Diabetes-topic

Dag dames,



Teddeke, wat een supergoed nieuws, (half) terug naar de medicijnen!! Hoe bevalt het?



Setter, al weer beter? Fijn dat de Novorapid toch z'n werk doet.



Lief_29: welkom! Zoals je merkt, heb ik zelf geen diabetes, maar heb zo nu en dan advies gevraagd aan de dames hier met wat meer ervaring omdat mijn zoon 't dus wel heeft. Jij hebt de diabeteszorg dus 'vroeger' ook al meegemaakt. Wat vind jij, is het er makkelijker op geworden?



Hier gaat het heel behoorlijk. Zoon is weliswaar ziek, maar mede dankzij de sensor houd ik hem op redelijk peil (hoewel hij vanochtend toch doorschoot naar de 17,6, misschien toch de koorts?). Wij zijn heel gelukkig met de sensor, maar ik merk wel dat er nu haast geen sprake meer is van een 'vaste basisinstelling'. Ik reageer overal op, sinds een paar dagen heb ik de basaal al vanaf 4 uur 's nachts aan staan (voorheen vanaf 8 uur 's ochtends), op 0,1 eh per uur. Maar de ene nacht zet ik de pomp dan voor een paar uur op 0%, de volgende op 200%, waarna ik na een uur de tijdelijke basaal tóch maar weer afbreek, en weer een andere nacht geef ik nog eens 0,2 eenheid bij. Z'n waardes hou ik nu denk ik wel mooier, maar het is wel behoorlijk intensief, en tja... leg dit maar eens aan de opa's en oma's uit...



Maar er zijn echt behoorlijk wat voordelen. Zo laat ik hem met een gerust hart slapen met 5,0. Een uurtje later check ik gewoon weer even de pomp. En hij krijgt aanzienlijk minder vingerprikjes. Het gekke is wel, dat hoe minder er geprikt wordt, hoe harder hij protesteert als het toch moet gebeuren. En hij is een ochtend naar school geweest. Was een zeer spontane actie, ik geef zelf les en moest invallen. Zoon (drieënhalf jaar) kon nu naar de kleuterklas. Ik was dichtbij, maar juf hoefde alleen maar even op z'n pomp te kijken of de waarde wel tussen de 4 en de 13 was. Ze had niet eerst 'prikles' nodig.

Hallo allemaal. Ik ben een tijdje niet actief geweest hier maar heb zo nu en dan wat stukjes mee zitten lezen.

Nu wil ik toch wel weer even reageren. Lees hier over Lantus en die gebruik ik ook. Lantus is een insuline die veel gelijkmatiger in je lichaam opgenomen wordt dan de Insulatard. Insulatard heeft een piektijd terwijl de Lantus dat niet heeft. Daarom ben ik een aantal jaren terug overgestapt. Het is inderdaad zo dat deze insuline pijnlijker kan zijn. Ik spuit het ook niet in mijn benen omdat ik daar harde plekken krijg. Spuit het dus in mijn buik en daar heb ik er geen last van. En jippie (smiley) ze hebben een nieuwe werwerppen die ik meteen ben gaan halen en oh wat is die fijn zeg. Ben er helemaal happy mee.

Heeft een van jullie ook de gratis Freestyle Lite besteld. Heb ik gedaan en gekregen. Het enige vervelende is dat er andere strips in moeten dan in de Mini. Kan ik dus niet alle 2 bestellen, idioot eigenlijk he. Je hebt dat ding toch nodig en een reserve meter. Denk dat ik toch de verzekering een keer ga bellen of het wel mag.

Zo dit was het weer voor even. Wens jullie allemaal mooie waardes toe.

quote:Roos4 schreef op 05 januari 2008 @ 00:01:

Jee Setter, wat ongelofelijk balen! Waarom is er eigenlijk specifiek gekozen voor Apidra? Beetje laat maar het waarom is mij geheel onduidelijk. Ik had gevraagd om Humalog, maar mijn internist is nogal eigenwijs. Ik moet het hem nog vragen, maar ik zie hem pas in april weer. Ik mag wel as. maandag weer een Hba1C laten prikken. Ik ben benieuwd, aangezien ik net twee weken geleden zo ziek was (hoge koorts enzo). Maar goed, ik ga maar wel even prikken, des te eerder krijg ik misschien wel Humalog. Hoezo sabotage?

Hellow!!!

Ben ik ook weer eens.... hier gaat alles alweer stukken beter!



Ik ben vorige week weer begonnen met werken; 2 keer 50% en na de carnavalsvakantie ga ik weer 100% werken. Nadat ik me in december voor de 2e keer ziek heb gemeld, hebben ze wat aanpassingen gedaan waardoor ik nu niet meer in een groep hoef (en dus niet verantwoordelijk ben en dat lucht op!!!). Ik ga nu ondersteunende taken doen zowel met indivduele kinderen, subgroepjes of een hele groep.

