Psyche
alle pijlers
wie herkent dit (na de bevalling)?
woensdag 27 juli 2011 om 21:12
ik ben 7 weken terug bevallen en eigenlijk ging het allemaal goed met mij.
maar sind 2 weken stort ik eigenlijk een beetje in.
Ik begin te piekeren over vanalles en dat is eigenlijks niets voor mij.
Ben ook heel angstig met name voor de dood ook iets waar ik voorheen nooit mee zat en wat me nu nachten wakker houd.
De wereld lijkt nu zo onwerkelijk dat ik moeite heb om van dingen te genieten (gelukkig lukt het me nog wel om van mijn zoontje te genieten)
en met bijde voeten op de grond te blijven staan.
Wie herkend dit ook en wat hebben jullie hier aangedaan?
Ik voel me nu zo ongelukkig terwijl ik zo graag wil geieten
maar sind 2 weken stort ik eigenlijk een beetje in.
Ik begin te piekeren over vanalles en dat is eigenlijks niets voor mij.
Ben ook heel angstig met name voor de dood ook iets waar ik voorheen nooit mee zat en wat me nu nachten wakker houd.
De wereld lijkt nu zo onwerkelijk dat ik moeite heb om van dingen te genieten (gelukkig lukt het me nog wel om van mijn zoontje te genieten)
en met bijde voeten op de grond te blijven staan.
Wie herkend dit ook en wat hebben jullie hier aangedaan?
Ik voel me nu zo ongelukkig terwijl ik zo graag wil geieten
woensdag 27 juli 2011 om 21:15
Ik heb in het begin wel vaak gedroomd over doodgaan, of ik was ineens bang dat baby niet meer ademde. Zolang dit soort gedachten niet je hele leven overnemen lijkt het me een volstrekt normaal iets. Het is nogal wat, ineens de verantwoordelijkheid over zo'n wezentje.
Ik heb destijds veel met mijn man gepraat, en dat hielp bij mij om het meer te relativeren en dingen in perspectief te zien. En om vertrouwen te hebben in mijzelf en mijn eigen kunnen.
Ik heb destijds veel met mijn man gepraat, en dat hielp bij mij om het meer te relativeren en dingen in perspectief te zien. En om vertrouwen te hebben in mijzelf en mijn eigen kunnen.
woensdag 27 juli 2011 om 21:20
Gedeeltelijke herkenning hier. Eerste 5-6 weken me heel goed gevoeld, daarna prikkelbaar, het gevoel hebben niks meer aan te kunnen. Had ik maar nooit aan 2 kinderen begonnen, ik kan het niet, het is me teveel etc. Beetje op een ander niveau, maar wel hetzelfde hulpelossheidsgevoel denk ik. En daarbij dus ook het bijkomende ongelukkig voelen,en je daar natuurlijk weer schuldig over voelen etc.
Het heeft bij mij ongeveer 1,5 jaar geduurd voordat ik het weer helemaal kwijt was. Oververmoeidheid speelde een grote rol, maar ook hormonaal was een grote boosdoener. Uiteindelijk op advies van de huisarts de pil gaan doorslikken en dit was de oplossing.
Nou hoop ik niet voor je dat dit zo lang duurt, maar ik denk wel dat het tot op zekere hoogte heel normaal is. Er gebeurd heel veel met je en je hebt er een grote verantwoordelijkheid bij. Het ligt denk ik niet ver van een postnatale depressie, maar of het al zover is?
sterkte in ieder geval. Terugkijkend zou voor mij denk ik het beste gewerkt hebben om bewust alles los te laten en niks te "moeten"van mezelf, maargoed, dat kon ik toen niet
Het heeft bij mij ongeveer 1,5 jaar geduurd voordat ik het weer helemaal kwijt was. Oververmoeidheid speelde een grote rol, maar ook hormonaal was een grote boosdoener. Uiteindelijk op advies van de huisarts de pil gaan doorslikken en dit was de oplossing.
Nou hoop ik niet voor je dat dit zo lang duurt, maar ik denk wel dat het tot op zekere hoogte heel normaal is. Er gebeurd heel veel met je en je hebt er een grote verantwoordelijkheid bij. Het ligt denk ik niet ver van een postnatale depressie, maar of het al zover is?
sterkte in ieder geval. Terugkijkend zou voor mij denk ik het beste gewerkt hebben om bewust alles los te laten en niks te "moeten"van mezelf, maargoed, dat kon ik toen niet
woensdag 27 juli 2011 om 21:33
Ik ook gedeeltelijke herkenning. Heb na beide bevallingen een periode gehad met allerlei angsten (ook over dat ik dood zal gaan, en angst dat er iets met het hele gezin gebeurd, en het milieu...).
