Psyche
alle pijlers
Beste vriendin gaat dood...
vrijdag 15 juli 2011 om 11:05
ik heb gisteravond te horen gekregen dat mijn beste vriendin dood gaat. Nadat ze al in december diagnose ''kanker'' had gekregen en er uitzaaiingen waren in de lymfen, en er allerlei dingen fout gingen m.b.t. operaties/chemo/bestralingen, is het nu weer mis. Amper 3 maanden nadat ze klaar is met chemo en bestralingen heeft ze te horen gekregen dat er uitzaaiingen zijn in de longen en in de lever. Misschien dat er nog chemo gegeven kan worden, maar dat is eigenlijk alleen maar uitstel van executie.
Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet.
Ze is vandaag opgenomen in het zkh en heeft aangegeven dat ze me wil zien, dus uiteraard ga ik naar haar toe. Zoveel ik kan en zoveel ze wil. Alleen weet ik niet wat ik moet doen of zeggen. Ik kan niks meer doen voor haar.
Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet.
Ze is vandaag opgenomen in het zkh en heeft aangegeven dat ze me wil zien, dus uiteraard ga ik naar haar toe. Zoveel ik kan en zoveel ze wil. Alleen weet ik niet wat ik moet doen of zeggen. Ik kan niks meer doen voor haar.
Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
zaterdag 16 juli 2011 om 22:37
Als beste vriendin zijnde weet jij vast wel waar die reactie vandaan komt, van die ouders. Jij kent het hele plaatje dus ik zou zeggen laat los, laat het waar het thuis hoort. Bij hen, dus. Jij hebt al je energie voorlopig nodig voor jezelf.
Hang in there, er wordt aan je gedacht.
Hang in there, er wordt aan je gedacht.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 16 juli 2011 om 22:43
Kaatje, meisje, ik wens je heel veel kracht en sterkte. Als ik je verhaal zo lees, zal het niet zo heel lang meer duren voordat je vriendin haar tijd op is. Ik hoop dat je nog wat bij haar kan zijn en tegen haar kan zeggen, ook al is ze in slaap, wie weet hoort ze je dan ook. Sterkte en een dikke knuffel.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:30
Lieve mensen, ik heb uitermate kut geslapen wederom, ik was kapot gisteravond toen ik thuiskwam maar kon de slaap niet vatten. Elke paar uur werd ik wakker, dan dacht ik dat het allemaal een nachtmerrie was maar dan kwam het besef dat het allemaal echt gebeurt.....
Vanmorgen werd ik gebeld en op mijn gsm zag ik het nummer van mijn vriendin, ik kon het niet geloven....ik nam op en ze belde me echt zelf, ze was heel zwak en bijna niet verstaanbaar, maar ze wilde me even horen, de schat
Ik ben in begin van de avond weer naar het ziekenhuis gereisd (tis 1,5 uur) omdat het anders te druk voor haar zou zijn i.v.m. ander bezoek. Mijn vriend was ook mee.
Daar aangekomen zag ik haar liggen, alert, wakker, en ze kon weer praten ik wist niet hoe ik het had. Ze vertelde me dat ze zelf vanmorgen te horen had gekregen dat ze nu officieel opgegeven is, chemo komt er niet. De sonde is ook verwijderd, ze had er last en pijn van. Vandaag heeft ze wel een beetje gegeten. Ze was wel redelijk geel qua huid, geen goed teken.
Ik zei dat ze zo compleet anders was dan gisteren, maar ze zei zelf ook dat het helemaal niet goed is. Ze had ondanks de morfinepomp nog redelijk veel pijn.
Ze wilde met mij en haar vriend de muziek uitzoeken voor de uitvaart dus dat hebben we gedaan....hartverscheurend. Ze gaf aan nog niet klaar te zijn voor de dood, ze kan het nu nog niet accepteren en aan opgeven ''doet ze niet'' volgens eigen zeggen....wat een kanjer is het toch.
Wel vroeg ze me of ik met haar samen een urn uit wil zoeken en kleding die ze moet dragen. Ook wil ze dingen uit gaan zoeken over particuliere euthanasie...ze zei dat ze zelf de touwtjes in handen wil houden en dat, wanneer ze er klaar voor is, ze zelf wil bepalen wanneer ze gaat
God, wat voel je je machteloos als je zulke dingen hoort uit de mond van je vriendin, dat ze bezig is met het regelen van haar eigen uitvaart, terwijl ze nog naast je ligt
Ze gaf verder aan dat ze me elke dag wil zien, dus ik ga ook morgen weer, ze is bang voor de dood en wil daar nog met mij over praten. Ik heb ook tegen haar, haar vriend en haar schoonfamilie gezegd dat ik me absoluut niet op wil dringen en dat ik het ook begrijp als ze willen dat ik niet kom. Maar dat willen ze niet, ze willen allemaal dat ik kom, want ''ik hoor er gewoon bij''.....en ik ga mijn vriendin's wens gewoon zo goed als ik kan uitvoeren.
