Relaties
alle pijlers
Passende invulling van de relatie?
zaterdag 16 juli 2011 om 19:58
Lieve allemaal,
Zou het fijn vinden als jullie me verder zouden kunnen/willen helpen.
Sinds 3 jaar heb ik (weduwe/2 kinderen) een relatie met mijn lieve vriend (gescheiden/2 kinderen). Vanwege de leeftijd van de kinderen (pubers tussen 14 en 19 jaar) hadden we besloten nog niet te gaan samenwonen. Prima, want ze zijn nu op een leeftijd dat er nogal wat bij komt kijken om een en ander in elkaar te laten passen. Zeker omdat ze nogal van elkaar verschillen ben je zo een aantal jaren verder om een huishouden te vormen, terwijl ze dan al zowat de deur uit zijn. Je hoort maar al te vaak dat de relatie er onder kan gaan lijden en dat willen we niet, vandaar.
Maar omdat mijn vriend de kinderen maar een aantal keren per week ziet (3 x per week eten ze bij hem/2 overnachtingen per week) wil hij die tijd graag met zijn "eigen" kids doorbrengen. Ook vanwege het feit dat ze uithuiziger worden en hij ze nog minder gaat zien.
Maar daar dit de kneep, want voor onze relatie betekent dit dat hij zijn tijd in hokjes verdeeld: tijd met zijn kinderen, tijd voor zijn huishouden/tuin, tijd voor mij. Ik heb hem voorgesteld om mij tegemoet te komen door bijvoorbeeld toch 2x per maand eens boodschappen te doen en samen te koken als zijn kids er zijn, of dat hij mij in het weekend eens belt, gewoon om langs te komen of om samen de tuin te doen of zo, maar dat gebeurd niet. Als hij zijn huishouden doet en kids heeft, hoor ik daar niet bij en dat doet heel erg veel pijn. Ik vind dat ik er ook bij hoor en de kans moet krijgen om contact met zijn kids te hebben en soort of een band met hem op te bouwen. Hij heeft bij mij toch ook contact met mijn kinderen?
Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Lieve groeten,
Zou het fijn vinden als jullie me verder zouden kunnen/willen helpen.
Sinds 3 jaar heb ik (weduwe/2 kinderen) een relatie met mijn lieve vriend (gescheiden/2 kinderen). Vanwege de leeftijd van de kinderen (pubers tussen 14 en 19 jaar) hadden we besloten nog niet te gaan samenwonen. Prima, want ze zijn nu op een leeftijd dat er nogal wat bij komt kijken om een en ander in elkaar te laten passen. Zeker omdat ze nogal van elkaar verschillen ben je zo een aantal jaren verder om een huishouden te vormen, terwijl ze dan al zowat de deur uit zijn. Je hoort maar al te vaak dat de relatie er onder kan gaan lijden en dat willen we niet, vandaar.
Maar omdat mijn vriend de kinderen maar een aantal keren per week ziet (3 x per week eten ze bij hem/2 overnachtingen per week) wil hij die tijd graag met zijn "eigen" kids doorbrengen. Ook vanwege het feit dat ze uithuiziger worden en hij ze nog minder gaat zien.
Maar daar dit de kneep, want voor onze relatie betekent dit dat hij zijn tijd in hokjes verdeeld: tijd met zijn kinderen, tijd voor zijn huishouden/tuin, tijd voor mij. Ik heb hem voorgesteld om mij tegemoet te komen door bijvoorbeeld toch 2x per maand eens boodschappen te doen en samen te koken als zijn kids er zijn, of dat hij mij in het weekend eens belt, gewoon om langs te komen of om samen de tuin te doen of zo, maar dat gebeurd niet. Als hij zijn huishouden doet en kids heeft, hoor ik daar niet bij en dat doet heel erg veel pijn. Ik vind dat ik er ook bij hoor en de kans moet krijgen om contact met zijn kids te hebben en soort of een band met hem op te bouwen. Hij heeft bij mij toch ook contact met mijn kinderen?
Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Lieve groeten,
zaterdag 16 juli 2011 om 21:10
Tja, ik snap dat jij het jammer vindt, maar van hem en zijn kinderen begrijp ik het ook heel goed. Eigenlijk vind ik het heel goed dat hij veel quality time met zijn eigen kinderen wil inplannen nu ze nog thuiswonen. Ik krijg de impressie dat de scheiding niet makkelijk is geweest en dat maakt het te belangrijker dat zijn kinderen maximaal met hun vader samen tijd kunnen besteden.
