Contact
alle pijlers
enig kind
zaterdag 6 augustus 2011 om 11:15
Ik ben 30 jaar en zoals hierboven staat ben ik enig kind. Ik heb momenteel geen ouders meer om op terug te vallen. 1 ouder is overleden. Wegens scheiding heb ik de ander al 10 jaar niet meer gesproken/gezien. Omdat ik geen broer of zus heb, is het gezin waar ik uit kom weggevallen. Mijn dichtbijzijnde familieleden zijn nu mijn ooms en tantes e.d. Daar heb ik ook niet veel contact mee. Daarom voel ik mij vaak alleen. Vaak hoor ik mensen om mij heen vertellen dat ze bij familie zijn geweest, of bv bij hun ouders broer of zus. Ik heb het er zelf vaak moeilijk mee omdat ik vaak het gevoel heb overal alleen voor sta. Ik ben op zoek naar andere mensen die in dezelfde situatie zitten. Hoe gaan zij hier mee om?
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:34
Ik heb dat van mijn overleden ouder meegekregen: altijd klaar staan voor een ander. Iemand steunen. Iemand niet laten vallen. Daardoor had/heb ik een ander beeld van familie dan de meeste mensen tegenwoordig. Wat jij dan zoveel verwachtingen vindt, dat was bij ons thuis normaal. Dus denk je dat iedereen dat zo heeft meegekregen. Dat is dus niet zo. Als je dan zelf in een moeilijke situatie komt te zitten, en mensen laten weinig tot niks horen, terwijl je zelf anders heb meegekregen, dan is dat moeilijk. Zeker als je er alleen voor komt te staan. Daarom op zoek naar mensen die in dezelfde situatie zitten.
Op dit moment zit ik niet meer te wachten op mensen die me hebben laten zitten. Dat doet me nog steeds veel verdriet dat ze dat zo hebben gedaan. Ben er op dit moment niet aan toe.
Op dit moment zit ik niet meer te wachten op mensen die me hebben laten zitten. Dat doet me nog steeds veel verdriet dat ze dat zo hebben gedaan. Ben er op dit moment niet aan toe.
zaterdag 6 augustus 2011 om 19:16
Maar Jazz sta je dan klaar voor een ander om voor die ander klaar te staan of omdat je graag hetzelfde terug wilt als jij door een moeilijke periode gaat? Want dan heb je dus hoge verwachtingen, en raak je bijna altijd teleurgesteld...
Ik begrijp je pijn hoor (herken het ook deels) en weet ook hoe het is om je verlaten of eenzaam te voelen doordat familie er niet voor je is. Maar ik geloof niet dat lotgenoten je echt verder kunnen helpen, je praat elkaar volgens mij alleen maar verder de put in. Ik ben het eens met emaille en ook wat sommigen anderen hier al schreven. Ik geloof echt de enige weg naar heling acceptatie van je situatie is en zelf positieve actie ondernemen (hoeft niet naar familie te zijn, kan ook naar vrienden), dat is misschien niet makkelijk en gaat ook niet over 1 nacht ijs, maar als je in contact komt met anderen die zich ook eenzaam, ellendig en verlaten voelen dan gaan jullie je daar echt niet beter door voelen. Ik spreek (deels) uit eigen ervaring.
Sterkte!!
Ik begrijp je pijn hoor (herken het ook deels) en weet ook hoe het is om je verlaten of eenzaam te voelen doordat familie er niet voor je is. Maar ik geloof niet dat lotgenoten je echt verder kunnen helpen, je praat elkaar volgens mij alleen maar verder de put in. Ik ben het eens met emaille en ook wat sommigen anderen hier al schreven. Ik geloof echt de enige weg naar heling acceptatie van je situatie is en zelf positieve actie ondernemen (hoeft niet naar familie te zijn, kan ook naar vrienden), dat is misschien niet makkelijk en gaat ook niet over 1 nacht ijs, maar als je in contact komt met anderen die zich ook eenzaam, ellendig en verlaten voelen dan gaan jullie je daar echt niet beter door voelen. Ik spreek (deels) uit eigen ervaring.
Sterkte!!
zaterdag 6 augustus 2011 om 20:22
zaterdag 6 augustus 2011 om 20:48
En daar ben ik het niet mee eens Liefje. Er zijn genoeg mensen die dingen kunnen begrijpen die ze niet exact zo hebben meegemaakt, mits ze uiteraard over voldoende empathisch vermogen beschikken.
