Relaties
alle pijlers
Onnadenkendheid
maandag 1 augustus 2011 om 16:31
Naar aanleiding van onderstaande reactie:quote:saeva schreef op 28 juli 2011 @ 18:30:
[...]
Mensen kunnen inderdaad behoorlijk onnadenkend zijn (en ik maak mij daar soms net zo goed schuldig aan).
Als ik aangeef dat ik onvruchtbaar ben (denkend dat dat duidelijk genoeg is) krijg ik soms de gekste vragen, suggesties en opmerkingen.
"Heb je dan dit of dat of zus of zo al geprobeerd?"
"Die en die kon ook moeilijk zwanger raken maar die deed dit en dat en voila."
"Je moet er gewoon niet zo bij nadenken dan ben je zo zwanger."
"Jullie kunnen tenminste wel altijd uitslapen!" .
...in het topic: Jokken over bevruchtingstijd...
.
...vraag ik me af of anderen soortgelijke voorbeelden hebben (mag over elk onderwerp gaan).
Brand los!
[...]
Mensen kunnen inderdaad behoorlijk onnadenkend zijn (en ik maak mij daar soms net zo goed schuldig aan).
Als ik aangeef dat ik onvruchtbaar ben (denkend dat dat duidelijk genoeg is) krijg ik soms de gekste vragen, suggesties en opmerkingen.
"Heb je dan dit of dat of zus of zo al geprobeerd?"
"Die en die kon ook moeilijk zwanger raken maar die deed dit en dat en voila."
"Je moet er gewoon niet zo bij nadenken dan ben je zo zwanger."
"Jullie kunnen tenminste wel altijd uitslapen!" .
...in het topic: Jokken over bevruchtingstijd...
.
...vraag ik me af of anderen soortgelijke voorbeelden hebben (mag over elk onderwerp gaan).
Brand los!
maandag 1 augustus 2011 om 20:38
Oh, "leuk" ik heb er ook nog een paar.
Nadat ik uit narcose kwam (met spoed een keizersnee en het kindje was niet te redden) maakte ik me zorgen om mijn vriend. Dus ik vroeg hem hoe het met hem ging, hij heeft toch uren moeten wachten en we waren niet zeker of ook ik het wel zou redden. Zijn reactie: "Ik ben zo opgelucht dat we geen kind krijgen."
De ochtend erop staat hij met een knuffelbeertje aan het ziekenhuis bed te mopperen dat ik niet zo overspannen moet reageren, het is immers maar een stukje (kinder!) speelgoed dat mij gezelschap kan houden. Een druk op het belletje bracht de zuster binnen en zij heeft hem naar buiten geholpen. Als ik uit bed had kunnen komen dan had hij erin gelegen!
Dus helemaal overstuur bel ik mijn moeder die er nog even lekker overheen komt met de opmerking: "Nou, als je het kind in je armen had gehad was het was anders, maar ik vind je verdriet nu ongepast."
Maar dat had ik wel verwacht, want toen mijn eerste vriend overleed was haar reactie: "Weet je wanneer je pas verdriet hebt? Als ik of je vader overlijdt."
:puke:
Nadat ik uit narcose kwam (met spoed een keizersnee en het kindje was niet te redden) maakte ik me zorgen om mijn vriend. Dus ik vroeg hem hoe het met hem ging, hij heeft toch uren moeten wachten en we waren niet zeker of ook ik het wel zou redden. Zijn reactie: "Ik ben zo opgelucht dat we geen kind krijgen."
De ochtend erop staat hij met een knuffelbeertje aan het ziekenhuis bed te mopperen dat ik niet zo overspannen moet reageren, het is immers maar een stukje (kinder!) speelgoed dat mij gezelschap kan houden. Een druk op het belletje bracht de zuster binnen en zij heeft hem naar buiten geholpen. Als ik uit bed had kunnen komen dan had hij erin gelegen!
Dus helemaal overstuur bel ik mijn moeder die er nog even lekker overheen komt met de opmerking: "Nou, als je het kind in je armen had gehad was het was anders, maar ik vind je verdriet nu ongepast."
Maar dat had ik wel verwacht, want toen mijn eerste vriend overleed was haar reactie: "Weet je wanneer je pas verdriet hebt? Als ik of je vader overlijdt."
