Relaties
alle pijlers
Mijn moeder/Puber??
woensdag 29 juni 2011 om 20:01
quote:Starshine schreef op 29 juni 2011 @ 11:13:
Oh ja, soms zijn ze ook bang voor de erfenis. Maar ook dat is nonsens...als er een fortuin te verdelen is, kan moeder altijd een testament maken waarin staat dat het geld niet naar haar nieuwe vlam gaat.Nee, nee, nee... jullie zien het helemaal verkeerd! Het laatste, niet eens het laatste dit kwam geen eens bij me op, dit is absoluut niet de reden!
Oh ja, soms zijn ze ook bang voor de erfenis. Maar ook dat is nonsens...als er een fortuin te verdelen is, kan moeder altijd een testament maken waarin staat dat het geld niet naar haar nieuwe vlam gaat.Nee, nee, nee... jullie zien het helemaal verkeerd! Het laatste, niet eens het laatste dit kwam geen eens bij me op, dit is absoluut niet de reden!
woensdag 29 juni 2011 om 20:03
quote:noname_e schreef op 29 juni 2011 @ 19:58:
[...]
Sorry, ik had geen tijd om te reageren..
Ja, ik ben bang dat hij gaat ruilen met een jongere persoon, en zij weer met verdriet thuis zit. En nog ongelukkiger is dan ze al was. Ja, en hoe egoistisch het ook klinkt.. ik schaam me als ik moet zeggen dat ik een stiefvader van mijn leeftijd heb. Ik durf het geen eens tegen me eigen vriend te zeggen. En toen ik zei "mama, het is beter als jij dan naar een andere plaats verhuisd, want als je hier in deze plaats blijft wonen wordt je toch niet gelukkig." Wij wonen in een plaats, waar mensen elkaar echt wel kennen. Dit zei ik voor haar bestwil. En toen begon ze te schreeuwen "Ja, en wanneer jij gaat trouwen met je vriend, kom ik ook niet meer naar jou toe. Jij wilt ons niet zien, dus wij jou ook niet meer. Word maar gelukkig met je eigen vriend". Toen had ik echt zo van wtf.. begrijp je het niet? Je hebt dit eerder meegemaakt met je ex?..Wat een gedoe zeg en ze komt me niet erg realistisch over met steeds die niet-passende vriendjes.
[...]
Sorry, ik had geen tijd om te reageren..
Ja, ik ben bang dat hij gaat ruilen met een jongere persoon, en zij weer met verdriet thuis zit. En nog ongelukkiger is dan ze al was. Ja, en hoe egoistisch het ook klinkt.. ik schaam me als ik moet zeggen dat ik een stiefvader van mijn leeftijd heb. Ik durf het geen eens tegen me eigen vriend te zeggen. En toen ik zei "mama, het is beter als jij dan naar een andere plaats verhuisd, want als je hier in deze plaats blijft wonen wordt je toch niet gelukkig." Wij wonen in een plaats, waar mensen elkaar echt wel kennen. Dit zei ik voor haar bestwil. En toen begon ze te schreeuwen "Ja, en wanneer jij gaat trouwen met je vriend, kom ik ook niet meer naar jou toe. Jij wilt ons niet zien, dus wij jou ook niet meer. Word maar gelukkig met je eigen vriend". Toen had ik echt zo van wtf.. begrijp je het niet? Je hebt dit eerder meegemaakt met je ex?..Wat een gedoe zeg en ze komt me niet erg realistisch over met steeds die niet-passende vriendjes.
woensdag 29 juni 2011 om 20:05
quote:thunderstroke11 schreef op 29 juni 2011 @ 11:27:
prijs hem de hemel in...en je moeder denkt wellicht dat je hem leuk vind...dat zet haar tot nadenken wellicht.
Het is inderdaad dat ze een stuk van haar jeugd en onbezonnenheid heeft overgeslagen.
Direct al jong verantwoording en dat wreekt zich eens.
Nu heeft ze dan eindelijk de tijd die schade in te halen.
En denkt ze dat met iemand van die leeftijd de belevingswereld van die leeftijd dat stukje gemis compenseert.
Maar als de eerste verliefdheid over is, zal ze zich pijnlijk bewust worden van het leeftijdsverschil, want ze heeft niet stilgestaan maar slechts een fase overgeslagen.
Het gedragen als een puber; is eigenlijk de uitdaging met je alter ego aangaan.
Ze moet zich wel zo gedragen, want anders word ze al gauw als een oude vrouw aangezien.
aanpassingsgedrag heet dat...een patroon wat ze gewoon is; ook door zo jong te trouwen moest ze zich aanpassen.
Probeer eens te praten over het kind in haar maar ook over het kind in jou !!!
Wellicht zul je verbaasd staan over haar angsten voor het ouder worden; dat ze de "jongeman" verliest omdat ze gaat aftakelen lichamelijk en geestelijk; en daarom hardnekkig wil laten zien dat ze nog jong en mooi is.
Het is slechts de buitenkant; maar voor haar nu erg belangrijk in haar leven.
Eens zal ze realiseren dat de binnenkant er veel meer toe doet.
Ik merk dat jezelf je onnodig een volwassener rol hebt aangemeten dan noodzakelijk is.
Zie je niet in dat hiermee de gescheidenis zich herhaalt?
Waarom moet jij de wijste zijn? de meest verstandigste?
Om er zelf over 20 jaar ook achter te komen dat je wat gemist hebt?
Het is haar leven en haar verantwoording.
Het kan 2 kanten uitgaan: je houd vast aan je principes en krijgt een verwijdering of je probeert haar te begrijpen en begrip te krijgen voor elkaar; dat kan alleen als je vooroordelen opgeeft en duidelijk maakt dat liefde tussen ouder en kind onvoorwaarlijk isDat is de reden ja, waarvoor ze zich zo gedraagt..
prijs hem de hemel in...en je moeder denkt wellicht dat je hem leuk vind...dat zet haar tot nadenken wellicht.
Het is inderdaad dat ze een stuk van haar jeugd en onbezonnenheid heeft overgeslagen.
Direct al jong verantwoording en dat wreekt zich eens.
Nu heeft ze dan eindelijk de tijd die schade in te halen.
En denkt ze dat met iemand van die leeftijd de belevingswereld van die leeftijd dat stukje gemis compenseert.
Maar als de eerste verliefdheid over is, zal ze zich pijnlijk bewust worden van het leeftijdsverschil, want ze heeft niet stilgestaan maar slechts een fase overgeslagen.
