Psyche
alle pijlers
depressieve dochter
vrijdag 22 juli 2011 om 11:20
Hallo,
Weet even niet goed hoe te beginnen. Ben sinds ruim 10 jaar gescheiden; dochter (nu 17) is bij mij blijven wonen. De band met haar vader is de laatste tijd niet meer goed, toch denk ik niet dat dit een oorzaak is bij alles, want het speelt al een aantal jaren: mijn dochter is volgens mij al minstens 3 jaar depressief; met goede periodes ertussen, althans dan lijkt het iets beter te gaan. Zij is al bij verschillende hulpveleners geweest, en geeft ook daar aan, dat ze regelmatig denkt, dat ze beter dood kan zijn.
Van de week waren we weer bij een hulpverlener en werd haar gevraagd, hoe het met haar ging. Ze gaf geen antwoord, dat moest ik maar doen. Ik zei (niet leuk, maar vond dat ik eerlijk moest zijn), dat ik haar heel negatief vond, echt de hele dag door. En dat ik het prima vind, als ze nog naar de hulpverlening gaat, als ze maar eens geholpen werd positiever in het leven te staan. De therapeut schrok en zei, dat mijn dochter misschien wel depressief was. Ja, hehe, al jaren dus. Nu wilde zij een gesprek met een psychiater erbij, om evt. medicijnen voor te schrijven, maar dochter heeft intussen de neus vol van hulperleners (het helpt toch allemaal niet), en wil ook geen medicijnen.
Voor mij is het vaak ook zwaar om mijn dochter eigenlijk toch te zien lijden (als het de hele dag niet leuk is, wordt het lijden); probeer haar vaak wel op te beuren, maar zij heeft nergens zin in. Wie herkent dit, en heeft evt. tips om ermee om te gaan?
Bedankt alvast.
Weet even niet goed hoe te beginnen. Ben sinds ruim 10 jaar gescheiden; dochter (nu 17) is bij mij blijven wonen. De band met haar vader is de laatste tijd niet meer goed, toch denk ik niet dat dit een oorzaak is bij alles, want het speelt al een aantal jaren: mijn dochter is volgens mij al minstens 3 jaar depressief; met goede periodes ertussen, althans dan lijkt het iets beter te gaan. Zij is al bij verschillende hulpveleners geweest, en geeft ook daar aan, dat ze regelmatig denkt, dat ze beter dood kan zijn.
Van de week waren we weer bij een hulpverlener en werd haar gevraagd, hoe het met haar ging. Ze gaf geen antwoord, dat moest ik maar doen. Ik zei (niet leuk, maar vond dat ik eerlijk moest zijn), dat ik haar heel negatief vond, echt de hele dag door. En dat ik het prima vind, als ze nog naar de hulpverlening gaat, als ze maar eens geholpen werd positiever in het leven te staan. De therapeut schrok en zei, dat mijn dochter misschien wel depressief was. Ja, hehe, al jaren dus. Nu wilde zij een gesprek met een psychiater erbij, om evt. medicijnen voor te schrijven, maar dochter heeft intussen de neus vol van hulperleners (het helpt toch allemaal niet), en wil ook geen medicijnen.
Voor mij is het vaak ook zwaar om mijn dochter eigenlijk toch te zien lijden (als het de hele dag niet leuk is, wordt het lijden); probeer haar vaak wel op te beuren, maar zij heeft nergens zin in. Wie herkent dit, en heeft evt. tips om ermee om te gaan?
Bedankt alvast.
vrijdag 22 juli 2011 om 11:39
vrijdag 22 juli 2011 om 11:50
Maja, dank je. Zij is ooit bij het Riagg geweest, en bij een instantie hier in de stad, gespecialiseerd in psychische hulp bij jeugdigen. Ze heeft niet echt een gemakkelijke jeugd gehad, maar toch...ik gun haar een zoveel beter gevoel dan dit, maar zij als zijzelf niet wil investeren, kan ik trekken wat ik wil. Ze heeft al veel onderzoeken gehad. Nee, geen lotgenotencontact, is misschien een goede tip; dank je!
vrijdag 22 juli 2011 om 11:54
Misschien kan lotgenoten contact helpen dat ze positiever komt te staan tegenover medicatie.