Er wordt een schema gemaakt zodat ook mijn collega's weten wat ik doe en wanneer en dan hoeven ze ook niet steeds bij mij aan te komen kloppen. Ik ga werken in groep 1 t/m 6; kei leuk!



Vorige week bij de internist geweest; hba1c was 7,2. Ik vind het prima, zeker omdat ik nu wat minder hypo's heb; is toch ook wel lekker. Internist was ook tevreden; ik was een kilo afgevallen, bloeddruk was perfect en volgende week ga ik naar de podotherapeut. Ik wilde het zelf gaan vragen (nav jullie verhalen hier), maar de internist had bedacht dat ze elke diabeet die bij haar zou komen, ging verwijzen haha. Zodoende!

Inmiddels heb ik ook een intake gesprek gehad bij de psycholoog. Ik moet van haar, met name als het gaat om werk, opschrijven waar ik boos van word of wat me "raakt" zeg maar. Zo kunnen we kijken of er patronen te ontdekken te zijn (ja hoor, ik heb ze al gevonden... )

@Roos4, wat fijn dat het wel goed gaat met je zoon, lijkt me inderdaad wel lastig om jullie "protocol" uit te leggen aan anderen als je zelf er een keertje niet bent.



@Evan, ja die nieuwe wegwerppen (Solostar) heb ik dus ook voor de Lantus, vind het erg prettig werken. Kan (nog) niet zeggen dat ik deze pijnlijker vind dan de Insulatard, maar gebruik het natuurlijk nog geen week, dus dat zal later wel blijken.



@Setter, ik ben benieuwd naar je Hba1c, hopelijk krijg je je internist zo ver dat je over mag op de humalog, het is toch jouw lijf hè, zullen we maar zeggen. Of gaat het nu toch wel weer goed met de Novorapid?



@Lief, Glimeperide (of Amaryl) is een tablet die in verschillende doses bestaat. Momenteel slik ik 's ochtends 1 tablet Glimeperide 3 mg en spuit 's avonds 10 eh Lantus. De bls blijven redelijk goed (met een paar hoge uitschieters). Morgen mail ik de dvk even met de bls-waarden van afgelopen week, even kijken wat zij er van vind.



@Mariannanas, lees je nog mee hier? En hoe gaat het met je moeder?



@Ris, wat fijn dat er aanpassingen gedaan konden worden in je werkzaamheden, je klint weer enthousiast om er lekker tegen aan te gaan. En wat goed dat je zelf al patronen hebt ontdekt, des te beter kun je die t.z.t. aanpakken!

Ha Teddeke, ik lees zeker nog mee! Ik leef enorm met jullie mee, zeker nu ik van dichtbij zie hoe diabetes toch je leven even flink op zijn kop kan zetten. Zinnige informatie voor jullie heb ik natuurlijk, als absolute leek, niet, vandaar dat ik me maar houd bij meelezen en meeleven...



Lief dat je naar mijn moeder vraagt! Helaas gaat het helemaal nog niet zo goed. Waarde blijft toch weer schommelen rond de 16, zelfs nadat de dosis insuline nu al een paar keer verhoogd is en ze van 2 naar 4 keer spuiten per dag is gegaan. Verder voelt ze zich nog steeds niet erg lekker en is ze vooral erg moe.



Ik neem aan dat het goed instellen van insuline tijd kost, maar wat me het meeste zorgen baart is dat ze erg down is. Ze vindt het feit dat ze diabetes heeft erg zwaar, ze zegt dat ze het gevoel heeft alsof haar hele dag om bloedprikken, suikerwaarde meten en insuline inspuiten draait. Haar vingertoppen zijn kapot van het prikken en dat is pijnlijk (terwijl ze normaliter toch echt een bikkel wat betreft pijn is), ze heeft continu hoofdpijn, ze weet niet wat ze nou wel en niet mag eten (afspraak met dietiste is pas over 5 weken), kortom: ze heeft het zwaar.



Daarnaast valt me op dat ze erg weinig van diabetes weet en ook weinig moeite doet zich erin te verdiepen. Dat laatste komt natuurlijk omdat ze zo down is. Weten jullie misschien een goede lotgenotencontactgroep via internet? Ze is erg handig met computers, dus dat zou misschien een aardig idee zijn.

Bedankt allemaal voor de vele blijken van medeleven, lief van jullie! Ik ben inmiddels helemaal beter, gelukkig.



@ Lief29: welkom! Gezellig dat je meeschrijft, blijf dat vooral doen!