Verder weet ik niet zo goed wat ik moet vertellen, we hadden er gisteren allemaal eigenlijk rekening mee gehouden dat ze de nacht niet zou overleven, en om dan vandaag zo'n omslag mee te maken, dat is werkelijk bizar, maar tegelijkertijd ben ik blij en dankbaar voor elke dag die ik nog met haar mee mag maken. Zonder dat ze daarvoor moet lijden, dat vooropgesteld
Vanmorgen werd ik gebeld en op mijn gsm zag ik het nummer van mijn vriendin, ik kon het niet geloven....ik nam op en ze belde me echt zelf, ze was heel zwak en bijna niet verstaanbaar, maar ze wilde me even horen, de schat
Ik ben in begin van de avond weer naar het ziekenhuis gereisd (tis 1,5 uur) omdat het anders te druk voor haar zou zijn i.v.m. ander bezoek. Mijn vriend was ook mee.
Daar aangekomen zag ik haar liggen, alert, wakker, en ze kon weer praten ik wist niet hoe ik het had. Ze vertelde me dat ze zelf vanmorgen te horen had gekregen dat ze nu officieel opgegeven is, chemo komt er niet. De sonde is ook verwijderd, ze had er last en pijn van. Vandaag heeft ze wel een beetje gegeten. Ze was wel redelijk geel qua huid, geen goed teken.
Ik zei dat ze zo compleet anders was dan gisteren, maar ze zei zelf ook dat het helemaal niet goed is. Ze had ondanks de morfinepomp nog redelijk veel pijn.
Ze wilde met mij en haar vriend de muziek uitzoeken voor de uitvaart dus dat hebben we gedaan....hartverscheurend. Ze gaf aan nog niet klaar te zijn voor de dood, ze kan het nu nog niet accepteren en aan opgeven ''doet ze niet'' volgens eigen zeggen....wat een kanjer is het toch.
Wel vroeg ze me of ik met haar samen een urn uit wil zoeken en kleding die ze moet dragen. Ook wil ze dingen uit gaan zoeken over particuliere euthanasie...ze zei dat ze zelf de touwtjes in handen wil houden en dat, wanneer ze er klaar voor is, ze zelf wil bepalen wanneer ze gaat
God, wat voel je je machteloos als je zulke dingen hoort uit de mond van je vriendin, dat ze bezig is met het regelen van haar eigen uitvaart, terwijl ze nog naast je ligt
Ze gaf verder aan dat ze me elke dag wil zien, dus ik ga ook morgen weer, ze is bang voor de dood en wil daar nog met mij over praten. Ik heb ook tegen haar, haar vriend en haar schoonfamilie gezegd dat ik me absoluut niet op wil dringen en dat ik het ook begrijp als ze willen dat ik niet kom. Maar dat willen ze niet, ze willen allemaal dat ik kom, want ''ik hoor er gewoon bij''.....en ik ga mijn vriendin's wens gewoon zo goed als ik kan uitvoeren.
Verder weet ik niet zo goed wat ik moet vertellen, we hadden er gisteren allemaal eigenlijk rekening mee gehouden dat ze de nacht niet zou overleven, en om dan vandaag zo'n omslag mee te maken, dat is werkelijk bizar, maar tegelijkertijd ben ik blij en dankbaar voor elke dag die ik nog met haar mee mag maken. Zonder dat ze daarvoor moet lijden, dat vooropgesteld
zaterdag 16 juli 2011 om 23:56
zondag 17 juli 2011 om 00:18
Kaatje,ik heb in januari 2011 mijn allerbeste vriendin verloren aan longkanker. Wij waren 37 jaar vriendinnen van elkaar.
Zoals jij het doet doe je het heel goed. Ik was ook zoveel mogelijk bij haar. Zij heeft tenslotte euthanasie gehad,want ook zij wou zelf de touwtjes in handen hebben.
Meid,volg je gevoel en handel daar ook naar.
Mijn man is het jaar daarvoor in November plotseling overleden. Dus dat was heel heftig er zat maar 2 maanden tussen.
Toch ben ik na de crematie van mijn man zoveel mogelijk bij haar geweest en wij hebben nog heel veel met elkaar gepraat en samen doorgebracht.
Ook ik heb tegen haar familie gezegd dat ik me niet wou opdringen,maar zij vonden het heel fijn dat ik er was.
Mijn vriendin wou zelf ook dat ik overal bij zou zijn.
Ik wens je heel veel sterkte en als je haar nog iets wilt vragen doe het. Hou haar vast en huil,maar lach ook samen over dingen die jullie samen hebben beleefd met elkaar.
Sterkte.
Zoals jij het doet doe je het heel goed. Ik was ook zoveel mogelijk bij haar. Zij heeft tenslotte euthanasie gehad,want ook zij wou zelf de touwtjes in handen hebben.
Meid,volg je gevoel en handel daar ook naar.
Mijn man is het jaar daarvoor in November plotseling overleden. Dus dat was heel heftig er zat maar 2 maanden tussen.
Toch ben ik na de crematie van mijn man zoveel mogelijk bij haar geweest en wij hebben nog heel veel met elkaar gepraat en samen doorgebracht.
