Wat moet ik hiermee ?

Mijn vrouw(38j) heeft besloten om na 16 j. samen te zijn, om er uit te stappen. Ik ( 46 j.) Hebben samen een zoontje van 10 j.Ben immens verdrietig in mijn hart.Dit is nu , dag op dag ,4 weken geleden. Soms lukt voor mij om dag dagelijkse dingen te doen, soms niet.

Hieronder vertel ik de gebeurtenissen van de afgelopen dagen ( want er is heel wat gebeurt op die 4 weken ) ,alsook hoe het gekomen is tot deze breuk. Kan je mij hier raad ingeven, want ik weet het zo een beetje niet meer.Op dit moment hou ik nog zielsveel van mijn vrouw, maar het doet ook verschrikkelijk pijn.Kan het nog ooit goed komen, want mijn deur staat nu nog open



Vandaag ( 28/7/2011) hebben we de koffer voor ons zoontje(10 j.) samen gemaakt. Vertrekt op kamp. Ging ongelooflijk goed . Ze probeerde weer het voortouw te nemen(zoals altijd ), wilde alles zelf doen, maar ik blokte haar af. Had trouwens al het teen en tander gereed gelegd .Zei tegen haar dat we dat samen konden , mooi in overleg, samen kleren gekozen. Kortom, ging heel vlot.Met veel respect voor elkaars acties. Voelde mij betrokken, nam verantwoordelijkheid. Ze was het niet gewoon van mij dat ik zo betrokken bij de zaak wilde zijn .Verantwoordelijkheid nam. Dit ging voor mij spontaan, terwijl het vroeger ( voor de breuk)altijd iets van moeten was.



Voor onze breuk was dat wel zo, maar dat had te maken met mijn ego, ik stelde mij teveel vragen, twijfelde over mezelf, nam geen initiatief meer naar haar en naar het gezin, ons huis....., was heel negatief naar mensen en situaties, kritiek, veroorzaakte ontzettend veel stress bij haar , maar ook bij mijn omgeving, stelde alles uit en al die negatieve energie stortte ik dan uit over haar ipv van de mensen aan te spreken of iets aan de situaties te doen. De drank bleek uiteindelijk een vlucht.Niet dat ik hier van smorgens tot savonds lag te hijzen, maar in het weekend ( niet telkens ) was het dan prijs.

Als we samen dan weg gingen ,crashte ik en bracht ik haar emotionele schade toe.Ben nooit agressief geweest. Ook droeg ik altijd zwarte kleren . Van kop tot teen. Ook op het werk hadden mijn gedragingen gevolgen. Ook naar vrienden. Ben vrienden kwijtgespeeld, die nu wel voor mij klaar staan ( ben mij er nu bewust van dat haar vrienden (koppels) ook mijn vrienden zijn geworden en dat het voor deze mensen ontzettend moeilijk is, want iedereen vond ons het ideale paar. Het is zelfs al zover gekomen dat een aantal koppels, dooronze breuk al maatregelingen hebben getroffen in hun relatie. ) , alhoewel ik het niet verdien. Dit alles manifesteerde zich heel fel de laatste 2 jaar.



Sinds dat ik wakker ben geschud door de breuk( schoktherapie ) is het mij allemaal helder geworden ( weliswaar na 2 nachten geen slaap, maar om jezelf tegen te komen heb je dit ervoor over).Ik ben gaandeweg wakker geworden. Heb de dag erop alle drank buiten gegooid( geen drup meer aangeraakt sindsdien, ook geen behoefte aan ).



Durf nu beslissingen te nemen, bekijk sommige dingen van op afstand nu, sta stil bij zaken, denk erover na,neem verantwoordelijkheid, ben betrokken, luister naar mezelf, benader mensen en situaties nu positief,geniet van kleine zaken, ban de zaken uit mijn leven die stress veroorzaken of los het op door kleine ingrepen of grote .Ik ben als een razende door het huis aan het vliegen,nog niet rond,helemaal niet want het was een stal, onze berg ballast is de moeite en ik ben van mening dat als je huis orde/rust uitstraalt, jezelf ook rust vindt en dan pas kan je aan je eigen werken en aan je relatie ).