@ Teddeke, hoe gaat het met het Lantus-spuiten nu? Voel je je ook beter met deze insuline? Ik had eerst de Optipen met losse ampullen Lantus, later kreeg ik de Optiset, voorgevulde pennen. Wat is er zo nieuw aan jouw systeem dan, wil je me dat eens uitleggen?

Het gaat met mij trouwens weer beter nu, met de NovoRapid, het lijkt wel of het beter werkt dan eerst. Lief dat je vraagt.



@Roos: wat fijn dat het ondanks je zoons griep toch redelijk met hem gaat. Ik zit erover te denken om mijn dvk zo'n sensor op proef te vragen, dan kunnen we misschien een beter beeld krijgen waar het bij mij steeds mis gaat, en dan vooral 's nachts. Ik moet as. maandag naar haar toe.



@Evan: wat leuk om eindelijk weer eens wat van je te lezen, ik miste je al!

Ik spoot de Lantus ook altijd in mijn buik, maar ook daar kreeg ik hele pijnlijke plekken, ik ben blij om te lezen dat dat bij jou niet het geval is.

Je vroeg ook nog naar die meter die je gekocht hebt, maar die zegt mij niks. Ik had de Freestyle Mini, maar die gebruik ik inmiddels niet meer. Ik heb nog 2 doosjes strookjes en 2 dozen lancetten liggen, als je er belang bij hebt moet je het maar zeggen. Mijn e-mail adres is: setter0708@hotmail.com.



@ Ris: wat fijn dat het weer beter met je gaat, en dat je werk aangepast is. Wat moet dat een stuk rust geven, heerlijk hoor! Ik ben benieuwd wat je podotherapeut zegt, laat je het ons nog weten?



@Mariannanas: wat naar voor je moeder dat ze zich zo rot voelt. Het is ook niet niks om onder ogen te moeten zien dat je chronisch ziek bent en dat dat een leven lang duurt. Ik kan me best voorstellen dat ze er heel veel moeite mee heeft. Helemaal omdat haar suikers niet doen wat zij wil, dat is het allerfrustrerendst (wat een woord ;o))

Misschien dat je moeder hier wat aan heeft: er is een speciale diabetes startpagina: www.diabetes.startpagina.nl, of googlen op het woord diabetes, misschien dat ze dan vindt wat ze zoekt. De website van de Diabetesvereniging Nederland is ook altijd heel informatief.

Ik ben zelf al jaren lid van de DVN, krijg elke maand een blaadje, en hoewel ik eht neit altijd lees, lokken de teksten op de voorpagina mij wel regelmatig. Misschien iets voor je moeder, Mariannanas.



Voel me een beetje dom over die Amaryl, hihi, ik heb geen verstand van de pillen voor diabetes.



Roos, sja, goeie vraag, of de diabeteszorg makkelijker is geworden. 25 jaar geleden was alles natuurlijk veel primitiever. Ik kreeg 1 van de eerste bloedsuikermeters voor thuis, dit was er nog maar net en een giga-vooruitgang in de diabeteszorg. Als je bedenkt dat dat ding elke nacht aan de adapter moest, in die tijd niet mocht worden gebruikt, er een minuut over deed om het stripje te ijken, de bloeddosering op het stripje geregeld een error veroorzaakte, en het ding er vervolgens weer een minuut over deed om een bloedsuiker te geven (met een foutmarge van 30% meen ik), ja, dan is het flink vooruitgegaan met die sensor waar ik jou over hoor. Aan de andere kant, en ik hoop dat je dat goed opvat, denk ik dat het ook een stuk makkelijker is geworden om continu met de diabetes bezig te zijn, gewoon, omdat het mogelijk is vaak te meten, en veel te corrigeren. Hoe zou je het aanpakken als je 25 jaar werd teruggegooid in de tijd? Als je zo'n antieke meter had, bloedsuikers bepaalde aan de hand van urine, en geen spuitpennen maar van die flesjes en opzuignaalden en spuiten. En veel minder geavanceerde insuline?

Mijn ouders hebben het goed voor elkaar gekregen hoor, met de weinig middelen die ze hadden. En ik vraag me wel eens af of de verantwoording niet erg bij de ouders (in dit geval) terecht komt. Het was vroeger wel heel erg streng (oh, ik haatte die vieze suikervrije gebakjes van oma!!!) maar uiteindelijk kwam je er wel. Nu kun en mag je alles eten, want de insuline lost het toch wel op. Waardoor je meer gaat ingrijpen, controleren, en minder op je gevoel afgaat.