Ook ik heb tegen haar familie gezegd dat ik me niet wou opdringen,maar zij vonden het heel fijn dat ik er was.
Mijn vriendin wou zelf ook dat ik overal bij zou zijn.
Ik wens je heel veel sterkte en als je haar nog iets wilt vragen doe het. Hou haar vast en huil,maar lach ook samen over dingen die jullie samen hebben beleefd met elkaar.
Sterkte.
zondag 17 juli 2011 om 00:32
Weet je Kaatje: verdriet heeft heel veel gezichten.
Iedereen gaat er op een andere manier mee om en bij iedereen heeft het een ander gezicht.
Sommige mensen rouwen in stilte, alleen op hun kamer als niemand de tranen kan zien.
Anderen zoeken openlijk de liefde van hun vrienden en familie.
Weer een ander stopt het weg in een doosje en opent dat doosje pas na jaren.
Er is geen juiste manier of richtlijn om met verlies en verdriet om te gaan. Doe gewoon wat goed voelt voor jou, steun je vriendin en weer er voor haar.
En het is nooit eerlijk, je mag ook best boos zijn hoor.
Ben ik ook vaak geweest toen mijn vader overleden was. Boosheid is ook een vorm van verdriet.
Heel veel sterkte en knuffels voor jou en je vriendin
Iedereen gaat er op een andere manier mee om en bij iedereen heeft het een ander gezicht.
Sommige mensen rouwen in stilte, alleen op hun kamer als niemand de tranen kan zien.
Anderen zoeken openlijk de liefde van hun vrienden en familie.
Weer een ander stopt het weg in een doosje en opent dat doosje pas na jaren.
Er is geen juiste manier of richtlijn om met verlies en verdriet om te gaan. Doe gewoon wat goed voelt voor jou, steun je vriendin en weer er voor haar.
En het is nooit eerlijk, je mag ook best boos zijn hoor.
Ben ik ook vaak geweest toen mijn vader overleden was. Boosheid is ook een vorm van verdriet.
Heel veel sterkte en knuffels voor jou en je vriendin
zondag 17 juli 2011 om 07:52
Kaatje wat vreselijk dat jij je goede vriendin gaat verliezen en om te zien wat ze allemaal door moet maken.
En onbegrijpelijk de reactie van haar ouders, slechts 10 minuten bij haar in het ziekenhuis terwijl ze afscheid van het leven moet nemen en zo ontzettend ziek is.
Gelukkig heeft ze zo´n ontzettende goede vriendin als jij. En dat blijkt wel omdat ze je heeft gevraagd met het regelen van dingen met betrekking tot haar uitvaart. Ze hecht zo te horen heel erg veel waarde aan jullie vriendschap. Ze heeft je nodig, laat je dit weten en jij bent er voor haar. Ondanks dat je het moeilijk vindt om haar zo te zien, ondanks de afstand en ondanks dat jij je misschien teveel voelt ten opzichte van familie.
Ik denk dat het voor haar familie juist fijn is dat je er voor haar bent. Ze geeft namelijk aan dit ook zelf te willen. Dan is het voor hun denk ik alleen maar fijn dat er mensen zijn die er alles voor over hebben om er voor haar te zijn.
Ondanks dat ze misschien nog heel kort te leven heeft hoop ik dat jullie nog mooie, intieme en waardevolle momenten met elkaar mogen delen.
Heel veel sterkte.....
En onbegrijpelijk de reactie van haar ouders, slechts 10 minuten bij haar in het ziekenhuis terwijl ze afscheid van het leven moet nemen en zo ontzettend ziek is.
Gelukkig heeft ze zo´n ontzettende goede vriendin als jij. En dat blijkt wel omdat ze je heeft gevraagd met het regelen van dingen met betrekking tot haar uitvaart. Ze hecht zo te horen heel erg veel waarde aan jullie vriendschap. Ze heeft je nodig, laat je dit weten en jij bent er voor haar. Ondanks dat je het moeilijk vindt om haar zo te zien, ondanks de afstand en ondanks dat jij je misschien teveel voelt ten opzichte van familie.
Ik denk dat het voor haar familie juist fijn is dat je er voor haar bent. Ze geeft namelijk aan dit ook zelf te willen. Dan is het voor hun denk ik alleen maar fijn dat er mensen zijn die er alles voor over hebben om er voor haar te zijn.
Ondanks dat ze misschien nog heel kort te leven heeft hoop ik dat jullie nog mooie, intieme en waardevolle momenten met elkaar mogen delen.
Heel veel sterkte.....
zondag 17 juli 2011 om 08:36
Jeetje Kaatje, ik heb net je hele topic doorgelezen, wat ontzettend heftig dat het opeens zo snel gaat Blijf zelf sterk en zeg haar alles wat je haar nog zeggen wilt! De reactie van haar ouders vind ik onbegrijpelijk, 10 minuten komen en dan ook nog omdat vriend daar op aan had gedrongen. Niet te geloven. Kaatje, ik wou dat ik meer voor je kon doen maar ik kan je alleen maar een hele dikke virtuele knuffel geven
(Iranian version)
