Psyche
alle pijlers
Nakomertje zijn :-(
vrijdag 22 juli 2011 om 14:00
Ik ben een nakomertje: mijn broers en zus zijn 10 jaar ouder dan ik (mijn broers zijn 2 ling en mijn zus iets jonger dan hen) en dat vind ik echt niet leuk.
Vroeger keek ik echt op naar mijn broers en zus en wilde graag bij ze zijn (vooral toen ze het huis uit gingen) en vond het heel leuk als ze weer thuis waren.
Maar nu... of eigenlijk al langer, toen ik wat ouder werd, merkte ik dat ik er altijd buiten val. Wat ik doe, hebben zij al lang ooit eens gedaan, dus dat is niet interessant. Ook deel ik niet de herinneringen die zij wel met elkaar delen. Ik voel me dan echt overbodig.
Ze zijn altijd een stapje verder in hun leven en ik heb het gevoel dat ik daar vanuit hun oogpunt achteraan hobbel. Maar ik ben ook een persoon en ik doe mijn eigen dingen en wellicht anders.
Zeker als we met z'n allen bij m'n ouders zijn en alle kleinkinderen (ze hebben allen kinderen, ik niet) dan is het echt niet leuk. Niemand vraagt je eens wat en als ik wat vertel, dan word er niet echt geluisterd of een van m'n neefjes moet gered worden. Ik (en m'n vriend) kunnen er net zo goed niet zijn.
Een op een gaat het soms nog wel, maar ook dat verwaterd steeds meer. Ik geef aan dat ik het leuk vindt om een keer wat te gaan doen, ook met m'n neefjes erbij etc, maar nee, het komt er nooit van. Maar zij zien elkaar wel een stuk vaker, bij mij komen ze nooit langs.
Zelfs als ze bij mij in de buurt zijn (we wonen allemaal ergens anders in Nederland), komen ze niet eens langs omdat m'n kleine neefje moe is en moet slapen.
Mijn zus komt af en toe wel langs (2x per jaar), omdat ze wel eens in de buurt moet zijn. Met haar kan ik het dan ook 'relatief' het beste vinden, maar dat stelt niet heel veel voor.
Praten met ze heeft weinig zin, doen we ook nooit. Daarom vind ik dat ik verder ook niet moet zeuren als ik er niets aan wil doen, maar vroeg me af of anderen als nakomertje dit nu herkennen?
Vroeger keek ik echt op naar mijn broers en zus en wilde graag bij ze zijn (vooral toen ze het huis uit gingen) en vond het heel leuk als ze weer thuis waren.
Maar nu... of eigenlijk al langer, toen ik wat ouder werd, merkte ik dat ik er altijd buiten val. Wat ik doe, hebben zij al lang ooit eens gedaan, dus dat is niet interessant. Ook deel ik niet de herinneringen die zij wel met elkaar delen. Ik voel me dan echt overbodig.
Ze zijn altijd een stapje verder in hun leven en ik heb het gevoel dat ik daar vanuit hun oogpunt achteraan hobbel. Maar ik ben ook een persoon en ik doe mijn eigen dingen en wellicht anders.
Zeker als we met z'n allen bij m'n ouders zijn en alle kleinkinderen (ze hebben allen kinderen, ik niet) dan is het echt niet leuk. Niemand vraagt je eens wat en als ik wat vertel, dan word er niet echt geluisterd of een van m'n neefjes moet gered worden. Ik (en m'n vriend) kunnen er net zo goed niet zijn.
Een op een gaat het soms nog wel, maar ook dat verwaterd steeds meer. Ik geef aan dat ik het leuk vindt om een keer wat te gaan doen, ook met m'n neefjes erbij etc, maar nee, het komt er nooit van. Maar zij zien elkaar wel een stuk vaker, bij mij komen ze nooit langs.
Zelfs als ze bij mij in de buurt zijn (we wonen allemaal ergens anders in Nederland), komen ze niet eens langs omdat m'n kleine neefje moe is en moet slapen.
Mijn zus komt af en toe wel langs (2x per jaar), omdat ze wel eens in de buurt moet zijn. Met haar kan ik het dan ook 'relatief' het beste vinden, maar dat stelt niet heel veel voor.