(ik had laatst per ongeluk mijn prikker op het werk laten liggen, dus moest het weekend op gevoel door, doodeng, maar omdat ik weer even streng terugging naar een soort verstandig eten, bleek ik achteraf keurig op 7 te zitten. Het kan dus wel)

Dank Lief, voor je uitgebreide reactie. Ik vroeg het me af, omdat de arts van mijn zoon zei, dat het er eigenlijk helemaal niet zo veel makkelijker op geworden was. Omdat er nu meer tijd mee gemoeid is met die koolhydraten: wegen, berekenen van koolhydraten, berekenen van insuline enz. Maar als ik jouw verhaal zo lees, moet ik me gelukkig prijzen dat zoon het nu gekregen heeft.



Zonder meter zouden wij echt niet kunnen. Zoon schommelt zo enorm, en ik word er ook wel eens wanhopig van. Hij is nu waarschijnlijk wel uit z'n honeymoon, maar ik krijg de nuchtere waarde al wekenlang niet 'netjes'. Voornamelijk steeds te hoog, maar als ik de ochtendinsuline ook maar minimaal aanpas, wordt-ie meteen wakker met een 2,6 ofzo... Dus ik durf 't eigenlijk niet weer (een beetje) te vermeerderen. Zelfs met sensor is dit heel moeilijk, omdat hij de ene nacht heel erg begint te stijgen om 4 uur, en de volgende keer pas om 6 uur, kan er echt geen patroon in ontdekken. Ook overdag verloopt ineens nog grilliger. Nou ja, ik zal jullie de verschillende basaalstanden en waardes besparen. Het komt erop neer, dat hij 's ochtends steeds te hoog zit, en dan van 12 tot 20 uur voornamelijk te laag, en dat-ie dan weer de hoogte in schiet



@Ris: fijn, je 'nieuwe' functie! Laat je even weten hoe het bevalt? En lukt het de 'patronen' te doorbreken?



@ Setter: hoe gaat het nu??

Haihai!



Ik heb volgens mij wel 3 meters thuis liggen. Ik gebruik er één, maar mocht ik 'm dus per ongeluk ergens vergeten, dan heb ik thuis nog reserve materiaal liggen. Ik zou echt niet zonder kunnen, ik zou gek worden!



Ik heb trouwens goed nieuws... Ik ben weer zwanger! We zijn nog wel enigszins flabbergasted omdat het spontaan gelukt is (in 2005 kregen we nog te horen dat die kans net geen 0% was....). Ik moet 20 februari naar de gyn, ik hoop dat ik dan een goede echo krijg.... Mijn hba1c was eigenlijk te hoog, voor een zwangerschap moet het eigenlijk onder de 7 zitten, maar de internist wist van onze plannen en heeft er niks over gezegd. Ik ben nu dus weer heel fanatiek een keer of 7-8 per dag aan het meten (ik was er net van losgekomen haha) om mijn waardes zo goed mogelijk te houden. Ik merk nu al meteen dat ik meer insuline nodig heb, zeker voor de maaltijden. Ach ja.... het hoort erbij!



Mariannas; ik zou als ik jouw was, je moeder lid laten worden van de DVN. Zij organiseren ook allerhande lezingen, weekenden en weet ik veel wat nog meer. Ik weet dat de afdeling in mijn regio ook 2 keer per jaar een thema-avond heeft. Heel leerzaam ook (bijvoorbeeld over omgaan met hypo's, bewegen, voeding etc etc). Ik zelf zit aangesloten bij een "diabetes-mailing-list". Ik weet al niet meer hoe ik daar bij ben gekomen, maar er zijn dus wel mogelijkheden voor je moeder om aan lotgenotencontact te kunnen deelnemen.

Dat ze down is, lijkt me logisch. Het feit dat ze ziek is, is moeilijk te accepteren, zeker als haar waardes dan ook nog zo vreselijk schommelen en dat het instellen zo lang duurt. Gaat ze over 5 weken voor de eerste keer naar de dietiste? dat vind ik (persoonlijk) errug laat! Er is een website..... (moet je ff googelen) op koolhydraten. Daar staat van zo ongeveer elk voedingsmiddel hoeveel koolhydraten er in zitten. Heeft ze met haar diabetesverpleegkundige afgesproken wat ze moet spuiten bij bepaalde hoeveelheden koolhydraten? bijv. 1,5 eenheid voor een boterham? Dat maakt het al een stuk makkelijker.

Wat ik in het begin veel deed (en nu ik zwanger ben ook weer), proberen zoveel mogelijk dezelfde hoeveelheid koolhydraten te eten. Dus 's morgens altijd een boterham en een beschuit en een glaasje melk (samen zo'n 38 koolhydraten = (voor mij dan!) 4 eh bolussen). Als ik na het ontbijt wil fietsen of wandelen, bolus ik minder.

Nou, het is een heel technisch verhaal, ik hoop dat je er iets aan hebt en je kunt hier alles komen vragen he!