En wellicht zitten zijn kinderen er ook niet op te wachten dat er een vriendin bij is. Dat maakt het toch altijd anders. Jullie hebben het uitzicht op jullie hele leven samen, en de kinderen wonen nog maar een paar jaar thuis. Probeer ze hun privetijd met hun vader te gunnen.
En wellicht zitten zijn kinderen er ook niet op te wachten dat er een vriendin bij is. Dat maakt het toch altijd anders. Jullie hebben het uitzicht op jullie hele leven samen, en de kinderen wonen nog maar een paar jaar thuis. Probeer ze hun privetijd met hun vader te gunnen.
zaterdag 16 juli 2011 om 21:16
quote:meds schreef op 16 juli 2011 @ 21:09:
ik denk dat hij zijn prioriteiten op orde heeft. Jij maakt er een drama van, maar ik neem aan dat jij jouw kinderen ook boven je verkering steltis wel een beetje overdreven he, de beste man heeft co-ouderschap, het is niet dat hij zijn kinderen 1 weekend in de 2 weken ziet. Het lijkt mij ook gezond als ze kennis maken met de vriendin van vader. Ook dat hoort bij het leven en het zijn pubers, dus niet al te klein meer. Ze heeft het over 2 (!) avonden in de maand!
ik denk dat hij zijn prioriteiten op orde heeft. Jij maakt er een drama van, maar ik neem aan dat jij jouw kinderen ook boven je verkering steltis wel een beetje overdreven he, de beste man heeft co-ouderschap, het is niet dat hij zijn kinderen 1 weekend in de 2 weken ziet. Het lijkt mij ook gezond als ze kennis maken met de vriendin van vader. Ook dat hoort bij het leven en het zijn pubers, dus niet al te klein meer. Ze heeft het over 2 (!) avonden in de maand!
zaterdag 16 juli 2011 om 22:02
Het lijkt er op dat ik de invulling van de relatie voorlopig zal moeten nemen zoals die nu is.
Waar ik het erg moeilijk mee heb is dat deze complete invulling voor het overgrote deel door mijn vriend bepaald is/wordt.
Na vele gesprekken zit daar geen opening in om ook aan mijn wensen/behoeften tegemoet te komen en dan bedoel ik het totaalplaatje, rekeninghoudend met zijn kinderen.
En dan moet ik soms denken aan alle mensen met een nieuwe relatie die zonder problemen wel of niet samenwonend hun levens in elkaar willen/kunnen laten vloeien. Zoals het bij ons gaat, doet het me zo'n pijn.
Op dit moment probeer ik mijn tijd en aandacht steeds meer aan andere dingen te geven, zodat alle tijd gevuld is en ik afgeleid wordt van mijn gevoel dat ik meer tijd met mijn vriend wil delen.
Ik voel me vaak eenzaam.
Waar ik het erg moeilijk mee heb is dat deze complete invulling voor het overgrote deel door mijn vriend bepaald is/wordt.
Na vele gesprekken zit daar geen opening in om ook aan mijn wensen/behoeften tegemoet te komen en dan bedoel ik het totaalplaatje, rekeninghoudend met zijn kinderen.
En dan moet ik soms denken aan alle mensen met een nieuwe relatie die zonder problemen wel of niet samenwonend hun levens in elkaar willen/kunnen laten vloeien. Zoals het bij ons gaat, doet het me zo'n pijn.
Op dit moment probeer ik mijn tijd en aandacht steeds meer aan andere dingen te geven, zodat alle tijd gevuld is en ik afgeleid wordt van mijn gevoel dat ik meer tijd met mijn vriend wil delen.
Ik voel me vaak eenzaam.
zaterdag 16 juli 2011 om 22:21
quote:aardbei63 schreef op 16 juli 2011 @ 22:02:
Het lijkt er op dat ik de invulling van de relatie voorlopig zal moeten nemen zoals die nu is.
Als ik je verhaal zo lees, denk ik dat ook.
Waar ik het erg moeilijk mee heb is dat deze complete invulling voor het overgrote deel door mijn vriend bepaald is/wordt.
Na vele gesprekken zit daar geen opening in.