Het gedragen als een puber; is eigenlijk de uitdaging met je alter ego aangaan.
Ze moet zich wel zo gedragen, want anders word ze al gauw als een oude vrouw aangezien.
aanpassingsgedrag heet dat...een patroon wat ze gewoon is; ook door zo jong te trouwen moest ze zich aanpassen.
Probeer eens te praten over het kind in haar maar ook over het kind in jou !!!
Wellicht zul je verbaasd staan over haar angsten voor het ouder worden; dat ze de "jongeman" verliest omdat ze gaat aftakelen lichamelijk en geestelijk; en daarom hardnekkig wil laten zien dat ze nog jong en mooi is.
Het is slechts de buitenkant; maar voor haar nu erg belangrijk in haar leven.
Eens zal ze realiseren dat de binnenkant er veel meer toe doet.
Ik merk dat jezelf je onnodig een volwassener rol hebt aangemeten dan noodzakelijk is.
Zie je niet in dat hiermee de gescheidenis zich herhaalt?
Waarom moet jij de wijste zijn? de meest verstandigste?
Om er zelf over 20 jaar ook achter te komen dat je wat gemist hebt?
Het is haar leven en haar verantwoording.
Het kan 2 kanten uitgaan: je houd vast aan je principes en krijgt een verwijdering of je probeert haar te begrijpen en begrip te krijgen voor elkaar; dat kan alleen als je vooroordelen opgeeft en duidelijk maakt dat liefde tussen ouder en kind onvoorwaarlijk isDat is de reden ja, waarvoor ze zich zo gedraagt..
woensdag 29 juni 2011 om 20:12
quote:lila01 schreef op 29 juni 2011 @ 12:40:
Ik heb niet alles gelezen, maar weet je ook hoe de familie (ouders) van de vriend van je moeder erover denken? Of houden ze het nog geheim?Ze houden het nog geheim.. Me moeder vertelde wel (voordat er nog een relatie was) dat zijn ouders ouderwets waren, en dus hun 'normale' vriendschap niet zouden accepteren.. Dus laat staan samenwonen + kinderen.
Ik heb niet alles gelezen, maar weet je ook hoe de familie (ouders) van de vriend van je moeder erover denken? Of houden ze het nog geheim?Ze houden het nog geheim.. Me moeder vertelde wel (voordat er nog een relatie was) dat zijn ouders ouderwets waren, en dus hun 'normale' vriendschap niet zouden accepteren.. Dus laat staan samenwonen + kinderen.
woensdag 29 juni 2011 om 20:17
quote:iris1969 schreef op 29 juni 2011 @ 19:50:
[...]
Ja dit is redelijk "Mijn god", want ze doet maar wat als ze verliefd is en jullie moeten er maar mee om zien te gaan. Erg onvolwassen en erg egocentrisch van haar.Toen waren we allemaal nog kinderen, nu zijn we al wel een stuk ouder, dus kan ik meer aan. Maar dat was toen heel erg moeilijk voor mij, vandaar mijn moedergevoel bij mijn zusjes.
[...]
Ja dit is redelijk "Mijn god", want ze doet maar wat als ze verliefd is en jullie moeten er maar mee om zien te gaan. Erg onvolwassen en erg egocentrisch van haar.Toen waren we allemaal nog kinderen, nu zijn we al wel een stuk ouder, dus kan ik meer aan. Maar dat was toen heel erg moeilijk voor mij, vandaar mijn moedergevoel bij mijn zusjes.
woensdag 29 juni 2011 om 20:56
Sorry, maar je komt zelf ook erg onvolwassen over, en nogmaals, het zijn jouw zaken niet. Je moeder is nog een hartstikke jonge vrouw, zo te horen ook nog een mooie vrouw, en ze heeft een leuke jonge vriend. So what? Demi Moore is al een jaar of wat zeer gelukkig getrouwd met haar 15 jaar jongere Ashton Kutcher en die had ook al grote kinderen toen ze wat kregen. Zelf heb ik ook al eeuwen een 21 jarige aanbidder bij wie ik zelf de boot afhou (ik ben namelijk niet verliefd op hem, hij wel op mij), en ik heb ook een vriend die toen hij 21 was een relatie kreeg met een 44 jarige vrouw met kinderen met wie hij ruim 10 jaar een relatie heeft gehad.
Doe niet zo kinderachtig, slik die drol door en gun je moeder haar geluk.
Doe niet zo kinderachtig, slik die drol door en gun je moeder haar geluk.
Am Yisrael Chai!
woensdag 29 juni 2011 om 21:10
Ik denk niet dat TO kinderachtig is. Ze is door de scheiding en het feestgedrag in de ouderrol geduwt, en als je daar eenmaal inzit, geen kind of puber hebt kunnen zijn, zorgen hebt gedragen voor je moeder, dan vormt dat je.
Het is niet zo fraai dat je moeder je verantwoordelijkheden heeft gegeven die van haar waren. Maar wil je uit dit patroon stappen dan moet je zelf ook een andere houding leren aan te nemen.
Het is niet zo fraai dat je moeder je verantwoordelijkheden heeft gegeven die van haar waren. Maar wil je uit dit patroon stappen dan moet je zelf ook een andere houding leren aan te nemen.
woensdag 29 juni 2011 om 21:30
Ik snap je wel hoor TO. Ik vind dat er hier erg hard tegen je wordt gedaan. Beetje onterecht vind ik. Het is je moeder en opmerkinge als 'wat kan jou het schelen, laat haar' etc. vind ik niet echt op zijn plaats.
Je moeder klinkt inderdaad als iemand die haar tijd aan het inhalen is. En dat met nog meerdere thuiswonende kinderen. Je kunt als moeder, neen, je hoort als moeder, altijd rekening met je kinderen te houden met je kinderen.
Jij vertelt dat je het rustig en normaal aankaart bij je moeder en dat er dan een ruzie ontstaat. En je schrijft dingen als 'ze heeft al zoveel meegemaakt, en natuurlijk wil je dat ze nu eindelijk gelukkig is'...
Komt op mij over alsof je moeder zichzlef erg in de slachtofferrol plaatst, alleen maar zielig is, en dit nu wel verdient. Maar dat kan ze ook normaal met je bespreken. Of gebeurt dat ook?
Uiteindelijk kun je er inderdaad niet veel tegen doen. Ze is volwassen en kan en mag haar eigen keuzes maken. Maar de manier waarop...tja...ik begrijp dat dat heel moeilijk voor je is. Een leeftijdsverschil van bijna 20 jaar is veel. En ik begrijp dat je niet om kunt gaan met de vriend van je moeder die 1 jaar jonger is dan jijzelf...