Mijn vriend stond er ook negatief tegenover maar hij was er niet uitgekomen zonder. Achteraf is hij blij dat hij het genomen heeft.
Heeft de huisarts al andere opties gegeven?
Is er ooit wat nuttigs uit die onderzoeken gekomen?
(riagg zou je depri van worden als je dat nog nie ben is mijn ervaring)
Mijn vriend stond er ook negatief tegenover maar hij was er niet uitgekomen zonder. Achteraf is hij blij dat hij het genomen heeft.
Heeft de huisarts al andere opties gegeven?
Is er ooit wat nuttigs uit die onderzoeken gekomen?
(riagg zou je depri van worden als je dat nog nie ben is mijn ervaring)
vrijdag 22 juli 2011 om 11:57
Lotgenotencontact kan heel goed zijn, maar voordat je dat aandraagt is het goed om zelf op zoek te gaan. Zeker online op fora enz zou ik je adviseren je eerst goed in te lezen voordat je zoiets aan je dochter voordraagt. Er zijn hele goede fijne plekken op internet te vinden waar lotgenoten elkaar treffen, maar er zijn ook sites waar juist veel over zelfdoding gepraat wordt en mijn ervaring is dat dat jongeren ook juist nog dieper de depressie in kan trekken.
Ik zou haar overigens niet al teveel keuze geven hierin, als ze ehct al jarenlang (af en aan) depressief is zou ik zorgen dat ze toch bij die psych terechtkomt en dat ze eventuele medicijnen een kans geeft. Het kan het leven weer zoveel mee kleur geven.
Ik zou haar overigens niet al teveel keuze geven hierin, als ze ehct al jarenlang (af en aan) depressief is zou ik zorgen dat ze toch bij die psych terechtkomt en dat ze eventuele medicijnen een kans geeft. Het kan het leven weer zoveel mee kleur geven.
vrijdag 22 juli 2011 om 11:58
Ja, ik weet....heb zelf een aantal jaren geleden ook medicatie gehad; heeft me enorm geholpen, al ben ik blij, dat ik nu weer zonder kan. Ik zal nog eens met haar praten hierover.
Maar....zij eet ook best weinig groente, weinig vlees en zo; wel fruit, en soms vraag ik me af, of gezondere voeding ook al kan helpen. Zij lust gewoon bijna niets, zegt ze, en weigert dan ook gewoon te eten..terwijl ze vroeger als kind alles at.
Maar....zij eet ook best weinig groente, weinig vlees en zo; wel fruit, en soms vraag ik me af, of gezondere voeding ook al kan helpen. Zij lust gewoon bijna niets, zegt ze, en weigert dan ook gewoon te eten..terwijl ze vroeger als kind alles at.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:07
Vooraf gezegd: ik heb er geen verstand van maar misschien kun je hier iets mee..
Mijn broertje is ook een tijd geleden maanden (misschien wel jaren) depressief geweest. Ontzettende binnenvetter en liet er niets van blijken.
Achteraf kwamen we er achter dat hij meerdere malen aan zelfmoord heeft gedacht. Het lukte niet op school o.a. en voelde prestatiedruk doordat hij de jongste thuis is, en dat hij heel erg gepest werd op school.
Samen met mijn ouders heeft hij toen de keus gemaakt om te stoppen met de havo zonder diploma en dan gelijk naar mbo te gaan. (was geen makkelijke keus want "zo hoort het niet")
Hij is helemaal opgebloeid, doet het supergoed (9 en 10en ipv met moeite een 4 of 5 op dezelfde vakken) en zit helemaal lekker in z'n vel en voelt zich op z'n plaats.
Hij heeft vorige week z'n mbo diploma gehaald helemaal trots!
Mijn punt; misschien kun je er achter komen wat de oorzaak van haar depressie is, en daar iets aan veranderen?
