Psyche
alle pijlers
automutilatie
woensdag 22 juni 2011 om 19:02
Ik wil niet echt specifiek iets met dit topic, het is meer voor mezelf. Ik kras, soms redelijk diep. Ik kras op mijn bovenbenen. Ik kan een korte broek aan, naar het strand ga ik toch nooit.
Ik ben sinds een maand weer begonnen met sporten, body pump en gewoon fitness. Het is alleen zo, dat ik me daar dus niet kan omkleden. Ik kom dus met sportkleding al aan en zo vertrek ik ook weer.
Dat vind ik vreemd overkomen, soms heb ik gewoon heel erg gezweet en dan is het raar dat je jezelf niet even omkleed. Douchen zal ik nooit doen, dat durf ik niet. Het is een centrale douche, geen aparte hokjes.
Ik baal er zo van dat ik kras, niemand weet het. Soms zou ik het wel uit willen schreeuwen....zien jullie niet dat het niet goed gaat! Ik heb nu twee keer gehad dat er bloed door mijn broek kwam, beide keren op mijn werk waarbij ik geen andere broek bij de hand had.
Dat vind ik vreselijk, tegelijkertijd wil het zeggen, dat de krassen dieper worden. Zo diep dat ze blijkbaar een dag later weer terug open kunnen gaan.
Ja, ik zit in therapie. Best al lang, we zitten nu op een punt dat we het allebei niet meer weten. De peut wil me doorsturen, ik weet dat het misschien beter is. Maar twijfel, ben gewend aan haar. De nieuwe peut zal een man zijn. Ik weet niet of dat werkt.
Sorry voor de lap tekst. Echt.
Ik ben sinds een maand weer begonnen met sporten, body pump en gewoon fitness. Het is alleen zo, dat ik me daar dus niet kan omkleden. Ik kom dus met sportkleding al aan en zo vertrek ik ook weer.
Dat vind ik vreemd overkomen, soms heb ik gewoon heel erg gezweet en dan is het raar dat je jezelf niet even omkleed. Douchen zal ik nooit doen, dat durf ik niet. Het is een centrale douche, geen aparte hokjes.
Ik baal er zo van dat ik kras, niemand weet het. Soms zou ik het wel uit willen schreeuwen....zien jullie niet dat het niet goed gaat! Ik heb nu twee keer gehad dat er bloed door mijn broek kwam, beide keren op mijn werk waarbij ik geen andere broek bij de hand had.
Dat vind ik vreselijk, tegelijkertijd wil het zeggen, dat de krassen dieper worden. Zo diep dat ze blijkbaar een dag later weer terug open kunnen gaan.
Ja, ik zit in therapie. Best al lang, we zitten nu op een punt dat we het allebei niet meer weten. De peut wil me doorsturen, ik weet dat het misschien beter is. Maar twijfel, ben gewend aan haar. De nieuwe peut zal een man zijn. Ik weet niet of dat werkt.
Sorry voor de lap tekst. Echt.
donderdag 7 juli 2011 om 21:55
Inmiddels is de kogel door de kerk, ik ga naar een nieuwe therapeut.
Op de pijler van gezondheid had ik gepost dat ik naar een osteopaat wil voor darmklachten. Nu lees ik echter overal dat ik dan in ondergoed moet en dat gaat dus niet. Die drempel is te hoog, veel te hoog.
Kan ik in overleg naar geen korte broek aandoen denken jullie?
Op de pijler van gezondheid had ik gepost dat ik naar een osteopaat wil voor darmklachten. Nu lees ik echter overal dat ik dan in ondergoed moet en dat gaat dus niet. Die drempel is te hoog, veel te hoog.
Kan ik in overleg naar geen korte broek aandoen denken jullie?
donderdag 7 juli 2011 om 22:32
hoi sammie,
ik neem aan dat dit best wel mogelijk is. Wie weet bouw je naar mate je de behandeling volgt voldoende vertrouwen op met je ostopaat om het alsnog in ondergoed te doen maar als dat nu een stap te ver is dan is het nou eenmaal zo.
Ik hoop dat jij snel met behulp van je therapeut van het krassen af komt. Sterkte
ik neem aan dat dit best wel mogelijk is. Wie weet bouw je naar mate je de behandeling volgt voldoende vertrouwen op met je ostopaat om het alsnog in ondergoed te doen maar als dat nu een stap te ver is dan is het nou eenmaal zo.