:puke:
maandag 1 augustus 2011 om 20:44
maandag 1 augustus 2011 om 20:49
das erg ISTP, zoiets te moeten horen van je vriend en je moeder.
kort na mijn man overleed de vader van een moeder van een vriendje van mijn zoon. ze heeft al jaren een soort van depressies, schijnen voort te komen uit een zwangerschapspsychose.
zegt ze tegen mij;,, ik weet zeker dat ik meer verdriet heb dan jij,,.
ik heb tegen haar gezegd dat ze echt hartstikke gek was. zelf een man die naast zijn baan nog het hele huishouden overeind houdt. ik net weduwe met 2 kleine kinderen.
kort na mijn man overleed de vader van een moeder van een vriendje van mijn zoon. ze heeft al jaren een soort van depressies, schijnen voort te komen uit een zwangerschapspsychose.
zegt ze tegen mij;,, ik weet zeker dat ik meer verdriet heb dan jij,,.
ik heb tegen haar gezegd dat ze echt hartstikke gek was. zelf een man die naast zijn baan nog het hele huishouden overeind houdt. ik net weduwe met 2 kleine kinderen.
wij slapen nooit.
maandag 1 augustus 2011 om 20:57
quote:ISTP schreef op 01 augustus 2011 @ 20:38:
Oh, "leuk" ik heb er ook nog een paar.
Nadat ik uit narcose kwam (met spoed een keizersnee en het kindje was niet te redden) maakte ik me zorgen om mijn vriend. Dus ik vroeg hem hoe het met hem ging, hij heeft toch uren moeten wachten en we waren niet zeker of ook ik het wel zou redden. Zijn reactie: "Ik ben zo opgelucht dat we geen kind krijgen."
De ochtend erop staat hij met een knuffelbeertje aan het ziekenhuis bed te mopperen dat ik niet zo overspannen moet reageren, het is immers maar een stukje (kinder!) speelgoed dat mij gezelschap kan houden. Een druk op het belletje bracht de zuster binnen en zij heeft hem naar buiten geholpen. Als ik uit bed had kunnen komen dan had hij erin gelegen!
Dus helemaal overstuur bel ik mijn moeder die er nog even lekker overheen komt met de opmerking: "Nou, als je het kind in je armen had gehad was het was anders, maar ik vind je verdriet nu ongepast."
Maar dat had ik wel verwacht, want toen mijn eerste vriend overleed was haar reactie: "Weet je wanneer je pas verdriet hebt? Als ik of je vader overlijdt."
:puke:
Godskolere! Ik neem aan dat dit niet langer je partner is?
Wat vreselijk dat je in zo'n zware tijd geen mensen om je heen hebt gehad die je steunen
Oh, "leuk" ik heb er ook nog een paar.
Nadat ik uit narcose kwam (met spoed een keizersnee en het kindje was niet te redden) maakte ik me zorgen om mijn vriend. Dus ik vroeg hem hoe het met hem ging, hij heeft toch uren moeten wachten en we waren niet zeker of ook ik het wel zou redden. Zijn reactie: "Ik ben zo opgelucht dat we geen kind krijgen."
De ochtend erop staat hij met een knuffelbeertje aan het ziekenhuis bed te mopperen dat ik niet zo overspannen moet reageren, het is immers maar een stukje (kinder!) speelgoed dat mij gezelschap kan houden. Een druk op het belletje bracht de zuster binnen en zij heeft hem naar buiten geholpen. Als ik uit bed had kunnen komen dan had hij erin gelegen!
Dus helemaal overstuur bel ik mijn moeder die er nog even lekker overheen komt met de opmerking: "Nou, als je het kind in je armen had gehad was het was anders, maar ik vind je verdriet nu ongepast."
Maar dat had ik wel verwacht, want toen mijn eerste vriend overleed was haar reactie: "Weet je wanneer je pas verdriet hebt? Als ik of je vader overlijdt."
:puke:
Godskolere! Ik neem aan dat dit niet langer je partner is?
Wat vreselijk dat je in zo'n zware tijd geen mensen om je heen hebt gehad die je steunen
The time is now
maandag 1 augustus 2011 om 20:59
Mijn moeder is overleden toen ik nog maar 3 jaar was. "o dan is het niet zo erg, dan weet je daar toch niks meer van!"
Nee opgroeien zonder moeder, dat is leuk...
Bovendien is wetenschappelijk aangetoond dat de eerste vier levensjaren heel belangrijk zijn als kind. Met name de band met de moeder. Dus.
Nee opgroeien zonder moeder, dat is leuk...