Ik heb er zeker een jaar voor nodig gehad om het hebben van diabetes een plekje te geven. En er zijn nog regelmatig momenten dat ik er stevig de pest aan heb. Dat hoort erbij.... Succes ermee!

Ris: allereerst heel erg gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat leuk voor je!



Heel erg bedankt voor je reactie. Ik print 'm gewoon uit en laat 'm aan mijn moeder lezen . De verpleegkundige heeft niet gesproken over koolhydraten, trouwens, en mijn moeder heeft geen enkel idee wat ze nu wel en wat ze niet mag eten. Die dietiste ziet ze inderdaad pas over (bijna) 5 weken voor de eerste keer en dat vind ik ook erg laat, zeker omdat ze continu op het hart gedrukt krijgt dat een goed dieet en beweging cruciaal zijn. Bewegen kan ze nauwelijks want ze zit in een rolstoel en een goed dieet in je eentje uitvogelen lijkt me niet erg makkelijk. Ik ga sowieso morgen wat googlen op koolhydraten, misschien dat we tot de afspraak met de dietiste op eigen houtje ergens kunnen komen.



Alle anderen: ook heel erg bedankt weer!

O, nog een vraagje trouwens, hoewel ik me een beetje bezwaard voel om steeds zo in te breken op jullie topic zonder zelf nuttige tips voor jullie te hebben. Mijn moeder heeft heel erg veel last van kapotte vingertoppen vanwege het vele prikken. Ze gebruikt iedere keer een nieuw prikkertje, dus daar ligt het niet aan. Hebben jullie een tip om het prikken wat makkelijker en minder pijnlijk te maken? En kun je echt alleen in je vingertop prikken, of kan het ook op een andere plaats?

Pijnlijke vingertoppen: Kan ik alleen maar sarcastisch op reageren: het wordt vanzelf littekenweefsel en dan doet het minder pijn. Het is natuurlijk wel erg afhankelijk van hoevaak je prikt; als je moeder niet eens een dieet heeft gekregen of een lesje koolhydraten dan kan ik me voorstellen dat ze veel moet prikken en ja, dat is niet fijn. Raar hoor trouwens, ik vind ook dat ze daar allang iets over had moeten horen.



Ris: Gefeliciteerd! Veel gezondheid gewenst, vooral de komende maanden! Glimlach van herkenning over de hogere controle-frequentie waar je net van af was....!



Roos: Ik snap het heel goed hoor. Ik zag dat je zoon 3,5 is en dat telt wel mee, want hij is gewoon nog niet groot genoeg om er echt serieus mee om te gaan. Hij kan dat nog niet plannen, en hij heeft het vast veel te druk met spelen om een hypo of hyper te voelen. Mijn moeder kreeg destijds bijkans een hartaanval toen ik ging touwtjespringen in de tuin. Was als de dood dat ik een hypo kreeg. Ze heeft me dat niet laten merken en me laten gaan, en daar ben ik haar dankbaar voor, daardoor voelde ik me niet (nog meer) anders dan andere kinderen.

Ik zie dat je 's nachts ook van alles in de gaten houdt, of is dat een logger die je 's morgens terugkijkt? Mijn ervaring, maar ik heb een volwassen lijf, is dat je soms juist even de rust terug moet laten komen. Dat je er even niet naar kijkt, hoe moeilijk het ook is. Maar dat moet je dan wel weer in goed overleg met zoon doen, want hij moet dan een beetje meer opletten op hoe hij zich voelt. Ik bedoel, als ik dorst heb, denk ik altijd meteen dat ik hoog zit (ik krijg al dorst bij 12 ofzo, ben hoog zitten niet zo gewend), terwijl ik soms gewoon dorst heb. Ben blijkbaar ook nog een gewoon mens, haha!



Oh en nog even over die vergeten prikker: Ik heb ook een reservemeter liggen hoor, maar blijkbaar al eerder reserveprikker in gebruik genomen en nooit bijbesteld. Heb nu alles weer op orde gelukkig.

Oh, ennuh, Mariannanas: voorzover ik weet: oorlel, teen, en er zijn speciale prikkers voor de onderarm. Dat laatste kan NIET met de vingerprikker! Heb ik begrepen......

Mariannas, ik heb de One touch Ultra meter en daar zit een speciaal dopje bij waarbij je ook in de muis van je hand kunt prikken. Heeft je moeder de diepte van de naald niet op te diep staan? Tenminste.. bij de mijne kan je dat instellen.

en voel je niet bezwaard om hier te komen met je vragen hoor!

