Relaties
alle pijlers
boos op ongeinteresseerde schoonmoeder
maandag 18 juli 2011 om 15:16
Ik weet niet precies wat ik met dit topic wil, ik denk gewoon even mijn frustratie, kwijt.
Ik baal zo van mij schoonmoeder. Ik kan mij niet voorstellen dat een moeder/oma zo kan zijn.
Mijn vriend was 13 toen hij verlaten werd door zijn moeder. Het huwelijk liep stuk tussen zijn ouders, en zijn moeder besloot terug te gaan naar land van herkomst. Italie.
Mijn vriend bleef toen bij vader wonen die elke dag dronken was/is.
Hij had regelmatig last van verdriet/pijn en heimwee naar zijn moeder. Hij werd snel volwassen omdat hij geen steun en hulp kreeg van zijn vader.
Vanaf zijn dertiende is hij 4 keer per jaar, altijd alleen naar zijn moeder gereisd. Nooit kwam zij hem opzoeken,
Hij was ook degene die elk weekend telefonisch kontakt opnam met zijn moeder.
Nooit belde zij naar hem.
Inmiddels hebben vriend en ik 4 jaar een relatie, en hebben een zoontje van anderhalf.
Nog steeds is mijn vriend degene die altijd maar kontakt opzoekt.
Een telefoontje/ smsje vanaf haar kant kan er nooit vanaf. (Ook niet met verjaardagen, enz)
En als hij een keer vergeten was te bellen, geloof maar niet dat zij dan even zou bellen.
Toen we net een relatie kregen ben ik met hem meegegaan naar Italie. Ik heb zijn moeder ontmoet, en vond haar wel een vriendelijke vrouw..
Ik heb lange tijd gedacht dat de reden van het niet wederzijdse kontakt, armoede van mijn schoonmoeder was,
Achteraf bleek dit niet het geval. Schoonmoeder had een flink bedrag gekregen na de scheiding. Zij leeft van de rente, en werkt verder niet.
7 maanden(!!) na de geboorte van ons zoontje, is zij na veel gevraag van onze kant, naar Nederland gekomen.
Het idee om haar kleinzoon te zien kwam niet van haar kant.
Nu een jaar later, niet meer gevraagd wanneer we komen/ of wanneer zij naar ons kan komen. Ook zegt ze niet dat ze ons mist, of benieuwd is naar haar kleinzoon.
Ik heb haar een paar keer fotoboekjes van haar kleinzoon gestuurd, maar ook nooit een bedankje/ leuke reactie.
Pas geleden kreeg ik te horen van mijn vriend dat schoonmoeder naar Engeland ging omdat haar nichtje ging trouwen.
Ik werd ineens zo pissig. Ik krijg maar geen hoogte van dat mens,
Hoe kan een moeder/oma nou zo zijn? Waarom wel naar haar nichtje en niet naar haar (klein)kind?
Vriend heeft het er ook moeilijk mee, en vind het moeilijk om te zien dat een warm gezin wel kan bestaan.
Ik heb zovaak gezegt dat hij dit dan tegen haar moet zeggen, maar hij kan dit niet, omdat er een te groot afstand is om "ruzie"te maken.
Hij blijft haar elk weekend bellen. Ook had hij het erover om in het nazeisoen naar haar toe te gaan. Ik heb hier eerlijk gezegt geen zin in. Zolang zij geen intresse toont en kontakt zoekt met ons hoeft het voor mij niet.
Hij mag gaan hoor, het blijft zijn moeder.
Grrr het maakt mij zo boos en vraag ik mij steeds af waarom..
Ik baal zo van mij schoonmoeder. Ik kan mij niet voorstellen dat een moeder/oma zo kan zijn.
Mijn vriend was 13 toen hij verlaten werd door zijn moeder. Het huwelijk liep stuk tussen zijn ouders, en zijn moeder besloot terug te gaan naar land van herkomst. Italie.
Mijn vriend bleef toen bij vader wonen die elke dag dronken was/is.
Hij had regelmatig last van verdriet/pijn en heimwee naar zijn moeder. Hij werd snel volwassen omdat hij geen steun en hulp kreeg van zijn vader.
Vanaf zijn dertiende is hij 4 keer per jaar, altijd alleen naar zijn moeder gereisd. Nooit kwam zij hem opzoeken,
Hij was ook degene die elk weekend telefonisch kontakt opnam met zijn moeder.
Nooit belde zij naar hem.