Heel veel succes en sterkte!
Mijn broertje is ook een tijd geleden maanden (misschien wel jaren) depressief geweest. Ontzettende binnenvetter en liet er niets van blijken.
Achteraf kwamen we er achter dat hij meerdere malen aan zelfmoord heeft gedacht. Het lukte niet op school o.a. en voelde prestatiedruk doordat hij de jongste thuis is, en dat hij heel erg gepest werd op school.
Samen met mijn ouders heeft hij toen de keus gemaakt om te stoppen met de havo zonder diploma en dan gelijk naar mbo te gaan. (was geen makkelijke keus want "zo hoort het niet")
Hij is helemaal opgebloeid, doet het supergoed (9 en 10en ipv met moeite een 4 of 5 op dezelfde vakken) en zit helemaal lekker in z'n vel en voelt zich op z'n plaats.
Hij heeft vorige week z'n mbo diploma gehaald helemaal trots!
Mijn punt; misschien kun je er achter komen wat de oorzaak van haar depressie is, en daar iets aan veranderen?
Heel veel succes en sterkte!
vrijdag 22 juli 2011 om 12:12
Dank je voor je reactie. Pfff, het is zo lastig om een oorzaak te vinden. Ja, haar jeugd was niet fijn, dat klopt. Maar nu: zij is een mooie meid; heeft net haar diploma behaald, gaat nu starten op een nieuwe school; prestatiedruk is er volgens mij nooit echt geweest. (Tuurlijk stimuleer/motiveer je haar om er wel iets van te maken.) Maar zij voelt zich gewoon door iedereen onbegrepen; heeft weinig goede vriendinnen. Ik merk wel, dat ze zich beter voelt als ze onder vriendinnen is, maar zo vrolijk, en positief als die andere meiden zijn, is mijn dochter niet. Ik zie duidelijk verschil.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:25
Heb je er met haar al over gesproken zonder therapeut erbij? En wat geeft ze dan aan?
Ik kan me voorstellen dat ze even haar buik vol heeft van hulpverlening, maar het is ook belangrijk dat ze zelf ziet dat deze situatie ook niet werkt.
De vraag is dus of ze iets aan de situatie wil veranderen en of ze inziet dat ze daar hulp bij nodig heeft.
Ik zou zeggen probeer met haar te praten en ga open het gesprek in.
Ik kan me voorstellen dat ze even haar buik vol heeft van hulpverlening, maar het is ook belangrijk dat ze zelf ziet dat deze situatie ook niet werkt.
De vraag is dus of ze iets aan de situatie wil veranderen en of ze inziet dat ze daar hulp bij nodig heeft.
Ik zou zeggen probeer met haar te praten en ga open het gesprek in.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:26
Je schrijft dat ze geen makkelijke jeugd heeft gehad en zich onbegrepen voelt. Dat hoeft niets met een negatieve instelling te maken te hebben. De praktijk is nu eenmaal dat op die leeftijd de belevingswereld van jongeren die redelijk door het leven heen geflierefluiterd hebben en degenen die een rugzak met bagage meedragen nu eenmaal ver uit elkaar ligt, ze wordt wellicht ook gewoon ehct niet begrepen in haar sociale omgeving. Ik weet niet welke opleiding ze doet, maar zeker op de middelbare school zie je vaak dat jongeren die veel meegemaakt hebben wat meer zelfstandig (/meer alleen) in het leven staan dan degenen die nog weinig echte hobbels hebben gekend.
Daarbij moet je denk ik ook nagaan in hoeverre het depressief zijn is en in hoeverre het karakter is. Mijn dochter is een stuk jonger (nog maar 6 jaar), maar haar basishouding is ook heel negatief. Zij ziet altijd eerst overal alle (mogelijke) problemen van en moet ehct overtuigd worden om dingen te doen of te proberen want wie weet is het wel niet leuk. Mijn jongste daarentegen is met een zonnetje in z'n koppie geboren, ziet nooit ergens een probleem in en komt er soms halverwege achter dat wat ie wilde niet gaat en dan zoekt ie een oplossing. De basishouding van de ene mens is nu eenmaal veel negatiever dan van de andere.
