Psyche
alle pijlers
Familie geheim
zondag 7 augustus 2011 om 12:23
Ik ben over de hele wereld opgegroeid, mijn familie heeft nooit stil gestaan. Wanneer ik dit verhaal vertel aan mensen kijken ze mij met grote ogen aan en vragen dan " Echt waar heb jij in afrika gewoond?!?" en natuurlijk niet te vergeten " Dat was zeker heel gaaf?" en " Daar weet je zeker nog heel veel van af?".
Het lijkt allemaal zo gaaf en toch bekruipt mij het gevoel, dat ik dit als kind nooit wilde en tot de dag van vandaag daar nog steeds zo over denk. Ik ben nu 21 en ben automatisch in het hokje volwassen gepropt. Dat terwijl ik niet eens weet wie ik ben en niet weet waar ik thuis hoor.
Toen ik 20 werd zijn er geheimen onthuld die ik nog steeds niet kan verdragen: mijn vader heeft mij verteld dat hij al ooit getrouwd is geweest, mijn vader en moeder geen huis hadden en sliepen in een tent met mij als baby, op mij de theorie van als het blijft huilen valt het ooit wel in slaap.
Nou klinkt het niet erg maar deze geheimen zijn mij niet als eerste verteld ( ik ben de eerst geboren baby in de familie), nee erger nog de vriendin van broer wist ze eerder.
Mijn moeder praat niet met mij dus daar kan ik geen troost bij zoeken.
Een oproepje aan alle Mama's, hoe verwerk ik dit en hoe kan ik praten met mijn ouders zonder angst voor ze te hebben, want om eerlijk te zijn weet ik niet of ik wel weten wie ik ben.
Het lijkt allemaal zo gaaf en toch bekruipt mij het gevoel, dat ik dit als kind nooit wilde en tot de dag van vandaag daar nog steeds zo over denk. Ik ben nu 21 en ben automatisch in het hokje volwassen gepropt. Dat terwijl ik niet eens weet wie ik ben en niet weet waar ik thuis hoor.
Toen ik 20 werd zijn er geheimen onthuld die ik nog steeds niet kan verdragen: mijn vader heeft mij verteld dat hij al ooit getrouwd is geweest, mijn vader en moeder geen huis hadden en sliepen in een tent met mij als baby, op mij de theorie van als het blijft huilen valt het ooit wel in slaap.
Nou klinkt het niet erg maar deze geheimen zijn mij niet als eerste verteld ( ik ben de eerst geboren baby in de familie), nee erger nog de vriendin van broer wist ze eerder.
Mijn moeder praat niet met mij dus daar kan ik geen troost bij zoeken.
Een oproepje aan alle Mama's, hoe verwerk ik dit en hoe kan ik praten met mijn ouders zonder angst voor ze te hebben, want om eerlijk te zijn weet ik niet of ik wel weten wie ik ben.
zondag 7 augustus 2011 om 12:31
....Het lijkt allemaal zo gaaf en toch bekruipt mij het gevoel, dat ik dit als kind nooit wilde en tot de dag van vandaag daar nog steeds zo over denk.......
Er is geen enkel kind die tot een bepaalde leeftijd beslissingen zelf kan of mag nemen, dus zijn we allemaal de eerste jaren afhankelijk van de beslissingen die de ouders nemen. Mijn ouders zijn ooit eens gescheiden. Tot op de dag van vandaag had ik dat ook nooit gewild. Helaas.
Dat van een vorig huwelijk en slapen in een tent toen je nog maar een baby was; ik kan met niet zo heel goed voorstellen waarom jij daar nu een probleem mee zou hebben.
Als ik het zo eens lees, ligt het probleem ergens anders, misschien de communicatie met je moeder? Last van een leeg en eenzaam gevoel daardoor misschien?
Probeer de reden te achterhalen want ik denk dat daar het probleem zit. Probeer het anders via je schoonzus. Heeft zij een betere band met je moeder misschien?