Bovendien is wetenschappelijk aangetoond dat de eerste vier levensjaren heel belangrijk zijn als kind. Met name de band met de moeder. Dus.
maandag 1 augustus 2011 om 21:07
quote:valentinamaria schreef op 01 augustus 2011 @ 19:00:
ook zo,n mooie.
precies een maand na mijn man,s overlijden kon ik niet meer pinnen van onze en/of rekening. de bankmuts controleert de pas en zegt heel hautain;,, deze pas staat op naam van een overleden meneer,,.
ik;,, ja gek he dat ie t niet meer doet, want ik kan de creditcard van die overleden meneer nog steeds gebruiken.,,
ze kijkt me aan en ik zeg;,, onnozele hals, ik ben de weduwe!,,Ik snap 'm niet eigenlijk...
ook zo,n mooie.
precies een maand na mijn man,s overlijden kon ik niet meer pinnen van onze en/of rekening. de bankmuts controleert de pas en zegt heel hautain;,, deze pas staat op naam van een overleden meneer,,.
ik;,, ja gek he dat ie t niet meer doet, want ik kan de creditcard van die overleden meneer nog steeds gebruiken.,,
ze kijkt me aan en ik zeg;,, onnozele hals, ik ben de weduwe!,,Ik snap 'm niet eigenlijk...
maandag 1 augustus 2011 om 21:13
Maar het valt mij op dat vooral na sterfgevallen grove opmerkingen gemaakt worden.
Na mijn 1e miskraam regende het commentaar. Mooiste was van mijn toenmalige baas die na twee dagen belde met de vraag wanneer ik weer kwam. Ik moest me niet aanstellen, gewoon rug recht en me vermannen en er niet meer mee bezig zijn. Ik werkte op een kinderdagverblijf.
Na mijn 1e miskraam regende het commentaar. Mooiste was van mijn toenmalige baas die na twee dagen belde met de vraag wanneer ik weer kwam. Ik moest me niet aanstellen, gewoon rug recht en me vermannen en er niet meer mee bezig zijn. Ik werkte op een kinderdagverblijf.
maandag 1 augustus 2011 om 21:31
Oh ja, verleden jaar op het schoolplein:
vader van 2 kinderen (+ 1 op komst) had zelfmoord gepleegd (de mensen die het gezin kenden wisten dat hij al jaren dramatisch depressief was en geregeld opgenomen werd, man o man wat een jarenlange toestand)
OP een middag hadden we met een stel ouders + vrienden en de betreffende achtergebleven vrouw de mantelzorg verdeeld voor de komende tijd, zowel praktisch als emotioneel
Anyway, de vrouw en wat ouders staan nog wat na te praten voordat de school uitgaat, komt er een vrouw bij staan die wel weet van de zelfmoord en zegt 'gelukkig voor iedereen heeft hij geen ziektebed gehad he?"
Een van de ouders snoof werkelijk en pakte haar arm om om haar weg te leiden en haar toe te spreken, oh wat was hij boos!
Nu ruim een jaar later heeft ze haar leven indrukwekkend goed opgepakt en is de mantelzorg steeds minder nodig. Maar er is ook een leuk clubje ontstaan en op haar initiatief komen we nog geregeld bij elkaar, zo ook net voor de zomervak.
Vertelde ze nog dat die bewuste vrouw haar vertelde een leuke man te weten wan t' alleen is ook maar zo alleen he en kinderen hebben toch een vader nodig.......'
En bedankt ja
Even offtopic maar ik blijf het mooi vinden hoe het ging toen:
het groepje ouders waren mensen uit de directe buurt en/of ouders van vriendjes + vrienden van het gezin.
1 stel nam het voortouw, hadden met het bijltje gehakt in de familie. Dat het lastig is om hulp te vragen wisten ze en dat werd eigenlijk weggewimpeld door de groep. Alles kon en niets moest maar ook was niets teveel. Maar ja, opdringen is ook zo wat, kan ook averechts werken.
Het was duidelijk in die groep dat iedereen wel wat kon doen, de 1 vond het prima om kinderen overdag op te vangen, anderen ook 's nachts, boodschappen, koken, er gewoon zijn/luisteren, etc.
Al snel werd (verwacht) duidelijk dat ze het moeilijk vond hulp te vragen en hebben we een emailaccount aangemaakt, en dat bleek goed te werken. Daarin bleek ze heel goed te kunnen communiceren als IRL praten/vragen niet lukte.
soms even de stress van zich af mailen maar ook hulpvraag was makkelijker of vloeide voort uit die mails.