Praten met ze heeft weinig zin, doen we ook nooit. Daarom vind ik dat ik verder ook niet moet zeuren als ik er niets aan wil doen, maar vroeg me af of anderen als nakomertje dit nu herkennen?
vrijdag 22 juli 2011 om 15:09
quote:gwenstar schreef op 22 juli 2011 @ 14:32:
[...]
En mij missen? Tja, ik weet het niet, ik geloof er niets van. Een half jaar geleden was ik betrokken bij een ongeluk in het buitenland en ik had net zo goed dood kunnen zijn (ik had gelukkig niets lichamelijks). Ze waren wel allemaal geschrokken. Toen we weer thuis waren is heel de familie van m'n vriend meteen langsgekomen (mijn ouders hadden ons opgehaald van schiphol) en bij mij is alleen m'n zus is langsgeweest (want ze was in de buurt). De ander wilde komen, maar neefje was ziek (alsof je dan niet even alleen kan komen) en van de ander niets gehoord.
Een maand later zie ik m´n broers bij m´n ouders, ze hebben NIKS gezegd. En toen dacht ik: bekijk het maar. Ik moet blijkbaar eerst iets hebben ofzo.
Sorry, ik merk dat ik nu ook weer echt boos wordt.
.
Ik snap heel goed dat dat NIET leuk is! Maar je trekt alsnog een conclusie die wellicht niet juist is. Ze hebben weinig/niks laten horen toen je thuiskwam, o.k. Maar is dat omdat het ze niks kan schelen? Misschien weten ze totaal geen raad met de situatie, geen uiting te geven aan hun emoties? Zo komt het tenminste op mij over. Het is natuurlijk geen fatsoenlijk, volwassen gedrag en daar mag je hen best op aanspreken. Maar nogmaals, trek geen overhaaste conclusies.
Maar je bent volgens mij zelf al tot de (juiste) conclusie gekomen dat praten toch wel zinvol kan zijn. Veel succes! Het is moeilijk, maar inderdaad, wat heb je te verliezen. Ruzie zul je niet snel krijgen, schat ik zo in. Maar dan nog, een keer ruzie is geen ramp, er is dan tenminste contact, en een aanleiding voor een goed gesprek!
[...]
En mij missen? Tja, ik weet het niet, ik geloof er niets van. Een half jaar geleden was ik betrokken bij een ongeluk in het buitenland en ik had net zo goed dood kunnen zijn (ik had gelukkig niets lichamelijks). Ze waren wel allemaal geschrokken. Toen we weer thuis waren is heel de familie van m'n vriend meteen langsgekomen (mijn ouders hadden ons opgehaald van schiphol) en bij mij is alleen m'n zus is langsgeweest (want ze was in de buurt). De ander wilde komen, maar neefje was ziek (alsof je dan niet even alleen kan komen) en van de ander niets gehoord.
Een maand later zie ik m´n broers bij m´n ouders, ze hebben NIKS gezegd. En toen dacht ik: bekijk het maar. Ik moet blijkbaar eerst iets hebben ofzo.
Sorry, ik merk dat ik nu ook weer echt boos wordt.
.
Ik snap heel goed dat dat NIET leuk is! Maar je trekt alsnog een conclusie die wellicht niet juist is. Ze hebben weinig/niks laten horen toen je thuiskwam, o.k. Maar is dat omdat het ze niks kan schelen? Misschien weten ze totaal geen raad met de situatie, geen uiting te geven aan hun emoties? Zo komt het tenminste op mij over. Het is natuurlijk geen fatsoenlijk, volwassen gedrag en daar mag je hen best op aanspreken. Maar nogmaals, trek geen overhaaste conclusies.
Maar je bent volgens mij zelf al tot de (juiste) conclusie gekomen dat praten toch wel zinvol kan zijn. Veel succes! Het is moeilijk, maar inderdaad, wat heb je te verliezen. Ruzie zul je niet snel krijgen, schat ik zo in. Maar dan nog, een keer ruzie is geen ramp, er is dan tenminste contact, en een aanleiding voor een goed gesprek!
vrijdag 22 juli 2011 om 15:09
vrijdag 22 juli 2011 om 15:13
quote:italiagirl schreef op 22 juli 2011 @ 14:57:
Maar doen jouw ouders er dan niets tegen.