En natuurlijk kan het fijn zijn dat wanneer je je klote voelt dat je dat kan delen met iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt. Maar als dat de basis is van het contact dan is het risico volgens mij groot dat het vooral daarover zal gaan en ik denk niet dat je daar uiteindelijk gelukkig van wordt.
En natuurlijk kan het fijn zijn dat wanneer je je klote voelt dat je dat kan delen met iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt. Maar als dat de basis is van het contact dan is het risico volgens mij groot dat het vooral daarover zal gaan en ik denk niet dat je daar uiteindelijk gelukkig van wordt.
zaterdag 6 augustus 2011 om 20:51
quote:chickonspeed schreef op 06 augustus 2011 @ 19:16:
Maar Jazz sta je dan klaar voor een ander om voor die ander klaar te staan of omdat je graag hetzelfde terug wilt als jij door een moeilijke periode gaat? Want dan heb je dus hoge verwachtingen, en raak je bijna altijd teleurgesteld...
. !
Ik lees dat wel vaker op viva topics dat je niets mag verwachten van de mensen om je heen want dan kan je ook niet teleurgesteld raken. Als je een ander helpt mag dat alleen vanuit een moeder theresa gevoel waarbij je volstrekt niets van de ander terug verwacht.
Maar wat is er mis met eens iets voor een ander doen in de
verwachting dat je daar dan ook terecht kan als je hulp nodig hebt?
Dit vind ik nog altijd heel wat menselijker dan iemand die hulp nodig heeft niet te helpen omdat iedereen maar zelf moet zien hoe hij/zij zich red .Door te zeggen dat een ander niet zo veel had moeten verwachten hoef je jezelf niet te verwijten dat je niet geholpen hebt.
ik vind die verharding van de maatschappij waarin niemand meer voor een ander klaar staat en alleen maar druk is met zichzelf geen goede ontwikkeling.
Maar Jazz sta je dan klaar voor een ander om voor die ander klaar te staan of omdat je graag hetzelfde terug wilt als jij door een moeilijke periode gaat? Want dan heb je dus hoge verwachtingen, en raak je bijna altijd teleurgesteld...
. !
Ik lees dat wel vaker op viva topics dat je niets mag verwachten van de mensen om je heen want dan kan je ook niet teleurgesteld raken. Als je een ander helpt mag dat alleen vanuit een moeder theresa gevoel waarbij je volstrekt niets van de ander terug verwacht.
Maar wat is er mis met eens iets voor een ander doen in de
verwachting dat je daar dan ook terecht kan als je hulp nodig hebt?
Dit vind ik nog altijd heel wat menselijker dan iemand die hulp nodig heeft niet te helpen omdat iedereen maar zelf moet zien hoe hij/zij zich red .Door te zeggen dat een ander niet zo veel had moeten verwachten hoef je jezelf niet te verwijten dat je niet geholpen hebt.
ik vind die verharding van de maatschappij waarin niemand meer voor een ander klaar staat en alleen maar druk is met zichzelf geen goede ontwikkeling.
zaterdag 6 augustus 2011 om 21:24
Sugermiss natuurlijk is het mooier als mensen dat wel doen, dat ben ik helemaal met je eens. Maar mijn ervaring, en die van TO, is dat lang niet iedereen dat doet. Dus als je dat wel verwacht (en ook met die instelling iets voor anderen doet) dan kom je soms/of vaak bedrogen uit.
Ik pleit er ook niet voor om niet voor anderen klaar te staan, juist wel, maar ik denk ook dat het kan schelen als je daarbij niet te hoge verwachtingen hebt. Laat onverlet dat het klote is dat mensen wel ontvangen maar niet geven, en helemaal als jij geeft en ook graag wilt ontvangen op een hoognodig moment (geeft TO dat ook aan of verwacht ze dat anderen naar haar toe komen/ haar helpen? En dan niet achteraf, als de kerst achter de rug is, maar ervoor?). Maar aangezien het volgens mij geregeld gebeurt dat je niet krijgt wat je verwacht is minder verwachten volgens mij het recept voor minder teleurstellingen.