(als ze mailde dat ze er helemaal door heen te zitten was er altijd wel iemand die gewoon langs kon komen om er te zijn, iemand die aanbood mey de kinderen even naar de speeltuin te gaan etc, het liep zoooo makkelijk en zij kon makkelijk aamgeven wat ze wilde).
Ik weet geen quotes meer maar de geboorte van haar 3de kindje was ook reden voor sommigen om lekker lomp uit de hoek te komen, pffffffffff, zeg dan niks of zeg dat je niets weet te zeggen.
Echt, iq schoenmaat hoor!
* edit vanwege taal~ en stijlfoutjes*
vader van 2 kinderen (+ 1 op komst) had zelfmoord gepleegd (de mensen die het gezin kenden wisten dat hij al jaren dramatisch depressief was en geregeld opgenomen werd, man o man wat een jarenlange toestand)
OP een middag hadden we met een stel ouders + vrienden en de betreffende achtergebleven vrouw de mantelzorg verdeeld voor de komende tijd, zowel praktisch als emotioneel
Anyway, de vrouw en wat ouders staan nog wat na te praten voordat de school uitgaat, komt er een vrouw bij staan die wel weet van de zelfmoord en zegt 'gelukkig voor iedereen heeft hij geen ziektebed gehad he?"
Een van de ouders snoof werkelijk en pakte haar arm om om haar weg te leiden en haar toe te spreken, oh wat was hij boos!
Nu ruim een jaar later heeft ze haar leven indrukwekkend goed opgepakt en is de mantelzorg steeds minder nodig. Maar er is ook een leuk clubje ontstaan en op haar initiatief komen we nog geregeld bij elkaar, zo ook net voor de zomervak.
Vertelde ze nog dat die bewuste vrouw haar vertelde een leuke man te weten wan t' alleen is ook maar zo alleen he en kinderen hebben toch een vader nodig.......'
En bedankt ja
Even offtopic maar ik blijf het mooi vinden hoe het ging toen:
het groepje ouders waren mensen uit de directe buurt en/of ouders van vriendjes + vrienden van het gezin.
1 stel nam het voortouw, hadden met het bijltje gehakt in de familie. Dat het lastig is om hulp te vragen wisten ze en dat werd eigenlijk weggewimpeld door de groep. Alles kon en niets moest maar ook was niets teveel. Maar ja, opdringen is ook zo wat, kan ook averechts werken.
Het was duidelijk in die groep dat iedereen wel wat kon doen, de 1 vond het prima om kinderen overdag op te vangen, anderen ook 's nachts, boodschappen, koken, er gewoon zijn/luisteren, etc.
Al snel werd (verwacht) duidelijk dat ze het moeilijk vond hulp te vragen en hebben we een emailaccount aangemaakt, en dat bleek goed te werken. Daarin bleek ze heel goed te kunnen communiceren als IRL praten/vragen niet lukte.
soms even de stress van zich af mailen maar ook hulpvraag was makkelijker of vloeide voort uit die mails.
(als ze mailde dat ze er helemaal door heen te zitten was er altijd wel iemand die gewoon langs kon komen om er te zijn, iemand die aanbood mey de kinderen even naar de speeltuin te gaan etc, het liep zoooo makkelijk en zij kon makkelijk aamgeven wat ze wilde).
Ik weet geen quotes meer maar de geboorte van haar 3de kindje was ook reden voor sommigen om lekker lomp uit de hoek te komen, pffffffffff, zeg dan niks of zeg dat je niets weet te zeggen.
Echt, iq schoenmaat hoor!
* edit vanwege taal~ en stijlfoutjes*
Je bent zelf een theepot
maandag 1 augustus 2011 om 21:48
Onvoorstelbaar, wat mensen soms uitkramen. Ik heb ook wel eens met mijn oren zitten klapperen. Na mijn sectio, waarbij mijn veel te kleine baby en ik beiden bijna het loodje hadden gelegd, en een heel spannende 'kraamtijd', zei een andere moeder tegen me: 'Maar ja, zo'n keizersnee is toch niet het echte werk, hè.'
dinsdag 2 augustus 2011 om 01:09
quote:iris1969 schreef op 01 augustus 2011 @ 18:23:
Ik denk dat vee mensen bij de dood van een kind/partner of het niet kunnen krijgen van kinderen e.d. echt niet weten wat ze moeten zeggen en dus de gekste dingen eruit flappen, maar de bijzonder kwetsende dingen die ik hier lees kunnen denk ik best ingeslikt worden ook als je met je mond vol tanden staat.