Ik heb ook nog wel een vraag voor jou; kan je moeder (of jij) niet bellen naar de dietiste dat het dringender is? Ik zat volgens mij binnen 2 weken én bij de dvk én de dietiste (en ging pas daarna voor het eerst naar een internist).



doei!

www.koolhydratentabel.nl is alvast één website waar je kunt kijken.



Succes!

Ris, van harte gefeliciteerd! Wat een goed nieuws!!



@Mariannas(?): inderdaad zal je moeder littekenweefsel krijgen, en wordt 't op die manier vanzelf minder pijnlijk. Maar je moeder is natuurlijk ook wat ouder, en wondjes genezen dan minder snel. Is je moeders bloedsuiker voornamelijk te hoog? Want ook dan genezen wonden minder snel. Dat zal beter worden als de bloedsuikers weer wat omlaag gaan. Verder wil ik je nog een tip geven: verreweg de fijnste prikpen is de Accu-check Multiclix. Wij hebben die tip na een paar weken gekregen, en het scheelt echt enorm. Het zijn zes naaldjes in één 'cassette', waardoor een nieuw naaldje nemen ook wat minder werk is: klik klik en klaar. De naaldjes zijn omhuld door een siliconenlaagje, waardoor je er echt echt écht veel minder van voelt.



En dan nog een puntje van aandacht: prikt ze wel aan de zijkant van de vingers, en geen duim en wijsvinger?



@Lief-29: Wat lekker voor je dat je 'hoog zitten' niet gewend bent! Is dat iets wat gekomen is met de jaren, of was dat altijd al zo? Een glimlach van herkenning over dat touwtjespringen: ik zei ook laatst tegen m'n moeder die met hem aan het rondrennen was hier, dat ze 't even rustiger aan moest doen met hem (hij had z'n tanden al gepoetst, dus ik had ook niet veel zin om hem weer wat te eten te geven).



Zoon voelt echt niks inderdaad, heeft met 25 nog geen dorst. Hij maakt wel af en toe al misbruik van z'n diabetes: "Ik moet wat eten, ik denk dat ik laag zit!" Terwijl het nog niet één keer is geweest, dat hij daar gelijk in had. En om de week schieten we een sensor: de continue bloedglucosemeter, waardoor we dus ook z'n bloedsuikers van de nacht kunnen zien (hoewel ik moet bekennen dat als hij geen sensor heeft, we hem 's nachts meestal ook nog wel prikken (hij slaapt gewoon door)). Heel fijn zo'n sensor, maar we hebben er nu nog maar drie, en we wachten op een nieuwe goedkeuring van de verzekering...

Roos: mijn moeder heeft dezelde prikpen als jij, dus dat is dan goed. Maar ze prikt midden in haar vinger, dus ik zal haar zeggen meer aan de zijkant te prikken. Wijsvinger mag ook niet? Doet ze wel, maar niet haar duim.



Haar bloedsuiker is inderdaad te hoog, nooit normaal of aan de lage kant.



Overigens heeft mijn moeder gebeld met het ziekenhuis, en ze kan nu aanstaande maandag bij de dietiste terecht. Dat scheelt alweer!

Gelukkig Mariannanas (wat een lastige naam als je er over nadenkt hihi) dat je moeder nu maandag al naar de dietiste kan! Goed zo!

Idd prikken aan de zijkanten van je vingers is beter dan in het midden. Ik prik trouwens heel af en toe (als ik al mijn vingers al op heb gebruikt die dag) wel in mijn wijsvinger of pink. Maar dat doe ik zelden.



Ik ben van de week trouwens bij de podotherapie geweest... Nou dat stelde echt geen ruk voor. De volgende keer plan ik het samen met een ander bezoek hoor.... Ze heeft gekeken naar hoe ik loop, ze heeft wat aan mijn voeten gedraaid om de gewrichten te beoordelen, ze heeft met een nylondraadje getest hoe mijn gevoel in mijn voeten is (ik moest mijn ogen dicht doen en "ja" zeggen bij elk prikje dat ik voelde) en ze heeft met een stemvork het "diepe" gevoel getest; ik moest zeggen wanneer ik de stemvork niet meer voelde trillen. En dat was het. Alles in orde, volgend jaar terugkomen.

Roos, ik vind je verhalen geweldig!

Ik ben wel eens 's avonds (ver na bedtijd) beneden gekomen: "Ik voel me niet lekkuuhuurrr!!" Was nog in de begintijd van mijn diabetes, dus hup, suikerpot op mijn schoot en lepelen maar. Tegen de tijd dat die bls-meter aangaf dat ik een prima bloedsuiker had, had ik mooi al de halve pot naar binnen gewerkt! Kwaad dat mijn ouders waren......Haha, we kunnen er nu om lachen.