Ik pleit er ook niet voor om niet voor anderen klaar te staan, juist wel, maar ik denk ook dat het kan schelen als je daarbij niet te hoge verwachtingen hebt. Laat onverlet dat het klote is dat mensen wel ontvangen maar niet geven, en helemaal als jij geeft en ook graag wilt ontvangen op een hoognodig moment (geeft TO dat ook aan of verwacht ze dat anderen naar haar toe komen/ haar helpen? En dan niet achteraf, als de kerst achter de rug is, maar ervoor?). Maar aangezien het volgens mij geregeld gebeurt dat je niet krijgt wat je verwacht is minder verwachten volgens mij het recept voor minder teleurstellingen.
zondag 7 augustus 2011 om 10:54
@sugarmiss: Met je post van 20.51 ben ik het weer 100% eens. Ik vind dat ook altijd heel raar hier dat je een ander alleen helpt vanuit zo'n moeder theresa gevoel hoe jij zegt en dat je van die mensen niets terug moet verwachten als jij in een moeilijke situatie zit. Ik zie dat ook als voor jezelf iets goedpraten dat je niet geholpen heb. En een ander het maar laten uitzoeken.
Mocht er binnen mijn familie nog iets gebeuren waarbij iemand erg verdrietig is, dan ben ik de laatste die nog eens interesse toont en probeert iemand te steunen. Dat weet ik wel. Meestal zijn mensen het hier op viva ook niet met zo'n instelling eens. Dat vind ik ook vaak raar.
@sugarmiss en liefje83: misschien is het leuk om samen te mailen of zo?
Mocht er binnen mijn familie nog iets gebeuren waarbij iemand erg verdrietig is, dan ben ik de laatste die nog eens interesse toont en probeert iemand te steunen. Dat weet ik wel. Meestal zijn mensen het hier op viva ook niet met zo'n instelling eens. Dat vind ik ook vaak raar.
@sugarmiss en liefje83: misschien is het leuk om samen te mailen of zo?
zondag 7 augustus 2011 om 13:38
quote:jazz9 schreef op 07 augustus 2011 @ 10:54:
@sugarmiss: Met je post van 20.51 ben ik het weer 100% eens. Ik vind dat ook altijd heel raar hier dat je een ander alleen helpt vanuit zo'n moeder theresa gevoel hoe jij zegt en dat je van die mensen niets terug moet verwachten als jij in een moeilijke situatie zit. Ik zie dat ook als voor jezelf iets goedpraten dat je niet geholpen heb. En een ander het maar laten uitzoeken.
Mocht er binnen mijn familie nog iets gebeuren waarbij iemand erg verdrietig is, dan ben ik de laatste die nog eens interesse toont en probeert iemand te steunen. Dat weet ik wel. Meestal zijn mensen het hier op viva ook niet met zo'n instelling eens. Dat vind ik ook vaak raar.
@sugarmiss en liefje83: misschien is het leuk om samen te mailen of zo?
Met een instelling als 'jij was er niet voor mij dus ik ben er de volgende keer niet voor jou' is niemand geholpen. Bovendien is het ontzettend kinderachtig.
Je gaat er vanuit dat iedereen hetzelfde is en hetzelfde reageert. Dat is dus niet zo. Soms moet je om hulp VRAGEN.
@sugarmiss: Met je post van 20.51 ben ik het weer 100% eens. Ik vind dat ook altijd heel raar hier dat je een ander alleen helpt vanuit zo'n moeder theresa gevoel hoe jij zegt en dat je van die mensen niets terug moet verwachten als jij in een moeilijke situatie zit. Ik zie dat ook als voor jezelf iets goedpraten dat je niet geholpen heb. En een ander het maar laten uitzoeken.
Mocht er binnen mijn familie nog iets gebeuren waarbij iemand erg verdrietig is, dan ben ik de laatste die nog eens interesse toont en probeert iemand te steunen. Dat weet ik wel. Meestal zijn mensen het hier op viva ook niet met zo'n instelling eens. Dat vind ik ook vaak raar.
@sugarmiss en liefje83: misschien is het leuk om samen te mailen of zo?
Met een instelling als 'jij was er niet voor mij dus ik ben er de volgende keer niet voor jou' is niemand geholpen. Bovendien is het ontzettend kinderachtig.
Je gaat er vanuit dat iedereen hetzelfde is en hetzelfde reageert. Dat is dus niet zo. Soms moet je om hulp VRAGEN.
zondag 7 augustus 2011 om 15:09
Kinderachtig of niet, ik kan me er wel in vinden! Als je altijd geeft en niet terug krijgt, dan houdt het op den duur op vind ik. Hulp vragen moet je soms idd doen, maar van sommigen verwacht ik toch dat ze ook initiatief nemen. Ben helaas wel vaak teleurgesteld, ook als ik daadwerkelijk hulp vraag. Het gevolg is dat ik me emotioneel veel minder bereikbaar stel voor anderen. Wat jij dus kinderachtig noemt