Inmiddels hebben vriend en ik 4 jaar een relatie, en hebben een zoontje van anderhalf.
Nog steeds is mijn vriend degene die altijd maar kontakt opzoekt.
Een telefoontje/ smsje vanaf haar kant kan er nooit vanaf. (Ook niet met verjaardagen, enz)
En als hij een keer vergeten was te bellen, geloof maar niet dat zij dan even zou bellen.
Toen we net een relatie kregen ben ik met hem meegegaan naar Italie. Ik heb zijn moeder ontmoet, en vond haar wel een vriendelijke vrouw..
Ik heb lange tijd gedacht dat de reden van het niet wederzijdse kontakt, armoede van mijn schoonmoeder was,
Achteraf bleek dit niet het geval. Schoonmoeder had een flink bedrag gekregen na de scheiding. Zij leeft van de rente, en werkt verder niet.
7 maanden(!!) na de geboorte van ons zoontje, is zij na veel gevraag van onze kant, naar Nederland gekomen.
Het idee om haar kleinzoon te zien kwam niet van haar kant.
Nu een jaar later, niet meer gevraagd wanneer we komen/ of wanneer zij naar ons kan komen. Ook zegt ze niet dat ze ons mist, of benieuwd is naar haar kleinzoon.
Ik heb haar een paar keer fotoboekjes van haar kleinzoon gestuurd, maar ook nooit een bedankje/ leuke reactie.
Pas geleden kreeg ik te horen van mijn vriend dat schoonmoeder naar Engeland ging omdat haar nichtje ging trouwen.
Ik werd ineens zo pissig. Ik krijg maar geen hoogte van dat mens,
Hoe kan een moeder/oma nou zo zijn? Waarom wel naar haar nichtje en niet naar haar (klein)kind?
Vriend heeft het er ook moeilijk mee, en vind het moeilijk om te zien dat een warm gezin wel kan bestaan.
Ik heb zovaak gezegt dat hij dit dan tegen haar moet zeggen, maar hij kan dit niet, omdat er een te groot afstand is om "ruzie"te maken.
Hij blijft haar elk weekend bellen. Ook had hij het erover om in het nazeisoen naar haar toe te gaan. Ik heb hier eerlijk gezegt geen zin in. Zolang zij geen intresse toont en kontakt zoekt met ons hoeft het voor mij niet.
Hij mag gaan hoor, het blijft zijn moeder.
Grrr het maakt mij zo boos en vraag ik mij steeds af waarom..
maandag 18 juli 2011 om 15:24
Ja, de psyche van een mens. Blijft gissen wat hier speelt. Wel vind ik het heel erg verdrietig voor jouw vriend/haar zoon. Hij heeft dus erg zijn best gedaan om haar maar steeds te contacten. En nu hebben jullie samen een kindje en zou dit een keerpunt kunnen zijn.
Niet eens een reactie op een fotoboekje van jullie kindje.
Geen woorden voor eigenlijk.
Misschien moet je maar geen verwachtingen meer hebben en goed met je partner bespreken wat hij graag wil.
Het is en blijft zijn moeder.
Ik heb ook helemaal geen leuke schoonmoeder. Er is geen enkele belangstelling en ze vergeet zelfs de verjaardag van haar eigen zoon. Ik begrijp er niks van omdat mijn ouders zo anders waren.
Heb je zelf je ouders nog en heb je het wel eens met hen besproken ?
Niet eens een reactie op een fotoboekje van jullie kindje.
Geen woorden voor eigenlijk.
Misschien moet je maar geen verwachtingen meer hebben en goed met je partner bespreken wat hij graag wil.
Het is en blijft zijn moeder.
Ik heb ook helemaal geen leuke schoonmoeder. Er is geen enkele belangstelling en ze vergeet zelfs de verjaardag van haar eigen zoon. Ik begrijp er niks van omdat mijn ouders zo anders waren.
Heb je zelf je ouders nog en heb je het wel eens met hen besproken ?
maandag 18 juli 2011 om 15:38
Geen leuke schoonmoeder, maar gelukkig is het maar je schoonmoeder. Ik vind dat je vriend je support wel kan gebruiken. Als hij in het najaar naar zijn moeder wil, waarom ga je dan niet gewoon mee? Het lijkt me al moeilijk genoeg voor hem en dan ga jij ook nog eens dwarsliggen. Plak er nog ergens een paar leuke dagen achteraan en huppekee.