Waarmee ik niet wil zeggen dat je dochter niet depressief kan zijn hoor, maar besef wel dat het heel goed kan dat ze nooit een heel positief ingestelde vrouw zal worden, dat moet ook voor een deel in je zitten. En veel meemaken helpt daar niet bij.
Daarbij moet je denk ik ook nagaan in hoeverre het depressief zijn is en in hoeverre het karakter is. Mijn dochter is een stuk jonger (nog maar 6 jaar), maar haar basishouding is ook heel negatief. Zij ziet altijd eerst overal alle (mogelijke) problemen van en moet ehct overtuigd worden om dingen te doen of te proberen want wie weet is het wel niet leuk. Mijn jongste daarentegen is met een zonnetje in z'n koppie geboren, ziet nooit ergens een probleem in en komt er soms halverwege achter dat wat ie wilde niet gaat en dan zoekt ie een oplossing. De basishouding van de ene mens is nu eenmaal veel negatiever dan van de andere.
Waarmee ik niet wil zeggen dat je dochter niet depressief kan zijn hoor, maar besef wel dat het heel goed kan dat ze nooit een heel positief ingestelde vrouw zal worden, dat moet ook voor een deel in je zitten. En veel meemaken helpt daar niet bij.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:35
Sunemom, het klopt wel, wat je zegt. En dochter is haar leeftijdgenoten wel vooruit; zij is een stuk volwassener vaak, en zelfstandig. Tja, of ze depressief is of dat het karakter is, ik weet het natuurlijk niet zeker. Maar ze wil zo vaak niet meer leven, omdat het haar zo zwaar valt.
En wat je zegt over nooit heel positief ingestelde vrouw zal worden; dat kan inderdaad zo zijn, maar ik zou het haar zo gunnen, dat ze iets makkelijker in het leven zou kunnen gaan staan. Ben zelf ook niet over alles heel positief, heb ook wel mijn dipje, en zie alles vaak te serieus..
Zij gaat na de zomer trouwens naar het MBO. Misschien dat een nieuwe start haar goed gaat doen.
En wat je zegt over nooit heel positief ingestelde vrouw zal worden; dat kan inderdaad zo zijn, maar ik zou het haar zo gunnen, dat ze iets makkelijker in het leven zou kunnen gaan staan. Ben zelf ook niet over alles heel positief, heb ook wel mijn dipje, en zie alles vaak te serieus..
Zij gaat na de zomer trouwens naar het MBO. Misschien dat een nieuwe start haar goed gaat doen.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:38
Ik kan je uit ervaring vertellen dat het mij altijd gruwelijk irriteerde dat mijn ouders zich erzo mee bemoeide.
Ik ben vanaf mijn 13e traject in en uitgerold, maar pas nu ik het zelf echt wil heeft het nut. En dat is dus bijna 13 jaar weggegooid.
Altijw was ik overtuigd dat ik er zelf wel uit zou komen, en het 'gezeur' van mijn ouders overtuigde mij daar alleen nog maar meer van. Ik snapte niet hoe hun konden denken dat ik er niet sterk genoeg voor was, dus deed ik mijn best om hun het tegendeel te bewijzen.
Uiteindelijk hield dat ik dat ik net alsof deed dat er niets aan de hand was, maar wanneer ik alleen was leek het alsof ik voor een berg stond waar ik nooit van mijn leven overheen zou kunnen komen.
Iedereen is anders, maar ik denk niet dat dat is wat je wil bereiken.
Ik ben vanaf mijn 13e traject in en uitgerold, maar pas nu ik het zelf echt wil heeft het nut. En dat is dus bijna 13 jaar weggegooid.
Altijw was ik overtuigd dat ik er zelf wel uit zou komen, en het 'gezeur' van mijn ouders overtuigde mij daar alleen nog maar meer van. Ik snapte niet hoe hun konden denken dat ik er niet sterk genoeg voor was, dus deed ik mijn best om hun het tegendeel te bewijzen.