Een oplossing is er niet echt. Probeer je gevoelens en moeilijkheden met haar te bespreken, maar hou het bij jezelf. Benoem je gevoel. Meer kun je niet doen. En hoop maar dat weer over gaat....
Sterkte
Je moeder klinkt inderdaad als iemand die haar tijd aan het inhalen is. En dat met nog meerdere thuiswonende kinderen. Je kunt als moeder, neen, je hoort als moeder, altijd rekening met je kinderen te houden met je kinderen.
Jij vertelt dat je het rustig en normaal aankaart bij je moeder en dat er dan een ruzie ontstaat. En je schrijft dingen als 'ze heeft al zoveel meegemaakt, en natuurlijk wil je dat ze nu eindelijk gelukkig is'...
Komt op mij over alsof je moeder zichzlef erg in de slachtofferrol plaatst, alleen maar zielig is, en dit nu wel verdient. Maar dat kan ze ook normaal met je bespreken. Of gebeurt dat ook?
Uiteindelijk kun je er inderdaad niet veel tegen doen. Ze is volwassen en kan en mag haar eigen keuzes maken. Maar de manier waarop...tja...ik begrijp dat dat heel moeilijk voor je is. Een leeftijdsverschil van bijna 20 jaar is veel. En ik begrijp dat je niet om kunt gaan met de vriend van je moeder die 1 jaar jonger is dan jijzelf...
Een oplossing is er niet echt. Probeer je gevoelens en moeilijkheden met haar te bespreken, maar hou het bij jezelf. Benoem je gevoel. Meer kun je niet doen. En hoop maar dat weer over gaat....
Sterkte
donderdag 30 juni 2011 om 01:21
Ze moet ook nog gaan verhuizen???? Lijkt me eerder iets voor jou, TO, je bent 22 en weet het allemaal zo goed.
Er is wel 'n ding dat je je moeder kunt verwijten en dat is dat er in de opvoeding toch iets fout is gegaan. Plus daar achteraan het advies daarom maar niet nog een kind op de wereld te zetten.
Zorg dat je zelf een leven krijgt. Of...ben je misschien jaloers??
Er is wel 'n ding dat je je moeder kunt verwijten en dat is dat er in de opvoeding toch iets fout is gegaan. Plus daar achteraan het advies daarom maar niet nog een kind op de wereld te zetten.
Zorg dat je zelf een leven krijgt. Of...ben je misschien jaloers??
donderdag 30 juni 2011 om 05:50
Laat je moeder lekker met rust - zij mag doen en laten waar ze zelf zin in heeft. En idd met de kans dat ze straks niet gelukkig is.
So what? Dat heeft iedereen toch.
En ik moet zeggen dat jouw toon echt vrij neerbuigend is. Wat kan het jouw aan je reet roesten wat "het dorp" van je moeder sexleven denkt? Het dorp was er ook geloof ik niet bij toen ze in een ongelukkig huwelijk werd gestopt en haar jeugd werd afgepakt. Werd er toen schande gesproken? En wat veranderde dat?
En hoezo schaam je je tegenover je vriend? Neem je dit niet allemaal veeeeel te zwaar?
So what? Dat heeft iedereen toch.
En ik moet zeggen dat jouw toon echt vrij neerbuigend is. Wat kan het jouw aan je reet roesten wat "het dorp" van je moeder sexleven denkt? Het dorp was er ook geloof ik niet bij toen ze in een ongelukkig huwelijk werd gestopt en haar jeugd werd afgepakt. Werd er toen schande gesproken? En wat veranderde dat?
En hoezo schaam je je tegenover je vriend? Neem je dit niet allemaal veeeeel te zwaar?
donderdag 30 juni 2011 om 05:58
quote:rastafun schreef op 30 juni 2011 @ 01:21:
Ze moet ook nog gaan verhuizen???? Lijkt me eerder iets voor jou, TO, je bent 22 en weet het allemaal zo goed.
Er is wel 'n ding dat je je moeder kunt verwijten en dat is dat er in de opvoeding toch iets fout is gegaan. Plus daar achteraan het advies daarom maar niet nog een kind op de wereld te zetten.
Zorg dat je zelf een leven krijgt. Of...ben je misschien jaloers??
Ik heb geen eens zin om jou hier iets uit te leggen.
Ten eerste, ik heb gezegd dat verhuizen voor haar EIGEN bestwil is als ze haar familie wilt ontwijken. Ten tweede, wie ben jij om te zeggen dat er iets in de opvoeding mis is gegaan. Alles gaat voor de rest prima tussen mij en mijn moeder, alleen komen we hier niet uit. En als laatste, jaloers zijn??? Ik heb een hartstikke leuke vriend, en ben heel gelukkig met hem.
+ nog een advies voor jou ; zet zelf geen kind op de wereld, zometeen leer je je kind ook aan om te vooroordelen.
Ze moet ook nog gaan verhuizen???? Lijkt me eerder iets voor jou, TO, je bent 22 en weet het allemaal zo goed.
Er is wel 'n ding dat je je moeder kunt verwijten en dat is dat er in de opvoeding toch iets fout is gegaan. Plus daar achteraan het advies daarom maar niet nog een kind op de wereld te zetten.
Zorg dat je zelf een leven krijgt. Of...ben je misschien jaloers??
Ik heb geen eens zin om jou hier iets uit te leggen.
Ten eerste, ik heb gezegd dat verhuizen voor haar EIGEN bestwil is als ze haar familie wilt ontwijken. Ten tweede, wie ben jij om te zeggen dat er iets in de opvoeding mis is gegaan. Alles gaat voor de rest prima tussen mij en mijn moeder, alleen komen we hier niet uit. En als laatste, jaloers zijn??? Ik heb een hartstikke leuke vriend, en ben heel gelukkig met hem.
+ nog een advies voor jou ; zet zelf geen kind op de wereld, zometeen leer je je kind ook aan om te vooroordelen.
donderdag 30 juni 2011 om 06:08
quote:fashionvictim schreef op 29 juni 2011 @ 20:56:
Sorry, maar je komt zelf ook erg onvolwassen over, en nogmaals, het zijn jouw zaken niet. Je moeder is nog een hartstikke jonge vrouw, zo te horen ook nog een mooie vrouw, en ze heeft een leuke jonge vriend. So what? Demi Moore is al een jaar of wat zeer gelukkig getrouwd met haar 15 jaar jongere Ashton Kutcher en die had ook al grote kinderen toen ze wat kregen. Zelf heb ik ook al eeuwen een 21 jarige aanbidder bij wie ik zelf de boot afhou (ik ben namelijk niet verliefd op hem, hij wel op mij), en ik heb ook een vriend die toen hij 21 was een relatie kreeg met een 44 jarige vrouw met kinderen met wie hij ruim 10 jaar een relatie heeft gehad.
