Psyche
alle pijlers
Nakomertje zijn :-(
vrijdag 22 juli 2011 om 14:00
Ik ben een nakomertje: mijn broers en zus zijn 10 jaar ouder dan ik (mijn broers zijn 2 ling en mijn zus iets jonger dan hen) en dat vind ik echt niet leuk.
Vroeger keek ik echt op naar mijn broers en zus en wilde graag bij ze zijn (vooral toen ze het huis uit gingen) en vond het heel leuk als ze weer thuis waren.
Maar nu... of eigenlijk al langer, toen ik wat ouder werd, merkte ik dat ik er altijd buiten val. Wat ik doe, hebben zij al lang ooit eens gedaan, dus dat is niet interessant. Ook deel ik niet de herinneringen die zij wel met elkaar delen. Ik voel me dan echt overbodig.
Ze zijn altijd een stapje verder in hun leven en ik heb het gevoel dat ik daar vanuit hun oogpunt achteraan hobbel. Maar ik ben ook een persoon en ik doe mijn eigen dingen en wellicht anders.
Zeker als we met z'n allen bij m'n ouders zijn en alle kleinkinderen (ze hebben allen kinderen, ik niet) dan is het echt niet leuk. Niemand vraagt je eens wat en als ik wat vertel, dan word er niet echt geluisterd of een van m'n neefjes moet gered worden. Ik (en m'n vriend) kunnen er net zo goed niet zijn.
Een op een gaat het soms nog wel, maar ook dat verwaterd steeds meer. Ik geef aan dat ik het leuk vindt om een keer wat te gaan doen, ook met m'n neefjes erbij etc, maar nee, het komt er nooit van. Maar zij zien elkaar wel een stuk vaker, bij mij komen ze nooit langs.
Zelfs als ze bij mij in de buurt zijn (we wonen allemaal ergens anders in Nederland), komen ze niet eens langs omdat m'n kleine neefje moe is en moet slapen.
Mijn zus komt af en toe wel langs (2x per jaar), omdat ze wel eens in de buurt moet zijn. Met haar kan ik het dan ook 'relatief' het beste vinden, maar dat stelt niet heel veel voor.
Praten met ze heeft weinig zin, doen we ook nooit. Daarom vind ik dat ik verder ook niet moet zeuren als ik er niets aan wil doen, maar vroeg me af of anderen als nakomertje dit nu herkennen?
Vroeger keek ik echt op naar mijn broers en zus en wilde graag bij ze zijn (vooral toen ze het huis uit gingen) en vond het heel leuk als ze weer thuis waren.
Maar nu... of eigenlijk al langer, toen ik wat ouder werd, merkte ik dat ik er altijd buiten val. Wat ik doe, hebben zij al lang ooit eens gedaan, dus dat is niet interessant. Ook deel ik niet de herinneringen die zij wel met elkaar delen. Ik voel me dan echt overbodig.
Ze zijn altijd een stapje verder in hun leven en ik heb het gevoel dat ik daar vanuit hun oogpunt achteraan hobbel. Maar ik ben ook een persoon en ik doe mijn eigen dingen en wellicht anders.
Zeker als we met z'n allen bij m'n ouders zijn en alle kleinkinderen (ze hebben allen kinderen, ik niet) dan is het echt niet leuk. Niemand vraagt je eens wat en als ik wat vertel, dan word er niet echt geluisterd of een van m'n neefjes moet gered worden. Ik (en m'n vriend) kunnen er net zo goed niet zijn.
Een op een gaat het soms nog wel, maar ook dat verwaterd steeds meer. Ik geef aan dat ik het leuk vindt om een keer wat te gaan doen, ook met m'n neefjes erbij etc, maar nee, het komt er nooit van. Maar zij zien elkaar wel een stuk vaker, bij mij komen ze nooit langs.
Zelfs als ze bij mij in de buurt zijn (we wonen allemaal ergens anders in Nederland), komen ze niet eens langs omdat m'n kleine neefje moe is en moet slapen.
Mijn zus komt af en toe wel langs (2x per jaar), omdat ze wel eens in de buurt moet zijn. Met haar kan ik het dan ook 'relatief' het beste vinden, maar dat stelt niet heel veel voor.
Praten met ze heeft weinig zin, doen we ook nooit. Daarom vind ik dat ik verder ook niet moet zeuren als ik er niets aan wil doen, maar vroeg me af of anderen als nakomertje dit nu herkennen?
vrijdag 22 juli 2011 om 14:04
nope, hier een nakomertje die schandalig verwend is, geprofiteerd heeft van de gebaande paden van de ouderen (kreeg meer zakgeld, mocht eerder en tot later uit). Nu tegen de dertig en wordt gewoon serieus genomen.
Contact is met de een wel beter dan met de ander, we zijn gewoon niet zo heel familie ziek. Ligt het niet aan je verwachtingen? Hoe is de relatie onderling van je broers en zus?
En als er kinderen (neefjes/ nichtjes) zijn dan gaat daar idd alle aandacht naar toe, zie je bijna overal.
Contact is met de een wel beter dan met de ander, we zijn gewoon niet zo heel familie ziek. Ligt het niet aan je verwachtingen? Hoe is de relatie onderling van je broers en zus?
En als er kinderen (neefjes/ nichtjes) zijn dan gaat daar idd alle aandacht naar toe, zie je bijna overal.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:06
Denk je dat door met ze te praten je broers en zus ineens 10 jaar jonger worden of zo?
Jammer dat ze niet zomaar even bij je langskomen, maar mijn zusje en ik schelen maar 3 jaar en ook wij gaan niet bij elkaar langs als we in elkaars woonplaats zijn.
We zijn zussen houden van elkaar maar hebben nou ook niet die echte zussenband.
Dat is mijns inziens ook niet leeftijdsafhankelijk.
Denk dat er voor jou weinig anders opzit dan het gewoon accepteren
Jammer dat ze niet zomaar even bij je langskomen, maar mijn zusje en ik schelen maar 3 jaar en ook wij gaan niet bij elkaar langs als we in elkaars woonplaats zijn.