Dat is lastig, maar ook wel duidelijk en eerlijk van hem. Je weet wel waar je (voorlopig?) aan toe bent.
En dan moet ik soms denken aan alle mensen met een nieuwe relatie die zonder problemen wel of niet samenwonend hun levens in elkaar willen/kunnen laten vloeien. Zoals het bij ons gaat, doet het me zo'n pijn.
Een samengesteld gezin 'worden' gaat niet zonder slag of stoot. Er gaat al gauw een jaar of vier, vijf overheen eer iedereen z'n plek heeft gevonden in die nieuwe setting. Juist omdat de kinderen van jouw vriend steeds meer richting volwassenheid gaan, wil je vriend nu misschien die laatste periode het voor hen zo veilig/rustig mogelijk maken?
Op dit moment probeer ik mijn tijd en aandacht steeds meer aan andere dingen te geven, zodat alle tijd gevuld is en ik afgeleid wordt van mijn gevoel dat ik meer tijd met mijn vriend wil delen.
Ik voel me vaak eenzaam.Begrijpelijk. Het lastige in dezen is dat jij andere verwachtingen t.a.v. zijn kinderen hebt dan hij. Als ik het zo lees, vind ik wel dat hij jou ergens ietsje tegemoet zou kunnen komen. Je vertelt dat je zijn kinderen wel ziet met verjaardagen. Dat is leuk, maar ze slechts met verjaardagen zien, is m.i. wel erg weinig.
Werkt hij veel? Meer uren dan jij, waardoor zijn schema al snel vol zit?
Het lijkt er op dat ik de invulling van de relatie voorlopig zal moeten nemen zoals die nu is.
Als ik je verhaal zo lees, denk ik dat ook.
Waar ik het erg moeilijk mee heb is dat deze complete invulling voor het overgrote deel door mijn vriend bepaald is/wordt.
Na vele gesprekken zit daar geen opening in.
Dat is lastig, maar ook wel duidelijk en eerlijk van hem. Je weet wel waar je (voorlopig?) aan toe bent.
En dan moet ik soms denken aan alle mensen met een nieuwe relatie die zonder problemen wel of niet samenwonend hun levens in elkaar willen/kunnen laten vloeien. Zoals het bij ons gaat, doet het me zo'n pijn.
Een samengesteld gezin 'worden' gaat niet zonder slag of stoot. Er gaat al gauw een jaar of vier, vijf overheen eer iedereen z'n plek heeft gevonden in die nieuwe setting. Juist omdat de kinderen van jouw vriend steeds meer richting volwassenheid gaan, wil je vriend nu misschien die laatste periode het voor hen zo veilig/rustig mogelijk maken?
Op dit moment probeer ik mijn tijd en aandacht steeds meer aan andere dingen te geven, zodat alle tijd gevuld is en ik afgeleid wordt van mijn gevoel dat ik meer tijd met mijn vriend wil delen.
Ik voel me vaak eenzaam.Begrijpelijk. Het lastige in dezen is dat jij andere verwachtingen t.a.v. zijn kinderen hebt dan hij. Als ik het zo lees, vind ik wel dat hij jou ergens ietsje tegemoet zou kunnen komen. Je vertelt dat je zijn kinderen wel ziet met verjaardagen. Dat is leuk, maar ze slechts met verjaardagen zien, is m.i. wel erg weinig.
Werkt hij veel? Meer uren dan jij, waardoor zijn schema al snel vol zit?
zaterdag 16 juli 2011 om 22:34
quote:aardbei63 schreef op 16 juli 2011 @ 22:02:
Het lijkt er op dat ik de invulling van de relatie voorlopig zal moeten nemen zoals die nu is.
Waar ik het erg moeilijk mee heb is dat deze complete invulling voor het overgrote deel door mijn vriend bepaald is/wordt.
Na vele gesprekken zit daar geen opening in om ook aan mijn wensen/behoeften tegemoet te komen en dan bedoel ik het totaalplaatje, rekeninghoudend met zijn kinderen.
En dan moet ik soms denken aan alle mensen met een nieuwe relatie die zonder problemen wel of niet samenwonend hun levens in elkaar willen/kunnen laten vloeien. Zoals het bij ons gaat, doet het me zo'n pijn.
Op dit moment probeer ik mijn tijd en aandacht steeds meer aan andere dingen te geven, zodat alle tijd gevuld is en ik afgeleid wordt van mijn gevoel dat ik meer tijd met mijn vriend wil delen.