Het zou voor jou toch makkelijker moeten zijn om je erbij neer te leggen dat je schoonmoeder niet overloopt van warmte, niet naar jullie twee en niet naar je kindje? Schouders over ophalen, want haar veranderen doe je toch niet.
Het zou voor jou toch makkelijker moeten zijn om je erbij neer te leggen dat je schoonmoeder niet overloopt van warmte, niet naar jullie twee en niet naar je kindje? Schouders over ophalen, want haar veranderen doe je toch niet.
Wat eten we vanavond?
maandag 18 juli 2011 om 15:39
Inderdaad Moniekk, ik had ook gedacht dat het zou veranderen toen ons zoontje werd geboren. Het leek mij zo vanzelfsprekend dat na de bevalling zijn moeder zou komen. Maar nee hoor.
Aangeboden om de reis te betalen, maar schoonmoeder wilde nog steeds niet. Ongelofelijk. Zo pijnlijk voor mijn vriend.
Mijn vriend wil nog wel kontakt met haar houden. Het liefst wilt hij dat zij 1x in het jaar naar NL komt, en wij 1x per jaar naar haar toe.
Hij had haar pas geleden nog gevraagd, wanneer zij weer naar NL wilt komen, toen kreeg hij als antwoord; we zien het wel.
Nu wilt hij in het naseizoen naar haar toe gaan, het liefst met mij en ons zoontje.
Maar ik heb hier geen zin in. En om hem alleen met ons zoontje te laten gaan, zie ik ook niet echt zitten.
Dus waarschijnlijk gaat hij alleen.
Ik vind het soms moeilijk dat hij haar niet een keer goed de waarheid verteld, maar ja zo is hij nou eenmaal niet.
Gelukkig hebben wij wel heel goed kontakt met mijn familie.
Dat is echt weer het andere uiterste. Iedere dag spreek ik mijn moeder, en zien we elkaar vaak.
Mijn familie kan het ook allemaal niet voorstellen van zijn moeder, maar vinden ook; het is en blijft zijn moeder.
Vervelend Moniekk dat jou schoonmoeder ook geen belangstelling heeft. Hoe ga jij en je partner hiermee om?
Aangeboden om de reis te betalen, maar schoonmoeder wilde nog steeds niet. Ongelofelijk. Zo pijnlijk voor mijn vriend.
Mijn vriend wil nog wel kontakt met haar houden. Het liefst wilt hij dat zij 1x in het jaar naar NL komt, en wij 1x per jaar naar haar toe.
Hij had haar pas geleden nog gevraagd, wanneer zij weer naar NL wilt komen, toen kreeg hij als antwoord; we zien het wel.
Nu wilt hij in het naseizoen naar haar toe gaan, het liefst met mij en ons zoontje.
Maar ik heb hier geen zin in. En om hem alleen met ons zoontje te laten gaan, zie ik ook niet echt zitten.
Dus waarschijnlijk gaat hij alleen.
Ik vind het soms moeilijk dat hij haar niet een keer goed de waarheid verteld, maar ja zo is hij nou eenmaal niet.
Gelukkig hebben wij wel heel goed kontakt met mijn familie.
Dat is echt weer het andere uiterste. Iedere dag spreek ik mijn moeder, en zien we elkaar vaak.
Mijn familie kan het ook allemaal niet voorstellen van zijn moeder, maar vinden ook; het is en blijft zijn moeder.
Vervelend Moniekk dat jou schoonmoeder ook geen belangstelling heeft. Hoe ga jij en je partner hiermee om?
maandag 18 juli 2011 om 15:40
maandag 18 juli 2011 om 15:41
maandag 18 juli 2011 om 15:46
maandag 18 juli 2011 om 15:47
@Makreel: soms denk ik ook, maak je niet druk en ga gewoon. Maar aan de andere kant; waarom altijd achter haar aanlopen, terwijl het haar misschien allemaal geen moer interesseerd? Moeilijk..
En ja gelukkig is het maar mijn schoonmoeder, het maakt me alleen zo kwaad dat een moeder zo kan zijn, en zie dat het mijn vriend pijn doet!
En ja gelukkig is het maar mijn schoonmoeder, het maakt me alleen zo kwaad dat een moeder zo kan zijn, en zie dat het mijn vriend pijn doet!
maandag 18 juli 2011 om 15:53
En -heel hard- was jouw vriend wel gewenst...? Zijn vader was alcoholist, ze zijn gescheiden...wie weet wat voor zwaar leven zijn moeder gehad heeft, en probeert ze het op deze manier 'achter' zich te laten. Heel erg hard voor jouw man dit soort gedachten natuurlijk, maar door er op zo'n manier naar te kijken, kun jij haar misschien iets beter begrijpen.