We zijn zussen houden van elkaar maar hebben nou ook niet die echte zussenband.
Dat is mijns inziens ook niet leeftijdsafhankelijk.
Denk dat er voor jou weinig anders opzit dan het gewoon accepteren
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 22 juli 2011 om 14:08
vrijdag 22 juli 2011 om 14:09
Ik ben ook een nakomertje en herken niets in je verhaal. Er zit bij ons behoorlijk veel leeftijdsverschil tussen en de familieband is juist enorm hecht. Ik ben juist degene die de hele boel een beetje bij elkaar houdt, dingen organiseert etc.
Misschien is het een idee om zelf meer initiatief te nemen, er vaker heen te gaan, een keer iets echt organiseren ipv plannen maken en niets uitvoeren?
Misschien is het een idee om zelf meer initiatief te nemen, er vaker heen te gaan, een keer iets echt organiseren ipv plannen maken en niets uitvoeren?
vrijdag 22 juli 2011 om 14:15
quote:freya25 schreef op 22 juli 2011 @ 14:04:
nope, hier een nakomertje die schandalig verwend is, geprofiteerd heeft van de gebaande paden van de ouderen (kreeg meer zakgeld, mocht eerder en tot later uit). Nu tegen de dertig en wordt gewoon serieus genomen.
Contact is met de een wel beter dan met de ander, we zijn gewoon niet zo heel familie ziek. Ligt het niet aan je verwachtingen? Hoe is de relatie onderling van je broers en zus?
En als er kinderen (neefjes/ nichtjes) zijn dan gaat daar idd alle aandacht naar toe, zie je bijna overal.
Lucky you Ben je veel jonger dan de rest?
M'n zus valt er natuurlijk ten opzichte van een 2ling ook daar altijd een beetje buiten, maar ik denk dat zij wel de beste relatie met m'n ouders heeft (en woont ook het dichtst bij hen). Maar omdat ze alledrie kleine kinderen hebben en zelfs af en toe samen op vakantie gaan, hebben ze wel een stuk meer met elkaar. Hoewel, ik herinner me dat ook voordat er kinderen waren, ik er altijd al buiten viel en dat ik nog nooit een verhaal over wat ik doe en denk heb verteld.
Ik wil het graag van me af kunnen zetten, maar als ik ze dan weer zie zo met z'n allen zou ik zo graag willen dat ze mij ook gewoon zagen... Wat is er nu mis met mij?
Maar goed, dat gaat niet meer gebeuren, dus daar moet ik mee om leren gaan, vind het alleen zo moeilijk (te meer omdat ik nu dus merk dat het me allerlei gedachten over mezelf heeft gegegeven die niet heel positief zijn.... )
nope, hier een nakomertje die schandalig verwend is, geprofiteerd heeft van de gebaande paden van de ouderen (kreeg meer zakgeld, mocht eerder en tot later uit). Nu tegen de dertig en wordt gewoon serieus genomen.
Contact is met de een wel beter dan met de ander, we zijn gewoon niet zo heel familie ziek. Ligt het niet aan je verwachtingen? Hoe is de relatie onderling van je broers en zus?
En als er kinderen (neefjes/ nichtjes) zijn dan gaat daar idd alle aandacht naar toe, zie je bijna overal.
Lucky you Ben je veel jonger dan de rest?
M'n zus valt er natuurlijk ten opzichte van een 2ling ook daar altijd een beetje buiten, maar ik denk dat zij wel de beste relatie met m'n ouders heeft (en woont ook het dichtst bij hen). Maar omdat ze alledrie kleine kinderen hebben en zelfs af en toe samen op vakantie gaan, hebben ze wel een stuk meer met elkaar. Hoewel, ik herinner me dat ook voordat er kinderen waren, ik er altijd al buiten viel en dat ik nog nooit een verhaal over wat ik doe en denk heb verteld.
Ik wil het graag van me af kunnen zetten, maar als ik ze dan weer zie zo met z'n allen zou ik zo graag willen dat ze mij ook gewoon zagen... Wat is er nu mis met mij?
Maar goed, dat gaat niet meer gebeuren, dus daar moet ik mee om leren gaan, vind het alleen zo moeilijk (te meer omdat ik nu dus merk dat het me allerlei gedachten over mezelf heeft gegegeven die niet heel positief zijn.... )
vrijdag 22 juli 2011 om 14:15
Ik herken het wel. Ik weet alleen niet of het te maken heeft met nakomertje zijn. Het lijkt erop dat het contact tussen jou en je broers en zussen sowieso niet goed is; althans dat jij andere verwachtingen hebt dan zij.
Je zegt dat praten weinig zin heeft, 'doen we ook nooit'. Als je het nooit doet, hoe weet je dan dat het geen zin heeft? Je kunt toch wel eens zeggen dat je het jammer vindt dat je hen weinig ziet? Wellicht heeft het inderdaad weinig zin maar dan heb jij je best gedaan.
Als het niet helpt om het uit te spreken, zit er weinig anders op dan je verwachtingen bij te stellen. Jammer, maar niet iedereen heeft een goed contact met zijn broers/zussen.
Zelf ben ik trouwens ook een stuk jonger dan mijn broers. Ik heb me er redelijk bij neergelegd dat we weinig contact hebben, na vele pogingen tot meer/intensiever contact. Ik denk nu: waarom zou ik het willen, ik heb nu eenmaal weinig met ze en ik heb een lieve man en fijne vrienden.
Een op een is bij mij ook iets beter, maar in het 'grote geheel' heb ik vaak het gevoel te verdwijnen; niet gezien te worden (inderdaad niet interessant te zijn. Ik heb me hier ook bij neergelegd en weet dat ik in andere gezelschappen vaak veel meer op de voorgrond treed en ik uberhaupt niet zo'n groepsmens ben. Ik ga bij mijn familie nu meer mijn eigen gang en bemoei me ook minder met hen.