Uiteindelijk hield dat ik dat ik net alsof deed dat er niets aan de hand was, maar wanneer ik alleen was leek het alsof ik voor een berg stond waar ik nooit van mijn leven overheen zou kunnen komen.
Iedereen is anders, maar ik denk niet dat dat is wat je wil bereiken.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:50
Hoi Usena, ik begrijp wat je bedoelt, en dat is niet mijn bedoeling. Maar als ik haar zo ongelukkig zie, wil ik haar zo graag helpen en steunen.
Ik zie echter wel een heel sterke meid, met een echte eigen wil. Wat zij in haar koppie heeft, moet gebeuren. Maar: als dat niet kan....laat ze zich ook weer nog meer hangen. Dus ik probeer al met haar te praten, als ze dat wil. Ik denk ook, dat ik haar echt wel begrijp.
Het is wel zo, dat haar negatieve gedrag heel sfeerbepalend is in huis vaak, en dat is echt niet fijn.
Ik zie echter wel een heel sterke meid, met een echte eigen wil. Wat zij in haar koppie heeft, moet gebeuren. Maar: als dat niet kan....laat ze zich ook weer nog meer hangen. Dus ik probeer al met haar te praten, als ze dat wil. Ik denk ook, dat ik haar echt wel begrijp.
Het is wel zo, dat haar negatieve gedrag heel sfeerbepalend is in huis vaak, en dat is echt niet fijn.
vrijdag 22 juli 2011 om 12:56
xnellekex, wat je schrijft lijkt echt over mij te gaan. Ik kan me dan ook heel goed inleven in het standpunt van je dochter.
Ik snap ook wel dat het voor jouw (de sfeer in huis) niet leuk is, maar daar maalde ik ook altijd weinig om. Ik had het veel te druk met mezelf. Eigenlijk was ik heel egoistisch en zag ik dat niet eens.
Het ging alleen maar om wat ik wilde. Want Usena wilde niet praten, Usena wilde alleen zijn, Usena wilde dit, dat, zus en zo.
Op dat moment voelde het echter niet zo. Voor mij voelde het alsof iedereen aan me liep te trekken, dat ik alleen maar dingen moest doen die toch niet hielpen, dingen die ik niet kon waarin ik dus alleen maar zou falen. Dus ik deed liever gewoon niets.
Het zou heel fijn zijn voor haar wanneer ze wat opener zou kunnen worden, maar je kan haar niet dwingen. Veranderingen gaan pas komen wanneer zij dat wil. Dar klinkt lullig, maar zolang zij er niet achter staat kan er ook niets veranderen.
Al mijn 'gedwongen' bezoekjes aan de psycholoog resulteerden in hoge rekeningen voor mijn ouders terwijl ik naar binnen ging en gewoon een uur lang niets tegen dat mens zei.
Ik snap ook wel dat het voor jouw (de sfeer in huis) niet leuk is, maar daar maalde ik ook altijd weinig om. Ik had het veel te druk met mezelf. Eigenlijk was ik heel egoistisch en zag ik dat niet eens.
Het ging alleen maar om wat ik wilde. Want Usena wilde niet praten, Usena wilde alleen zijn, Usena wilde dit, dat, zus en zo.
Op dat moment voelde het echter niet zo. Voor mij voelde het alsof iedereen aan me liep te trekken, dat ik alleen maar dingen moest doen die toch niet hielpen, dingen die ik niet kon waarin ik dus alleen maar zou falen. Dus ik deed liever gewoon niets.
Het zou heel fijn zijn voor haar wanneer ze wat opener zou kunnen worden, maar je kan haar niet dwingen. Veranderingen gaan pas komen wanneer zij dat wil. Dar klinkt lullig, maar zolang zij er niet achter staat kan er ook niets veranderen.