Ik voel me vaak eenzaam.Kan me voorstellen dat je wilt dat er, na 3 jaar, ook met jou een beetje rekening wordt gehouden. Meer dan prima dat hij zich zo goed met zijn kinderen bezighoudt, hij zit ook, vrijwillig neem ik aan, in een relatie. Dan mag je toch wel verwachten dat je een beetje rekening met elkaar houdt.
Het lijkt er op dat ik de invulling van de relatie voorlopig zal moeten nemen zoals die nu is.
Waar ik het erg moeilijk mee heb is dat deze complete invulling voor het overgrote deel door mijn vriend bepaald is/wordt.
Na vele gesprekken zit daar geen opening in om ook aan mijn wensen/behoeften tegemoet te komen en dan bedoel ik het totaalplaatje, rekeninghoudend met zijn kinderen.
En dan moet ik soms denken aan alle mensen met een nieuwe relatie die zonder problemen wel of niet samenwonend hun levens in elkaar willen/kunnen laten vloeien. Zoals het bij ons gaat, doet het me zo'n pijn.
Op dit moment probeer ik mijn tijd en aandacht steeds meer aan andere dingen te geven, zodat alle tijd gevuld is en ik afgeleid wordt van mijn gevoel dat ik meer tijd met mijn vriend wil delen.
Ik voel me vaak eenzaam.Kan me voorstellen dat je wilt dat er, na 3 jaar, ook met jou een beetje rekening wordt gehouden. Meer dan prima dat hij zich zo goed met zijn kinderen bezighoudt, hij zit ook, vrijwillig neem ik aan, in een relatie. Dan mag je toch wel verwachten dat je een beetje rekening met elkaar houdt.
zondag 17 juli 2011 om 16:53
quote:RosesAreRed schreef op 16 juli 2011 @ 22:21:
[...]
Werkt hij veel? Meer uren dan jij, waardoor zijn schema al snel vol zit?
Hij heeft een full-time baan van 36 uur, sport 1 a 2x per week, het weekend is voor zijn huishouden (er wordt nooit iets leuks gedaan op zondag, zelfs incidenteel hooguit 2x per jaar), zijn administratie en andere dingetjes die hij wil doen.
Heb het idee dat hij wel een relatie wil, maar alleen in de tijd die hij vrij heeft, maar als we daarover praten moet ik dat anders zien. De praktijk laat dit wel zien.
[...]
Werkt hij veel? Meer uren dan jij, waardoor zijn schema al snel vol zit?
Hij heeft een full-time baan van 36 uur, sport 1 a 2x per week, het weekend is voor zijn huishouden (er wordt nooit iets leuks gedaan op zondag, zelfs incidenteel hooguit 2x per jaar), zijn administratie en andere dingetjes die hij wil doen.
Heb het idee dat hij wel een relatie wil, maar alleen in de tijd die hij vrij heeft, maar als we daarover praten moet ik dat anders zien. De praktijk laat dit wel zien.
zondag 17 juli 2011 om 17:29
Het plan is om samen te gaan wonen als de kinderen de deur uit zijn en dan denkt mijn vriend dat dat ongeveer een jaar of twee zal zijn, maar het ziet er naar uit dat de kinderen thuis blijven wonen als ze verder gaan leren en dan duurt het nog een jaar of 6.
Aangezien ik toe ben aan een complete relatie is dit een onzeker vooruitzicht, qua tijdsbestek dan, want in het weekend voel ik me op dit moment single. Ik wil of een relatie of zoals het nu gaat wil ik regelmatig uit, want alle weekenden alleen thuis zitten (kids gaan langzaam ook hun weg) vind ik niet meer acceptabel. Het is een raar idee om regelmatig in het weekend zonder partner op pad te moeten. Mijn vriend vindt dat ook een raar idee, maar iets veranderen aan de situatie (betere qualitytime met de kids en tegemoetkoming aan onze relatie) zit er niet in. Het is een lieverd, maar wel vrij star.