Ik vond de tijd dat zij kinderen hadden en ik (nog) niet wel, moeilijk. Bij mijn ouders draaide alles om die kinderen. Nu zijn hun kinderen groter en heb ik er zelf één. Ik moet zeggen dat dat wel iets verandert, want ineens heb je weer iets gemeen, en de aandacht gaat nu uit naar mijn kind - dat, heel kinderachtig, toch als gerechtigheid voelt na al die jaren dat er voor mij zo weinig aandacht was.
Je zegt dat je er soms net zo goed niet kunt zijn. Ik voel(de) dit ook precies zo. Maar is het echt waar?? Vraag het hen eens. Of blijf eens weg: gaan ze je waarschijnlijk toch wel missen. Je hoeft er tenslotte echt niet altijd bij te zijn; je hebt tenslotte ook een eigen leven! Maar pas wel op te snel conclusies te trekken.
Pas toen ik een keer niet meeging op een gezamenlijk vakantie omdat ik het zat was dat ze mij als klein kind behandelden - ja, toen vonden ze het ineens heel jammer en misten ze me.
Dus iets uitspreken kan toch wel zinvol zijn. Al is het maar voor jezelf.
Je zegt dat praten weinig zin heeft, 'doen we ook nooit'. Als je het nooit doet, hoe weet je dan dat het geen zin heeft? Je kunt toch wel eens zeggen dat je het jammer vindt dat je hen weinig ziet? Wellicht heeft het inderdaad weinig zin maar dan heb jij je best gedaan.
Als het niet helpt om het uit te spreken, zit er weinig anders op dan je verwachtingen bij te stellen. Jammer, maar niet iedereen heeft een goed contact met zijn broers/zussen.
Zelf ben ik trouwens ook een stuk jonger dan mijn broers. Ik heb me er redelijk bij neergelegd dat we weinig contact hebben, na vele pogingen tot meer/intensiever contact. Ik denk nu: waarom zou ik het willen, ik heb nu eenmaal weinig met ze en ik heb een lieve man en fijne vrienden.
Een op een is bij mij ook iets beter, maar in het 'grote geheel' heb ik vaak het gevoel te verdwijnen; niet gezien te worden (inderdaad niet interessant te zijn. Ik heb me hier ook bij neergelegd en weet dat ik in andere gezelschappen vaak veel meer op de voorgrond treed en ik uberhaupt niet zo'n groepsmens ben. Ik ga bij mijn familie nu meer mijn eigen gang en bemoei me ook minder met hen.
Ik vond de tijd dat zij kinderen hadden en ik (nog) niet wel, moeilijk. Bij mijn ouders draaide alles om die kinderen. Nu zijn hun kinderen groter en heb ik er zelf één. Ik moet zeggen dat dat wel iets verandert, want ineens heb je weer iets gemeen, en de aandacht gaat nu uit naar mijn kind - dat, heel kinderachtig, toch als gerechtigheid voelt na al die jaren dat er voor mij zo weinig aandacht was.
Je zegt dat je er soms net zo goed niet kunt zijn. Ik voel(de) dit ook precies zo. Maar is het echt waar?? Vraag het hen eens. Of blijf eens weg: gaan ze je waarschijnlijk toch wel missen. Je hoeft er tenslotte echt niet altijd bij te zijn; je hebt tenslotte ook een eigen leven! Maar pas wel op te snel conclusies te trekken.
Pas toen ik een keer niet meeging op een gezamenlijk vakantie omdat ik het zat was dat ze mij als klein kind behandelden - ja, toen vonden ze het ineens heel jammer en misten ze me.
Dus iets uitspreken kan toch wel zinvol zijn. Al is het maar voor jezelf.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:19
Zelf herken ik het niet maar twee van mijn vriendinnen zijn nakomertjes, de één scheelt vijftien jaar met de op één na jongste, de ander veertien jaar. Ze blijven altijd het kleine zusje maar wel heel verschillend. De één, inmiddels 63, wordt als klein zusje nog steeds niet serieus genomen ook al heeft ze vier volwassen kinderen, de ander wordt altijd nog in bescherming genomen, ze is 61 maar ze moet nog steeds uitkijken met oversteken en heel voorzichtig zijn als ze met vakantie gaat naar het buitenland. Dat haar man daar dan ook bij is doet niet terzake. Contact onderling is er wel maar het is vrij stroef.
verba volant, scripta manent.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:19
Hier ook een nakomertje en (bijna) geen herkenning in jouw verhaal. Het is waar dat jij grotendeels nooit iets nieuws doet. Kijk ik zal nooit meer als eerste kinderen krijgen, mijn broer en zus zijn mij voor. Mijn ouders en ook de ouders van mijn vriend zullen wij nooit voor het eerst opa en oma maken. (vriend heeft een zus die 3 jaar ouder is en inmiddels ook zwanger)
Maar.... ik ben wel de eerste die geemigreerd is, voel me serieus genomen en ben gewoon mijzelf. Heb met mijn familie een goede band. Tuurlijk doe ik ook wel dingen waar ze het niet mee eens zijn, maar dat is hun probleem en daar maak ik niet mijn probleem van. Ik ben ik, heb mijn eigen persoonlijkheid, ben volwassen en probeer te genieten van het leven. Maak mijn eigen fouten en probeer daarvan te leren.
Verwacht je niet teveel van jouw familie? Of trek je je sommige dingen niet teveel aan? Ook mijn neefje en nichtje moeten slapen en ja dat heeft soms invloed op bepaalde activiteiten die je samen met je broers/zussen doet. Aandacht gaat idd vaak uit naar de kinderen. Maar het zijn toch ook jouw neefjes en nichtjes? Vind je het dan niet leuk om ook met hen tijd door te brengen.
Maar.... ik ben wel de eerste die geemigreerd is, voel me serieus genomen en ben gewoon mijzelf. Heb met mijn familie een goede band. Tuurlijk doe ik ook wel dingen waar ze het niet mee eens zijn, maar dat is hun probleem en daar maak ik niet mijn probleem van. Ik ben ik, heb mijn eigen persoonlijkheid, ben volwassen en probeer te genieten van het leven. Maak mijn eigen fouten en probeer daarvan te leren.