Al mijn 'gedwongen' bezoekjes aan de psycholoog resulteerden in hoge rekeningen voor mijn ouders terwijl ik naar binnen ging en gewoon een uur lang niets tegen dat mens zei.
vrijdag 22 juli 2011 om 13:05
Maar jij bent er nu wel uitgekomen, als ik het goed begrijp? Ik zeg ook wel vaker tegen haar, dat ik begrijp, dat dit een moeilijke leeftijd is; zeg haar ook, dat ik vroeger ook wel eens behoorlijk diep gezeten heb, en dood wilde. Verder vertelt zij mij (bijna!) alles; ook dingen, waarvan ze weet, dat het niet goed is (blowen bijv.). Dus wat dat betreft, kan ze echt alles bij me kwijt. Soms reageer ik boos, maar probeer ik later uit te leggen, dat ik me er vaak ook geen raad mee weet. Welke ouder vindt het alleen maar goed, als hun kind (veel!) blowt?
Zij wil ook niet meer naar de psycholoog toe, er is wel een andere therapeut, in wie ze vertrouwen heeft. Ze weet, dat ik die (gedeeltelijk) zelf moet betalen, en dat vindt ze erg. Ze zei, dat ze daar niet naar toe wil vanwege de kosten, maar dat ze er wel meer aan heeft. Ik heb haar gezegd, dat de kosten me niets uitmaken: als zij wel vertrouwen heeft in hem, mag ze naar hem toe.
De psycholoog waar ze nu komt, daar moet ze van de gezinsvoogd naar toe (ja, ze heeft nog een OTS; laatste jaar). Als zij er elke keer zo kapot van terugkomt, hoeft ze van mij echter niet meer te gaan; doet haar volgens mij meer kwaad dan goed.
Zij wil ook niet meer naar de psycholoog toe, er is wel een andere therapeut, in wie ze vertrouwen heeft. Ze weet, dat ik die (gedeeltelijk) zelf moet betalen, en dat vindt ze erg. Ze zei, dat ze daar niet naar toe wil vanwege de kosten, maar dat ze er wel meer aan heeft. Ik heb haar gezegd, dat de kosten me niets uitmaken: als zij wel vertrouwen heeft in hem, mag ze naar hem toe.
De psycholoog waar ze nu komt, daar moet ze van de gezinsvoogd naar toe (ja, ze heeft nog een OTS; laatste jaar). Als zij er elke keer zo kapot van terugkomt, hoeft ze van mij echter niet meer te gaan; doet haar volgens mij meer kwaad dan goed.
vrijdag 22 juli 2011 om 13:07
quote:meds schreef op 22 juli 2011 @ 13:00:
duidelijk. jij hebt er een probleem mee niet zij. Kijk uit met diagnoses plakken omdat dat jou bevestigt in je irritatieNee, zij heeft er zelf ook veel last van! Zij ziet andere meiden ook vrolijk, en onbezorgd. Zij wil vaak niet meer leven, omdat ze het te zwaar vindt. Dan kun je niet zeggen, dat zij er geen last van heeft. Een meid van 17 jaar, die het leven alleen maar zwaar vindt?
duidelijk. jij hebt er een probleem mee niet zij. Kijk uit met diagnoses plakken omdat dat jou bevestigt in je irritatieNee, zij heeft er zelf ook veel last van! Zij ziet andere meiden ook vrolijk, en onbezorgd. Zij wil vaak niet meer leven, omdat ze het te zwaar vindt. Dan kun je niet zeggen, dat zij er geen last van heeft. Een meid van 17 jaar, die het leven alleen maar zwaar vindt?
vrijdag 22 juli 2011 om 13:22
quote:xnellekex schreef op 22 juli 2011 @ 13:05:
Maar jij bent er nu wel uitgekomen, als ik het goed begrijp? Ik zeg ook wel vaker tegen haar, dat ik begrijp, dat dit een moeilijke leeftijd is; zeg haar ook, dat ik vroeger ook wel eens behoorlijk diep gezeten heb, en dood wilde. Verder vertelt zij mij (bijna!) alles; ook dingen, waarvan ze weet, dat het niet goed is (blowen bijv.). Dus wat dat betreft, kan ze echt alles bij me kwijt. Soms reageer ik boos, maar probeer ik later uit te leggen, dat ik me er vaak ook geen raad mee weet. Welke ouder vindt het alleen maar goed, als hun kind (veel!) blowt?