Aangezien ik toe ben aan een complete relatie is dit een onzeker vooruitzicht, qua tijdsbestek dan, want in het weekend voel ik me op dit moment single. Ik wil of een relatie of zoals het nu gaat wil ik regelmatig uit, want alle weekenden alleen thuis zitten (kids gaan langzaam ook hun weg) vind ik niet meer acceptabel. Het is een raar idee om regelmatig in het weekend zonder partner op pad te moeten. Mijn vriend vindt dat ook een raar idee, maar iets veranderen aan de situatie (betere qualitytime met de kids en tegemoetkoming aan onze relatie) zit er niet in. Het is een lieverd, maar wel vrij star.
zondag 17 juli 2011 om 19:15
Zolang jij de situatie accepteert zoals hij is, is er geen reden voor hem deze te veranderen. Als je daadwerkelijk het gevoel hebt dat hij in zijn eentje voor jullie samen bepaalt dan zul je daar zelf iets mee moeten.
Of je accepteert dat het is zoals het is en blijft geduldig wachten tot hij iets aan de situatie verandert. Of je gaat zelf andere keuzes maken en accepteert dat dan de uitkomst misschien niet is wat je zou willen, samenzijn.
Mijn relatie zou het niet zijn op deze manier, het is geven en nemen.
Of je accepteert dat het is zoals het is en blijft geduldig wachten tot hij iets aan de situatie verandert. Of je gaat zelf andere keuzes maken en accepteert dat dan de uitkomst misschien niet is wat je zou willen, samenzijn.
Mijn relatie zou het niet zijn op deze manier, het is geven en nemen.
zondag 17 juli 2011 om 20:40
Dit wil ik ook niet meer, daarom wilde ik graag weten hoe anderen er over dachten. Het is zo moeilijk. Je geeft heel erg veel om iemand en als je samen bent voelt alles super goed, maar de vorm waarin klopt voor een van de twee voor geen meter.
Wat gooi je dan weg als je beslist er mee te stoppen? Lastig om los te moeten komen van iemand waar je van houd.
Het is inderdaad het beste om in de "single"-tijd leuke dingen buiten de deur te gaan ondernemen en dat ook werkelijk te doen. Ben er eigenlijk wel van overtuigd dat dat het beste is, wil ik hier niet onderdoor gaan. Mijn vriend vindt dit niet leuk, maar gaat er blijkbaar vanuit dat ik op die manier met de situatie om kan gaan, dan kan hij het houden zoals het is tot we kunnen gaan samenwonen. Heb hem verteld dat ik dit doe om hem eea op n rustige manier te veranderen, maar diep in mijn hart weet ik eigenlijk dat dit nooit zal gebeuren.
Ben benieuwd wat de toekomst brengt.
Wat gooi je dan weg als je beslist er mee te stoppen? Lastig om los te moeten komen van iemand waar je van houd.
Het is inderdaad het beste om in de "single"-tijd leuke dingen buiten de deur te gaan ondernemen en dat ook werkelijk te doen. Ben er eigenlijk wel van overtuigd dat dat het beste is, wil ik hier niet onderdoor gaan. Mijn vriend vindt dit niet leuk, maar gaat er blijkbaar vanuit dat ik op die manier met de situatie om kan gaan, dan kan hij het houden zoals het is tot we kunnen gaan samenwonen. Heb hem verteld dat ik dit doe om hem eea op n rustige manier te veranderen, maar diep in mijn hart weet ik eigenlijk dat dit nooit zal gebeuren.
Ben benieuwd wat de toekomst brengt.
zondag 17 juli 2011 om 20:56
Aardbei, ik kan me heel goed voorstellen dat je niet blij bent met deze situatie. Ik vind het ook helemaal niet raar dat jij zijn kinderen graag wat beter wilt leren kennen. Sommigen zijn het daar blijbkaar niet mee eens, maar als hij nú niet wil dat jij met hem én zijn kinderen dingen doet, waarom zou hij dat dan over 2 of 5 jaar wel willen? En als jullie op een gegeven moment wél samen gaan wonen, lijkt het me voor de kinderen juist veel raarder als jij er dan ineens wel altijd bent terwijl ze jou dus ook amper kennen.quote:Heb het idee dat hij wel een relatie wil, maar alleen in de tijd die hij vrij heeft, maar als we daarover praten moet ik dat anders zien. De praktijk laat dit wel zien.Hoe moet je het dan zien volgens hem? Ik denk namelijk dat hier wel de crux van jouw nare gevoel zit en alles wat je schrijft geeft mij precies het gevoel dat je hier beschrijft. Je zult zelf moeten besluiten of je zo hiermee door wil gaan of dat je het niet meer accepteert.
zondag 17 juli 2011 om 21:06
Nou Aardbei, ik vind niet dat je zeurt en ik zou ook niet blij zijn met de tijd die hij voor je over heeft. Het komt op mij over alsof het probleem niet bij zijn kinderen zit maar vooral bij zijn eigen starre houding. Hij wil alles gescheiden houden, heeft wel heel erg veel tijd nodig voor zijn eigen dingen en jij bent het sluitstuk.