Over het niet gewend zijn aan hoge bloedsuikers, dus minder goed ingesteld zijn: Ik denk dat dat gewoon het verschil in leeftijd is. Het is niet zo raar dat een kind van 3,5 niet zoveel voelt van hypo's of hypers. Hoe vaak komt het niet voor dat een kind van zelfs 5 zegt buikpijn te hebben, 1 minuut op de bank ligt met een kruik, en dan alweer gaat spelen? Het leren kennen van je lijf komt met de jaren.

Daarnaast heb ik natuurlijk 25 jaar diabetes, waarin ik veel heb geleerd. Dat komt, dat is ervaring, en dat kun je alleen maar leren met de jaren, en ja, helaas ook door fouten te maken.

Hoe is je zoon er zelf onder trouwens? Lijkt hij er veel mee bezig te zijn, dat prikken en spuiten enzo, vindt hij het erg, ziet hij het als een straf, of ondergaat hij het maar een beetje? Ik heb zelf geen kids hoor, maar naar mijn idee is de instelling van een kind van belang voor het onder controle krijgen van diabetes, en dat bedoel ik niet negatief want hij is zo jong, maar meer dat het karakter dat hij hierin laat zien de doorslaande factor is voor het verloop.



Ris, waarom moest je naar de podotherapeut? Klachten?



Mariannanas, fijn dat ze snel naar de dietist kan. Ms. overbodig om te melden, maar de DVN heeft ook weekends voor de omgeving van diabeten. Voor het geval je er zelf behoefte aan hebt.

Hoi,



Even klein ego-berichtje vanwege weinig tijd



Het gaat tot nu toe heel goed met de Lantus in combinatie met de glimeperide dus ik ga er voorlopig mee door. Dvk is erg tevreden en ik ook. Controleer nu nog "maar" 2x per dag mijn bls ipv voor heen minstens 4 of 5x, het is de bedoeling dat dat na verloop van tijd nog wat minder wordt, maar in ieder geval op dit moment beheerst de diabetes mijn leven even niet en ik geniet er van!!

Wat goed Teddeke. Moet heerlijk zijn om van andere dingen te kunnen genieten zonder die spelbreker! Geniet ervan!

@Ris: wat geweldig dat je weer zwanger bent, gefeliciteerd! Gaaf hoor....



@ Mariannanas: hou eens op je schuldig te voelen dat je 'inbreekt' op ons topic. Je bent welkom hier, je bijdragen zijn heel waardevol omdat jij als buitenstaander tegen iemand met diabetes aankijkt en je ervaringen met ons deelt, daar kunnen wij weer van leren. Jij gunt ons een kijkje van de andere kant, net als Roos. En daarbij kun je hier alles aan ons vragen, dus jij en je moeder hebben er baat bij, is dat niet belangrijk dan? Dus: kappen nou!



En over dat prikken in de vingers: ik prik altijd alleen maar in mijn onderarmen, en dat is nagenoeg pijnloos. In principe moet je de prik na de maaltijd altijd in de vingers doen, maar de prikken vooraf mag je gewoon in de onderarm doen. Nou ben ik nogal eigenwijs en doe dus alle prikken in de onderarmen, maar goed, officieel moeten de prikken na de maaltijden dus in de vingertop. Maar het zou je moeder dus 4 prikken per dag schelen. Je hebt er, zoals hier eerder ook al is gezegd, wel een speciaal (doorzichtig) kapje voor nodig, maar die kun je bij de leverancier gewoon bestellen, doen ze niet moeilijk over. Kijk anders eens op Google bij 'Alternative Site Testing', daar kun je er meer over vinden.



@Teddeke: wat fijn dat je je eindelijk weer beter voelt en niet meer zo geobsedeerd bent door je diabetes. Wat moet dat een bevrijding voor je zijn. Gefeliciteerd meid! Geniet ervan!



@Lief: wat een verhaal over hoe dat vroeger ging met diabetes. Ik wist er wel een klein beetje van, omdat mijn buurvrouw vroeger ook diabetes had en er wel eens iets over vertelde, maar dat verhaal over die 'vooroorlogse' meter had ik nog nooit gehoord. Mijn hemel wat een gedoe zeg, en wat een werk hebben je ouders ervan gehad! Wat zijn wij nu eigenlijk verwend qua dat soort dingen. Snelle meters, gebruikersvriendelijke lancetten, ieniemienie naaldjes, pompen en infuussystemen waar je U tegen zegt qua gemak, betere insulines en sowieso meerdere soorten (want dat was vroeger ook niet zo) en betere medicijnen.....wat een revolutie heeft de behandeling van diabetes doorgemaakt als je jouw verhaal dan zo leest.