Ik hoop dat jij snel met behulp van je therapeut van het krassen af komt. Sterkte
donderdag 7 juli 2011 om 22:38
Och meis, ik lees dit nu pas. Wat moeilijk moet het voor je zijn. Ik herken het, helaas. Heb jarenlang in mezelf gesneden omdat ik gewoon echt niet wist wat ik moest. Fysieke pijn is makkelijker dan geestelijke pijn, dat komt bij mij af en toe nog terug zelfs, terwijl ik het al jaren niet meer doe.
Ik wil je daarom vooral een knuffel geven. Ik hoop heel hard dat je vindt wat je zoekt bij die therapeut.
Ik wil je daarom vooral een knuffel geven. Ik hoop heel hard dat je vindt wat je zoekt bij die therapeut.
donderdag 7 juli 2011 om 22:49
bedankt, het is inderdaad heel moeilijk. Ik kan me gewoon nergens omkleden, de littekens o mijn bovenbenen zijn teveel.
Ik snij niet altijd, soms maak ik schaafwonden, dat doet meer pijn en ze genezen mooier.
ik voel me sinds zo vreselijk alleen, niemand snapt zoiets. Waarom zou je een gezond lijf beschadigen..
Ik snij niet altijd, soms maak ik schaafwonden, dat doet meer pijn en ze genezen mooier.
ik voel me sinds zo vreselijk alleen, niemand snapt zoiets. Waarom zou je een gezond lijf beschadigen..
donderdag 7 juli 2011 om 23:43
donderdag 7 juli 2011 om 23:45
Misschien kun je naar de ostheopaat een legging dragen. Dan kan hij wel goed zien hoe je in elkaar zit (eh daar kijkt ie toch ook naar... je gewrichten etc ten opzichte van elkaar) en kan hij eigenlijk alles doen wat met blote benen kan.
Als je in een spijker-kortebroek komt kan het een belemmering zijn, maar een legging is dat volgens mij niet.
Als je in een spijker-kortebroek komt kan het een belemmering zijn, maar een legging is dat volgens mij niet.
vrijdag 8 juli 2011 om 20:10
hallo sammie
wat een nare tijd zal je hebben. ik heb ook een periode gekend waarin ik gesneden heb. voornamelijk op mijn armen. ik wilde dat niemand het zag. (schaamte, maar wilde ook niet stoppen). toen ik wel wilde stoppen moest ik veel figuurlijke stappen zetten om dit te kunnen maar het is me gelukt. ik wilde dit leven niet meer. en nu, 10 jaar later ben ik gelukkig. ik heb veel vrienden om me heen, onderneem veel, heb een fantastische kerel en ga binnenkort weer verder studeren. iets wat ik allemaal niet bedacht had toen maar waar ik hard voor gewerkt heb. het kan dus. het enige nadeel... ik zie wel steeds die littekens. had ik het maar nooit gedaan! mensen zien het en dat wil ik niet. het past niet meer. maar het blijft mijn hele leven zitten. ik hoop dat je de hulp aanpakt die je kan krijgen en jezelf een fijnere toekomst gunt dan nu. succes
wat een nare tijd zal je hebben. ik heb ook een periode gekend waarin ik gesneden heb. voornamelijk op mijn armen. ik wilde dat niemand het zag. (schaamte, maar wilde ook niet stoppen). toen ik wel wilde stoppen moest ik veel figuurlijke stappen zetten om dit te kunnen maar het is me gelukt. ik wilde dit leven niet meer. en nu, 10 jaar later ben ik gelukkig. ik heb veel vrienden om me heen, onderneem veel, heb een fantastische kerel en ga binnenkort weer verder studeren. iets wat ik allemaal niet bedacht had toen maar waar ik hard voor gewerkt heb. het kan dus. het enige nadeel... ik zie wel steeds die littekens. had ik het maar nooit gedaan! mensen zien het en dat wil ik niet. het past niet meer. maar het blijft mijn hele leven zitten. ik hoop dat je de hulp aanpakt die je kan krijgen en jezelf een fijnere toekomst gunt dan nu. succes
zondag 10 juli 2011 om 16:22
Tja, als je niet bij machte bent om hulp te vragen als je dat nodig hebt dan is de is de meest voorkomende, atavistiche reactie om externe signalen te geven. Wel zonde van je toekomst, niet? Maarja, later kan je trots zijn op je scars, en weten dat je iets bezit aan inzicht waarmee je je tijdgenoten op vooruit bent. HH
zondag 10 juli 2011 om 16:38
Hey sammie, ontzettende rotsituatie! Ik ben zelf 2 x depressief geweesten ook gesneden, dus ik weet wat het is. Toen ik al een half jaar aan het automutileren was heb ik het met onwijs veel pijn en moeite aan mijn moeder verteld, ik kon gewoon niet meer en besefte dat als ik het niemand zou vertellen, ik mezelf 'echt' nog eens wat aan zou kunnen doen. Zij was zo verdrietig en gekwetst, dat dat mijn stok achter de deur werd om het in ieder geval minder vaak te doen, en uiteiendelijk kunnen stoppen. Zelf pijn voelen, fysiek en/of mentaal is 1 ding, maar een dierbare.. Praat er in ieder geval over, desnoods met die collega en blijf hulp zoeken, ik heb in 1 depressie 5 maatschappelijk werkers, psycholgen en zelfs een psychiater versleten, tot ik uiteindelijk DE therapeut vondt die me eruit hielp. Blijven praten en aankloppen dus! Veel sterkte.