Zij wil ook niet meer naar de psycholoog toe, er is wel een andere therapeut, in wie ze vertrouwen heeft. Ze weet, dat ik die (gedeeltelijk) zelf moet betalen, en dat vindt ze erg. Ze zei, dat ze daar niet naar toe wil vanwege de kosten, maar dat ze er wel meer aan heeft. Ik heb haar gezegd, dat de kosten me niets uitmaken: als zij wel vertrouwen heeft in hem, mag ze naar hem toe.
De psycholoog waar ze nu komt, daar moet ze van de gezinsvoogd naar toe (ja, ze heeft nog een OTS; laatste jaar). Als zij er elke keer zo kapot van terugkomt, hoeft ze van mij echter niet meer te gaan; doet haar volgens mij meer kwaad dan goed.
Ik ben er niet uit, maar ik leer er steeds beter mee omgaan. Dat gaan nog steeds met vallen en opstaan.
Ik denk alleen wel dat je haar wat meer meot laten. Ze is geen klein kind meer. Ze trekt vast zelf wel aan de bel als ze iets nodig heeft.
Maar jij bent er nu wel uitgekomen, als ik het goed begrijp? Ik zeg ook wel vaker tegen haar, dat ik begrijp, dat dit een moeilijke leeftijd is; zeg haar ook, dat ik vroeger ook wel eens behoorlijk diep gezeten heb, en dood wilde. Verder vertelt zij mij (bijna!) alles; ook dingen, waarvan ze weet, dat het niet goed is (blowen bijv.). Dus wat dat betreft, kan ze echt alles bij me kwijt. Soms reageer ik boos, maar probeer ik later uit te leggen, dat ik me er vaak ook geen raad mee weet. Welke ouder vindt het alleen maar goed, als hun kind (veel!) blowt?
Zij wil ook niet meer naar de psycholoog toe, er is wel een andere therapeut, in wie ze vertrouwen heeft. Ze weet, dat ik die (gedeeltelijk) zelf moet betalen, en dat vindt ze erg. Ze zei, dat ze daar niet naar toe wil vanwege de kosten, maar dat ze er wel meer aan heeft. Ik heb haar gezegd, dat de kosten me niets uitmaken: als zij wel vertrouwen heeft in hem, mag ze naar hem toe.
De psycholoog waar ze nu komt, daar moet ze van de gezinsvoogd naar toe (ja, ze heeft nog een OTS; laatste jaar). Als zij er elke keer zo kapot van terugkomt, hoeft ze van mij echter niet meer te gaan; doet haar volgens mij meer kwaad dan goed.
Ik ben er niet uit, maar ik leer er steeds beter mee omgaan. Dat gaan nog steeds met vallen en opstaan.
Ik denk alleen wel dat je haar wat meer meot laten. Ze is geen klein kind meer. Ze trekt vast zelf wel aan de bel als ze iets nodig heeft.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:09
allereerst wat vervelend voor jullie. Voor haar natuurlijk, maar voor jou moet het ook verschrikkelijk zijn om haar te zien lijden.
Ik ben er van overtuigd dat er mensen zijn die van nature zorgelijk, gevoelig, neiging hebben om snel bij pakken neer bla bla bla maar je wordt echt niet met een negatieve instelling geboren. Wat een onzin zeg. Daarbij is opvoeding . jeugdervaringen erg belangrijk en bepalend. Negatieve instelling / gedrag is in eerste instantie een oorzaak geen gevolg ook al heeft dat ook weer gevolgen. Maak uit je verhaal op dat ze al veel heeft meegemaakt, OTS en gezinsvoogden worden niet zomaar uit de kast getrokken.
