren hoe je kind het zou ervaren om enig kind te zijn noch om een broer en zus te hebben.
Hou de keuze bij jullie zelf, dan maak je altijd de juiste keuze.
Ik ken overigens iemand die één zus heeft en daar totaal geen band mee heeft. Ook bij het overlijden van beide ouders heeft ze niets aan zus gehad. Zij is gevoelsmatig dus enig kind. Dit heeft ze zo negatief ervaren dat ze perse meer dan 1 kind wilde. sterker nog, ze heeft nog een derde gekregen omdat ze bang was dat 1 kind wellicht kwam te overlijden, dan blijven er tenminste nog twee over. Echt, het waren haar woorden.
Kijk en dan is er toch iets mis als je om deze redenen kiest om meerdere kinderen te krijgen.Ik vind juist helemaal niets mis met deze reden om meer kinderen te krijgen. !
Ik ben zelf enig kind. Toen ik nog kind was had ik daar geen problemen mee. Er waren genoeg buurkinderen, vriendinnetjes om mee te spelen. Als we op vakantie gingen mocht er ook altijd een vriendinnetje mee.
Maar bij het ouder worden vind ik het steeds vervelender om enig kind te zijn. Je kunt je zorgen om ouder en hulpbehoevender wordende ouders met niemand delen. Mijn vader is al overleden en wanneer mijn moeder overlijd is er dus niemand meer die mij als kind gekend heeft. (met vriendinnetjes van vroeger heb ik geen contact meer door verhuizing). Niemand met wie je over je jeugd kan praten en die dingen herkent.
Mensen die vertellen dat het niet erg is om enig kind te zijn, zijn meestal diegene die wel broers en zussen hebben en dus niet weten waar ze over praten.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:37
Blijkbaar zit het voor een groot deel tussen je eigen oren. Meid, gewoon gelukkig zijn en blijven met wat je hebt. En als de mensen echt vervelend worden, kun je ook zeer nadrukkelijk aangeven dat je daar toch echt geen prijs op stelt.
Het valt me trouwens altijd op dat de mensen die commentaar hebben op je beslissingen, dit nooit de mensen zijn die echt dicht bij je staan. Mijn ouders, vrienden, etc. vinden het heel normaal dat wij de keuzes maken die we maken. Maar zo eens in het jaar heb je die tante die je nooit ziet, die zal het wel eens vertellen, haha.
Niks van aantrekken.
Het valt me trouwens altijd op dat de mensen die commentaar hebben op je beslissingen, dit nooit de mensen zijn die echt dicht bij je staan. Mijn ouders, vrienden, etc. vinden het heel normaal dat wij de keuzes maken die we maken. Maar zo eens in het jaar heb je die tante die je nooit ziet, die zal het wel eens vertellen, haha.
Niks van aantrekken.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:38
Tja, ik heb wel een broertje, maar die spreek ik eigenlijk nooit. We kunnen wel met elkaar overweg hoor, en ik heb echt geen hekel aan hem, en hij niet aan mij, maar we hébben gewoon niets aan elkaar. We spreken elkaar op verjaardagen en vooral bij mijn ouders thuis, maar ik zou hem écht niet bellen als ik hulp of steun nodig heb.
Ik kan me het gemis wel voorstellen als je enigst kind bent, maar het is niet persé zo leuk en gezellig als het lijkt een broer of zus.
Ik kan me het gemis wel voorstellen als je enigst kind bent, maar het is niet persé zo leuk en gezellig als het lijkt een broer of zus.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:41
Zareska, wat jij zegt vind ik ook . Ik vind het eigenlijk ook 'zielig' voor mijn kind dat hij alleen blijft, vooral als hij later groot is. Net als ik het heel erg voor hem vind dat hij geen vader heeft., niet mijn keus maar die van zijn vader.Ik heb zelf ook ervaren dat een bloedband toch heel bijzonder is, vooral in moeilijke omstandigheden. Toch is het momenteel niet te doen voor mij om hem een broertje of zusje te geven. En ik vind dat TO ook naar haar eigen grenzen moet kijken, zij moet voor kleine zorgen..Je kan nu eenmaal niet een kind alle optimale omstandigheden bieden, ook al probeer je dat wel. Ik denk dat je vooral moet kijken naar wat verantwoord is.
dinsdag 22 januari 2008 om 13:57
Onze keuze is idd al gemaakt, maar ik vind het fijn om te horen dat er meer mensen zijn die om dezelfde redenen het bij 1 kindje laten.
Ik vraag ook geen goedkeuring van anderen. Ik begrijp ook wel dat het leuk kan zijn voor een kind om broertjes en zusjes te hebben. Die hebben mijn man en ik ook gehad. En als we puur op verstand af zouden handelen zouden we het nog een keer proberen. Maar dat is het nu juist met het krijgen van een kindje, dat is erg gevoelsmatig en ik vind dat je het met heel je hart moet willen, net zoals ik dat wilde met mijn zoontje. Nu heb ik dat gevoel helemaal niet. Buiten dat hebben we het erg gezellig met zijn drietjes.
Ik vraag ook geen goedkeuring van anderen. Ik begrijp ook wel dat het leuk kan zijn voor een kind om broertjes en zusjes te hebben. Die hebben mijn man en ik ook gehad. En als we puur op verstand af zouden handelen zouden we het nog een keer proberen. Maar dat is het nu juist met het krijgen van een kindje, dat is erg gevoelsmatig en ik vind dat je het met heel je hart moet willen, net zoals ik dat wilde met mijn zoontje. Nu heb ik dat gevoel helemaal niet. Buiten dat hebben we het erg gezellig met zijn drietjes.
dinsdag 22 januari 2008 om 14:20
Gelukkig mag iedereen zelf kiezen. Het zou mijn keuze alleen nooit zijn. Ik denk ook niet alleen aan het nu hebben van een speelkameraadje voor mijn zoon, maar vooral ook aan de verre toekomst. Mijn man heeft op jonge leeftijd zijn ouders verloren, ik had er niet aan moeten denken dat hij geen broers en zussen zou hebben. Met het verliezen van je ouders verlies je ook een groot stuk van je jeugd. Gelukkig hebben ze elkaar. Mijn zoontje is 1,5 jaar als hij een broertje of zusje krijgt, leuk idee dat hij wellicht een leuk speelkamerraadje krijgt, maar nog fijner vind ik het idee dat ze later misschien veel aan elkaar hebben.
Ik ga er niet vanuit dat er later geen contact zou zijn tussen mijn kinderen, je kunt tenslotte niet met alles rekening houden.
Ik ga er niet vanuit dat er later geen contact zou zijn tussen mijn kinderen, je kunt tenslotte niet met alles rekening houden.