Nee, dat zit er ook niet in. Sterker nog, die worden soms ook bijna genegeerd met z'n allen bij elkaar. Ik heb niet een heel goede band met m'n ouders, het zijn geen warme, knuffelende personen en heel gesloten, maar weet dat zij er soms ook maar een beetje bij zitten en niet gehoord worden. Dat vertelt m'n vader iets en wordt dat ook onderbroken. Dan vraag ik hem vervolgens nog wel wat hij nou wilde vertellen. Andersom gebeurt dat niet.
quote:Toen ik nog erg klein was (ik kan het mijzelf niet meer herinneren), schijnt mijn zus een keer mijn verhaal over wat ik beleefd had op school te hebben onderbroken. Want zij zat op de middelbare school en ik op de kleuterschool. Mijn ouders hebben toen tegen mijn zus gezegd dat mijn verhalen net zo belangrijk zijn en ik dus alle recht had op te praten en dat zij nu maar eens stil moest zijn. (dat heb ik allemaal van horen zeggen dan he, ik weet er zelf niets meer van) Wellicht kunnen jou ouders het ééns voor je opnemen als jullie allemaal samen zijn.
Supertof zeg, je mag daar echt zo blij mee zijn. Mijn herinnering die maar steeds blijft terugkeren is dat ik een keer aan tafel zat met m'n ouders en m'n zus (ik zat nog op school). Het ging elke dag over hetzelfde: werk etc. Mij werd nooit wat gevraagd. Op een gegeven moment was ik het zo zat dat ik een beetje boos zei: "Kan het nou nooit eens een keer ergens anders over gaan?" Waarop ik terug kreeg: "ik werk zodat jij kan studeren!"
Het voelde alsof ik eindelijk uit een schulpje kroop en daar vervolgens keihard in teruggetrapt werd. Ik durfde eigenlijk nooit meer iets te zeggen.
quote:Ik denk dat je er al goed aan doet om niets meer te verwachten en zorgen dat je geen minderwaardigheidscomplex krijgt. Je mag dan de jongste zijn, er zijn vast genoeg dingen waarin jij beter bent dan hen of meer verstand van hebt.Dat complex heb ik inmiddels al wel. Maar het gaat nu zo niet goed met mij, dat ik echt dingen moet veranderen. En daar hoort heel deze relatie ook bij en mijn verlangens die toch nooit meer vervuld kunnen worden.
Maar doen jouw ouders er dan niets tegen.
Nee, dat zit er ook niet in. Sterker nog, die worden soms ook bijna genegeerd met z'n allen bij elkaar. Ik heb niet een heel goede band met m'n ouders, het zijn geen warme, knuffelende personen en heel gesloten, maar weet dat zij er soms ook maar een beetje bij zitten en niet gehoord worden. Dat vertelt m'n vader iets en wordt dat ook onderbroken. Dan vraag ik hem vervolgens nog wel wat hij nou wilde vertellen. Andersom gebeurt dat niet.
quote:Toen ik nog erg klein was (ik kan het mijzelf niet meer herinneren), schijnt mijn zus een keer mijn verhaal over wat ik beleefd had op school te hebben onderbroken. Want zij zat op de middelbare school en ik op de kleuterschool. Mijn ouders hebben toen tegen mijn zus gezegd dat mijn verhalen net zo belangrijk zijn en ik dus alle recht had op te praten en dat zij nu maar eens stil moest zijn. (dat heb ik allemaal van horen zeggen dan he, ik weet er zelf niets meer van) Wellicht kunnen jou ouders het ééns voor je opnemen als jullie allemaal samen zijn.
Supertof zeg, je mag daar echt zo blij mee zijn. Mijn herinnering die maar steeds blijft terugkeren is dat ik een keer aan tafel zat met m'n ouders en m'n zus (ik zat nog op school). Het ging elke dag over hetzelfde: werk etc. Mij werd nooit wat gevraagd. Op een gegeven moment was ik het zo zat dat ik een beetje boos zei: "Kan het nou nooit eens een keer ergens anders over gaan?" Waarop ik terug kreeg: "ik werk zodat jij kan studeren!"
Het voelde alsof ik eindelijk uit een schulpje kroop en daar vervolgens keihard in teruggetrapt werd. Ik durfde eigenlijk nooit meer iets te zeggen.
quote:Ik denk dat je er al goed aan doet om niets meer te verwachten en zorgen dat je geen minderwaardigheidscomplex krijgt. Je mag dan de jongste zijn, er zijn vast genoeg dingen waarin jij beter bent dan hen of meer verstand van hebt.Dat complex heb ik inmiddels al wel. Maar het gaat nu zo niet goed met mij, dat ik echt dingen moet veranderen. En daar hoort heel deze relatie ook bij en mijn verlangens die toch nooit meer vervuld kunnen worden.
vrijdag 22 juli 2011 om 15:23
quote:StabiloBoss schreef op 22 juli 2011 @ 15:09:
Laat niet zo over je lopen. Haal je bevestiging uit andere mensen en niet uit je familie. Wij luisteren naar je.