Doe niet zo kinderachtig, slik die drol door en gun je moeder haar geluk.Ik kan misschien kinderachtig overkomen, maar ik kan zeggen dat ik dat helemaal niet ben. Dat bedoel ik nou, heeft gehad.. Maar uiteindelijk zijn ze toch uitelkaar. Mijn moeder zoekt haar ware liefde, met wie zij 'oud' wilt worden. Maar als zij 50 is, dan is hij nog maar 31. Dan heeft ze weer verdriet en pijn. We hebben het leven niet in onze hand, en je hebt kans dat het bij iedereen ook bij leeftijdsgenoten dat het misschien niet zal lopen, maar bij hun is toch de kans groter.
Sorry, maar je komt zelf ook erg onvolwassen over, en nogmaals, het zijn jouw zaken niet. Je moeder is nog een hartstikke jonge vrouw, zo te horen ook nog een mooie vrouw, en ze heeft een leuke jonge vriend. So what? Demi Moore is al een jaar of wat zeer gelukkig getrouwd met haar 15 jaar jongere Ashton Kutcher en die had ook al grote kinderen toen ze wat kregen. Zelf heb ik ook al eeuwen een 21 jarige aanbidder bij wie ik zelf de boot afhou (ik ben namelijk niet verliefd op hem, hij wel op mij), en ik heb ook een vriend die toen hij 21 was een relatie kreeg met een 44 jarige vrouw met kinderen met wie hij ruim 10 jaar een relatie heeft gehad.
Doe niet zo kinderachtig, slik die drol door en gun je moeder haar geluk.Ik kan misschien kinderachtig overkomen, maar ik kan zeggen dat ik dat helemaal niet ben. Dat bedoel ik nou, heeft gehad.. Maar uiteindelijk zijn ze toch uitelkaar. Mijn moeder zoekt haar ware liefde, met wie zij 'oud' wilt worden. Maar als zij 50 is, dan is hij nog maar 31. Dan heeft ze weer verdriet en pijn. We hebben het leven niet in onze hand, en je hebt kans dat het bij iedereen ook bij leeftijdsgenoten dat het misschien niet zal lopen, maar bij hun is toch de kans groter.
donderdag 30 juni 2011 om 06:15
quote:blijftgewoondametje schreef op 29 juni 2011 @ 21:10:
Ik denk niet dat TO kinderachtig is. Ze is door de scheiding en het feestgedrag in de ouderrol geduwt, en als je daar eenmaal inzit, geen kind of puber hebt kunnen zijn, zorgen hebt gedragen voor je moeder, dan vormt dat je.
Het is niet zo fraai dat je moeder je verantwoordelijkheden heeft gegeven die van haar waren. Maar wil je uit dit patroon stappen dan moet je zelf ook een andere houding leren aan te nemen.Precies.. Maar ik neem het haar niet kwalijk, en zal het ook nooit doen.. als zij maar gelukkig is 'en blijft(!)'
Ik denk niet dat TO kinderachtig is. Ze is door de scheiding en het feestgedrag in de ouderrol geduwt, en als je daar eenmaal inzit, geen kind of puber hebt kunnen zijn, zorgen hebt gedragen voor je moeder, dan vormt dat je.
Het is niet zo fraai dat je moeder je verantwoordelijkheden heeft gegeven die van haar waren. Maar wil je uit dit patroon stappen dan moet je zelf ook een andere houding leren aan te nemen.Precies.. Maar ik neem het haar niet kwalijk, en zal het ook nooit doen.. als zij maar gelukkig is 'en blijft(!)'
donderdag 30 juni 2011 om 06:28
quote:Noerie schreef op 29 juni 2011 @ 21:30:
Ik snap je wel hoor TO. Ik vind dat er hier erg hard tegen je wordt gedaan. Beetje onterecht vind ik. Het is je moeder en opmerkinge als 'wat kan jou het schelen, laat haar' etc. vind ik niet echt op zijn plaats.
Ja, dat vind ik ook. Het lijkt net alsof ik me moeders geluk wil gaan afpakken, wat helemaal niet het geval is.
Je moeder klinkt inderdaad als iemand die haar tijd aan het inhalen is. En dat met nog meerdere thuiswonende kinderen. Je kunt als moeder, neen, je hoort als moeder, altijd rekening met je kinderen te houden met je kinderen.
Ze houdt ook met veel dingen rekening met ons, maar verliefdheid is bij haar volgens mij wel anders..
Jij vertelt dat je het rustig en normaal aankaart bij je moeder en dat er dan een ruzie ontstaat. En je schrijft dingen als 'ze heeft al zoveel meegemaakt, en natuurlijk wil je dat ze nu eindelijk gelukkig is'...
Ja klopt, ze kwam van een afspraak, en was heel zenuwachtig. En vertelde heel blij, dat hun 'normale' vriendschap was overgegaan naar een relatie. Toen begon ik te vragen hoe dat kon? En of het wel allemaal serieus was. En toen zei ze heel blij ; ''jaha, we denken aan kinderen etc''. Toen zei ik dat helemaal niet kon omdat er zoveel leeftijdsverschil was. Maar zij begon zich al helemaal te verdedigen. Daarna begon de ruzie..
Komt op mij over alsof je moeder zichzlef erg in de slachtofferrol plaatst, alleen maar zielig is, en dit nu wel verdient. Maar dat kan ze ook normaal met je bespreken. Of gebeurt dat ook?
Tuurlijk kunnen wij ook normaal praten en rustig dingen bespreken. Wij hebben een hele leuke band met me moeder. Ik wist dat zij een slechte ongelukkige jeugd heeft gehad, dat hadden we allang besproken.
Uiteindelijk kun je er inderdaad niet veel tegen doen. Ze is volwassen en kan en mag haar eigen keuzes maken. Maar de manier waarop...tja...ik begrijp dat dat heel moeilijk voor je is. Een leeftijdsverschil van bijna 20 jaar is veel. En ik begrijp dat je niet om kunt gaan met de vriend van je moeder die 1 jaar jonger is dan jijzelf...