Ik bedoel maar, ik heb ook een baan van 36 uur, dan kun je dus rustig op vrijdagmiddag een groot gedeelte van het huishouden doen en heb je daar echt niet de hele zondag voor nodig. Administratie idem, wie gebruikt daar nu een hele avond voor.
Het klinkt alsof ie geen enkele opoffering voor je over heeft.
Ik bedoel maar, ik heb ook een baan van 36 uur, dan kun je dus rustig op vrijdagmiddag een groot gedeelte van het huishouden doen en heb je daar echt niet de hele zondag voor nodig. Administratie idem, wie gebruikt daar nu een hele avond voor.
Het klinkt alsof ie geen enkele opoffering voor je over heeft.
maandag 18 juli 2011 om 12:24
Mijn vriend zit in therapie om blokkades weg te krijgen. Hij vindt het logisch dat ik op hem wacht en hem de tijd gunt om het op te lossen.
Hij zegt van mij te verwachten dat ik hem bel als ik in het weekend langs wil komen, maar ik wil graag dat hij mij laat zien dat hij mij bij zich wil, ook met de kinderen en mij belt als zijn gevoel zegt dat hij vindt dat ik erbij hoor, maar dan lijkt het alsof de schrik hem om het lijf vliegt en is hij erg stil.
Ik geef hem nog even de tijd (half jaar tot jaar). Heb besloten om ondertussen mijn eigen leven op te pakken en 's zaterdags lekker uit te gaan.
Weet niet waar ik moet beginnen, want al mijn vriendinnen zijn getrouwd en gaan niet zo regelmatig op zaterdagavond stappen. Misschien zijn er suggesties?
Hij zegt van mij te verwachten dat ik hem bel als ik in het weekend langs wil komen, maar ik wil graag dat hij mij laat zien dat hij mij bij zich wil, ook met de kinderen en mij belt als zijn gevoel zegt dat hij vindt dat ik erbij hoor, maar dan lijkt het alsof de schrik hem om het lijf vliegt en is hij erg stil.
Ik geef hem nog even de tijd (half jaar tot jaar). Heb besloten om ondertussen mijn eigen leven op te pakken en 's zaterdags lekker uit te gaan.
Weet niet waar ik moet beginnen, want al mijn vriendinnen zijn getrouwd en gaan niet zo regelmatig op zaterdagavond stappen. Misschien zijn er suggesties?
maandag 18 juli 2011 om 17:33
Aarbei,
Als je het zo vertelt, lijkt er wel meer aan de hand. Het is natuurlijk heel jammer dat het vooral bij jou vandaan moet komen. Dit lijkt mij geen goed teken.
Ik denk dat Kastanjez gelijkt heeft als zij zegt dat je stiefkinderen (dat worden het
jou moeten leren kennen.
Ik zelf ben wel gaan samenwonen met tieners van ons beiden. We hebben samen vooraf veel gelezen over stiefgezinnen. En onderling hele heldere afspraken gemaakt en ook met de kinderen.
Verwacht je echt verandering in het komende (half) jaar ?
Dat is waarschijnlijk wat je hoopt, maar is het ook realistisch ?
Heb je met hem erover gesproken ?
Als je het zo vertelt, lijkt er wel meer aan de hand. Het is natuurlijk heel jammer dat het vooral bij jou vandaan moet komen. Dit lijkt mij geen goed teken.
Ik denk dat Kastanjez gelijkt heeft als zij zegt dat je stiefkinderen (dat worden het
jou moeten leren kennen.Ik zelf ben wel gaan samenwonen met tieners van ons beiden. We hebben samen vooraf veel gelezen over stiefgezinnen. En onderling hele heldere afspraken gemaakt en ook met de kinderen.
Verwacht je echt verandering in het komende (half) jaar ?
Dat is waarschijnlijk wat je hoopt, maar is het ook realistisch ?