Bij mij hielp het goed om er met mijn man over te praten. Hij is best nuchter en zette mij dan weer met beide benen op de grond.
Genieten kon ik gelukkig nog wel, al is de realiteit nou eenmaal dat het niet altijd 100% genieten is, bij een nieuw kindje komen ook allerlei kwetsbare gevoelens kijken.
Ik heb geprobeerd die gevoelens ook een beetje te omhelzen en te beseffen dat het deels juist voorkomt uit mijn grote geluk. Daardoor voel je des te meer hoeveel je te verliezen hebt.
Als het teveel de overhand gaat nemen is het wel iets om met je huisarts te bespreken. Het kan onderdeel zijn van een postnatale depressie, en dan kan het zijn dat je medicijnen nodig hebt ter ondersteuning.
En voel je alsjeblieft niet schuldig! Het is een enorme verandering, voor een groot deel hormonaal...en ik denk dat een groot deel van de kersverse moederes echt niet alleen maar aan het genieten is.
Bij mij hielp het goed om er met mijn man over te praten. Hij is best nuchter en zette mij dan weer met beide benen op de grond.
Genieten kon ik gelukkig nog wel, al is de realiteit nou eenmaal dat het niet altijd 100% genieten is, bij een nieuw kindje komen ook allerlei kwetsbare gevoelens kijken.
Ik heb geprobeerd die gevoelens ook een beetje te omhelzen en te beseffen dat het deels juist voorkomt uit mijn grote geluk. Daardoor voel je des te meer hoeveel je te verliezen hebt.
Als het teveel de overhand gaat nemen is het wel iets om met je huisarts te bespreken. Het kan onderdeel zijn van een postnatale depressie, en dan kan het zijn dat je medicijnen nodig hebt ter ondersteuning.
En voel je alsjeblieft niet schuldig! Het is een enorme verandering, voor een groot deel hormonaal...en ik denk dat een groot deel van de kersverse moederes echt niet alleen maar aan het genieten is.
woensdag 27 juli 2011 om 21:46
quote:[message=9636507,noline]En voel je alsjeblieft niet schuldig! Het is een enorme verandering, voor een groot deel hormonaal...en ik denk dat een groot deel van de kersverse moederes echt niet alleen maar aan het genieten is.Mee eens. Er rust een ontzettende taboe op om te zeggen dat je niet 24/7 geniet. En dat zegt echt niks over hoeveel je van je kindje houdt!
woensdag 27 juli 2011 om 22:04
het is heel normaal dat je je niet helemaal ok voelt, je hele leven is veranderd. de afgelopen 9maanden heb je een kind gedragen en ineens is dat kindje een jongetje geworden en heb je het niet in je buik maar kun je het dragen in je handen.
Echter wordt door de maatschappij de spiegel voorgehouden dat je je op dit moment ultiem gelukkig moet voelen - valt dat even tegen..
Ondanks dat dit vaker voorkomt, en je niet de enige bent - hoef je dit niet alleen te doen. Je kunt bij je huisarts langs voor een verwijzing naar een psychologe, hier kun je je verhaal kwijt en kun je leren hoe dit werkt en wat voor jou de beste manier is hiermee om te gaan. Zie dit niet als falen, het zal je verrijken.
Mocht je die optie je afschrikken, wat nergens voor nodig is, kun je ook je verhaal doen bij je huisarts of in het ziekenhuis tijdens nacontrole.
ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je geluk en sterkte toe.
Echter wordt door de maatschappij de spiegel voorgehouden dat je je op dit moment ultiem gelukkig moet voelen - valt dat even tegen..
Ondanks dat dit vaker voorkomt, en je niet de enige bent - hoef je dit niet alleen te doen. Je kunt bij je huisarts langs voor een verwijzing naar een psychologe, hier kun je je verhaal kwijt en kun je leren hoe dit werkt en wat voor jou de beste manier is hiermee om te gaan. Zie dit niet als falen, het zal je verrijken.
Mocht je die optie je afschrikken, wat nergens voor nodig is, kun je ook je verhaal doen bij je huisarts of in het ziekenhuis tijdens nacontrole.
ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je geluk en sterkte toe.
woensdag 27 juli 2011 om 22:07
Ik praat er gelukkig wel met mijn vriend over en dit helpt wel een beetje, maar het had al aardig de overhand en er echt uitkomen doe ik niet, mijn na controle heb ik al gehad, toen ging alles nog goed. Mijn leven lijkt in te storten terwijl ik dol gelukkig ben heel vreemd. Bedankt voor jullie lieve reacties
woensdag 27 juli 2011 om 22:28
ik heb een psychiater waar ik eigenijks alleen heen hoef voor medicijn controle, sinds ik aan de medicijnen zit (al dik een jaar) voel ik me ook geestelijk een "normaal" persoon dus niet labiel ofzo, werd ook goed in de gaten gehouden en toen ik het op controle melde maakte hij er niet echt een punt van en vond het vrij normaal. hoort er nou eenmaal bij zei hij heel simpel.
Vandaar dat ik nu ook een beetje hier ga vragen omdat het niet oke voelt.
Vandaar dat ik nu ook een beetje hier ga vragen omdat het niet oke voelt.
woensdag 27 juli 2011 om 22:29
quote:xxniek schreef op 27 juli 2011 @ 22:04:
Echter wordt door de maatschappij de spiegel voorgehouden dat je je op dit moment ultiem gelukkig moet voelen - valt dat even tegen..
Mee eens en oh oh wat voelde ik me schuldig dat ik dat gelukkige gevoel niet had.
Volgens mij veranderen veel vrouwen na een bevalling. Niet alleen lichamelijk ook psychisch. Ik denk dat je heel blij mag zijn als je een man hebt die het begrijpt of in ieder geval luistert naar je.
Ik merk(te) het ook in mijn omgeving. Vriendinnen met veel angsten en andere vervelende dingen die ze nog nooit hadden gehad en na de bevalling ineens wel. Poetsdrang, smetvrees, kan lange tijd duren. Misschien dat het iets is wat altijd al in je zat (misschien onbewust) en na zo'n bevalling worden deze emoties ineens versterkt.
Echter wordt door de maatschappij de spiegel voorgehouden dat je je op dit moment ultiem gelukkig moet voelen - valt dat even tegen..
Mee eens en oh oh wat voelde ik me schuldig dat ik dat gelukkige gevoel niet had.
Volgens mij veranderen veel vrouwen na een bevalling. Niet alleen lichamelijk ook psychisch. Ik denk dat je heel blij mag zijn als je een man hebt die het begrijpt of in ieder geval luistert naar je.
Ik merk(te) het ook in mijn omgeving. Vriendinnen met veel angsten en andere vervelende dingen die ze nog nooit hadden gehad en na de bevalling ineens wel. Poetsdrang, smetvrees, kan lange tijd duren. Misschien dat het iets is wat altijd al in je zat (misschien onbewust) en na zo'n bevalling worden deze emoties ineens versterkt.
woensdag 27 juli 2011 om 22:35
quote:calvijn1 schreef op 27 juli 2011 @ 22:20:
Ga alsjeblieft naar de huisarts met je klachten
Ik heb hetzelfde gehad en nu bijna 3 jaar later nog steeds aan de antidepressiva.
Inmiddels ben ik van de antidepressiva af, maar verder heel erg met deze reactie eens.
Of kaart het nogmaals bij je psychiater aan, misschien duidelijker..
Succes en sterkte in elk geval!
Ga alsjeblieft naar de huisarts met je klachten
Ik heb hetzelfde gehad en nu bijna 3 jaar later nog steeds aan de antidepressiva.
Inmiddels ben ik van de antidepressiva af, maar verder heel erg met deze reactie eens.
Of kaart het nogmaals bij je psychiater aan, misschien duidelijker..
Succes en sterkte in elk geval!
woensdag 27 juli 2011 om 23:22
vertel je arts (psychiater) dat je er echt mee zit en het niet wilt afdoen als iets kleins. het is belangrijk dat hij weet wat dit voor jou betekend. daarnaast kan hij/zij dan ook een oogje in het zeil houden, zeker omdat je al hebt aangegeven dat je gevoel niet aan je verwachting voldoet. op die manier moet hij/zij zich verplicht voelen om je een beetje in de gaten te houden - misschien dat dat voor jou ook een fijne zekerheid is?