En er zijn vast wel meer mensen die jou waarderen en jouw aandacht willen.
Als je familie je dat niet wil geven, haal het dan ergens anders.
En dat wil ik dus ook. Kijk, ik denk al langer: ik heb jullie niet nodig. Maar dan toch steeds als ik ze zo gezellig met elkaar zie, denk ik: waarom ik nou niet. Gewoon echt jaloers. Zeker als ik dan met een vriendin het hier over heb en zij altijd zo enthousiast vertelt wat ze allemaal met haar broer en nichtje is wezen doen. Ik moet dat op een of andere manier van me af gaan zetten (en daar kan m'n psych me vast wel mee helpen).
Daarbij ben ik vroeger ook soort van gepest, waardoor veel gedachten nog verder zijn versterkt en dat is niet positieve kant op versterkt. Daardoor, tja, heb ik zeker op dit moment even een heel negatieve bril op. En dat vind ik echt vreselijk
Alles werd weer even getriggerd omdat we met z'n allen zouden gaan eten bij me pa en ma. Maar nu wordt het weer slecht. Aantal opties: eten in restaurant (zonder kinderen, maar wilde m'n moeder niet) of verplaatsen naar volgende week (maar dan kan ik niet). Ja, ik moest er wel bij zijn. Maar ja, als ik dat van volgende week niet kon verplaatsen, dan toch volgende week maar zonder mij.... Dus. Het was nog even bekijken. In dit geval denk ik dat m'n zus er nog wel wat van zegt (ik had er nog niets van gezegd omdat ik me toch al even erg klote voelde, maar als dit doorgaat, ga ik er wel wat van zeggen)
Ik kom er wel, en weer een stukje door het van me af te schrijven en al jullie advies
Laat niet zo over je lopen. Haal je bevestiging uit andere mensen en niet uit je familie. Wij luisteren naar je.
En er zijn vast wel meer mensen die jou waarderen en jouw aandacht willen.
Als je familie je dat niet wil geven, haal het dan ergens anders.
En dat wil ik dus ook. Kijk, ik denk al langer: ik heb jullie niet nodig. Maar dan toch steeds als ik ze zo gezellig met elkaar zie, denk ik: waarom ik nou niet. Gewoon echt jaloers. Zeker als ik dan met een vriendin het hier over heb en zij altijd zo enthousiast vertelt wat ze allemaal met haar broer en nichtje is wezen doen. Ik moet dat op een of andere manier van me af gaan zetten (en daar kan m'n psych me vast wel mee helpen).
Daarbij ben ik vroeger ook soort van gepest, waardoor veel gedachten nog verder zijn versterkt en dat is niet positieve kant op versterkt. Daardoor, tja, heb ik zeker op dit moment even een heel negatieve bril op. En dat vind ik echt vreselijk
Alles werd weer even getriggerd omdat we met z'n allen zouden gaan eten bij me pa en ma. Maar nu wordt het weer slecht. Aantal opties: eten in restaurant (zonder kinderen, maar wilde m'n moeder niet) of verplaatsen naar volgende week (maar dan kan ik niet). Ja, ik moest er wel bij zijn. Maar ja, als ik dat van volgende week niet kon verplaatsen, dan toch volgende week maar zonder mij.... Dus. Het was nog even bekijken. In dit geval denk ik dat m'n zus er nog wel wat van zegt (ik had er nog niets van gezegd omdat ik me toch al even erg klote voelde, maar als dit doorgaat, ga ik er wel wat van zeggen)
Ik kom er wel, en weer een stukje door het van me af te schrijven en al jullie advies
vrijdag 22 juli 2011 om 15:36
quote:StabiloBoss schreef op 22 juli 2011 @ 15:09:
Laat niet zo over je lopen. Haal je bevestiging uit andere mensen en niet uit je familie. Wij luisteren naar je.
En er zijn vast wel meer mensen die jou waarderen en jouw aandacht willen.
Als je familie je dat niet wil geven, haal het dan ergens anders.