Zij is overdonderd van wat er allemaal gebeurd is. Niet alleen met het huis , maar ook al met mij en , zei ze mij, en daar is ze heel fier op. Zij had eerder gedacht dat ik zou crashen..Ik werk nu dus aan mijn eigen en vanaf volgende week samen met een psych.( en wees maar zeker dat daar een hoop uit gaat komen )



Zij heeft geprobeerd om mij te helpen. Ze heeft geweend, geschreeuwd, gefluisterd,signalen gegeven, maar ik heb niet geluisterd of gezien. Totaal niet bewust aan het leven. Ik zat met mijn kop in het zand. De muur rondom mij was veel te dik en elke keer dat ze me wilde helpen, stapte ik verder van haar weg, en werd mijn gekwetst hart groter. Het lag zeker niet aan haar, maar ik zat/zit verschrikkelijk in de knoop met mezelf.Door te vertrekken is die muur onmiddellijk afgebroken en ben ik bewust geworden. Ik stelde me heel de tijd vragen over vroeger en over de toekomst, maar vergat in het heden te leven. Nu moet ik wel. Ik leef dag per dag.Heel erg bewust.

Het is ook zo, dat zij en ik bang voor elkaar waren ,in die zin bang om elkaar te kwetsen, bang voor de confrontatie. Ook had ik haar gaandeweg op een verhoog geplaatst. Ik aanbad haar, zij was mijn godin. Mijn steun en toe verlaat. Ik versmachtte/verstikte haar. Zij kon niets verkeerd doen. Ik heb haar automatisch een veel te grote verantwoordelijkheid op haar schouders gelegd, die zij op het laatste niet meer aan kon. Mijn therapeut, die mij niet kon helpen. Ik heb haar teveel ballast /negativiteit gegeven en haar uitgezogen en haar potje is overgelopen.

Onze relatie is een rush geweest, waarbij we veel te weinig over onze relatie hebben gewaakt. Niet hebben stil gestaan bij elkaar. De boel even op afstand bekeken.

Ook het feit dat ze het laatste jaar tegenstrijdige signalen gaf, die ik dan wel zag, ( op vaderdag weekendje cadeau voor ons 2,samen nog reis geboekt voor deze zomer,lieve kattebelletjes op de tafel, lieve sms'jes, nog tickets besteld voor festival, de week ervoor nog een paar keer goede sex gehad, Eurodisney, samen leuke uitstapjes ) was voor mij dan ook onduidelijk en des te pijnlijker. Nu ik wakker ben, zie ik de signalen wel, die ze gaf. Bij feestjes uit elkaar zitten, meer aactiviteiten doen, minder fysiek contact ( knuffels) te weinig verrassingen van mij naar haar toe, het werken in de tuin dat ze niet meer met zoveel plezier deed, veel wandelen met de hond ( alleen )

Dit vond ze verschrikkelijk dat ze niet eerder heeft ingegrepen, duidelijker signaal (in het begin zei ze dat ze misschien niet duidelijk was geweest, daarna wel ) en dat ze mij eigenlijk valse hoop heeft gegeven door al die zaken, maar ze wist het zelf niet meer, dat ze schijnheilig was geweest. Eigenlijk panikeerde ze en wist ze niet meer wat te doen.

Maw ze had geen controle over de zaak en dat kan niet bij haar. Ze liep al 1,5 jaar met twijfels rond.Twijfels, die ze aan niemand heeft verteld, zelfs aan haar beste vriendinnen niet, niemand wist iets.Een beslissing met overleg , alleen met haar.De dagen na haar vetrek en ik natuurlijk emotioneel overhoop lag, zei ze het volgende: nooit meer, op dit moment niet, ben er klaar mee,ik heb geen glazen bol, ik kan niet in de toekomst kijken. Ook eij ze tegen mij dat ze met mij niet kon samen leven.Ze kon de energie niet meer opbrengen, het was op bij haar. Ze was er klaar mee. Voor haar is het definitief gedaan. Ze hield niet meer van mij.Ze had geen gevoelens meer.De liefde was over.

Ze zei me ook dat ik genoeg kansen heb gehad. Ze heeft ( en dat herinner ik mij nu pas ) een tijdje terug tegen mij gezegd, dat ik een laatste kans kreeg en dat ze anders zou vertrekken. Wist het niet meer, nu komt alles terug.