Sommige mensen gaan door de schrik onzin uitkramen of hebben het ineens over dingen die totaal niet belangrijk zijn op dat moment. Mijn moeder is er zo een. Ik heb ooit eens een auto ongeluk gehad (ik reed op mijn fiets en kreeg geen voorrang). Ik belde in het ziekenhuis mijn moeder:"Mam, ik ben op mijn fiets aangereden door een auto". Mijn moeder: Oh, en hoe is het met je fiets, is die nog heel?"
Een vriendin van mij behoort tot de personen die er dus van alles uitflapt op de verkeerde momenten. Zo waren wij beide bij een gezamelijke vriend, wiens vader plotseling was overleden. Zei ze (na het horen van het overlijden):"Tja, iedereen gaat ooit dood he?
Maar de meest lompe/onbeschofte uitspraak die ik gehoord heb, was op de begrafenis/rouwstoet van een vriend. Hij was door een motorongeluk om het leven gekomen en toen hoorde ik een moeder tegen haar zoon zeggen: "Misschien kun je wel zijn (dus van die overleden vriend) motorpak overkopen, ik zou het dadelijk gewoon vragen aan die ouders. Nee heb je, ja kun je krijgen"............
Ik denk dat vee mensen bij de dood van een kind/partner of het niet kunnen krijgen van kinderen e.d. echt niet weten wat ze moeten zeggen en dus de gekste dingen eruit flappen, maar de bijzonder kwetsende dingen die ik hier lees kunnen denk ik best ingeslikt worden ook als je met je mond vol tanden staat.
Sommige mensen gaan door de schrik onzin uitkramen of hebben het ineens over dingen die totaal niet belangrijk zijn op dat moment. Mijn moeder is er zo een. Ik heb ooit eens een auto ongeluk gehad (ik reed op mijn fiets en kreeg geen voorrang). Ik belde in het ziekenhuis mijn moeder:"Mam, ik ben op mijn fiets aangereden door een auto". Mijn moeder: Oh, en hoe is het met je fiets, is die nog heel?"
Een vriendin van mij behoort tot de personen die er dus van alles uitflapt op de verkeerde momenten. Zo waren wij beide bij een gezamelijke vriend, wiens vader plotseling was overleden. Zei ze (na het horen van het overlijden):"Tja, iedereen gaat ooit dood he?
Maar de meest lompe/onbeschofte uitspraak die ik gehoord heb, was op de begrafenis/rouwstoet van een vriend. Hij was door een motorongeluk om het leven gekomen en toen hoorde ik een moeder tegen haar zoon zeggen: "Misschien kun je wel zijn (dus van die overleden vriend) motorpak overkopen, ik zou het dadelijk gewoon vragen aan die ouders. Nee heb je, ja kun je krijgen"............
dinsdag 2 augustus 2011 om 01:20
dinsdag 2 augustus 2011 om 01:42
Wat een vreselijke dingen staan er in dit topic.
Weet je wat ik ook erg vind? Onnadenkende, lompe opmerkingen die op internet gemaakt worden. Ik begrijp het soms gewoon echt niet. De rare opmerkingen die mensen bijvoorbeeld op nieuwssites schrijven onder een bericht van iemands overlijden. Maar ook weleens hier op het forum. 'Mag' dat dan wel? Is het alleen erg als het live gezegd wordt, maar niet als het anoniem ergens wordt geschreven door onbekenden?
Weet je wat ik ook erg vind? Onnadenkende, lompe opmerkingen die op internet gemaakt worden. Ik begrijp het soms gewoon echt niet. De rare opmerkingen die mensen bijvoorbeeld op nieuwssites schrijven onder een bericht van iemands overlijden. Maar ook weleens hier op het forum. 'Mag' dat dan wel? Is het alleen erg als het live gezegd wordt, maar niet als het anoniem ergens wordt geschreven door onbekenden?
dana wijzigde dit bericht op 02-08-2011 02:08
Reden: Laat voorbeeld maar zitten - te herkenbaar
Reden: Laat voorbeeld maar zitten - te herkenbaar
% gewijzigd
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
dinsdag 2 augustus 2011 om 02:16
quote:qwertuu schreef op 02 augustus 2011 @ 01:30:
"Wat heb jij dan?"
"Een ziekte waar ik uiteindelijk dood aan ga"
"Oh, maar het komt wel weer goed, toch?"