Eens.
Ik ben ook een nakomertje, mijn zus noemt me nog altijd haar "zusje", ook al ben ik 44 en langer dan zij.. haha.
Ik scheel met haar maar 5 jaar maar met mijn oudste zus 13, dan 11, 9 en 7 jaar verschil...
Maar wat jij schijft TO is natuurlijk echt niet leuk.
Of het door het leeftijdsverschil komt betwijfel ik ook, ik herken het niet...
Leef je eigen leven meid.
Dikke knuffel voor jou van een mede-nakomertje.
Laat niet zo over je lopen. Haal je bevestiging uit andere mensen en niet uit je familie. Wij luisteren naar je.
En er zijn vast wel meer mensen die jou waarderen en jouw aandacht willen.
Als je familie je dat niet wil geven, haal het dan ergens anders.
Eens.
Ik ben ook een nakomertje, mijn zus noemt me nog altijd haar "zusje", ook al ben ik 44 en langer dan zij.. haha.
Ik scheel met haar maar 5 jaar maar met mijn oudste zus 13, dan 11, 9 en 7 jaar verschil...
Maar wat jij schijft TO is natuurlijk echt niet leuk.
Of het door het leeftijdsverschil komt betwijfel ik ook, ik herken het niet...
Leef je eigen leven meid.
Dikke knuffel voor jou van een mede-nakomertje.
vrijdag 22 juli 2011 om 15:49
quote:gwenstar schreef op 22 juli 2011 @ 15:23:
[...]
Alles werd weer even getriggerd omdat we met z'n allen zouden gaan eten bij me pa en ma. Maar nu wordt het weer slecht. Aantal opties: eten in restaurant (zonder kinderen, maar wilde m'n moeder niet) of verplaatsen naar volgende week (maar dan kan ik niet). Ja, ik moest er wel bij zijn. Maar ja, als ik dat van volgende week niet kon verplaatsen, dan toch volgende week maar zonder mij.... Dus. Het was nog even bekijken. In dit geval denk ik dat m'n zus er nog wel wat van zegt (ik had er nog niets van gezegd omdat ik me toch al even erg klote voelde, maar als dit doorgaat, ga ik er wel wat van zeggen)
Ik kom er wel, en weer een stukje door het van me af te schrijven en al jullie advies
Wel wat ervan zeggen!!!! Waarom moet jij je aanpassen? Sorry hoor, dat is echt belachelijk! Ik denk dat je echt moet proberen assertiever te zijn en misschien iets minder lief richting jouw familie. Probeer er gewoon op een nette manier wat van te zeggen, luisteren ze niet naar je, dan gewoon zelf wat leuks gaan doen met mensen die wel om je geven en naar jou luisteren!
Hmm na al jouw verhalen lijken jouw broers en zussen mij niet heel gezellige mensen. Zelfs je ouders worden niet gehoord en hangen er maar een beetje bij.
MIsschien is het wel eens tijd voor even een goede ruzie. Misschien dat dat de lucht klaart en dat ze daardoor doorhebben dat jij misschien de jongste bent, maar absoluut wel mee telt en een normale volwassen meid bent die haar eigen boontjes kan doppen.
[...]
Alles werd weer even getriggerd omdat we met z'n allen zouden gaan eten bij me pa en ma. Maar nu wordt het weer slecht. Aantal opties: eten in restaurant (zonder kinderen, maar wilde m'n moeder niet) of verplaatsen naar volgende week (maar dan kan ik niet). Ja, ik moest er wel bij zijn. Maar ja, als ik dat van volgende week niet kon verplaatsen, dan toch volgende week maar zonder mij.... Dus. Het was nog even bekijken. In dit geval denk ik dat m'n zus er nog wel wat van zegt (ik had er nog niets van gezegd omdat ik me toch al even erg klote voelde, maar als dit doorgaat, ga ik er wel wat van zeggen)
Ik kom er wel, en weer een stukje door het van me af te schrijven en al jullie advies
Wel wat ervan zeggen!!!! Waarom moet jij je aanpassen? Sorry hoor, dat is echt belachelijk! Ik denk dat je echt moet proberen assertiever te zijn en misschien iets minder lief richting jouw familie. Probeer er gewoon op een nette manier wat van te zeggen, luisteren ze niet naar je, dan gewoon zelf wat leuks gaan doen met mensen die wel om je geven en naar jou luisteren!