Een oplossing is er niet echt. Probeer je gevoelens en moeilijkheden met haar te bespreken, maar hou het bij jezelf. Benoem je gevoel. Meer kun je niet doen. En hoop maar dat weer over gaat....
Ik denk ook dat er niet echt een oplossing is, dan alleen maar laten. Ik weet alleen 1 ding, dat 'als' zij uitelkaar gaan, dat ik haar tenminste wel heb gewaarschuwd..
SterkteBedankt voor je begrip en reactie..
Ik snap je wel hoor TO. Ik vind dat er hier erg hard tegen je wordt gedaan. Beetje onterecht vind ik. Het is je moeder en opmerkinge als 'wat kan jou het schelen, laat haar' etc. vind ik niet echt op zijn plaats.
Ja, dat vind ik ook. Het lijkt net alsof ik me moeders geluk wil gaan afpakken, wat helemaal niet het geval is.
Je moeder klinkt inderdaad als iemand die haar tijd aan het inhalen is. En dat met nog meerdere thuiswonende kinderen. Je kunt als moeder, neen, je hoort als moeder, altijd rekening met je kinderen te houden met je kinderen.
Ze houdt ook met veel dingen rekening met ons, maar verliefdheid is bij haar volgens mij wel anders..
Jij vertelt dat je het rustig en normaal aankaart bij je moeder en dat er dan een ruzie ontstaat. En je schrijft dingen als 'ze heeft al zoveel meegemaakt, en natuurlijk wil je dat ze nu eindelijk gelukkig is'...
Ja klopt, ze kwam van een afspraak, en was heel zenuwachtig. En vertelde heel blij, dat hun 'normale' vriendschap was overgegaan naar een relatie. Toen begon ik te vragen hoe dat kon? En of het wel allemaal serieus was. En toen zei ze heel blij ; ''jaha, we denken aan kinderen etc''. Toen zei ik dat helemaal niet kon omdat er zoveel leeftijdsverschil was. Maar zij begon zich al helemaal te verdedigen. Daarna begon de ruzie..
Komt op mij over alsof je moeder zichzlef erg in de slachtofferrol plaatst, alleen maar zielig is, en dit nu wel verdient. Maar dat kan ze ook normaal met je bespreken. Of gebeurt dat ook?
Tuurlijk kunnen wij ook normaal praten en rustig dingen bespreken. Wij hebben een hele leuke band met me moeder. Ik wist dat zij een slechte ongelukkige jeugd heeft gehad, dat hadden we allang besproken.
Uiteindelijk kun je er inderdaad niet veel tegen doen. Ze is volwassen en kan en mag haar eigen keuzes maken. Maar de manier waarop...tja...ik begrijp dat dat heel moeilijk voor je is. Een leeftijdsverschil van bijna 20 jaar is veel. En ik begrijp dat je niet om kunt gaan met de vriend van je moeder die 1 jaar jonger is dan jijzelf...
Een oplossing is er niet echt. Probeer je gevoelens en moeilijkheden met haar te bespreken, maar hou het bij jezelf. Benoem je gevoel. Meer kun je niet doen. En hoop maar dat weer over gaat....
Ik denk ook dat er niet echt een oplossing is, dan alleen maar laten. Ik weet alleen 1 ding, dat 'als' zij uitelkaar gaan, dat ik haar tenminste wel heb gewaarschuwd..
SterkteBedankt voor je begrip en reactie..
donderdag 30 juni 2011 om 07:47
Beste no name,
Ik vind dat Noeri het ontzettend goed heeft omschreven. Het is duidelijk dat jij en je moeder allebei ontzettend veel hebben meegemaakt en dat heeft jullie gevormd tot wie jullie nu zijn.
UIt wat je hebt beschreven over julie omstandigheden wordt duidelijk dat jij vaak de moederrol op je hebt genomen en niet alleen t.o.v. je moeder maar ook voor het gezin. Dit heeft heel veel invloed gehad op je karakter en ik begrijp heel goed dat je nu zo graag je moeder zou willen behoeden voor 'domme dingen'.
Je kunt je moeder echter niet redden want dat kan ze alleen zelf. Jíj kunt je moeder ook niet veranderen want ook dat kan alleen als ze zelf inziet dat het niet goed met haar gaat. Misschien moet ze eerst een paar keer diep vallen voordat ze zelf inziet dat het zo niet langer kan. Dat is echter háár proces en je kunt haar wel steunen maar je moet ervoor waken dat je haar niet gaat bemoederen en dat je er zelf in verdrinkt. Dat is de omgekeerde wereld en dat wordt in de psychologie "parentificatie" genoemd. Als je dat woord googlt, kkun je er meer over lezen.
Nogmaals kan ik je maar één advies geven en dat is om naar je huisarts te gaan en professionele hulp te gaan zoeken bij jouw eigen proces om je eigen leven op de rails te krijgen en te leren loslaten. Laat de problemen daar waar ze horen. De problemen van je moeder zijn háár problemen. Je kunt de hele wereld niet op je schouders nemen want dan ga je op de lange duur er zelf aan onderdoor. Alles wat je hier beschrijft, wijst op parentificatie en dat is een ernstig probleem dat niet zomaar is op te lossen op een forum.
Jij moet hulp gaan zoeken voor jezelf want daarmee kun je op den duur jouw moeder het beste en op een gezonde manier helpen. De manier waarop je het nu probeert, werkt niet voor je moeder maar vooral ook niet voor jezelf.
Lieve meid, ik wens je veel wijsheid en ik hoop echt dat je het woord "parentificatie" wilt gaan googlen. Ik denk dat je mond open valt van verbazing.
Ik vind dat Noeri het ontzettend goed heeft omschreven. Het is duidelijk dat jij en je moeder allebei ontzettend veel hebben meegemaakt en dat heeft jullie gevormd tot wie jullie nu zijn.
UIt wat je hebt beschreven over julie omstandigheden wordt duidelijk dat jij vaak de moederrol op je hebt genomen en niet alleen t.o.v. je moeder maar ook voor het gezin. Dit heeft heel veel invloed gehad op je karakter en ik begrijp heel goed dat je nu zo graag je moeder zou willen behoeden voor 'domme dingen'.
