Psyche
alle pijlers
Beste vriendin gaat dood...
vrijdag 15 juli 2011 om 11:05
ik heb gisteravond te horen gekregen dat mijn beste vriendin dood gaat. Nadat ze al in december diagnose ''kanker'' had gekregen en er uitzaaiingen waren in de lymfen, en er allerlei dingen fout gingen m.b.t. operaties/chemo/bestralingen, is het nu weer mis. Amper 3 maanden nadat ze klaar is met chemo en bestralingen heeft ze te horen gekregen dat er uitzaaiingen zijn in de longen en in de lever. Misschien dat er nog chemo gegeven kan worden, maar dat is eigenlijk alleen maar uitstel van executie.
Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet.
Ze is vandaag opgenomen in het zkh en heeft aangegeven dat ze me wil zien, dus uiteraard ga ik naar haar toe. Zoveel ik kan en zoveel ze wil. Alleen weet ik niet wat ik moet doen of zeggen. Ik kan niks meer doen voor haar.
Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet.
Ze is vandaag opgenomen in het zkh en heeft aangegeven dat ze me wil zien, dus uiteraard ga ik naar haar toe. Zoveel ik kan en zoveel ze wil. Alleen weet ik niet wat ik moet doen of zeggen. Ik kan niks meer doen voor haar.
Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
vrijdag 15 juli 2011 om 11:33
We denken dat ze het eind van de zomer niet gaat halen
ze is gisteren, na het nieuws, naar huis gestuurd met een lading morfine tegen de pijn, en het advies om het te gaan vertellen tegen de naasten. Nu is ze opgenomen.
Ze had nog zoveel plannen. Ze wilde zo graag moeder worden, dat was haar al niet gegund door die baarmoederkanker, daarna het nieuws dat het in de lymfen zat. De operatie die volgde om lymfen te verwijderen werd een drama omdat de arts per ongeluk een hoofdader raakte, ze werd opengesneden tot het borstbeen maar gelukkig overleefde ze het.
Na die ellende bestralingen en chemo's, tot haar nieren het opgaven, ze dachten aan uitzaaiingen maar het bleek vocht te zijn. Ze werd opgenomen en kreeg via haar rug een drain in haar nieren. Toen het weer enigszins kon werden de behandelingen hervat.
En toen was ze klaar. Kwam ze thuis. Zou ze gaan revalideren. Totdat haar eetprobleem weer opspeelde, door de chemo had ze vrijwel niet kunnen eten en dat bleef ze niet doen.
Toen kreeg ze pijn. Haar huisarts zei: dat is spierpijn omdat je zo zwak bent. En kreeg ze een rare hoest. dat was ook alleen maar een verkoudheidje wegens gebrek aan weerstand.
Ze werd volgestopt met morfine, oxazepam (ze sliep niet meer van de pijn) en tramadol wegens de steeds erger wordende pijn.
Ze kon en kan niks meer, niet eens naar het toilet in haar eentje.
Tot maandag. Toen kreeg ze een spoedscan. En gisteren dit nieuws. Zeer agressieve vorm die de doktoren vrijwel nooit voorbij zagen komen.
Het is gewoon niet eerlijk ;'-( ze is nog zo jong, in de bloei van haar leven, zij en haar vriend hadden zoveel plannen. Ze zouden een hond aanschaffen in oktober, ook om haar herstel wat te bevorderen, dan zou ze als ze daar aan toe was lekker kunnen wandelen enzo ;'-(
En dan stort alles als een kaartenhuis in elkaar
ze is gisteren, na het nieuws, naar huis gestuurd met een lading morfine tegen de pijn, en het advies om het te gaan vertellen tegen de naasten. Nu is ze opgenomen.
Ze had nog zoveel plannen. Ze wilde zo graag moeder worden, dat was haar al niet gegund door die baarmoederkanker, daarna het nieuws dat het in de lymfen zat. De operatie die volgde om lymfen te verwijderen werd een drama omdat de arts per ongeluk een hoofdader raakte, ze werd opengesneden tot het borstbeen maar gelukkig overleefde ze het.
Na die ellende bestralingen en chemo's, tot haar nieren het opgaven, ze dachten aan uitzaaiingen maar het bleek vocht te zijn. Ze werd opgenomen en kreeg via haar rug een drain in haar nieren. Toen het weer enigszins kon werden de behandelingen hervat.
En toen was ze klaar. Kwam ze thuis. Zou ze gaan revalideren. Totdat haar eetprobleem weer opspeelde, door de chemo had ze vrijwel niet kunnen eten en dat bleef ze niet doen.
Toen kreeg ze pijn. Haar huisarts zei: dat is spierpijn omdat je zo zwak bent. En kreeg ze een rare hoest. dat was ook alleen maar een verkoudheidje wegens gebrek aan weerstand.
Ze werd volgestopt met morfine, oxazepam (ze sliep niet meer van de pijn) en tramadol wegens de steeds erger wordende pijn.
Ze kon en kan niks meer, niet eens naar het toilet in haar eentje.