zondag 10 juli 2011 om 18:19
quote:hoosman schreef op 10 juli 2011 @ 16:22:
Tja, als je niet bij machte bent om hulp te vragen als je dat nodig hebt dan is de is de meest voorkomende, atavistiche reactie om externe signalen te geven. Wel zonde van je toekomst, niet? Maarja, later kan je trots zijn op je scars, en weten dat je iets bezit aan inzicht waarmee je je tijdgenoten op vooruit bent. HH
Ik zit in therapie, dus ik heb hulp gevraagd. Naar de buitenwereld toe geef ik geen externe signalen. Niemand ziet ooit wonden van mij, ook therapeut niet. Naar de buitenwereld ben ik juist 'vrolijk'.
En wat betreft het gelul over trots zijn op scars. Daar ga ik helemaal niet op reageren.
Tja, als je niet bij machte bent om hulp te vragen als je dat nodig hebt dan is de is de meest voorkomende, atavistiche reactie om externe signalen te geven. Wel zonde van je toekomst, niet? Maarja, later kan je trots zijn op je scars, en weten dat je iets bezit aan inzicht waarmee je je tijdgenoten op vooruit bent. HH
Ik zit in therapie, dus ik heb hulp gevraagd. Naar de buitenwereld toe geef ik geen externe signalen. Niemand ziet ooit wonden van mij, ook therapeut niet. Naar de buitenwereld ben ik juist 'vrolijk'.
En wat betreft het gelul over trots zijn op scars. Daar ga ik helemaal niet op reageren.
zondag 10 juli 2011 om 18:26
zaterdag 16 juli 2011 om 13:32
Heb een vrouwelijk osteopaat gevonden, dat vind ik prettiger dan een man. Maandag eerst bellen om een afspraak te maken. Waarschijnlijk zal ik wel een telefoniste aan de lijn krijgen, daar hoef ik niet aan te vragen of ik een legging kan aandoen denk ik.
Voor de eerste afspraak er maar al eentje onder mijn broek aandoen. Stel je voor dat mijn broek de eerste afspraak al uit moet.
Die osteopaten zullen wel vaker 'vreemde' lichamen zien, maar toch vind ik het doodeng om me zo aan een vreemde te laten zien. Het is dat ik zoveel krampen heb, anders zou ik het nooit doen.
Voor de eerste afspraak er maar al eentje onder mijn broek aandoen. Stel je voor dat mijn broek de eerste afspraak al uit moet.
Die osteopaten zullen wel vaker 'vreemde' lichamen zien, maar toch vind ik het doodeng om me zo aan een vreemde te laten zien. Het is dat ik zoveel krampen heb, anders zou ik het nooit doen.
zaterdag 16 juli 2011 om 13:46
Sammie wat dapper dat je een afspraak gemaakt hebt en wat fijn dat je een vrouwelijke ostheopaat hebt gevonden.
Slim om een legging onder je broek aan te trekken.
Kan me voorstellen dat ze je niet wilt laten zien. Je littekens staan denk ik ook symbool voor eenzaamheid, ellende en pijn en daar wil je niet zomaar een vreemde mee confronteren.
Ik vermoed dat het geen probleem is als je een legging aanhoudt.
Slim om een legging onder je broek aan te trekken.
Kan me voorstellen dat ze je niet wilt laten zien. Je littekens staan denk ik ook symbool voor eenzaamheid, ellende en pijn en daar wil je niet zomaar een vreemde mee confronteren.
Ik vermoed dat het geen probleem is als je een legging aanhoudt.