Nadat we de koffer van ons zoontje hadden ingepakt , hebben we nog samen een koffie( zijn er uiteindelijk 3 geworden ) gedronken in de keuken. Daar hebben we in alle eerlijkheid met elkaar gepraat, voor de 2de maal na de breuk. Het is ook daar dat ik haar met haar eigen heb geconfronteerd. Begon over iets dat ze had gezegd tijdens het inpakken : " ik moet nog poetsen in mijn appartement, ik moet nog dit kopen, ik doe dit wel zelf “.Ik zei haar dat als ze de verhuislift zelf kon bedienen dat ze het ook alleen zou doen.Vond ze grappig en ze beaamde het dan ook nog. Altijd “ik “.

Zei haar dat en toen kwamen de waterlanders. Ze zei mij dat ze moeilijk iemand anders in haar leven kan toestaan,dat ze graag alleen was en alle problemen zelf graag oplost dat ze altijd dacht dat ze sterk genoeg was. Zei haar ook dat ze zich sterk hield, hypocriet naar haar eigen was, en dat ze haar emoties niet liet zien, bang om zwak over te komen.

Ze heeft graag alles zelf onder controle. Dat beaamde ze en hup traantjes. Heb het gevoel dat ik haar therapeutje nu ben, die diep in haar aan het graven is.



Ze heeft het hier wel echt moeilijk mee, maar ze zei dat ze er aan ging werken. Ze heeft een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, een echte moeder gans.Bij iedereen de problemen gaan oplossen ( en meestal waren dat relatieproblemen ).Op mijn vraag of ze graag komt en vertrekt zei ze dat ze geen moeite had om plaatsgebonden te zijn, datze moeilijk

Koppig ook. Ze zei me ook dat ze in de sociale sector werkt en haar eigen relatie niet heeft kunnen redden ( ze heeft dus gefaald en dat kan niet, falen, zo denkt ze.).Nochtans, als we weg gingen vrij sociaal, plezierig, geanimeerd naar de mensen toe.

Wij durven nu eindelijk naar elkaar onze echte emoties( na lange tijd ) te tonen en op zo een momenten zie ik dan sterretjes in haar ogen. Ook de knuffels bij elkaar nadien waren gemeend , alsook de stevige wangzoenen.In het begin had ze er wat moeite mee, maar nu niet meer. Ik vrhaar ook of ik haar mocht aanraken en of ze dat een probleem vond. Helemaal geen probleem.

Er stroomde ontzettend veel liefde ( en traantjes ) door ons heen, liefde en respect. Ik heb haar ook gezegd dat ik haar niet haatte en dat voelde ze ook zo aan, al veel langer.



Heb ook heel kort het element van de derde persoon aangehaald. Zijn alleen gevoelens naar elkaar ( sinds eind mei-juni ). Hebben alleen maar met elkaar gepraat. Geen fysiek contact. Zei haar dat ik haar vertrouw dat ze gezegd heeft dat het contact nu is gebroken (iemand van haar werk ) . Ik geef haar weer vertrouwen. Doet goed.

Nochtans heb ik mij niet te moeien nu met haar gevoelens.

Toch heeft ze er moeilijk mee , ze kan de gevoelens nog niet plaatsen: zei ze me.( vorige zondag vertelde ze mij dat ze nog steeds worstelt met haar beslissing en een ontzettend groot schuldgevoel heeft).Ze weet ook niet hoe het zal zijn als ze terug gaat werken. Heb dit onderwerp snel afgekapt omdat dit niet goed voelde in de situatie. Gaat ze ervoor met die gast, dan moet ik mij er gewoon bij neerleggen, maar gaat pijnlijk zijn.

Nochtans heeft ze het moeilijk, want die 16 jaar , zo zei ze me, zal ze altijd meepakken, want we hebben toch ongelooflijk mooie momenten meegemaakt en mooie zaken opgebouwd. In het begin beweerde ze dat de mooie momenten werden overschaduwd door mijn gedragingen de laatste 2 jaar.)

Ze zit met een knoert van een schuldgevoel en zal eerst in het reine moeten komen met haarzelf en wie weet, ooit, kan ik uit het diepst van mijn hart haar vergeving schenken, maar nu nog niet(maar ben er zeker van dat dit gebeurt ), Mijn liefde voor haar is nu warm, intens maar met veel respect en waardering( en dat was ik allemaal kwijt ) en dat krijg ik nu terug van haar en voelt goed aan. Ze ziet mij nog dolgraag, ze houdt nog van mij, maar dan als een goede vriend.Er zijn geen gevoelens meer naar mij , zei ze bij de breuk.Ik kan niet met je samenleven, ook.