Tot maandag. Toen kreeg ze een spoedscan. En gisteren dit nieuws. Zeer agressieve vorm die de doktoren vrijwel nooit voorbij zagen komen.
Het is gewoon niet eerlijk ;'-( ze is nog zo jong, in de bloei van haar leven, zij en haar vriend hadden zoveel plannen. Ze zouden een hond aanschaffen in oktober, ook om haar herstel wat te bevorderen, dan zou ze als ze daar aan toe was lekker kunnen wandelen enzo ;'-(
En dan stort alles als een kaartenhuis in elkaar
vrijdag 15 juli 2011 om 11:36
Kaatje, wat vreselijk!
1 van mijn allerbeste vriendinnen is in januari overleden. Ik heb heel lang gedacht dat ze het zou overwinnen, tot we samen op reis gingen; toen zag ik hoe moe en ziek ze was. En ze was altijd zo'n sterke vrouw, maar die ziekte sloopte haar gewoon.
Wat ik de laatste 2 maanden heb gemist is dat ik haar nooit meer alleen sprak of zag. Er was altijd familie bij, heel logisch, maar ik had nog zo graag met haar willen praten over het hele gebeuren (haar naaste familie vond het té heftig om al over haar dood te spreken terwijl ze er nog was)
Schrijf alles voor jezelf op. Houdt een dagboekje bij, waar zij misschien soms ook wat in kan en wil schrijven. Haal al jullie herinneringen samen op. Samen lachen, samen huilen...
Heel veel sterkte.
1 van mijn allerbeste vriendinnen is in januari overleden. Ik heb heel lang gedacht dat ze het zou overwinnen, tot we samen op reis gingen; toen zag ik hoe moe en ziek ze was. En ze was altijd zo'n sterke vrouw, maar die ziekte sloopte haar gewoon.
Wat ik de laatste 2 maanden heb gemist is dat ik haar nooit meer alleen sprak of zag. Er was altijd familie bij, heel logisch, maar ik had nog zo graag met haar willen praten over het hele gebeuren (haar naaste familie vond het té heftig om al over haar dood te spreken terwijl ze er nog was)
Schrijf alles voor jezelf op. Houdt een dagboekje bij, waar zij misschien soms ook wat in kan en wil schrijven. Haal al jullie herinneringen samen op. Samen lachen, samen huilen...
Heel veel sterkte.
vrijdag 15 juli 2011 om 11:37
vrijdag 15 juli 2011 om 11:37
vrijdag 15 juli 2011 om 11:39
Ze zei al vanaf het begin: ik ben zieker dan de doktoren denken. Op de een of andere manier voelde ze het denk ik al aan.
Godverdomme je stelt je er wel op in dat het slecht nieuws kan zijn, maar stiekem hou je ergens in je achterhoofd nog een piepklein sprankje hoop. Dat het zo slecht was, had niemand verwacht behalve zijzelf denk ik.
Godverdomme je stelt je er wel op in dat het slecht nieuws kan zijn, maar stiekem hou je ergens in je achterhoofd nog een piepklein sprankje hoop. Dat het zo slecht was, had niemand verwacht behalve zijzelf denk ik.
vrijdag 15 juli 2011 om 12:01
quote:kaatje_85 schreef op 15 juli 2011 @ 11:05:
ik heb gisteravond te horen gekregen dat mijn beste vriendin dood gaat.
God, meid, wat verschrikkelijk!
quote:Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
Ik wilde dat ik het wist maar ik kan niks anders bedenken dan zoveel mogelijk tijd met haar doorbrengen nu ze er nog is.
ik heb gisteravond te horen gekregen dat mijn beste vriendin dood gaat.
God, meid, wat verschrikkelijk!
quote:Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
Ik wilde dat ik het wist maar ik kan niks anders bedenken dan zoveel mogelijk tijd met haar doorbrengen nu ze er nog is.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
vrijdag 15 juli 2011 om 12:02
Wat vreselijk onze collega waar ik goed mee op kon schieten is ook te vroeg overleden alweer elf jaar geleden maar
pas vorig jaar beetje afstand van kunnen nemen.ze was 31 en zwanger en mis dr nog.
Ik heb vooral er veel aan gehad door te praten.n plakboek bij te houden en
vaak na t graf te gaan.helaas geen afscheid kunnen nemen dus pak die kans zeker en praat over de
leuke en mooie dingen die jullie mee hebben gemaakt.het is op zich al
fijn dat je bij dr kan zijn voor haar.maak nog fotos samen want toevallig hadden wij dat n maand voor haar
onverwachte dood nog gedaan en die zijn me erg dierbaar.heel veel sterkte
pas vorig jaar beetje afstand van kunnen nemen.ze was 31 en zwanger en mis dr nog.
Ik heb vooral er veel aan gehad door te praten.n plakboek bij te houden en
vaak na t graf te gaan.helaas geen afscheid kunnen nemen dus pak die kans zeker en praat over de
leuke en mooie dingen die jullie mee hebben gemaakt.het is op zich al
fijn dat je bij dr kan zijn voor haar.maak nog fotos samen want toevallig hadden wij dat n maand voor haar
onverwachte dood nog gedaan en die zijn me erg dierbaar.heel veel sterkte
vrijdag 15 juli 2011 om 12:05
Och lieve Kaatje, ja, wat moet ik zeggen nu.