Verwacht je niet teveel van jouw familie? Of trek je je sommige dingen niet teveel aan? Ook mijn neefje en nichtje moeten slapen en ja dat heeft soms invloed op bepaalde activiteiten die je samen met je broers/zussen doet. Aandacht gaat idd vaak uit naar de kinderen. Maar het zijn toch ook jouw neefjes en nichtjes? Vind je het dan niet leuk om ook met hen tijd door te brengen.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:19
quote:Blackdress schreef op 22 juli 2011 @ 14:09:
Misschien is het een idee om zelf meer initiatief te nemen, er vaker heen te gaan, een keer iets echt organiseren ipv plannen maken en niets uitvoeren?
Dat heb ik gedaan Ze ook al een paar keer uitgenodigd om te komen eten (en dan niet allemaal tegelijk), maar dan willen ze niet, want ja, ik woon ook zo klein (wat best meevalt, maar voor kinderen misschien wel).
Daarnaast ook eens een afspraak gemaakt dat ze naar mijn stad zouden komen, en dan bellen ze weer af. Het houdt ook een keer op (moet van 2 kanten komen zeg maar).
Ze hebben gewoon hun eigen leven en dat is al druk genoeg zonder mij. Daar heb ik me al bijna bij neergelegd. Het is juist als het zooitje weer bijeen ben dat het wat steekt...
Misschien is het een idee om zelf meer initiatief te nemen, er vaker heen te gaan, een keer iets echt organiseren ipv plannen maken en niets uitvoeren?
Dat heb ik gedaan Ze ook al een paar keer uitgenodigd om te komen eten (en dan niet allemaal tegelijk), maar dan willen ze niet, want ja, ik woon ook zo klein (wat best meevalt, maar voor kinderen misschien wel).
Daarnaast ook eens een afspraak gemaakt dat ze naar mijn stad zouden komen, en dan bellen ze weer af. Het houdt ook een keer op (moet van 2 kanten komen zeg maar).
Ze hebben gewoon hun eigen leven en dat is al druk genoeg zonder mij. Daar heb ik me al bijna bij neergelegd. Het is juist als het zooitje weer bijeen ben dat het wat steekt...
vrijdag 22 juli 2011 om 14:24
quote:italiagirl schreef op 22 juli 2011 @ 14:19:
Verwacht je niet teveel van jouw familie? Of trek je je sommige dingen niet teveel aan? Ook mijn neefje en nichtje moeten slapen en ja dat heeft soms invloed op bepaalde activiteiten die je samen met je broers/zussen doet. Aandacht gaat idd vaak uit naar de kinderen. Maar het zijn toch ook jouw neefjes en nichtjes? Vind je het dan niet leuk om ook met hen tijd door te brengen.
Ik wil juist heel graag tijd met ze doorbrengen! Ik ben een keer bij m'n broer gaan logeren een nachtje (hij had het ff moeilijk en ik had die dag een auto en hij woont met de auto ongeveer 30 minuten van m'n werk). Ik heb toen superleuk met m'n neefje gespeeld enzo, en hij vond het ook leuk. Ik wil ze juist heel graag meer zien.
Echter, met z'n allen tegelijk, werkt dat niet (en dan spelen ze ook fijn allemaal met elkaar (het zijn er 5, oudste is 4). En als ik dan met m'n jongste neefje op schoot aan het voorlezen ben, komt m'n broer hem halen omdat hij vind dat hij met z'n andere neefje moet spelen. Waarom?
Verwacht je niet teveel van jouw familie? Of trek je je sommige dingen niet teveel aan? Ook mijn neefje en nichtje moeten slapen en ja dat heeft soms invloed op bepaalde activiteiten die je samen met je broers/zussen doet. Aandacht gaat idd vaak uit naar de kinderen. Maar het zijn toch ook jouw neefjes en nichtjes? Vind je het dan niet leuk om ook met hen tijd door te brengen.
Ik wil juist heel graag tijd met ze doorbrengen! Ik ben een keer bij m'n broer gaan logeren een nachtje (hij had het ff moeilijk en ik had die dag een auto en hij woont met de auto ongeveer 30 minuten van m'n werk). Ik heb toen superleuk met m'n neefje gespeeld enzo, en hij vond het ook leuk. Ik wil ze juist heel graag meer zien.
Echter, met z'n allen tegelijk, werkt dat niet (en dan spelen ze ook fijn allemaal met elkaar (het zijn er 5, oudste is 4). En als ik dan met m'n jongste neefje op schoot aan het voorlezen ben, komt m'n broer hem halen omdat hij vind dat hij met z'n andere neefje moet spelen. Waarom?
vrijdag 22 juli 2011 om 14:29
En als ik dan met m'n jongste neefje op schoot aan het voorlezen ben, komt m'n broer hem halen omdat hij vind dat hij met z'n andere neefje moet spelen. Waarom?
Dat lijkt mij nou typisch een vraag die je juist aan je broer moet stellen, niet aan ons! Echt communiceren kan heel verhelderend zijn. Ik weet dat het moeilijk is als het in jouw familie niet gebruikelijk is. Maar probeer het eens. Kun je ze toch eindelijk eens wat nieuws leren!
Dat lijkt mij nou typisch een vraag die je juist aan je broer moet stellen, niet aan ons! Echt communiceren kan heel verhelderend zijn. Ik weet dat het moeilijk is als het in jouw familie niet gebruikelijk is. Maar probeer het eens. Kun je ze toch eindelijk eens wat nieuws leren!
vrijdag 22 juli 2011 om 14:31
Maar TO, het gedrag van anderen kun je niet veranderen, het gedrag van jezelf wel. Je zegt 'het allemaal wel eens geprobeerd te hebben', maar tegelijkertijd geeft je aan 'echt praten heeft geen zin, dus doen we niet'.