Op een bepaald moment had ik het over de sleutelhanger , die ze mij ooit cadeau had gedaan met veel liefde, ééntje die in 2 delen kon gebroken worden ( magnetisch) Stond op Soulmates / Forever. Haar deel is nu verwijderd van haar sleutelbos, maar nog altijd aanwezig in haar handtas(iemand zei mij dat zo een zaken voor vrouwen geen betekenis hebben, alleen maar praktisch ). Ze kan er geen afstand van doen, heb ik de indruk. Als ze het er ooit weer terug aanhangt , krijg ik rust. Dan heb ik het gevoel dat we weer verbonden zijn op 1 of andere manier.

Heb haar verteld dat we soulmates zijn: we voelen dingen samen aan, bij oogcontact weten we al genoeg van elkaar, delen dezelfde interesses, normen en waarden,doen dezelfde dingen/voelen dingen op hetzelfde moment .Dit is constant door onze relatie aanwezig geweest. Zijn zelfs al een paar zaken gebeurd tijdens ons apart wonen. Was wel leuk omdat aan elkaar te vertellen.



Bij het afscheid in de keuken wederom spontane, stevige, gemeende knuffel en flinke wangzoen( bijna op de mond zelfs ) en aan de auto wederom. Ze straalde en eindelijk toverde zich een spontane glimlach ( sinds lang ) op haar gezicht tevoorschijn en ik voelde mij goed en rustig. Er werd flink gewuifd langs hare kant bij het vertrek.Ik heb het gevoel dat ze graag komt, maar ook graag vertrekt.

Dit was het tweede gesprek dat op deze manier plaats vond en het doet ons beiden deugd. Eindelijk praten we weer echt met elkaar ( ook al is er een breuk, zei ze me dat ik niet moet hopen in het begin van het gesprek en dan zegt ze dat met haar verstand, want haar verstand overheerst ,ratio is heel belangrijk voor haar, controle, de touwtjes in handen) Ze heeft moeite om haar gevoelens te tonen. Maar ik voel aan haar dat ze zwaar gekwetst is door mij, dat ik haar emotioneel zwaar beschadigd heb.

Oh ja. Ze wilt mijn strijk nog doen ( vandaag nog meegepakt, ze had zelf de strijk opgenomen, zonder twijfel ), komt de dierenhokken doen, wilt ook af en toe de poets komen doen , gaat ook af en toe eten koken, komt mij ook helpen in onze tuin ( was 1 van haar favoriete bezigheden) .Heb haar ook de huissleutel terug gegeven ( reeds 14 dagen geleden , vertrouwen ) Zei haar dat ze dit niet moet doen uit schuldgevoel of medelijden. Haar antwoord: helemaal niet, ik wil dit gewoon doen voor jou.en ook dat het niet fair was van haar , want der is nogal wat werk aan. ( vandaag sprak ze al van de tuin winterklaar te maken , hoe gek kan het nog worden, wat moet ik hier uit opmaken ).Toch schuldgevoel dat speelt, of zit er nog een piepje genegenheid ( liefde ? ) van haar naar mij ?Moeder Gans element ?



Trouwens, zij zit nu in een rush.

2 zaken zijn voor haar van tel: appartementje (op 5 min. van ons huis.1 augustus ga ik samen met haar haar spulletjes brengen met mijn camionet, had haar dit voorgesteld, eerst wilde ze niet, maar vandaag was het blijkbaar al geen probleem meer,niet om haar terug te winnen , maar wil haar tonen dat ik geen onmens ben en haar als een beest de straat op gooi en uit onvoorwaardelijke liefde, want ik begrijp de situatie( Breuk is voor een groot stuk te wijten aan mij, maar was mij totaal niet bewust dat het zo ernstig was). Heb trouwens al haar spulletjes netjes ingepakt,vond ze ook fijn en lief, dat ik dat had gedaan . Heb haar ook gezegd dat ik niet mee binnen ga, maar pas langs ga komen als ik echt welkom wordt geheten door haar. (begreep ze. ) en ons zoontje ( die het heel moeilijk heeft en hoopt dat alles terug in orde komt ). Daar steekt ze nu haar energie in ( en oh ja, in de gesprekken die we nu al gehad hebben of ben ik mis.).Rust moet ze krijgen. Rust om alles op een rijtje te zetten. Ik vind het trouwens knap van haar dat ze met mij deze gesprekken durft aangaan.