Je kunt je moeder echter niet redden want dat kan ze alleen zelf. Jíj kunt je moeder ook niet veranderen want ook dat kan alleen als ze zelf inziet dat het niet goed met haar gaat. Misschien moet ze eerst een paar keer diep vallen voordat ze zelf inziet dat het zo niet langer kan. Dat is echter háár proces en je kunt haar wel steunen maar je moet ervoor waken dat je haar niet gaat bemoederen en dat je er zelf in verdrinkt. Dat is de omgekeerde wereld en dat wordt in de psychologie "parentificatie" genoemd. Als je dat woord googlt, kkun je er meer over lezen.
Nogmaals kan ik je maar één advies geven en dat is om naar je huisarts te gaan en professionele hulp te gaan zoeken bij jouw eigen proces om je eigen leven op de rails te krijgen en te leren loslaten. Laat de problemen daar waar ze horen. De problemen van je moeder zijn háár problemen. Je kunt de hele wereld niet op je schouders nemen want dan ga je op de lange duur er zelf aan onderdoor. Alles wat je hier beschrijft, wijst op parentificatie en dat is een ernstig probleem dat niet zomaar is op te lossen op een forum.
Jij moet hulp gaan zoeken voor jezelf want daarmee kun je op den duur jouw moeder het beste en op een gezonde manier helpen. De manier waarop je het nu probeert, werkt niet voor je moeder maar vooral ook niet voor jezelf.
Lieve meid, ik wens je veel wijsheid en ik hoop echt dat je het woord "parentificatie" wilt gaan googlen. Ik denk dat je mond open valt van verbazing.
donderdag 30 juni 2011 om 08:01
quote:magic2009 schreef op 29 juni 2011 @ 23:39:
Hadden de dames hier nét zo gereageerd als het om een vader van 40 ging, met een dochter van 22 en een vriendin van 21?
ja hoor, want hoewel ik zelf niks zie in een toyboy van 21, moeten andere mensen dat lekker zelf weten. Als mijn vader of moeder met een jonge vriend/vriendin op de proppen komt, leer ik die nieuwe liefde kennen en dan vel ik mijn oordeel wel. Om de erfenis kan het bij ons in ieder geval niet gaan, dus er zal dus wel liefde in het spel zijn.
En zolang de vriend/vriendin in kwestie mijn vader of moeder niet slecht behandeld, hebben ze mijn zegen.
En uitgaan kan het altijd, ook als TO's moeder een man van 40 treft (of 30, of 60), dus bang voor een gebroken hart....ja that's life.
edit: hoe zou TO reageren als haar moeder haar relatie met haar oudere vriend (hoezo meten met 2 maten?) verbiedt, omdat ze wel eens teleurgesteld kan worden als hij het uitmaakt?
Hadden de dames hier nét zo gereageerd als het om een vader van 40 ging, met een dochter van 22 en een vriendin van 21?
ja hoor, want hoewel ik zelf niks zie in een toyboy van 21, moeten andere mensen dat lekker zelf weten. Als mijn vader of moeder met een jonge vriend/vriendin op de proppen komt, leer ik die nieuwe liefde kennen en dan vel ik mijn oordeel wel. Om de erfenis kan het bij ons in ieder geval niet gaan, dus er zal dus wel liefde in het spel zijn.
En zolang de vriend/vriendin in kwestie mijn vader of moeder niet slecht behandeld, hebben ze mijn zegen.
En uitgaan kan het altijd, ook als TO's moeder een man van 40 treft (of 30, of 60), dus bang voor een gebroken hart....ja that's life.
edit: hoe zou TO reageren als haar moeder haar relatie met haar oudere vriend (hoezo meten met 2 maten?) verbiedt, omdat ze wel eens teleurgesteld kan worden als hij het uitmaakt?
donderdag 30 juni 2011 om 08:21
@ Noname: ik begrijp je echt. Heb met een soort gelijk bijltje gehakt.
Maar neem van mij aan; dit kun je niet winnen. Je geeft nu al aan dat het alleen maar ruzie geeft. Dat blijft zo als je je ermee blijft bemoeien. Dan kent het verhaal alleen maar verliezers.
Hoe moeilijk het ook is; leg je er bij neer, anders verlies je het contact met je moeder mogelijk nog.
Maar neem van mij aan; dit kun je niet winnen. Je geeft nu al aan dat het alleen maar ruzie geeft. Dat blijft zo als je je ermee blijft bemoeien. Dan kent het verhaal alleen maar verliezers.
Hoe moeilijk het ook is; leg je er bij neer, anders verlies je het contact met je moeder mogelijk nog.
donderdag 30 juni 2011 om 09:34
Je moeder heeft het recht dit aan te gaan en misschien met een gebroken hart komen te zitten. Zo is het leven inderdaad.
Anders zou ze nooit een relatie met wie dan ook aan kunnen gaan, want die kans is er altijd. Die kans is er bij jou toch ook, noname_e?
De kans is misschien groter maar dit is de persoon die zíj kiest. Als zij dat risico wil nemen, vind ik niet dat jij dat in de weg moet willen gaan staan. Zelfs niet vanuit nobele motieven dat je niet wilt dat je moeder weer gekwetst wordt.
Anders zou ze nooit een relatie met wie dan ook aan kunnen gaan, want die kans is er altijd. Die kans is er bij jou toch ook, noname_e?
De kans is misschien groter maar dit is de persoon die zíj kiest. Als zij dat risico wil nemen, vind ik niet dat jij dat in de weg moet willen gaan staan. Zelfs niet vanuit nobele motieven dat je niet wilt dat je moeder weer gekwetst wordt.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
donderdag 30 juni 2011 om 16:59
noname ,ik kan het begrijpen dat dit niet leuk is ,ik heb zelf ook zn situatie mee gemaakt met mijn moeder ,en een vriend 7jaar ouder als ik .het gevolg hier van ben ik ook op mij zelf gaan wonen .nu ik zelf kinderen heb en gescheiden ben ,heb ik wel altijd rekening gehouden met mijn kids .kinderen krijg je voor de rest van je leven ,een vriend kan komen en gaan ,voor mij zou de keus niet moeilijk zijn .
donderdag 30 juni 2011 om 17:09
quote:Starshine schreef op 29 juni 2011 @ 16:13:
gelukkig ken jij TO en haar moeder wel heel goed.....Nee ik ken hen net zo min maar ik heb ook geen oordeel, laat staan dat ik TO veroordeel. TO heeft e.e.a. over zichzelf en de omstandigheden geschreven waaruit blijkt dat TO wellicht teveel een moederrol vervult. Ik bedoelde te zeggen dat TO er niet mee is geholpen dat mensen haar daar nu op aanvallen.
gelukkig ken jij TO en haar moeder wel heel goed.....Nee ik ken hen net zo min maar ik heb ook geen oordeel, laat staan dat ik TO veroordeel. TO heeft e.e.a. over zichzelf en de omstandigheden geschreven waaruit blijkt dat TO wellicht teveel een moederrol vervult. Ik bedoelde te zeggen dat TO er niet mee is geholpen dat mensen haar daar nu op aanvallen.
donderdag 30 juni 2011 om 18:17
quote:marianko schreef op 30 juni 2011 @ 07:47:
Beste no name,
Ik vind dat Noeri het ontzettend goed heeft omschreven. Het is duidelijk dat jij en je moeder allebei ontzettend veel hebben meegemaakt en dat heeft jullie gevormd tot wie jullie nu zijn.