En verder: ze interesseert zich niet vgoor jouw man, had je serieus gedacht dat ze zich wel voor haar kleinkind zou gaan interesseren...?
En verder: ze interesseert zich niet vgoor jouw man, had je serieus gedacht dat ze zich wel voor haar kleinkind zou gaan interesseren...?
maandag 18 juli 2011 om 16:06
Je kunt haar misschien op een beschaafde manier wijzen op haar houding en zeggen dat het erg verdrietig is voor je vriend, bijvoorbeeld middels een brief.
Misschien is zijn moeder wel niet helemaal in orde en heeft ze niet door wat voor impact haar houding heeft.
Je zou dan ook kunnen vragen waarom ze zo doet.
Misschien is zijn moeder wel niet helemaal in orde en heeft ze niet door wat voor impact haar houding heeft.
Je zou dan ook kunnen vragen waarom ze zo doet.
maandag 18 juli 2011 om 16:08
Ik lees dat je een heel goed contact hebt met je moeder. Ik had dat ook Ook ik vind het dus helemaal niet te snappen dat het contact van mijn partner met zijn moeder (en vader) zo anders is.
Ik ben er inmiddels aan gewend dat er niet aan verjaardagen wordt gedacht en er nooit een (warm) gebaar komt. Zeker met/na het overlijden van mijn eigen ouders was dat heel welkom geweest. Ze waren wel op de crematie maar daarna niets meer.
Ik vraag nu aan mijn partner wat hij (nog) wil en schik me daarin. Soms moet het dan wel echt uit mijn tenen komen maar echte onderwerpen worden verzwegen.
Mijn partner zegt dat het hem niet meer zoveel doet en hij geen verwachtingen meer heeft.
Maar het gedrag van jouw schoonmoeder is nog wel een tikkeltje erger.
Ik zou vooral goed met je partner blijven praten en het dan maar voor hem doen. Ik zou overigens niet blijven vragen. Als ze echt niet wil dan maar niet zou ik denken.
Ik ben er inmiddels aan gewend dat er niet aan verjaardagen wordt gedacht en er nooit een (warm) gebaar komt. Zeker met/na het overlijden van mijn eigen ouders was dat heel welkom geweest. Ze waren wel op de crematie maar daarna niets meer.
Ik vraag nu aan mijn partner wat hij (nog) wil en schik me daarin. Soms moet het dan wel echt uit mijn tenen komen maar echte onderwerpen worden verzwegen.
Mijn partner zegt dat het hem niet meer zoveel doet en hij geen verwachtingen meer heeft.
Maar het gedrag van jouw schoonmoeder is nog wel een tikkeltje erger.
Ik zou vooral goed met je partner blijven praten en het dan maar voor hem doen. Ik zou overigens niet blijven vragen. Als ze echt niet wil dan maar niet zou ik denken.
maandag 18 juli 2011 om 16:14
quote:lexis schreef op 18 juli 2011 @ 16:06:
Je kunt haar misschien op een beschaafde manier wijzen op haar houding en zeggen dat het erg verdrietig is voor je vriend, bijvoorbeeld middels een brief.
Misschien is zijn moeder wel niet helemaal in orde en heeft ze niet door wat voor impact haar houding heeft.
Je zou dan ook kunnen vragen waarom ze zo doet.
Lexis, dat blijkt in de praktijk toch wel heel lastig. Ik heb het zelf dus niet gedaan. Mijn partner heeft er geen zin in, hij is niet gewend dat er confrontaties zijn en er écht over belangrijke zaken wordt gesproken. Als die sfeer er zo is (vaak in de loop van de jaren zo gegroeid) dan is het heel erg moeilijk om daar "ineens" over te gaan praten. MIjn partner zegt dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen handelen en hij niets (meer) verwacht. Als het er niet in zit dan maar niet.
Ik wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor TO dan ook maar moet zijn. Misschien dat zij het wel kan/wil openbreken door de confrontatie aan te gaan.
Je kunt haar misschien op een beschaafde manier wijzen op haar houding en zeggen dat het erg verdrietig is voor je vriend, bijvoorbeeld middels een brief.
