ADHD bij volwassen vrouw

Een korte tijd geleden is de diagnose ADHD bij mijn man gesteld.

Na veel ruzies tussen ons is hij toch naar de dokter gegaan en daarna naar de psychiater.

Daar een hoop vragen beantwoord over vroeger en nu en daar kwam toen toch uit wat ik allang al wist.



Maar nu, ben ik daar op gaan googlen en zo kwam ik ook bij ADHD bij vrouwen.

Mijn mond viel open van herkenning en ik dacht dat ik gewoon wat problemen had met concentreren, gewoon omdat ik nog nooit dé baan tegen was gekomen. En daarom alles saai vind.



De laatste tijd voel ik me echt op het randje lopen van vanalles, als hij thuis komt heb ik nooit genoeg gegaan, geef ik nooit genoeg aandacht, ben ik altijd moe, luister ik nooit in eenkeer als hij wat verteld en zeg ik altijd HÉ? Ik weet nooit waar dingen zijn, en als ik iets doe en iets anders schiet me te binnen ben ik weg en ga ik dat doen. Ik kom geregeld thuis en vraag ik me af waar was ik voor weg? Heb ik weer geen boodschappen gedaan. Ook ben ik zeer opvliegerig, en wéét ik dat ik slimmer ben en meer zou kunnen dan de vreselijke baan die ik nu heb. Maar als ik lekker aan het boekhouden ben en ik denk… laat ik eens iets opzoeken over ADHD dan ben ik zo weer een uur hier op het forum/wikipedia enz enz. En dit zijn nog maar kleine voorbeelden. Ik dacht altijd dat mijn man gek was en dat hij de gene was met een probleem, maar eigenlijk is hij lang niet de eerste die dit zegt.



Ook open ik hier regelmatig topics, en denk ik er vaak aan maar ga ik er niet meer naar terug. Sorry voor alle lieve dames die mij hebben geadviseerd over de voeding van onze zoon. Hij eet nu gewoon en alleen voor het slapen gaan 1 flesje.

Zo hebben wij ook een hyves voor alle Aug. Mama’s 2010, heb ik notabenen zelf aangemaakt, maar ik heb ga er nooit heen. Altijd denk ik eraan, maar ben ik op hyves is het altijd even daar kijken, even daar kijken. Vervolgens ben ik uren verder en is het alweer tijd om iets anders belangrijks te doen en ‘komt het wel een andere keer’ dus ook voor de dames aldaar… sorry.



Ik vergeet alles! Geen desinteresse, maar hoevaak ik naar de nacht apotheek ben gereden voor voeding voor onze zoon, snel voor sluitingstijd flessen heb gehaald als ik op visite ben en zo nog 10000 andere voorbeelden. Ik vergeet ook meer dan mij lief is, dat ik geen kaart stuur is tot daar aan toe maar ik heb nu zelfs al een keer gehad dat ik niet eens ben heen geweest. Terwijl het van iemand was waar ik echt gek op ben.



Soms denk ik dit zijn gewoon mijn eigenschappen, maar eigenlijk weet ik al dat ik dit ook heb.

Omdat mijn vader het ( zonder diagnose ) ook had, ik ben precies hem. Helaas is hij er niet meer. Maar ook hij begon aan vanalles, alleen hij had mensen die het dan weer af konden maken voor hem.



Ik wil ook zó graag mijn eigen bedrijf, maar dat gaat nu niet. De helft is nu af en gedaan. Toen was ik nog volledig gepassioneerd nu denk ik… morgen…. Morgen…. Vanavond…. Zo zonde ik zou er zo goed in zijn.



Ik wilde het gewoon even delen, ik wil heus niet alles op ADHD/ADD afschuiven maar als ik een diagnose zou hebben en misschien met therapie dit kunnen onderdrukken kan ik misschien wel mijn bedrijf starten. Het is zelfs een bedrijf in plannen ordenen en organiseren. Ik kan het wel, maar het moet niet van mezelf zijn, en steeds wat korte projecten.



Wat kan ik nu eigenlijk verwachten? Zeker als straks blijkt dat we het beide hebben? We hebben namelijk ook een kind.

Organiseren kan ik ook prima, ik wil er zelfs graag mijn beroep van maken!