Toen ze de eerste dag vertrok zei ze me vol overtuiging dat ze ermee klaar was met alles. Met mij, het huis, onze relatie. En nu ??? Lig compleet overhoop met mijn eigen. Ben wel gaan fietsen (reeds 4 weken, ook veel wandelen )Onze hond , die morgen definitief bij mij komt, is ontzettend belangrijk voor haar, ook de andere dieren ( kippen,cavia,schildpad ) . Toch geeft ze mij die verantwoordelijkheid, vertrouwen.

Soms moet je wereld op zijn kop worden gezet, voordat je inziet dat iets ( relatie ) waardevols, iemand ( zij ) waardevol uit je leven verdwijnt.



Vandaag ( 29/7/2011 ) hebben we samen ons zoontje weggebracht. Eerst was ze naar thuis gekomen om samen de laatste dingen in orde te maken van de koffer ( kleinigheden ).Ze had mijn strijk al bij.Was geen probleem. Heb haar bedankt.Hebben toen nog samen 1 tas koffie gedronken en over gisteren gepraat. Ze zei ook dat ze het moeilijk had om haar gevoelens te tonen en was zo verbaasd over mij dat ik al zo ver stond met aan mijn eigen te werken, veel verder dan haar ( kan ik geloven, ze heeft nog geen tijd gehad om aan haar eigen te werken, is constant bezig met haar app.). Het is ook zo, dat ze vroeger ( 5 jaar geleden ) in therapie is geweest en vandaag concludeerde ze dat er nog heel wat werk aan haar was.Vroeg haar ook of ze gisteren was gaan zwemmen en naar vake en moeke ( haar ouders ) was geweest.Had dat gevoel. En jawel, klopte.

Ik zei haar dat er gisteren ontzettend veel echte Liefde was naar elkaar. dat beaamde ze schuchter en vulde aan met: je mag geen hoop hebben, hé.

Bij het vertrek ook nog iets. Koffer in geladen en zij wou achter het stuur gaan zitten, maar nam haar bij de arm en bracht haar galant naar de passagierskant. Ze moest erom lachen en zei : ik wist dat jij vandaag wilde rijden. In het verleden reed zei altijd met deze wagen( ik zei altijd dat het haar wagen was, maar de wagen is van mij , maar omdat ze er altijd mee reed, bekeek ik het zo ): werk , uitstap, vakantie. ik dacht dat het zo ok was, maar had ook weer te maken met mijn passiviteit, geen initiatief, maar nooit heeft ze hiervan wat gezegd.

Aangename rit. Toegekomen, bus gezocht en toen het tijd was zei ik : groepsknuffel. Ze had er geen probleem mee om dit te doen. Zoontje op de bus,ging zonder probleempjes, maar je zag dat de situatie hem toch zwaar woog.Zij vertelde nadien dat hij gisteren ontzettend boos was geweest omdat het ( voorlopig ??) niet goed komt tussen ons 2. Moeten duidelijk naar hem zijn



Rit naar thuis was gezellig ( ik reed ).Nog wat over gisteren gebabbeld.Thuis op het terras koffietje gedronken en wat gepraat. ik zei haar dat , na haar bezoek gisteren, ik even op de pc achter Soulmates had gezocht. Na 5 min zoeken was ik op een tekst gekomen, die ik had afgeprint.Ben niet bewust gaan zoeken geweest. Is gewoon zo gekomen. Moet je eens lezen, zei ik haar. Gaat volledig over onze situatie.

Ik liet haar alleen , had mij terug getrokken. , maar kon haar lichaamsbeweging zien. Langzaam zakte ze door en op het einde stapte ze op en ging het huis binnen om zakdoeken te halen. Terug bij haar en ze zei dat ik gelijk had. Ik zei haar dat we Soulmates waren en we pakten elkaar hand vast. Ook zei ze dat ze zich nog vreselijk schuldig voelde omdat ze niet eerder had in gegrepen en dat het nu te laat was. Ik zei haar ook dat ze er toch klaar mee was: met mij, huis , tuin, relatie, maar dat was op het moment, antwoordde ze. .Vroeg haar ook of ze nog weleens aan mij dacht. Ze begon over dat schuldgevoel, maar vroeg anders. Ja, ze vroeg zich wel eens af hoe ik mij nu voelde, wat ik nu aan het doen was.Tis een koppige mie , die niet snel iemand zal bellen.Niet toegeeft.Ook geen moeite heeft om op zichzelf te staan, zegt ze.