Hmm na al jouw verhalen lijken jouw broers en zussen mij niet heel gezellige mensen. Zelfs je ouders worden niet gehoord en hangen er maar een beetje bij.
MIsschien is het wel eens tijd voor even een goede ruzie. Misschien dat dat de lucht klaart en dat ze daardoor doorhebben dat jij misschien de jongste bent, maar absoluut wel mee telt en een normale volwassen meid bent die haar eigen boontjes kan doppen.
vrijdag 22 juli 2011 om 22:42
Nou, het zou dan toch de keer gaan worden als ik niet kon. Dat was jammer, want ik moest er ook bij zijn. Maar ja, ik kon niet, dus dat was jammer het werd die dag (een week later kon niet, want dan was mijn zus er niet...)
Ik heb gedaan wat ik me had voorgenomen. Ik heb gezegd dat ik dat niet leuk vond en dat ik er ook bij wilde zijn, dan maar een andere dag plannen. Nou, dan deden we het nog ook wel een andere keer.
Ik zei dat ik dat niet leuk vond en dat het ook niet de afspraak was.
Hoe dan ook: verhaal. Uitkomst: toch een dag gevonden waar we het op gaan doen, zaterdag ipv een zondag (ze wilden eerst per se zondag).
Ik ben trots op mezelf Dank voor jullie adviezen en bemoedigende woorden van eerder vandaag, gaf me net even dat zetje. Een klein stapje gezet, maar wel een stapje
Ik heb gedaan wat ik me had voorgenomen. Ik heb gezegd dat ik dat niet leuk vond en dat ik er ook bij wilde zijn, dan maar een andere dag plannen. Nou, dan deden we het nog ook wel een andere keer.
Ik zei dat ik dat niet leuk vond en dat het ook niet de afspraak was.
Hoe dan ook: verhaal. Uitkomst: toch een dag gevonden waar we het op gaan doen, zaterdag ipv een zondag (ze wilden eerst per se zondag).
Ik ben trots op mezelf Dank voor jullie adviezen en bemoedigende woorden van eerder vandaag, gaf me net even dat zetje. Een klein stapje gezet, maar wel een stapje
zaterdag 23 juli 2011 om 20:49
Ok, ok, ik weet het is stom. Ik voelde me gisteren na mijn actie even heel goed, maar nu begint dat stomme denken en piekeren in m'n hoofd weer en kom ook weer op dit onderwerp.
Waarom stellen ze uberhaupt voor het zonder mij te doen? Waarom moet ik er zo voor vechten om er bij te 'mogen' zijn. Omdat ik het te lang allemaal wel ok vond? Is dat het? Wat is er zo mis aan mij?
Pff, moest het even kwijt. Ik weet dat als je in een depressie zit niet altijd even realistisch denkt enzo en hopelijk denk ik er morgen als ik dit weer na lees er gewoon weer heel anders over en lees ik soort van trots mijn voorgaande post weer even door.
Ooit kom ik hier uit, beter dan ik ooit ben geweest!
Waarom stellen ze uberhaupt voor het zonder mij te doen? Waarom moet ik er zo voor vechten om er bij te 'mogen' zijn. Omdat ik het te lang allemaal wel ok vond? Is dat het? Wat is er zo mis aan mij?
Pff, moest het even kwijt. Ik weet dat als je in een depressie zit niet altijd even realistisch denkt enzo en hopelijk denk ik er morgen als ik dit weer na lees er gewoon weer heel anders over en lees ik soort van trots mijn voorgaande post weer even door.
Ooit kom ik hier uit, beter dan ik ooit ben geweest!