Uit je OP lees ik teleurstelling en een grote mate van terugtrekking want 'ze vinden mij toch niet interessant'.
Hoe hoog is het muurtje wat jij om je heen hebt opgetrokken? In hoeverre bestaat er een kans dat je al bij binnenkomst uitstraalt 'vraag mij maar niks, want je vindt mij toch niet interessant'?
Pas je eigen insteek aan: vertel uit jezelf eens wat je bezig houdt en wat je zoal doet. wat is dan de reactie?
Oh ja en kleine kinderen: daar kun je nu eenmaal niet van winnen. Mijn ouders komen zelfs apart bij ons op visite want 'op de verjaardag van die en die heb ik toch alleen maar oog voor mijn kleinkinderen', aldus mijn moeder. Niet leuk, zeker omdat het krijgen van kinderen mij niet zomaar lijkt te lukken, maar laat die mensen.
Uit je OP lees ik teleurstelling en een grote mate van terugtrekking want 'ze vinden mij toch niet interessant'.
Hoe hoog is het muurtje wat jij om je heen hebt opgetrokken? In hoeverre bestaat er een kans dat je al bij binnenkomst uitstraalt 'vraag mij maar niks, want je vindt mij toch niet interessant'?
Pas je eigen insteek aan: vertel uit jezelf eens wat je bezig houdt en wat je zoal doet. wat is dan de reactie?
Oh ja en kleine kinderen: daar kun je nu eenmaal niet van winnen. Mijn ouders komen zelfs apart bij ons op visite want 'op de verjaardag van die en die heb ik toch alleen maar oog voor mijn kleinkinderen', aldus mijn moeder. Niet leuk, zeker omdat het krijgen van kinderen mij niet zomaar lijkt te lukken, maar laat die mensen.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:31
Ik helemaal niet. Mijn middelste zus is tien jaar ouder en mn oudste 12 ofzo. Soms merk ik het wel hoor, als ze me plagen, maar dat hoort erbij. M'n oudste zus is een van m'n beste maatjes *kots*, wij zijn als twee druppels water.
Naar degene met kinderen gaat trouwens wel vaak de aandacht uit, maar daar heb ik eigenlijk helemaal geen last van. Ik vind die kids ook machtig interessant en natuurlijk vragen die meer aandacht.
Naar degene met kinderen gaat trouwens wel vaak de aandacht uit, maar daar heb ik eigenlijk helemaal geen last van. Ik vind die kids ook machtig interessant en natuurlijk vragen die meer aandacht.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:32
quote:Aureel schreef op 22 juli 2011 @ 14:15:
Je zegt dat je er soms net zo goed niet kunt zijn. Ik voel(de) dit ook precies zo. Maar is het echt waar?? Vraag het hen eens. Of blijf eens weg: gaan ze je waarschijnlijk toch wel missen. Je hoeft er tenslotte echt niet altijd bij te zijn; je hebt tenslotte ook een eigen leven! Maar pas wel op te snel conclusies te trekken.
Pas toen ik een keer niet meeging op een gezamenlijk vakantie omdat ik het zat was dat ze mij als klein kind behandelden - ja, toen vonden ze het ineens heel jammer en misten ze me.
Dus iets uitspreken kan toch wel zinvol zijn. Al is het maar voor jezelf.
Ok, ik moet zeggen dat ik nu -ben ziek thuis, depressief en dan overdenk je dingen- dat ik het nu misschien wel eens ga zeggen, want het heeft mij behoorlijk in mijn denken beinvloed al die jaren. Het er net zo goed niet kunnen zijn, wordt ook nog gevoed met herinneringen aan vroeger die niet zo leuk waren in het gezin.
En mij missen? Tja, ik weet het niet, ik geloof er niets van. Een half jaar geleden was ik betrokken bij een ongeluk in het buitenland en ik had net zo goed dood kunnen zijn (ik had gelukkig niets lichamelijks). Ze waren wel allemaal geschrokken. Toen we weer thuis waren is heel de familie van m'n vriend meteen langsgekomen (mijn ouders hadden ons opgehaald van schiphol) en bij mij is alleen m'n zus is langsgeweest (want ze was in de buurt). De ander wilde komen, maar neefje was ziek (alsof je dan niet even alleen kan komen) en van de ander niets gehoord.
Een maand later zie ik m´n broers bij m´n ouders, ze hebben NIKS gezegd. En toen dacht ik: bekijk het maar. Ik moet blijkbaar eerst iets hebben ofzo.
Sorry, ik merk dat ik nu ook weer echt boos wordt.
Ik moet zeggen dat ik eerst ook altijd dacht dat ik alles overdreef, maar m'n vriend heeft inmiddels toch ook wel zoiets van: vreemd zooitje...
Je zegt dat je er soms net zo goed niet kunt zijn. Ik voel(de) dit ook precies zo. Maar is het echt waar?? Vraag het hen eens. Of blijf eens weg: gaan ze je waarschijnlijk toch wel missen. Je hoeft er tenslotte echt niet altijd bij te zijn; je hebt tenslotte ook een eigen leven! Maar pas wel op te snel conclusies te trekken.
Pas toen ik een keer niet meeging op een gezamenlijk vakantie omdat ik het zat was dat ze mij als klein kind behandelden - ja, toen vonden ze het ineens heel jammer en misten ze me.
Dus iets uitspreken kan toch wel zinvol zijn. Al is het maar voor jezelf.
Ok, ik moet zeggen dat ik nu -ben ziek thuis, depressief en dan overdenk je dingen- dat ik het nu misschien wel eens ga zeggen, want het heeft mij behoorlijk in mijn denken beinvloed al die jaren. Het er net zo goed niet kunnen zijn, wordt ook nog gevoed met herinneringen aan vroeger die niet zo leuk waren in het gezin.