Ik snap dat negatief gedrag niet leuk is voor jou en dat het wellicht ook "de waarheid" is, maar vraag me af of "de waarheid" goed voor haar. Depressiviteit gaat vrijwel altijd samen met enorme onzekerheid / minderwaardigheids-gevoelens. lijkt me weinig goed voor zelfvertrouwen. Een 17 jarig meisje is in mijn ogen nog een kind, die wellicht heel zelfstandig is of lijkt, maar des te harder hulp aandacht, liefde nodig heeft, maar ws moeilijk kan accepteren. Het is zo makkelijk om een kind een knuffel te geven die naar je toe rent, maar dat kind dat het niet wil en van je afwurmt heeft het minstens net zo hard nodig. Misschien wel meer.
Misschien kun je zelf hulp gaan zoeken. De situatie is voor jou niet makkelijk op zich en wellicht kun je handvatten krijgen hoe jij jezelf en ook jouw dochter verder kan helpen. Als ik voor mijzelf spreek kan ik wel concluderen dat problemen niet zo volledig geescaleerd zouden zijn en mij veel ellende bespaard was gebleven als er iemand was geweest die zich echt om mij had bekommert. Mijn ouders houden zielsveel van mij, maar dat neemt niet weg dat hun onvermogen op bepaalde gebieden de nodige consequenties heeft gehad.
Verder zou je kunnen proberen om zelf zoveel mogelijk positiviteit in te brengen. Ze kan toch wel iets goed doen?
Er is toch wel iets goed aan haar? Elk nadeel heeft zn voordeel als het regent komt er ooit weer een zonnetje en kan je tijdens de regen een leuk filmpje gaan kijken. Snap je wat ik bedoel?
sterkte ermee.
Ik ben er van overtuigd dat er mensen zijn die van nature zorgelijk, gevoelig, neiging hebben om snel bij pakken neer bla bla bla maar je wordt echt niet met een negatieve instelling geboren. Wat een onzin zeg. Daarbij is opvoeding . jeugdervaringen erg belangrijk en bepalend. Negatieve instelling / gedrag is in eerste instantie een oorzaak geen gevolg ook al heeft dat ook weer gevolgen. Maak uit je verhaal op dat ze al veel heeft meegemaakt, OTS en gezinsvoogden worden niet zomaar uit de kast getrokken.
Ik snap dat negatief gedrag niet leuk is voor jou en dat het wellicht ook "de waarheid" is, maar vraag me af of "de waarheid" goed voor haar. Depressiviteit gaat vrijwel altijd samen met enorme onzekerheid / minderwaardigheids-gevoelens. lijkt me weinig goed voor zelfvertrouwen. Een 17 jarig meisje is in mijn ogen nog een kind, die wellicht heel zelfstandig is of lijkt, maar des te harder hulp aandacht, liefde nodig heeft, maar ws moeilijk kan accepteren. Het is zo makkelijk om een kind een knuffel te geven die naar je toe rent, maar dat kind dat het niet wil en van je afwurmt heeft het minstens net zo hard nodig. Misschien wel meer.
Misschien kun je zelf hulp gaan zoeken. De situatie is voor jou niet makkelijk op zich en wellicht kun je handvatten krijgen hoe jij jezelf en ook jouw dochter verder kan helpen. Als ik voor mijzelf spreek kan ik wel concluderen dat problemen niet zo volledig geescaleerd zouden zijn en mij veel ellende bespaard was gebleven als er iemand was geweest die zich echt om mij had bekommert. Mijn ouders houden zielsveel van mij, maar dat neemt niet weg dat hun onvermogen op bepaalde gebieden de nodige consequenties heeft gehad.
Verder zou je kunnen proberen om zelf zoveel mogelijk positiviteit in te brengen. Ze kan toch wel iets goed doen?
Er is toch wel iets goed aan haar? Elk nadeel heeft zn voordeel als het regent komt er ooit weer een zonnetje en kan je tijdens de regen een leuk filmpje gaan kijken. Snap je wat ik bedoel?
sterkte ermee.