Ook vroeg ik haar of ze moeite had met deze gesprekken. Vond ze toch niet gemakkelijk.Was ze niet gewoon om met mij zo te praten ( deden dat vroeger wel, maar twas verdwenen )

Hebben nog wat afspraken gemaakt ivm haar verhuis en ... ze wilt dat ik al mee binnen kom. Ze stelde voor om samen te gaan wandelen na de verhuis 1 augustus.Ben er eigelijk een beetje bang voor. Haar voorstel om te gaan wandelen,op een terril, geen volk. Heb het gevoel dat ze mij iets moet zeggen dat mij nog meer pijn gaat doen. Zou ik het haar vragen of ze dat ook van plan is voordat we gaan wandelen ?Indien dit wel zo is, dan trek ik de deur achter mij dicht, maar dat zal heel moeilijk voor mij worden

Ze vroeg mij ook of ik haar wilde helpen om volgende week vrijdag haar matrassen te gaan halen.Wat nu ? Ze vraagt hulp?Geen ik ? Aan mij ? Niet aan iemand anders? Geen probleem, zonder voorwaarden. Hadden gisteren wel al de afspraak gemaakt dat we elkaar sowieso zouden helpen, Zowel op materieel vlak of als het gaat voor een goed gesprek, maar had niet verwacht dat ze mij zo snel iets zou vragen.Weet ik waar ik aan toe ben. Ben misschien mis, maar het gevoel knaagt aan mij.Ik zei haar ook dat ik het fijn vond dat ze zodichtbij ging wonen. Ik ook, antwoordde ze, aangevuld met ,ook voor ons zoontje.Hoe moet ik dit nu interpreteren ?

Toen we naar binnen gingen ,nam ik haar vast bij de schouders, zij pakte mij bij mijn middel vast en gaven elkaar een flinke wangzoen.Heb haar gezegd dat ik vandaag weer enorm veel liefde heb gezien.Glimlach. Zij haar dat ik weer sterretjes in haar ogen heb gezien en ze moest er ook om glimlachen. Aan de poort dikke knuf en gemeende wangzoen, aan de auto hetzelfde. weer stevig gewuif van haar..Emoties,praten niet over onze relatie, maar zaken die diep van binnen zitten en en nu op de oppervlakte komen. Ze vindt het knap dat ik mijn emoties zo kan loslaten , zelfs in publiek. Dat zou ze nooit kunnen.Nee, ze moet de sterke zijn, zo overkomen.

En nu 2 dagen rust. Alleszinds voor mij, want haar zus, waar ze nu woont, komt vandaag terug uit vakantie met haar gezin. 3 augustus zal ze kunnen rusten en aan haar eigen werken.Hopelijk.

Ik mis haar elke dag,mijn liefde voor haar is gemeend, warm, intens, maar ook met respect en waardering en ik bekijk haar nu als een individu, niet als mijn god.Ik weet dat ik haar nu moet loslaten ( niet gemakkelijk, ook omdat er ons zoontje nog is en we automatisch regelmatig met elkaar moeten praten ). Wie weet, komen we ooit nog terug bij elkaar.Maar dan anders; God, wat hou ik van haar. Onvoorwaardelijk. Bewust.

Ben ik nu naïf, omdat ik mij dit allemaal over mij heen laat komen, speelt ze met mijn gevoelens ( alhoewel ik dit betwijfel, zo ken ik haar niet ), misbruikt ze het vertrouwen ( de auto, waarmee ze rijdt, ons spaargeld, dat ze mag gebruiken, daar ze het financieel niet gemakkelijk heeft,dat ze mij heeft gezegd dat ze geen contact meer heeft met de derde persoon, geef haar de sleutels van het huis, van mijn camionet,dat we onze diepste zieleroeselen aan elkaar vertellen ) die warmte , die liefde die ik voel sinds dat ze weg is, maar zeker de laatste 2 dagen , waarom allemaal. Ook wat betreft de knuffels en zoenen. Ze had er eerst moeilijk mee om dat te doen. Ik was min of meer vragende partij. Mar nu, doet ze hier spontaan aan mee. Houdt niets haar tegen. Heb het gevoel dat ze mij niet kan loslaten, dat ze mij op 1 of andere manier aan haar wil binden.Maar wat als ze toch voor de derde partij kiest.Pfff, ik weet het niet meer. Is niet duidelijk genoeg voor mij en ben bang om het haar te zeggen, daar mijn gevoelens voor haar te sterk zijn en dat ik op dit moment het raden heb naar haar gevoelens naar mij. Durf het nu ook niet te vragen.Wederom bang om gekwetst te worden.Ik zie het wel: dag per dag.