En mij missen? Tja, ik weet het niet, ik geloof er niets van. Een half jaar geleden was ik betrokken bij een ongeluk in het buitenland en ik had net zo goed dood kunnen zijn (ik had gelukkig niets lichamelijks). Ze waren wel allemaal geschrokken. Toen we weer thuis waren is heel de familie van m'n vriend meteen langsgekomen (mijn ouders hadden ons opgehaald van schiphol) en bij mij is alleen m'n zus is langsgeweest (want ze was in de buurt). De ander wilde komen, maar neefje was ziek (alsof je dan niet even alleen kan komen) en van de ander niets gehoord.
Een maand later zie ik m´n broers bij m´n ouders, ze hebben NIKS gezegd. En toen dacht ik: bekijk het maar. Ik moet blijkbaar eerst iets hebben ofzo.
Sorry, ik merk dat ik nu ook weer echt boos wordt.
Ik moet zeggen dat ik eerst ook altijd dacht dat ik alles overdreef, maar m'n vriend heeft inmiddels toch ook wel zoiets van: vreemd zooitje...
vrijdag 22 juli 2011 om 14:33
Gwenstar: ik weet niet of het met nakomertje te zijn te maken heeft... Net zoals Aureel zegt.
Ik heb twee jongere zussen. We schelen allemaal 2 jaar. Zij hebben vroeger altijd al beter met elkaar kunnen opschieten. Vroeger voelde ik me ook vaak het vijfde wiel aan de wagen. Ik weet nu ook wel dat ik daar zelf ook aan bij heb gedragen........
..
Het contact gaat met ups en downs. Ik vind het ook lastig om aan te geven dat ik het jammer vind dat ik ze niet veel zie.
Dat heeft voornamelijk te maken met het etiketje dat door mijn familie op mij is geplakt: "drammer", "manipulator" of andere worden, die bedoelen te zeggen dat ik altijd probeer iets af te dwingen.... zoals contact. Als ik bijv. aangeef graag af te spreken en een datum voorstel dan ben ik al aan het zeuren en dwingen... :-/..
Volgende week vieren mijn vriend en ik een feest. Ik heb al maaaaanden geleden aangekondigd dat we dat feest vieren. Het is ter ere van het behalen van een avondstudie-diploma door mijn vriend en mijn verjaardag. Dat we die studie afsluiten met een feest is ook gewoon dat we de afgelopen vier jaar verschrikkelijk veel tijd hierin hebben moeten stoppen.. mijn vriend was met de studie bezig en ik hield me bezig met de kinderen en huis (en werken). Mijn zus(sen) hebben regelmatig aangegeven dat ze vonden dat ik er teveel voor liet en mijn vriend teveel 'vrijspeelde' om te werken aan zijn studie. Dus zij weten hoe belangrijk deze mijlpaal is... en nu zijn ze allebei op vakantie..... Als je dan nog ergens ver weg zit.. ala.. dat kan... maar ze zitten op een uur rijden van ons vandaan op een camping...
Ik kan dan wel zeggen dat ik het jammer vind dat ze er niet zijn of ze vragen of ze wel willen komen, maar dat heeft naar mijn gevoel niet zoveel zin... Dan ben ik misschien wel weer e.e.a. aan het afdwingen en ik heb liever dat mensen komen omdat ze het leuk vinden om te komen dan dat ik ze het gevoel geef dat ze er moeten zijn....
Dus nee...TO... dat heeft niets met het leeftijdsverschil te maken... Ik vind de tip van verwachtingen bijstellen wel een hele goede...
Ik heb twee jongere zussen. We schelen allemaal 2 jaar. Zij hebben vroeger altijd al beter met elkaar kunnen opschieten. Vroeger voelde ik me ook vaak het vijfde wiel aan de wagen. Ik weet nu ook wel dat ik daar zelf ook aan bij heb gedragen........
.. Het contact gaat met ups en downs. Ik vind het ook lastig om aan te geven dat ik het jammer vind dat ik ze niet veel zie.
Dat heeft voornamelijk te maken met het etiketje dat door mijn familie op mij is geplakt: "drammer", "manipulator" of andere worden, die bedoelen te zeggen dat ik altijd probeer iets af te dwingen.... zoals contact. Als ik bijv. aangeef graag af te spreken en een datum voorstel dan ben ik al aan het zeuren en dwingen... :-/..
Volgende week vieren mijn vriend en ik een feest. Ik heb al maaaaanden geleden aangekondigd dat we dat feest vieren. Het is ter ere van het behalen van een avondstudie-diploma door mijn vriend en mijn verjaardag. Dat we die studie afsluiten met een feest is ook gewoon dat we de afgelopen vier jaar verschrikkelijk veel tijd hierin hebben moeten stoppen.. mijn vriend was met de studie bezig en ik hield me bezig met de kinderen en huis (en werken). Mijn zus(sen) hebben regelmatig aangegeven dat ze vonden dat ik er teveel voor liet en mijn vriend teveel 'vrijspeelde' om te werken aan zijn studie. Dus zij weten hoe belangrijk deze mijlpaal is... en nu zijn ze allebei op vakantie..... Als je dan nog ergens ver weg zit.. ala.. dat kan... maar ze zitten op een uur rijden van ons vandaan op een camping...
Ik kan dan wel zeggen dat ik het jammer vind dat ze er niet zijn of ze vragen of ze wel willen komen, maar dat heeft naar mijn gevoel niet zoveel zin... Dan ben ik misschien wel weer e.e.a. aan het afdwingen en ik heb liever dat mensen komen omdat ze het leuk vinden om te komen dan dat ik ze het gevoel geef dat ze er moeten zijn....
Dus nee...TO... dat heeft niets met het leeftijdsverschil te maken... Ik vind de tip van verwachtingen bijstellen wel een hele goede...
vrijdag 22 juli 2011 om 14:39
quote:Vlammetje1203 schreef op 22 juli 2011 @ 14:31:
Uit je OP lees ik teleurstelling en een grote mate van terugtrekking want 'ze vinden mij toch niet interessant'.