Misschien is zijn moeder wel niet helemaal in orde en heeft ze niet door wat voor impact haar houding heeft.
Je zou dan ook kunnen vragen waarom ze zo doet.
Lexis, dat blijkt in de praktijk toch wel heel lastig. Ik heb het zelf dus niet gedaan. Mijn partner heeft er geen zin in, hij is niet gewend dat er confrontaties zijn en er écht over belangrijke zaken wordt gesproken. Als die sfeer er zo is (vaak in de loop van de jaren zo gegroeid) dan is het heel erg moeilijk om daar "ineens" over te gaan praten. MIjn partner zegt dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen handelen en hij niets (meer) verwacht. Als het er niet in zit dan maar niet.
Ik wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor TO dan ook maar moet zijn. Misschien dat zij het wel kan/wil openbreken door de confrontatie aan te gaan.
maandag 18 juli 2011 om 16:16
quote:Pien252 schreef op 18 juli 2011 @ 15:46:
Ik denk niet dat je hier een antwoord op gaat vinden. Laat het los. Stop met je eigen verwachtingen ten opzichte van haar als (schoon)moeder en oma, en laat je man doen wat voor hem goed voelt. Steun hem, en bedenk dat je dit voor hém doet en niet voor haar.Eens!
Ik denk niet dat je hier een antwoord op gaat vinden. Laat het los. Stop met je eigen verwachtingen ten opzichte van haar als (schoon)moeder en oma, en laat je man doen wat voor hem goed voelt. Steun hem, en bedenk dat je dit voor hém doet en niet voor haar.Eens!
maandag 18 juli 2011 om 16:22
maandag 18 juli 2011 om 16:33
Ik vind de excuses die hier voor schoonmoeder geopperd worden, (misschien lijkt haar zoon op zijn vader, misschien herinnert hij haar aan een vreselijke tijd) eigenlijk grote onzin.
Mijn zoon lijkt ook op zijn vader (met wie ik een lang en heel verdrietig huwelijk had) maar hij is NIET zijn vader!!
Ik kan me echt niet voorstellen dat je zo weinig interesse hebt in je eigen kind en kleinkind. Er moét wel iets heel heel heel erg mis zijn met die vrouw.
Heel veel sterkte, Beertjemilo. Het enige wat je kunt doen is je man steunen en hem de liefde geven die hij bij zijn moeder ontbeert.
Mijn zoon lijkt ook op zijn vader (met wie ik een lang en heel verdrietig huwelijk had) maar hij is NIET zijn vader!!
Ik kan me echt niet voorstellen dat je zo weinig interesse hebt in je eigen kind en kleinkind. Er moét wel iets heel heel heel erg mis zijn met die vrouw.
Heel veel sterkte, Beertjemilo. Het enige wat je kunt doen is je man steunen en hem de liefde geven die hij bij zijn moeder ontbeert.
maandag 18 juli 2011 om 16:44
quote:Flomy81 schreef op 18 juli 2011 @ 16:22:
Misschien zit ik gek in elkaar hoor, maar ouders of schoonouders die niet geinteresseerd zouden zijn in mijn kind, die zagen mij echt niet meer. Sorry, ik zou echt de moeite niet meer nemen om naar Italië af te reizen, ze zou van mij de pot op kunnen.
Eens! Hoe moet je dit straks verklaren aan je zoontje. `Mama, waarom zie ik andere opa en oma veel vaker, waarom bellen die veel vaker en waarom zijn die wel lief tegen mij?` Pfff, (schoon)ouders die mijn leven (en dat van mijn gezin) alleen maar moeilijker maken en waar niet mee te praten valt, Toedeloe!
(makkelijk gezegd maar wel uitvoerbaar)
Misschien zit ik gek in elkaar hoor, maar ouders of schoonouders die niet geinteresseerd zouden zijn in mijn kind, die zagen mij echt niet meer. Sorry, ik zou echt de moeite niet meer nemen om naar Italië af te reizen, ze zou van mij de pot op kunnen.
Eens! Hoe moet je dit straks verklaren aan je zoontje. `Mama, waarom zie ik andere opa en oma veel vaker, waarom bellen die veel vaker en waarom zijn die wel lief tegen mij?` Pfff, (schoon)ouders die mijn leven (en dat van mijn gezin) alleen maar moeilijker maken en waar niet mee te praten valt, Toedeloe!
(makkelijk gezegd maar wel uitvoerbaar)
