Kinderen
alle pijlers
Opties omgangsregeling
zaterdag 2 juli 2011 om 22:45
Ten einde raad, vraag ik om hulp, info & ervaringen.
Ik ben een moeder van 22 en heb een zoontje van bijna 9 maanden.
Ik ben, door een een fout met de conceptie, vrij snel zwanger geworden van mijn ( sinds 1 1/2 maand) ex vriend.
Ik zit nu in een situatie waar ik me totaal geen raad mee weet. In mijn omgeving heb ik ook geen mensen die ervaringen op dit gebied hebben en wanneer ik op het internet zoek naar de mogelijkheden word ik dood gegooid met informatie.
Mijn ex is een man met een aardig verleden, na mate de zwangerschap kreeg ik steeds meer te horen.
Hij 40, is 20 jaar zwaar verslaafd geweest, en nooit een normaal leven opgebouwd. Hij ziet er uit als een leuke normale man, met mooie verhalen en goede toekomst plannen. In de werkelijkheid, zijn alles maar praatjes en komt er niks van terecht. Inmiddels niet meer zwaar verslaafd, maar blijft constant onder invloed van wiet alcohol of medicatie. Hij is hier zo aangewend dat je het bijna niet ziet bij hem.
In de afgelopen maanden heb ik wel gemerkt dat ik met hem geen toekomst kan opbouwen omdat hij totaal geen verandwoordlijkheid kent, geen ritme heeft een vaste baan niet kan vasthouden niet met geld om kan gaan en meer. Soms us hij zo afwezig is dat hij sigaretten in het huis opsteekt en op de vloer laat vallen en niet door hebt dat ze op te grond liggen te branden. Hij heeft geen geduld met de kleine, geef veel te vroeg de fles zodat ie stopt met huilen, koopt verkeerde voeding van boven een jaar. staart naar de tv, en reageert niet op gehuil. Op internet lees ik veel verhalen over slechte vaders, die hun vrouw en kinderen slaan, ontvoeren ect zo erg is het niet. Ik weet ook dat het zijn intensie niet is, en hij super gek op mij en ons kind is, maar kan dit alleen laten blijken door hele dure kleding te kopen, (terwijl er nog geen gordijnen hangen in ons nieuwe huis.)
Inmiddels zijn we dus uit elkaar, en hij wil natuurlijk een omgangs regeling met onze zoon. Ik durf dit niet... ik durf hun niet samen te laten, en wanneer we met z'n 3en afspreken is er elke x knallende ruzie en verwijt hij me van alles, zelf dingen die er niet zijn, maar in zijn werkelijkheid, bv dat ik een ander heb enz... er valt niet te comunniceren en wil geen ruzie in het bij zijn van me kind en het breekt mij op... Vind het ook zo moeilijk om te zeggen je mag je kind niet meer zien, die pijn wil ik hem ook niet doen. Dit is ook al eens eerder gebeurd met z'n dochtertje uit een vorige relatie. Die overigens sterk op onze lijkt, en haar ergers wel begrijp.
Wat een verhaal zeg... Ik weet echt niet wat ik met de situatie aanmoet. welke mogelijkheden zijn er? Ben ik te beschermend dat ik me kind niet bij hem alleen durf te laten?
Bedankt voor het lezen & ik hoop op een reactie!
Ik ben een moeder van 22 en heb een zoontje van bijna 9 maanden.
Ik ben, door een een fout met de conceptie, vrij snel zwanger geworden van mijn ( sinds 1 1/2 maand) ex vriend.
Ik zit nu in een situatie waar ik me totaal geen raad mee weet. In mijn omgeving heb ik ook geen mensen die ervaringen op dit gebied hebben en wanneer ik op het internet zoek naar de mogelijkheden word ik dood gegooid met informatie.
Mijn ex is een man met een aardig verleden, na mate de zwangerschap kreeg ik steeds meer te horen.
Hij 40, is 20 jaar zwaar verslaafd geweest, en nooit een normaal leven opgebouwd. Hij ziet er uit als een leuke normale man, met mooie verhalen en goede toekomst plannen. In de werkelijkheid, zijn alles maar praatjes en komt er niks van terecht. Inmiddels niet meer zwaar verslaafd, maar blijft constant onder invloed van wiet alcohol of medicatie. Hij is hier zo aangewend dat je het bijna niet ziet bij hem.
In de afgelopen maanden heb ik wel gemerkt dat ik met hem geen toekomst kan opbouwen omdat hij totaal geen verandwoordlijkheid kent, geen ritme heeft een vaste baan niet kan vasthouden niet met geld om kan gaan en meer. Soms us hij zo afwezig is dat hij sigaretten in het huis opsteekt en op de vloer laat vallen en niet door hebt dat ze op te grond liggen te branden. Hij heeft geen geduld met de kleine, geef veel te vroeg de fles zodat ie stopt met huilen, koopt verkeerde voeding van boven een jaar. staart naar de tv, en reageert niet op gehuil. Op internet lees ik veel verhalen over slechte vaders, die hun vrouw en kinderen slaan, ontvoeren ect zo erg is het niet. Ik weet ook dat het zijn intensie niet is, en hij super gek op mij en ons kind is, maar kan dit alleen laten blijken door hele dure kleding te kopen, (terwijl er nog geen gordijnen hangen in ons nieuwe huis.)
Inmiddels zijn we dus uit elkaar, en hij wil natuurlijk een omgangs regeling met onze zoon. Ik durf dit niet... ik durf hun niet samen te laten, en wanneer we met z'n 3en afspreken is er elke x knallende ruzie en verwijt hij me van alles, zelf dingen die er niet zijn, maar in zijn werkelijkheid, bv dat ik een ander heb enz... er valt niet te comunniceren en wil geen ruzie in het bij zijn van me kind en het breekt mij op... Vind het ook zo moeilijk om te zeggen je mag je kind niet meer zien, die pijn wil ik hem ook niet doen. Dit is ook al eens eerder gebeurd met z'n dochtertje uit een vorige relatie. Die overigens sterk op onze lijkt, en haar ergers wel begrijp.
Wat een verhaal zeg... Ik weet echt niet wat ik met de situatie aanmoet. welke mogelijkheden zijn er? Ben ik te beschermend dat ik me kind niet bij hem alleen durf te laten?
Bedankt voor het lezen & ik hoop op een reactie!
zaterdag 2 juli 2011 om 23:13