Hoe hoog is het muurtje wat jij om je heen hebt opgetrokken? In hoeverre bestaat er een kans dat je al bij binnenkomst uitstraalt 'vraag mij maar niks, want je vindt mij toch niet interessant'?
Pas je eigen insteek aan: vertel uit jezelf eens wat je bezig houdt en wat je zoal doet. wat is dan de reactie?
Een gigantische muur natuurlijk, maar dat is ook mede omdat ik vroeger ook gepest werd. Maar omdat ik me daar zo bewust van ben, kwam ik de vorige keer juist heel open binnen, cadeautje voor m'n jarige neefje, hartstikke leuk. Iedereen hallo gezegd en ze zeiden dat ik iets leuks aan had. Dus ik ging vertellen over een kleuradvies dat ik had laten doen. Ik heb m'n verhaal niet af kunnen maken.
Want dan gaat het namelijk inmiddels over dat neefje van broer 1 dit heeft gedaan en dan gaat de ander eroverheen dat neefje van broer 2 dit al kan etc etc etc.
Als ik dan vervolgens rustig na een tijdje verder wil gaan met m'n verhaal, dan luisteren ze gewoon niet. Want dan gaat het inmiddels weer grotendeels over het grotere nieuwe huis dat gekocht gaat worden of die gave nieuwe leasebak.
Ach, ik moet het even laten bezinken allemaal geloof ik en het misschien nog 1 keer proberen.
Uit je OP lees ik teleurstelling en een grote mate van terugtrekking want 'ze vinden mij toch niet interessant'.
Hoe hoog is het muurtje wat jij om je heen hebt opgetrokken? In hoeverre bestaat er een kans dat je al bij binnenkomst uitstraalt 'vraag mij maar niks, want je vindt mij toch niet interessant'?
Pas je eigen insteek aan: vertel uit jezelf eens wat je bezig houdt en wat je zoal doet. wat is dan de reactie?
Een gigantische muur natuurlijk, maar dat is ook mede omdat ik vroeger ook gepest werd. Maar omdat ik me daar zo bewust van ben, kwam ik de vorige keer juist heel open binnen, cadeautje voor m'n jarige neefje, hartstikke leuk. Iedereen hallo gezegd en ze zeiden dat ik iets leuks aan had. Dus ik ging vertellen over een kleuradvies dat ik had laten doen. Ik heb m'n verhaal niet af kunnen maken.
Want dan gaat het namelijk inmiddels over dat neefje van broer 1 dit heeft gedaan en dan gaat de ander eroverheen dat neefje van broer 2 dit al kan etc etc etc.
Als ik dan vervolgens rustig na een tijdje verder wil gaan met m'n verhaal, dan luisteren ze gewoon niet. Want dan gaat het inmiddels weer grotendeels over het grotere nieuwe huis dat gekocht gaat worden of die gave nieuwe leasebak.
Ach, ik moet het even laten bezinken allemaal geloof ik en het misschien nog 1 keer proberen.
vrijdag 22 juli 2011 om 14:43
Ik lees de hele tijd verwachting bijstellen, dus laat ik die eens bij de horens nemen.
Ik zit er echt even hard over na te denken wat ik dan voor verwachtingen heb precies. Voor m'n gevoel heb ik eigenlijk helemaal geen verwachtingen meer, maar nog wel een verlangen naar gelijkwaardig zijn en deel uitmaken van...
Of laat ik iets anders overkomen?
Ik zit er echt even hard over na te denken wat ik dan voor verwachtingen heb precies. Voor m'n gevoel heb ik eigenlijk helemaal geen verwachtingen meer, maar nog wel een verlangen naar gelijkwaardig zijn en deel uitmaken van...
Of laat ik iets anders overkomen?
vrijdag 22 juli 2011 om 14:48
quote:Aureel schreef op 22 juli 2011 @ 14:29:
En als ik dan met m'n jongste neefje op schoot aan het voorlezen ben, komt m'n broer hem halen omdat hij vind dat hij met z'n andere neefje moet spelen. Waarom?
Dat lijkt mij nou typisch een vraag die je juist aan je broer moet stellen, niet aan ons! Echt communiceren kan heel verhelderend zijn. Ik weet dat het moeilijk is als het in jouw familie niet gebruikelijk is. Maar probeer het eens. Kun je ze toch eindelijk eens wat nieuws leren!
Weet je, wat heb ik eigenlijk te verliezen ook...Het enige is dat ik niet echt ruzie wil maken voor m'n ouders (zij willen echt de vrede bewaren en dus zo min mogelijk dingen uitspreken...).
Ok, de eerstvolgende mogelijkheid ga ik het anders doen. Luisteren naar mezelf en handelen uit mezelf. En als ze daar niet tegen kunnen, weet ik genoeg en anders is het dikke winst.
Ik ben niet dat domme kleine zusje!
En als ik dan met m'n jongste neefje op schoot aan het voorlezen ben, komt m'n broer hem halen omdat hij vind dat hij met z'n andere neefje moet spelen. Waarom?
Dat lijkt mij nou typisch een vraag die je juist aan je broer moet stellen, niet aan ons! Echt communiceren kan heel verhelderend zijn. Ik weet dat het moeilijk is als het in jouw familie niet gebruikelijk is. Maar probeer het eens. Kun je ze toch eindelijk eens wat nieuws leren!
Weet je, wat heb ik eigenlijk te verliezen ook...Het enige is dat ik niet echt ruzie wil maken voor m'n ouders (zij willen echt de vrede bewaren en dus zo min mogelijk dingen uitspreken...).
Ok, de eerstvolgende mogelijkheid ga ik het anders doen. Luisteren naar mezelf en handelen uit mezelf. En als ze daar niet tegen kunnen, weet ik genoeg en anders is het dikke winst.
Ik ben niet dat domme kleine zusje!
vrijdag 22 juli 2011 om 14:57
Maar doen jouw ouders er dan niets tegen. De lieve vrede bewaren is prima, maar als je echt " niet mee telt" (dat verhaal over het ongelukg en dat ze niet langs zijn gekomen vind ik wel erg schokkend), vind ik dat jouw ouders daar ook wat aan kunnen doen.