UIt wat je hebt beschreven over julie omstandigheden wordt duidelijk dat jij vaak de moederrol op je hebt genomen en niet alleen t.o.v. je moeder maar ook voor het gezin. Dit heeft heel veel invloed gehad op je karakter en ik begrijp heel goed dat je nu zo graag je moeder zou willen behoeden voor 'domme dingen'.
Je kunt je moeder echter niet redden want dat kan ze alleen zelf. Jíj kunt je moeder ook niet veranderen want ook dat kan alleen als ze zelf inziet dat het niet goed met haar gaat. Misschien moet ze eerst een paar keer diep vallen voordat ze zelf inziet dat het zo niet langer kan. Dat is echter háár proces en je kunt haar wel steunen maar je moet ervoor waken dat je haar niet gaat bemoederen en dat je er zelf in verdrinkt. Dat is de omgekeerde wereld en dat wordt in de psychologie "parentificatie" genoemd. Als je dat woord googlt, kkun je er meer over lezen.
Nogmaals kan ik je maar één advies geven en dat is om naar je huisarts te gaan en professionele hulp te gaan zoeken bij jouw eigen proces om je eigen leven op de rails te krijgen en te leren loslaten. Laat de problemen daar waar ze horen. De problemen van je moeder zijn háár problemen. Je kunt de hele wereld niet op je schouders nemen want dan ga je op de lange duur er zelf aan onderdoor. Alles wat je hier beschrijft, wijst op parentificatie en dat is een ernstig probleem dat niet zomaar is op te lossen op een forum.
Jij moet hulp gaan zoeken voor jezelf want daarmee kun je op den duur jouw moeder het beste en op een gezonde manier helpen. De manier waarop je het nu probeert, werkt niet voor je moeder maar vooral ook niet voor jezelf.
Lieve meid, ik wens je veel wijsheid en ik hoop echt dat je het woord "parentificatie" wilt gaan googlen. Ik denk dat je mond open valt van verbazing.Mooie post. Ik zat ook al in deze richting te denken. TO en haar moeder zitten duidelijk vast in een heel vreemd omgekeerd rollenpatroon en ik vind het begrijpelijk dat TO het daar moeilijk mee heeft. Nog even los van het genante van een puberende moeder.
Beste no name,
Ik vind dat Noeri het ontzettend goed heeft omschreven. Het is duidelijk dat jij en je moeder allebei ontzettend veel hebben meegemaakt en dat heeft jullie gevormd tot wie jullie nu zijn.
UIt wat je hebt beschreven over julie omstandigheden wordt duidelijk dat jij vaak de moederrol op je hebt genomen en niet alleen t.o.v. je moeder maar ook voor het gezin. Dit heeft heel veel invloed gehad op je karakter en ik begrijp heel goed dat je nu zo graag je moeder zou willen behoeden voor 'domme dingen'.
Je kunt je moeder echter niet redden want dat kan ze alleen zelf. Jíj kunt je moeder ook niet veranderen want ook dat kan alleen als ze zelf inziet dat het niet goed met haar gaat. Misschien moet ze eerst een paar keer diep vallen voordat ze zelf inziet dat het zo niet langer kan. Dat is echter háár proces en je kunt haar wel steunen maar je moet ervoor waken dat je haar niet gaat bemoederen en dat je er zelf in verdrinkt. Dat is de omgekeerde wereld en dat wordt in de psychologie "parentificatie" genoemd. Als je dat woord googlt, kkun je er meer over lezen.
Nogmaals kan ik je maar één advies geven en dat is om naar je huisarts te gaan en professionele hulp te gaan zoeken bij jouw eigen proces om je eigen leven op de rails te krijgen en te leren loslaten. Laat de problemen daar waar ze horen. De problemen van je moeder zijn háár problemen. Je kunt de hele wereld niet op je schouders nemen want dan ga je op de lange duur er zelf aan onderdoor. Alles wat je hier beschrijft, wijst op parentificatie en dat is een ernstig probleem dat niet zomaar is op te lossen op een forum.
Jij moet hulp gaan zoeken voor jezelf want daarmee kun je op den duur jouw moeder het beste en op een gezonde manier helpen. De manier waarop je het nu probeert, werkt niet voor je moeder maar vooral ook niet voor jezelf.
Lieve meid, ik wens je veel wijsheid en ik hoop echt dat je het woord "parentificatie" wilt gaan googlen. Ik denk dat je mond open valt van verbazing.Mooie post. Ik zat ook al in deze richting te denken. TO en haar moeder zitten duidelijk vast in een heel vreemd omgekeerd rollenpatroon en ik vind het begrijpelijk dat TO het daar moeilijk mee heeft. Nog even los van het genante van een puberende moeder.
donderdag 30 juni 2011 om 19:44
quote:marianko schreef op 30 juni 2011 @ 07:47:
Beste no name,
Ik vind dat Noeri het ontzettend goed heeft omschreven. Het is duidelijk dat jij en je moeder allebei ontzettend veel hebben meegemaakt en dat heeft jullie gevormd tot wie jullie nu zijn.
UIt wat je hebt beschreven over julie omstandigheden wordt duidelijk dat jij vaak de moederrol op je hebt genomen en niet alleen t.o.v. je moeder maar ook voor het gezin. Dit heeft heel veel invloed gehad op je karakter en ik begrijp heel goed dat je nu zo graag je moeder zou willen behoeden voor 'domme dingen'.
Je kunt je moeder echter niet redden want dat kan ze alleen zelf. Jíj kunt je moeder ook niet veranderen want ook dat kan alleen als ze zelf inziet dat het niet goed met haar gaat. Misschien moet ze eerst een paar keer diep vallen voordat ze zelf inziet dat het zo niet langer kan. Dat is echter háár proces en je kunt haar wel steunen maar je moet ervoor waken dat je haar niet gaat bemoederen en dat je er zelf in verdrinkt. Dat is de omgekeerde wereld en dat wordt in de psychologie "parentificatie" genoemd. Als je dat woord googlt, kkun je er meer over lezen.