"Ehhh... nou nee, dat zeg ik dus net"
Soortgelijk verhaal van kennis die een vriendin met terminale kanker (ze had nog een maand of 3 te leven) nog even een peptalk geeft: "Jij gaat het wel redden joh, positief blijven! Dan kom je er wel weer bovenop! etc."
Nou jaaaaaaaa, dat snap ik ECHT niet!! Je wéét dat iemand dood aan het gaan is, dan zeg je zulke dingen toch niet???
"Wat heb jij dan?"
"Een ziekte waar ik uiteindelijk dood aan ga"
"Oh, maar het komt wel weer goed, toch?"
"Ehhh... nou nee, dat zeg ik dus net"
Soortgelijk verhaal van kennis die een vriendin met terminale kanker (ze had nog een maand of 3 te leven) nog even een peptalk geeft: "Jij gaat het wel redden joh, positief blijven! Dan kom je er wel weer bovenop! etc."
Nou jaaaaaaaa, dat snap ik ECHT niet!! Je wéét dat iemand dood aan het gaan is, dan zeg je zulke dingen toch niet???
dinsdag 2 augustus 2011 om 02:17
Oh... Vandaag! Ik heb te horen gekregen dat ik zeer waarschijnlijk alleen met ivf kinderen kan krijgen. En ik heb al jaren pijn en ellende doorstaan. Zat tussen mijn oren en gynaecoloog was niet nodig. Helaas voor mij, is het endometriose en zit het overal. Ik ben op eigen houtje naar de gynaecoloog gegaan, nadat mijn huisarts het op stress gooide, toen ik 4 keer ongesteld werd in 5 weken........ Tot zover de (korte) inleiding.
Anyway.. Ik vertel dat aan een collega. En haar woorden van troost. "Ja, maar ivf is geen garantie. Ik ken veel mensen waarbij het na een hoop pogingen niet gelukt is" Die opmerking vond ik erger dan, "Meid, je bent 30. Wie weet lukt het spontaan"
Uh... nee... en ik heb nog geen relatie. Gaan wel wat jaren overheen dus.
De allerstomste opmerking was "Als ik jou was zou ik alles er maar uit halen. Als het zo moet, dan maar helemaal niet, toch?"
En helaas is dit echt waar en een kleine greep uit de opmerkingen die ik heb moeten verwerken. En het is een week geleden dat ik het nieuws kreeg, na mijn operatie.
Anyway.. Ik vertel dat aan een collega. En haar woorden van troost. "Ja, maar ivf is geen garantie. Ik ken veel mensen waarbij het na een hoop pogingen niet gelukt is" Die opmerking vond ik erger dan, "Meid, je bent 30. Wie weet lukt het spontaan"
Uh... nee... en ik heb nog geen relatie. Gaan wel wat jaren overheen dus.
De allerstomste opmerking was "Als ik jou was zou ik alles er maar uit halen. Als het zo moet, dan maar helemaal niet, toch?"
En helaas is dit echt waar en een kleine greep uit de opmerkingen die ik heb moeten verwerken. En het is een week geleden dat ik het nieuws kreeg, na mijn operatie.
Eigenlijk, ben ik een enorme burgertrut!!
dinsdag 2 augustus 2011 om 02:23
Schokkenste wat wij ooit hebben aangehoord:
Aan het sterfbed van mijn schoonvader in het ziekenhuis: Na een lang en slopend lichamelijk en mentaal ziekbed komt schoonpa toch weer acuut in het ziekenhuis terecht. Na operatie helaas longontsteking en leverbloeding, ging toen heel hard achteruit. Komt de interniste bij hem en ons op de kamer langs voor de stand van zaken, mompelt pa moeizaam, wil geen behandelingen meer.... Kijkt ze mijn schoonmoeder aan...Nou, waarom heb je hem uberhaupt nog hier gebracht, had je hem net zo goed thuis kunnen laten liggen, heb nog wel meer te doen! .....gvd.
Aan het sterfbed van mijn schoonvader in het ziekenhuis: Na een lang en slopend lichamelijk en mentaal ziekbed komt schoonpa toch weer acuut in het ziekenhuis terecht. Na operatie helaas longontsteking en leverbloeding, ging toen heel hard achteruit. Komt de interniste bij hem en ons op de kamer langs voor de stand van zaken, mompelt pa moeizaam, wil geen behandelingen meer.... Kijkt ze mijn schoonmoeder aan...Nou, waarom heb je hem uberhaupt nog hier gebracht, had je hem net zo goed thuis kunnen laten liggen, heb nog wel meer te doen! .....gvd.
dinsdag 2 augustus 2011 om 02:27