Wat je zegt over dat je er nu misschien gemakkelijker mee omgaat dan vroeger omdat de insuline toch wel alles oplost, daar ben ik het, voor mijzelf dan, niet mee eens. Ik heb geen ervaring met het hebben van diabetes in die tijd, want ik heb het nog maar 9 jaar, en ik ben niet anders gewend dan deze middelen. Voor mij is het alleen maar makkelijker geworden toen ik mijn pomp kreeg, maar dat komt hoofdzakelijk omdat ik zo'n intense spuughekel aan spuiten heb. En waarom zou het ons als diabeten niet gemakkelijker gemaakt mogen worden? Ziek zijn is al niet leuk, dus waarom zou je dan nog meer moeten 'lijden' dan je al doet? Ik denk dat het juist een enorm voordeel is dat je met diabetes nog gewoon je leven kunt leiden zoals jij dat wilt en je niet meer overal en nergens aan hoeft aan te passen. Nooit meer uit eten want dan ben je drie dagen ziek, nooit meer een gebakje want dan raak je aan de dunne, nooit meer alcohol omdat je dat domweg niet 'mag', nooit meer alles afwegen op een weegschaaltje....

Het is toch juist fijn dat we niet meer in de middeleeuwen leven?



En dan nog even het laatste: mijn Hba1C was weer 9,9

en dat komt naar mijn idee toch echt door een combinatie van die Apidra (met alle ellende van dien) en alle spanningen van de laatste tijd. Ik heb sinds een maand weer contact met mijn vader (ik heb mijn ouders bijna 5 jaar niet gezien omdat ik met mijn moeder gebroken heb en mijn vader erbij ben kwijtgeraakt), ik hoorde van mijn broer dat hij voor de tweede keer in korte tijd in het ziekenhuis lag en dat het niet zo heel goed met hem ging. Ik raakte lichtelijk in paniek en ben diezelfde dag nog naar hem toe gegaan. Ik was altijd heel close met mijn vader, en ik had het gevoel dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat ik hem kon zien. Gelukkig klopte dat gevoel niet, want hij is er nog steeds, maar dat paniekgevoel....pfffff...heftig.

Ik heb dit verhaal ook aan mijn dvk verteld en ze had er alle begrip voor, maar we hebben afgesproken dat ik nog even doorga met NovoRapid tot april. Dan moet ik weer naar de internist en ga ik hem vragen om de Humalog. Ik moet een uur vantevoren naar mijn dvk toe en zij zei tegen me: "dan bekijken we je Hba1C even en dan kun je daarna tegen de internist zeggen dat je met mij besproken hebt dat ik vind dat je aan de Humalog moet, dan geeft hij je vast wel een receptje mee". Kinderachtige internist heb ik hè?

Djiezzzz, wat een lang verhaal weer

Nou Setter, dat klinkt idd heftig allemaal. en dan daarbovenop zo'n kinderachtige internist die geen Humalog wil voorschrijven. Je wisselt toch niet elke 3 weken van insuline ofzo? Ik ben zelf best blij met de humalog hoewel het nu wel weer zoeken is hoelan het duurt voor het spul zijn werk doet.

Ik heb van het weekend veel te hoge suikers gehad. Ik ben behoorlijk ziek geweest; koorts, keelontsteking (dat virusje waar meer mensen last van hebben) en dan ook nog zwanger. Dus ik wist op het laatst niet meer wat ik nou met die hoge waardes moest, ik kon wel 10 eh bolussen, het wilde maar niet zakken. Nou was ik ook niet helemaal helder (door de koorts) en daarom heeft het tot gisteren (!) geduurd voor ik bedacht dat het wel eens "gewoon" aan mijn naald kon liggen... dus naald verzet en binnen een uur zat ik rond de 10 en na nog een uur zat ik gewoon weer op 5... jonge jonge wat een sufmuts...

Ik voel me nog steeds niet helemaal fit, maar het gaat langzaam de goede kant op. Ik heb vooral 's nachts koorts en zweet dan mijn bed uit (vannacht 2 keer van pyjama gewisseld). Mijn keel doet zó zeer dat ik amper kan praten en aangezien manlief hetzelfde heeft, is het hier heerlijk rustig!

Ella is door de wederzijdse ouders om en om meegenomen zodat wij kunnen uitpuffen en bijkomen. Heerlijk (en ze vinden het allemaal leuk).



Lief; ik moest naar de podotherapeut omdat de internist bedacht had dat het wel eens tijd werd. En om het verhaal nog sterker te maken. Op de dag dat ik naar de internist moest en dus mijn verwijzing kreeg, waren er al meerdere diabeten geweest die óók een verwijzing kregen. Dus volgens mij had ze bedacht dat we állemaal maar eens moesten gaan haha.



Ga weer een koppie thee drinken om de keel te smeren.