zaterdag 23 juli 2011 om 21:02
quote:ravyna schreef op 23 juli 2011 @ 20:58:
Misschien denken ze wel dat jij het niet zo erg vindt om er niet bij te zijn, omdat je eerder ook nooit protesteerde als ze het 'dan maar zo deden'. Je hebt nu laten weten dat je het wél erg vond en daar hebben ze wat mee gedaan
True Is toch wel een belangrijk stapje gezet
[sorry, negatieve modus waarin ik alles negatief krijg maar dit eigenlijk helemaal niet wil on] waarom was dat dan vroeger al zo, dat buitensluiten? [negatieve modus zo ver mogelijk off]
Ok, ik ga NU iets anders doen om m'n gedachten ergens anders op te krijgen, want dit heeft geen zin. Dank voor je berichtje mini-postief-boost
Misschien denken ze wel dat jij het niet zo erg vindt om er niet bij te zijn, omdat je eerder ook nooit protesteerde als ze het 'dan maar zo deden'. Je hebt nu laten weten dat je het wél erg vond en daar hebben ze wat mee gedaan
True Is toch wel een belangrijk stapje gezet
[sorry, negatieve modus waarin ik alles negatief krijg maar dit eigenlijk helemaal niet wil on] waarom was dat dan vroeger al zo, dat buitensluiten? [negatieve modus zo ver mogelijk off]
Ok, ik ga NU iets anders doen om m'n gedachten ergens anders op te krijgen, want dit heeft geen zin. Dank voor je berichtje mini-postief-boost
zaterdag 23 juli 2011 om 21:10
Gwenstar denk het ook dat het een gewenning is zo van ach ze vindt het niet erg, dus heel goed dat je het op een nette manier hebt laten blijken. Niet piekeren hoor, je doet het prima, hopelijk is het gezellig. En de moeite waard. Het is vermoeiend om moeite te doen er vanzelfsprekend bij te horen.
Herken een heel klein beetje daarom denk ik dat het gewenning is van de kant van je familei zo van gwenstar past zich wel aan. Ik ben de enige zonder kinderen van broers en zussen en de enige die op 1.45 uur rijden woont. Toch omdat ik altijd elke verjaardag ging en altijd mezelf opzij zette werd er steeds meer van mij verwacht. Kwam ik een x niet dan werd daar raar over gedaan, terwijl sommige 1x per jaar bij mij komen...want de kinderen en9 enzo . nu doe ik wat ik kan en wil en heb me bedacht dat ik mijn eigen leven heb hier en dat ik ze heel graag in mijn leven wil en ik dr ook veel voor doe en laat maar niet tegen alles in, met mate en ik zeg als ik wat wil. Hoop dat jij dat ook kan. Knuffel
Herken een heel klein beetje daarom denk ik dat het gewenning is van de kant van je familei zo van gwenstar past zich wel aan. Ik ben de enige zonder kinderen van broers en zussen en de enige die op 1.45 uur rijden woont. Toch omdat ik altijd elke verjaardag ging en altijd mezelf opzij zette werd er steeds meer van mij verwacht. Kwam ik een x niet dan werd daar raar over gedaan, terwijl sommige 1x per jaar bij mij komen...want de kinderen en9 enzo . nu doe ik wat ik kan en wil en heb me bedacht dat ik mijn eigen leven heb hier en dat ik ze heel graag in mijn leven wil en ik dr ook veel voor doe en laat maar niet tegen alles in, met mate en ik zeg als ik wat wil. Hoop dat jij dat ook kan. Knuffel
maandag 1 augustus 2011 om 11:48
ik scheel ook 10 jaar met mijn broer , en dan heb ik nog 2 zussen die nog ouder zijn (tegen de 40 aan)
ik heb ook altijd het gevoel dat ik er niet bij hoor , alles is ook altijd mijn schuld en alles wat ik doe is nooit goed.
alles moet ook altijd van mij komen (telefoontjes ed)
en mijn vader en de oudste zus doen nog steeds alsof ik een klein meisje ben (zo voelt het)
ik heb ook het gevoel dat ik buiten gesloten word
als ik het er nu zo over heb word er weer niet goed van ...
ik heb ook altijd het gevoel dat ik er niet bij hoor , alles is ook altijd mijn schuld en alles wat ik doe is nooit goed.
alles moet ook altijd van mij komen (telefoontjes ed)
en mijn vader en de oudste zus doen nog steeds alsof ik een klein meisje ben (zo voelt het)
ik heb ook het gevoel dat ik buiten gesloten word
als ik het er nu zo over heb word er weer niet goed van ...
dinsdag 2 augustus 2011 om 16:06
Mijn broertje scheelt 14 jaar met mij. Over zijn ervaringen kan ik niks zeggen, behalve dat hij er momenteel supertrots op is een oudere zus te hebben. Overal waar je komt:
Maar mijn zus is.... of tegen z;n vriendjes. Ja, maar mijn zus heeft een rijbewijs en MIJN zus is dit en MIJN zus is dat..
Scheelt dat we heel veel samen doen
Maar mijn zus is.... of tegen z;n vriendjes. Ja, maar mijn zus heeft een rijbewijs en MIJN zus is dit en MIJN zus is dat..