Heb je met hem erover gesproken ?
Gisteren stond ik aan de rand van de afgrond. Vandaag ben ik een stapje verder.
maandag 18 juli 2011 om 20:55
Ik zou niet uitgaan als je niemand hebt om mee te gaan, ik zou eerder bij clubjes gaan: boekenclub, sportclub, dansclub, artistieke club. Zo ontmoet je ook weer nieuwe mensen.
Ik zou ook niet gaan afwachten, maar gewoon eens tegen hem zeggen dat je een avondje niet kan. Dan weet hij ook dat jij niet op hem zit te wachten. En dat hij van jou verwacht dat jij geduldig met hem bent, is pech voor hem.
Bah, hij klinkt als mijn ex-zwager die was ook zo 'anal'. Weet het Nederlandse woord er niet voor, maar je weet wel: strikte schema's, altijd bezig met nutteloze hobby's, bad temper, te schoon (altijd schoonmaken, iedereen moet schoenen uit etc) en hij had altijd gelijk!
Ik zou ook niet gaan afwachten, maar gewoon eens tegen hem zeggen dat je een avondje niet kan. Dan weet hij ook dat jij niet op hem zit te wachten. En dat hij van jou verwacht dat jij geduldig met hem bent, is pech voor hem.
Bah, hij klinkt als mijn ex-zwager die was ook zo 'anal'. Weet het Nederlandse woord er niet voor, maar je weet wel: strikte schema's, altijd bezig met nutteloze hobby's, bad temper, te schoon (altijd schoonmaken, iedereen moet schoenen uit etc) en hij had altijd gelijk!
dinsdag 19 juli 2011 om 23:11
Merk dat hij afstand aan het nemen is van me: in gezelschap gaat hij van me weg staan en zegt dan dat we individuen zijn en dat het niet zo klef hoeft. Zo neemt hij alle tijd voor zichzelf en komt voortaan ruim een half uur later naar me toe dan gebruikelijk.
Verder juicht hij het toe als ik een avondje weg zou gaan. Echt uitgaan zou ik toch nooit doen zegt hij. Voelt voor mij alsof hij het prettig vindt dat ik afleiding heb, want dan kan hij zijn gang blijven gaan.
Kan alleen niet van hem loskomen en wil niet dat hij van me weggaat. Na alles wil ik hem zelf de bons kunnen geven als ik er sterk genoeg voor ben. Dat is denk ik het hele punt. Eerst mijn leven op rit met hem en dan het laatste stukje verbreken.
Verder juicht hij het toe als ik een avondje weg zou gaan. Echt uitgaan zou ik toch nooit doen zegt hij. Voelt voor mij alsof hij het prettig vindt dat ik afleiding heb, want dan kan hij zijn gang blijven gaan.
Kan alleen niet van hem loskomen en wil niet dat hij van me weggaat. Na alles wil ik hem zelf de bons kunnen geven als ik er sterk genoeg voor ben. Dat is denk ik het hele punt. Eerst mijn leven op rit met hem en dan het laatste stukje verbreken.
woensdag 20 juli 2011 om 08:48
TO, het is mij niet helemaal duidelijk wat je nu precies dwarszit, omdat ik verschillende dingen lees in je posts. Gaat het erom dat je meer tijd met je vriend wilt doorbrengen, ook af en toe op dagen dat hij zijn kinderen heeft? Of: gaat het erom dat jij ook een kans wilt krijgen om in ieder geval iets met die kinderen op te bouwen? En dan rekening houdend met het feit dat ze nog loyaal zijn aan hun moeder en dat het altijd moeilijk is blabla... snap je? Ik begrijp nu niet helemaal wat nu precies je punt is en of het om tijd met je vriend of om tijd met zijn kinderen gaat.
woensdag 20 juli 2011 om 19:49
Ik bedoel allebei: een relatievorm die niet in hokjes verdeeld is, waardoor ik me niet langer meer als sluitstuk voel. Daardoor kan er een relatie zijn waarbij mijn vriend en ik dan meer samen delen, ik ook met zijn kinderen iets op kan bouwen en samen met elkaars kinderen met elkaar kunnen omgaan. Op dit moment is heeft hij alleen met mijn kinderen contact, maar ik niet met de zijne en is er alleen tijd voor me op vaste tijdstippen. (en dat is maar een paar keer per week een klein aantal uurtjes)
woensdag 20 juli 2011 om 20:40
Enerzijds wil je dus je vriend wel houden omdat het fijn is om een vriend te hebben en iets wil opbouwen. Anderzijds is dit op deze wijze niet helemaal wat je zoekt en (als je sterk genoeg zou zijn) het zou willen beëindigen.