Wou eigenlijk compleet verhaal neerschrijven, maar is blijkbaar geen gewoonte op forum.Wie het toch wil, mag het doen.

Komt er op neer dat mijn vrouw haar potje is overgelopen.Er is iets gebroken bij haar.Ik heb haar emotioneel stuk gemaakt.Toen ze vertrok ,vertelde ze me de volgende zaken : negativiteit, geen initiatief, kritiek, stress, alcohol (niet dat ik hier van savonds tot smorgens zat te hijsen,in het weekend,was de laatste tijd ook veel minder, was ook een vlucht. ) Zij heeft 1,5 jaar getwijfeld om te beslissen,niemand van haar vriendenkring of familie wist iets van haar gevoelens. Ze heeft geprobeerd om er nog iets van te maken. Ik zat in mijn eigen wereldje met een hoop vragen.Sloot mij af.Hoorde of zag haar kreten niet.Gewoon , een loser zonder ruggegraat. Ik dacht dat het in orde was, zo.We hebben de kwaliteit van onze relatie uit het oog verloren.

De laatste jaren was er weinig tot geen communicatie, zowel langs hare kant als de mijne.Waren bang om elkaar te kwetsen. Was vroeger nochtans niet zo.Is zo gegroeid.En ik had het allemaal niet gezien, niet gevoeld. Was meer met mijn eigen bezig.Ondertussen is er op 4 weken al heel wat gebeurd.Zowel voor mij als naar elkaar..Ben ik al helemaal veranderd ? Neen, maar werk eraan.Bepaalde zaken konden snel opgelost worden, anderen zijn voer voor de psych. En de beslissingen die ik nu genomen heb, hou ik mij aan.Tussen ons :warme gesprekken, eerlijke gesprekken met de nodige tranen en knuffels.En nu ? Tijd geven, denk ik.

quote:NYC schreef op 30 juli 2011 @ 11:37:

Tijd geven en aan jezelf blijven werken, ongeacht of de relatie nog wat wordt of niet. Ik denk zelf dat zij haar beslissing wel goed overdacht heeft, omdat je ook schrijft dat ze al veel langer twijfelde. Natuurlijk houdt ze wel van je, maar er is teveel negativiteit geweest. Bij de een uit zich dat in heel vaak praten, beloftes, veranderen, therapie en opnieuw beginnen, en bij de ander barst de bom en is het gedaan. Als een relatie stuk gaat is dat altijd spijtig en bij de ene partner zal dat misschien tot meer verdriet, onzekerheid, twijfels of onbegrip leiden dan bij de andere partner. Ik zou haar zoveel mogelijk rust geven als mogelijk, tegen haar zeggen dat je haar beslissing respecteert en dat ze met al haar vragen of de opvoeding van jullie zoon of andere dingen welkom is om samen naar oplossingen te zoeken. Niet pushen om de relatie nog een nieuwe kans te geven of om zelf te veranderen. Daarin heeft ze - hoe pijnlijk voor jou ook - waarschijnlijk al een keuze gemaakt. Door weer te zeggen dat je gaat veranderen en alles anders gaat worden speel je in op iemands gevoel of zelfs schuldgevoel of gaat ze het zielig/erg voor jou vinden, terwijl ze eigenlijk al heeft aangegeven dat het allemaal teveel geworden is.



p.s. Ben je trouwens een man of een vrouw, aera?



Beste NYC,

Ik ben een man.

Wat dat veranderen betreft. Heeft ze gezien, heb ik niets over gezegd. Zowel praktische als zaken aan mijzelf , die te maken hebben met die negativiteit ( en andere gedragingen )en geen facade, want heb echt dingen bij mij terug ontdekt. Gewoon een deftige schoktherapie .