Scheelt dat we heel veel samen doen
dinsdag 2 augustus 2011 om 16:56
Hoi Gwenstar, je verhaal is herkenbaar voor mij. Ik ben geen nakomertje maar wel de jongste thuis. Wat ik met name herken is het gebrek aan interesse voor mij. Wanneer ik iets vertelde, werd er gewoon overheen geluld. Nooit werd een vraag aan mij gesteld. Tot een tijd terug toonde ik altijd interesse in hen, het initiatief lag altijd bij mij. Elke keer was ik gefrustreerd, ik wilde ook zo graag 'gezien' worden. Ik heb dit een keer bespreekbaar proberen te maken maar zonder resultaat. Toen ik een burn-out kreeg en ruim een half jaar thuis zat, heeft geen beide ooit de vraag gesteld hoe het met me gaat. Dit heeft mij echt verdriet gedaan maar was de eye-opener die ik nodig had. Het knopje ging om, ik heb geen waardering van hen nodig! Als ik mezelf maar waardeer! Sindsdien doe ik ook geen moeite meer voor hen. Resultaat is dat ik ze afgelopen jaren alleen heb gezien op mijn ouders verjaardagen en Kerst. Dan delen we wat beleefdheden uit. Erg jammer dat het zo gaat maar ik heb nu wel meer innerlijke rust! Dit is geen ideale situatie maar ik herken jouw onzekerheid en het 'gezien' willen worden, ook gewaardeerd worden om wie je bent. De tip om je eigen verwachtingen bij te stellen lijkt mij een goede. Dit is wel een proces, mij heeft het meerdere jaren geduurd. Heel veel succes!!
Zie j je familie
dinsdag 2 augustus 2011 om 17:03
@barbabientje: oei, dat met die burn-out is herkenbaar... "gewoon je schouders eronder zetten" "moe? Dan op tijd gaan slapen"
Die verwachtingen inderdaad. Dan neem ik me steeds voor dat het me niets kan schelen, maar als ik ze dan toch weer gezellig bij elkaar zie. Of ze vragen opeens wel hoe het met me is (beleefdheidsvraag?) en dan geef ij niet echt antwoord want 9 van de 10 keer kan ik toch het verhaal niet afmaken.
Tja, ik vind het knap van je. Zo ver ben ik nog niet...
Die verwachtingen inderdaad. Dan neem ik me steeds voor dat het me niets kan schelen, maar als ik ze dan toch weer gezellig bij elkaar zie. Of ze vragen opeens wel hoe het met me is (beleefdheidsvraag?) en dan geef ij niet echt antwoord want 9 van de 10 keer kan ik toch het verhaal niet afmaken.
Tja, ik vind het knap van je. Zo ver ben ik nog niet...
dinsdag 2 augustus 2011 om 17:12
dinsdag 2 augustus 2011 om 17:59
o en dit is misschien ook wel herkenbaar, als er bijv visite is word ik nogal eens belachelijk gemaakt , daar heb ik eens wat van gezegd (koekje van eigen deeg en toen gevraagd of zij dat leuk vonden,niet dus, toen gezegd nou ik ook niet waarom doen jullie dat dan? toen was het stil) en nu gebeurd dat ook niet meer gelukkig
dinsdag 2 augustus 2011 om 21:03
quote:roosdezoveelste schreef op 02 augustus 2011 @ 17:59:
o en dit is misschien ook wel herkenbaar, als er bijv visite is word ik nogal eens belachelijk gemaakt , daar heb ik eens wat van gezegd (koekje van eigen deeg en toen gevraagd of zij dat leuk vonden,niet dus, toen gezegd nou ik ook niet waarom doen jullie dat dan? toen was het stil) en nu gebeurd dat ook niet meer gelukkigNou, dat herken ik gelukkig niet meteen. Jeetje zeg, dat is wel heel cru...
o en dit is misschien ook wel herkenbaar, als er bijv visite is word ik nogal eens belachelijk gemaakt , daar heb ik eens wat van gezegd (koekje van eigen deeg en toen gevraagd of zij dat leuk vonden,niet dus, toen gezegd nou ik ook niet waarom doen jullie dat dan? toen was het stil) en nu gebeurd dat ook niet meer gelukkigNou, dat herken ik gelukkig niet meteen. Jeetje zeg, dat is wel heel cru...