Nogmaals kan ik je maar één advies geven en dat is om naar je huisarts te gaan en professionele hulp te gaan zoeken bij jouw eigen proces om je eigen leven op de rails te krijgen en te leren loslaten. Laat de problemen daar waar ze horen. De problemen van je moeder zijn háár problemen. Je kunt de hele wereld niet op je schouders nemen want dan ga je op de lange duur er zelf aan onderdoor. Alles wat je hier beschrijft, wijst op parentificatie en dat is een ernstig probleem dat niet zomaar is op te lossen op een forum.
Jij moet hulp gaan zoeken voor jezelf want daarmee kun je op den duur jouw moeder het beste en op een gezonde manier helpen. De manier waarop je het nu probeert, werkt niet voor je moeder maar vooral ook niet voor jezelf.
Lieve meid, ik wens je veel wijsheid en ik hoop echt dat je het woord "parentificatie" wilt gaan googlen. Ik denk dat je mond open valt van verbazing.
Bedankt voor je reactie!
Ik herken mezelf heel goed in je verhaal. Het klopt inderdaad dat het bij ons andersom is dan het hoort te zijn, alhoewel ik er niet zelf voor heb gekozen. Het liefst zou ik het natuurlijk willen stoppen, maar dat zal vast niet gebeuren. Ik denk dat ik het ook maar ga laten, en zie wel hoe het afloopt. Want het helpt jammer genoeg toch niets. Het is en blijft mijn moeder, en ik kan niet haar telefoon gaan afpakken, en verbieden om te smsen met haar vriend. Ik heb nooit van parentificatie gehoord, maar ik zal het zeker gaan googlen. En als het echt zo erg is, dat mijn mond open zal vallen van verbazing, dan ga ik wel naar de huisarts.. Bedankt voor je advies
Beste no name,
Ik vind dat Noeri het ontzettend goed heeft omschreven. Het is duidelijk dat jij en je moeder allebei ontzettend veel hebben meegemaakt en dat heeft jullie gevormd tot wie jullie nu zijn.
UIt wat je hebt beschreven over julie omstandigheden wordt duidelijk dat jij vaak de moederrol op je hebt genomen en niet alleen t.o.v. je moeder maar ook voor het gezin. Dit heeft heel veel invloed gehad op je karakter en ik begrijp heel goed dat je nu zo graag je moeder zou willen behoeden voor 'domme dingen'.
Je kunt je moeder echter niet redden want dat kan ze alleen zelf. Jíj kunt je moeder ook niet veranderen want ook dat kan alleen als ze zelf inziet dat het niet goed met haar gaat. Misschien moet ze eerst een paar keer diep vallen voordat ze zelf inziet dat het zo niet langer kan. Dat is echter háár proces en je kunt haar wel steunen maar je moet ervoor waken dat je haar niet gaat bemoederen en dat je er zelf in verdrinkt. Dat is de omgekeerde wereld en dat wordt in de psychologie "parentificatie" genoemd. Als je dat woord googlt, kkun je er meer over lezen.
Nogmaals kan ik je maar één advies geven en dat is om naar je huisarts te gaan en professionele hulp te gaan zoeken bij jouw eigen proces om je eigen leven op de rails te krijgen en te leren loslaten. Laat de problemen daar waar ze horen. De problemen van je moeder zijn háár problemen. Je kunt de hele wereld niet op je schouders nemen want dan ga je op de lange duur er zelf aan onderdoor. Alles wat je hier beschrijft, wijst op parentificatie en dat is een ernstig probleem dat niet zomaar is op te lossen op een forum.
Jij moet hulp gaan zoeken voor jezelf want daarmee kun je op den duur jouw moeder het beste en op een gezonde manier helpen. De manier waarop je het nu probeert, werkt niet voor je moeder maar vooral ook niet voor jezelf.
Lieve meid, ik wens je veel wijsheid en ik hoop echt dat je het woord "parentificatie" wilt gaan googlen. Ik denk dat je mond open valt van verbazing.
Bedankt voor je reactie!
Ik herken mezelf heel goed in je verhaal. Het klopt inderdaad dat het bij ons andersom is dan het hoort te zijn, alhoewel ik er niet zelf voor heb gekozen. Het liefst zou ik het natuurlijk willen stoppen, maar dat zal vast niet gebeuren. Ik denk dat ik het ook maar ga laten, en zie wel hoe het afloopt. Want het helpt jammer genoeg toch niets. Het is en blijft mijn moeder, en ik kan niet haar telefoon gaan afpakken, en verbieden om te smsen met haar vriend. Ik heb nooit van parentificatie gehoord, maar ik zal het zeker gaan googlen. En als het echt zo erg is, dat mijn mond open zal vallen van verbazing, dan ga ik wel naar de huisarts.. Bedankt voor je advies
donderdag 30 juni 2011 om 19:46
quote:nak schreef op 30 juni 2011 @ 08:21:
@ Noname: ik begrijp je echt. Heb met een soort gelijk bijltje gehakt.
Maar neem van mij aan; dit kun je niet winnen. Je geeft nu al aan dat het alleen maar ruzie geeft. Dat blijft zo als je je ermee blijft bemoeien. Dan kent het verhaal alleen maar verliezers.
Hoe moeilijk het ook is; leg je er bij neer, anders verlies je het contact met je moeder mogelijk nog.Dit heb ik inderdaad al gemerkt, toen we ruzie maakten. Toen zei ze al; oke dan wil ik jou ook niet meer zien, en wordt maar gelukkig met je eigen vriend. Dat was eigenlijk helemaal niet mijn doel.
@ Noname: ik begrijp je echt. Heb met een soort gelijk bijltje gehakt.
Maar neem van mij aan; dit kun je niet winnen. Je geeft nu al aan dat het alleen maar ruzie geeft. Dat blijft zo als je je ermee blijft bemoeien. Dan kent het verhaal alleen maar verliezers.
Hoe moeilijk het ook is; leg je er bij neer, anders verlies je het contact met je moeder mogelijk nog.Dit heb ik inderdaad al gemerkt, toen we ruzie maakten. Toen zei ze al; oke dan wil ik jou ook niet meer zien, en wordt maar gelukkig met je eigen vriend. Dat was eigenlijk helemaal niet mijn doel.