Ik weet niet zogoed welke variant ik heb ik, ik ben namelijk ook erg druk, maar kan ook erg rustig/dromerig/in mezelf gekeerd zijn.



Mijn man is altijd aan het zingen, en ik word daar helemaal gek van! Want als hij ineens iets zingt met mijn naam erin en soms zelfs zo iets vraagt gaat hij er wel vanuit dat ik reageer! Maar ik zit in mijn eigen wereldje, en zeg dan HÉÉÉ??! stom van mij om dat zo te doen, maar hij moet het maar niet zo idioot aanpakken.



Hoe hebben jullie de diagnose ervaren?

jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Waar ik nu werk is écht een verademing, ik kan namelijk rustig iets 5 keer vragen en iedereen blijft collegiaal. En dat vind ik erg fijn. Op mijn vorige werk zeiden ze doodleuk na 1 keer uitleggen? Heb jij niet meegeschreven? Ik wil het gerust nog eens uitleggen maar dan moet je wel meeschrijven voor, ik vind dit zonde van mijn tijd.

Maar ik schrijven wel mee, maar snap het daarna vaak niet meer.



Het boeid mij dan weer niet zo als ze zeggen dat ik iets goed doe, zolang ze maar niet zeggen dat ik iets fout doe dan ga ik direct in m'n 'nutshel' en dat maakt me altijd heel terughoudend/afwachtend en onzeker.

Als ik lees lees ik ook maar de helft. Boeken lezen vind ik dan weer wel erg leuk. Maar ik lees vaak het einde alvast. en las ik op internet dat veer ADHD-ers dat doen.



Ik zit helemaal onder de blauweplekken. Maar dat komt door de exeem die ik ook heb. ( nooit te moe om te krabben? )



Het schijnt ook dat ADHD-ers veel grapjes over alles maken. En dat doe ik dus ook, als het lastig word maak ik er maar een flauwegrap over.

quote:valentinamaria schreef op 02 augustus 2011 @ 14:29:

ik ben cijferblind. en ik kom uit het zakenleven.

als ik niet nadenk en ik zie bedragen weet ik zo de som plus btw, als ik erover na ga denken raak ik helemaal in paniek.

dan krijg ik een complete blackout.



ik heb trouwens geen adhd, maar ben hypomaan.

Ik ben dus boekhoudster en heb het ook.

Debet en Credit zijn in mijn ogen haast het zelfde alleen de + en - maken het net iets anders. Ik lees ook rustig duizend ipv honderd enz enz. En inderdaad als ik dan wat beter na gadenken.... kom ik er helemaal niet meer uit. En voel ik me zo OER dom! Omdat ik het werk dan al de hele dag doe... en ineens het licht niet meer zie.

quote:Maja82 schreef op 02 augustus 2011 @ 14:29:

Onzeker, da;'s ook zoiets.



Eerder kon mijn dag echt verpest worden als bijvoorbeeld mijn collega met z'n verkeerde been uit bed gestapt was. Ik dacht altijd dat het aan mij lag. Nu soms nog moeilijk maar ik kan het relativeren.



Ja heb ik ook. Wat een herkenning hier zeg. Voel me ineens normaal.



Ik denk ook altijd dat mensen plannen beramen om mij in een slecht daglicht te zetten bij onze leidinggevende en probeer ook afteluisteren enzo omdat ik zéker weet dat ze het over mij hebben.

Terwijl ik veel contact heb met mijn collega's en we gaan ook met elkaar uiteten enzo. Maar toch.... ik vertrouw ze voor geen meter.

Is woensdag pas... want hier komt ie..... ik maak de hele lijst wel in een keer voor ik heen ga. Kan ik hem ook niet kwijtraken

Heerlijk he Iris!



Mijn man en ik hebben gister heeeerlijk gelachen om alles. Voor het eerst. Bij alles zei ik.... typisch hé, dit zijn wij tenvoetenuit!

O dat links en rechts heb ik gevraagt toen ik afging rijden; kunt u het met uw handen aangeven? Anders ga ik gewoon de andere kant op hoor. Vond ze eigenlijk een hele normale vraag.



Ik slaag wel voor alles in een keer.



Werken jullie ook 'onder je niveau'? Zoals ik dus.