Toen ik nog erg klein was (ik kan het mijzelf niet meer herinneren), schijnt mijn zus een keer mijn verhaal over wat ik beleefd had op school te hebben onderbroken. Want zij zat op de middelbare school en ik op de kleuterschool. Mijn ouders hebben toen tegen mijn zus gezegd dat mijn verhalen net zo belangrijk zijn en ik dus alle recht had op te praten en dat zij nu maar eens stil moest zijn. (dat heb ik allemaal van horen zeggen dan he, ik weet er zelf niets meer van) Wellicht kunnen jou ouders het ééns voor je opnemen als jullie allemaal samen zijn.
Tja en als je wel veel wilt spelen met je neefjes/nichtjes, maar dat wordt tegen gehouden, heb ik daar eigenlijk geen tip voor je.
Ik denk dat je er al goed aan doet om niets meer te verwachten en zorgen dat je geen minderwaardigheidscomplex krijgt. Je mag dan de jongste zijn, er zijn vast genoeg dingen waarin jij beter bent dan hen of meer verstand van hebt.
Toen ik nog erg klein was (ik kan het mijzelf niet meer herinneren), schijnt mijn zus een keer mijn verhaal over wat ik beleefd had op school te hebben onderbroken. Want zij zat op de middelbare school en ik op de kleuterschool. Mijn ouders hebben toen tegen mijn zus gezegd dat mijn verhalen net zo belangrijk zijn en ik dus alle recht had op te praten en dat zij nu maar eens stil moest zijn. (dat heb ik allemaal van horen zeggen dan he, ik weet er zelf niets meer van) Wellicht kunnen jou ouders het ééns voor je opnemen als jullie allemaal samen zijn.
Tja en als je wel veel wilt spelen met je neefjes/nichtjes, maar dat wordt tegen gehouden, heb ik daar eigenlijk geen tip voor je.
Ik denk dat je er al goed aan doet om niets meer te verwachten en zorgen dat je geen minderwaardigheidscomplex krijgt. Je mag dan de jongste zijn, er zijn vast genoeg dingen waarin jij beter bent dan hen of meer verstand van hebt.
vrijdag 22 juli 2011 om 15:03
quote:gwenstar schreef op 22 juli 2011 @ 14:48:
[...]
Ik ben niet dat domme kleine zusje!
Natuurlijk ben je niet het domme kleine zusje, maar ik denk dat je wel altijd het kleine zusje zult blijven.
Dat blijven mijn zusjes voor mij ook, hoewel de oudste van de 2 toch echt al volwassen is, is ze óók nog mijn kleine zusje.
[...]
Ik ben niet dat domme kleine zusje!
Natuurlijk ben je niet het domme kleine zusje, maar ik denk dat je wel altijd het kleine zusje zult blijven.
Dat blijven mijn zusjes voor mij ook, hoewel de oudste van de 2 toch echt al volwassen is, is ze óók nog mijn kleine zusje.
vrijdag 22 juli 2011 om 15:04
quote:gwenstar schreef op 22 juli 2011 @ 14:32:
[...]
En mij missen? Tja, ik weet het niet, ik geloof er niets van. Een half jaar geleden was ik betrokken bij een ongeluk in het buitenland en ik had net zo goed dood kunnen zijn (ik had gelukkig niets lichamelijks). Ze waren wel allemaal geschrokken. Toen we weer thuis waren is heel de familie van m'n vriend meteen langsgekomen (mijn ouders hadden ons opgehaald van schiphol) en bij mij is alleen m'n zus is langsgeweest (want ze was in de buurt). De ander wilde komen, maar neefje was ziek (alsof je dan niet even alleen kan komen) en van de ander niets gehoord.
Een maand later zie ik m´n broers bij m´n ouders, ze hebben NIKS gezegd. En toen dacht ik: bekijk het maar. Ik moet blijkbaar eerst iets hebben ofzo.
Sorry, ik merk dat ik nu ook weer echt boos wordt.
En terecht!
Zijn ze nou helemaal besodemietert.
Ben je wel eens kwaad geworden? Zo nee, doe dat dan eens.
Als het niets verandert, ben jij tenminste opgelucht. Dat inslikken en wegstoppen is nergens goed voor. Jij zit met een groot probleem en je broers en zus weten van niks.
Eerlijk gezegd zou ik ze helemaal niet meer willen. Niet eens in het ziekenhuis langskomen. Kom op zeg, wat is dat nou voor onbeschoft gedrag.
[...]
En mij missen? Tja, ik weet het niet, ik geloof er niets van. Een half jaar geleden was ik betrokken bij een ongeluk in het buitenland en ik had net zo goed dood kunnen zijn (ik had gelukkig niets lichamelijks). Ze waren wel allemaal geschrokken. Toen we weer thuis waren is heel de familie van m'n vriend meteen langsgekomen (mijn ouders hadden ons opgehaald van schiphol) en bij mij is alleen m'n zus is langsgeweest (want ze was in de buurt). De ander wilde komen, maar neefje was ziek (alsof je dan niet even alleen kan komen) en van de ander niets gehoord.
Een maand later zie ik m´n broers bij m´n ouders, ze hebben NIKS gezegd. En toen dacht ik: bekijk het maar. Ik moet blijkbaar eerst iets hebben ofzo.
Sorry, ik merk dat ik nu ook weer echt boos wordt.
En terecht!
Zijn ze nou helemaal besodemietert.
Ben je wel eens kwaad geworden? Zo nee, doe dat dan eens.
Als het niets verandert, ben jij tenminste opgelucht. Dat inslikken en wegstoppen is nergens goed voor. Jij zit met een groot probleem en je broers en zus weten van niks.
Eerlijk gezegd zou ik ze helemaal niet meer willen. Niet eens in het ziekenhuis langskomen. Kom op zeg, wat is dat nou voor onbeschoft gedrag.