Het leven is een groot mysterie en de dood evenzo.
Ze is nog zo jong en wat is dit oneerlijk. Dit te horen krijgen met daarna de mededeling hoe hard het zal gaan.
Natuurlijk mag je verdriet hebben en ook in haar bijzijn.
Laat haar aangeven wat ze (nog) wil en kan en probeer daar zoveel mogelijk in tegemoet te komen.
Vanaf nu is alles ineens zo anders en onomkeerbaar.
Natuurlijk ben je vreselijk overvallen door dit nieuws en er is nauwelijks ruimte om dit werkelijk tot je door te laten dringen.
Ik wens je heel, heel veel sterkte en hoop dat ook jij mensen om je heen hebt die jou opvangen en er voor je willen zijn, want dat is zo ontzettend belangrijk.
Het leven is een groot mysterie en de dood evenzo.
Ze is nog zo jong en wat is dit oneerlijk. Dit te horen krijgen met daarna de mededeling hoe hard het zal gaan.
Natuurlijk mag je verdriet hebben en ook in haar bijzijn.
Laat haar aangeven wat ze (nog) wil en kan en probeer daar zoveel mogelijk in tegemoet te komen.
Vanaf nu is alles ineens zo anders en onomkeerbaar.
Natuurlijk ben je vreselijk overvallen door dit nieuws en er is nauwelijks ruimte om dit werkelijk tot je door te laten dringen.
Ik wens je heel, heel veel sterkte en hoop dat ook jij mensen om je heen hebt die jou opvangen en er voor je willen zijn, want dat is zo ontzettend belangrijk.
vrijdag 15 juli 2011 om 12:14
Jeetje, wat een ontzettend heftig verhaal. Kanker is een gigantische rotziekte.
Ik heb laatst op tv een heel aangrijpend stukje gezien over www.ambulancewens.nl Dit is een stichting die zich inzet om op korte termijn iemand die ongeneeslijk ziek is nog een dag te bezorgen om nooit meer te vergeten. Ik weet niet of het iets voor je vriendin is Kaatje, maar het is denk ik het bekijken waard.
Verder heel erg veel sterkte!
Ik heb laatst op tv een heel aangrijpend stukje gezien over www.ambulancewens.nl Dit is een stichting die zich inzet om op korte termijn iemand die ongeneeslijk ziek is nog een dag te bezorgen om nooit meer te vergeten. Ik weet niet of het iets voor je vriendin is Kaatje, maar het is denk ik het bekijken waard.
Verder heel erg veel sterkte!
vrijdag 15 juli 2011 om 12:17
Wat verschrikkelijk.
Het is ook een vreselijke rotziekte.
Sterkte voor jullie
" Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering. "
S.Dali
"Wat we gedaan hebben met ons leven
maakt ons tot wat we zijn als we sterven.
En alles, absoluut alles telt."
Sogyal Rinpoche
Wat is een echte vriend.
“What is a friend? A single soul, dwelling in two bodies”
Aristotle
Het is ook een vreselijke rotziekte.
Sterkte voor jullie
" Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering. "
S.Dali
"Wat we gedaan hebben met ons leven
maakt ons tot wat we zijn als we sterven.
En alles, absoluut alles telt."
Sogyal Rinpoche
Wat is een echte vriend.
“What is a friend? A single soul, dwelling in two bodies”
Aristotle
vrijdag 15 juli 2011 om 12:43
Heel veel sterkte!!!!!!!! De woorden komen vanzelf, maak je daar niet druk over. Wees er zoveel mogelijk voor haar, maar respecteer dat ze ook momenten zal hebben (waarschijnlijk) dat ze even alleen wil zijn. De tijd die nu nog rest met haar en alle herinneringen zullen jou altijd bij blijven en zijn goud waard!
En ook een knuffel voor jou, want ook voor de omgeving is een dergelijk situatie erg moeilijk. Helaas heb ik dit kort geleden van heel dichtbij meegemaakt met mijn schoonzusje. Zij heeft veel vriendinnen verloren vanaf het moment dat ze ziek is geworden, maar de goeien zijn gebleven. En dat zijn super meiden! Dus als jij zo'n geweldige vriendin bent voor jouw beste vriendin, dan zal zij ontzettend blij, gelukkig en trots op jou zijn! Heel veel sterkte!
En ook een knuffel voor jou, want ook voor de omgeving is een dergelijk situatie erg moeilijk. Helaas heb ik dit kort geleden van heel dichtbij meegemaakt met mijn schoonzusje. Zij heeft veel vriendinnen verloren vanaf het moment dat ze ziek is geworden, maar de goeien zijn gebleven. En dat zijn super meiden! Dus als jij zo'n geweldige vriendin bent voor jouw beste vriendin, dan zal zij ontzettend blij, gelukkig en trots op jou zijn! Heel veel sterkte!