Ik zou me in ieder geval niet zo laten behandelen. Je mag toch aan anderen laten zien dat je het fijn vindt om bij elkaar te zijn ? Is dat zo'n blokkade waarvoor je vriend in therapie zit ?
Heeft hij gelijk dat je niet uit zou willen gaan ?
Ik denk dat je je relatie nu al zou moeten heroverwegen. Ook ben je daar eigenlijk nog niet aan toe.
Ik zou me in ieder geval niet zo laten behandelen. Je mag toch aan anderen laten zien dat je het fijn vindt om bij elkaar te zijn ? Is dat zo'n blokkade waarvoor je vriend in therapie zit ?
Heeft hij gelijk dat je niet uit zou willen gaan ?
Ik denk dat je je relatie nu al zou moeten heroverwegen. Ook ben je daar eigenlijk nog niet aan toe.
Gisteren stond ik aan de rand van de afgrond. Vandaag ben ik een stapje verder.
woensdag 20 juli 2011 om 21:47
quote:meds schreef op 16 juli 2011 @ 21:09:
ik denk dat hij zijn prioriteiten op orde heeft. Jij maakt er een drama van, maar ik neem aan dat jij jouw kinderen ook boven je verkering steltIk neem aan dat de vriend van moeder ook gewoon contact heeft met de kinderen, waarom zou dat dan andersom ineens anders zijn?
ik denk dat hij zijn prioriteiten op orde heeft. Jij maakt er een drama van, maar ik neem aan dat jij jouw kinderen ook boven je verkering steltIk neem aan dat de vriend van moeder ook gewoon contact heeft met de kinderen, waarom zou dat dan andersom ineens anders zijn?
donderdag 21 juli 2011 om 00:28
Lieve aardbei, ik lees je topic en ik voel met je mee. Heb zelf ook een latrelatie met allebei puberkinderen en wij hebben onze tijd ook aardig apart ingedeeld. Maar bij jou is het idd. wel heel star. 2 avonden per week is niet echt heel veel en lijkt mij ook vrij weinig om elkaar echt goed te leren kennen. Begrijp ik het goed dat jullie elkaar nooit in de weekenden kunnen zien omdat hij dan zijn huishouden/administratie moet doen? Zijn er geen weekenden waarin jullie bij elkaar kunnen zijn en dat hij bijv. bij jou zijn administratie doet? Hoe doe je dat dan met verjaardagen? Zijn er geen spontane acties? Ik begrijp helemaal dat je hierdoor meer bij hem wilt zijn en ook samen met zijn kids iets wilt opbouwen, want jullie samenzijn is wel heel summier. Het kllinkt niet echt alsof hij helemaal voor jou gaat en dat jullie vanuit een samenzijn verder leven, maar eerder allebei apart je eigen leven hebben en af en toe een paar uurtjes elkaar zien. Ik denk dat je, wanneer je toch met hem verder wilt, je je verwachtingen moet bijstellen. Je zult je moeten focussen op jezelf, dat je je eigen leven hebt en je eigen invulling hiervan en dat je af en toe iets leuks met je vriend kan doen en dus geen gezamenlijke basis hebt. Vind het sneu voor je. Ik heb eigenlijk zo'n zelfde relatie, maar ik voel mij er prima bij.
donderdag 21 juli 2011 om 08:27
Heb je je vriend wel eens op de man af gevraagd waarom hij jou niet bij zijn kinderen wil? En wat dat betekent over zijn mening over jou, hoe hij jouw rol in zijn leven ziet? Hij snapt dat het jou er niet om gaat dat je er altijd bij wilt zijn, maar dat je wel de kans wilt krijgen iets met die kinderen op te bouwen. Als hij die levens op dat punt zo strikt gescheiden wilt houden (waarbij ik het des te maffer vind dat hij blijkbaar wel geregeld jouw kinderen ziet en dat leuk vindt), zou ik me serieus afvragen waar de relatie heengaat. Of vindt hij het eigenlijk ook leuker om jou zonder jouw kinderen te zien?