Het rusteloze kan ik me wel voorstellen als je zoveel hebt gereisd maar zo heeft iedereen wel wat natuurlijk.
Er is geen enkel kind die tot een bepaalde leeftijd beslissingen zelf kan of mag nemen, dus zijn we allemaal de eerste jaren afhankelijk van de beslissingen die de ouders nemen. Mijn ouders zijn ooit eens gescheiden. Tot op de dag van vandaag had ik dat ook nooit gewild. Helaas.
Dat van een vorig huwelijk en slapen in een tent toen je nog maar een baby was; ik kan met niet zo heel goed voorstellen waarom jij daar nu een probleem mee zou hebben.
Als ik het zo eens lees, ligt het probleem ergens anders, misschien de communicatie met je moeder? Last van een leeg en eenzaam gevoel daardoor misschien?
Probeer de reden te achterhalen want ik denk dat daar het probleem zit. Probeer het anders via je schoonzus. Heeft zij een betere band met je moeder misschien?
Het rusteloze kan ik me wel voorstellen als je zoveel hebt gereisd maar zo heeft iedereen wel wat natuurlijk.
zondag 7 augustus 2011 om 12:43
Wat vind je precies zo erg, dat je zo hebt geleefd als kind, of dat je het niet meer wist hoe je jeugd is geweest en het pas hoort. Of dat dat aan iemand anders is verteld en niet aan jou?
Communicatie lijkt me idd een belangrijk issue tussen jou en je ouders. Waarom praat je moeder niet meer met je? En je vader, dan die nu uitleggen hoe jou jeugd er uit heeft gezien.
Communicatie lijkt me idd een belangrijk issue tussen jou en je ouders. Waarom praat je moeder niet meer met je? En je vader, dan die nu uitleggen hoe jou jeugd er uit heeft gezien.
zondag 7 augustus 2011 om 12:53
Je bent natuurlijk gewoon jezelf, laten we daar mee beginnen.
Het is de gewoonte dat kinderen zich aanpassen aan de levenswijze van de ouders en vanaf een bepaalde leeftijd vlieg je uit en dan ga je dat zelf bepalen, samen met de opvoeding die je mee krijgt. Dus het is nu aan jou om je leven in te richten naar eigen inzicht en wat dat betreft ben je niet zo heel veel verschillend van mensen die altijd in dezelfde straat hebben gewoond, het is gewoon een kwestie van zoeken naar een eigen leventje.
Ik kan me voorstellen dat je door al dat gereis niet in de gelegenheid bent geweest om levenslange vriendschappen op te doen, maar afscheid hoort ook bij een gemiddeld leven, dus daar kun je nu ook iets aan doen, door een leuke vriendenkring op te bouwen en dat als uitgangspunt van je sociale leven te gebruiken.
Dat je vader al eens eerder getrouwd is geweest, vind ik persoonlijk niet echt een familiegeheim, trouwen en scheiden is aan de orde van de dag, je bent in iede geval opgegroeid in een volledig gezin, dus daar heb jij weinig of niets mee te maken.
Misschien kun je eens uitzoeken waar het gebrek aan communicatie tussen je moeder en jij vandaan komt en misschien kun je er dan ook iets aan doen.
Je leven begint net meid. Het lijkt me het beste niet al te moeilijk te doen over het verleden en je aandacht te richten op de toekomst, met wat jij allemaal wilt en hoe je dat voor elkaar gaat krijgen, lijkt mij veel interessanter.
Je vleugels uitslaan komt altijd met vragen en onzekerheden. Doe daar niet zo moeilijk over. Het leven wijst zich vanzelf.
Het is de gewoonte dat kinderen zich aanpassen aan de levenswijze van de ouders en vanaf een bepaalde leeftijd vlieg je uit en dan ga je dat zelf bepalen, samen met de opvoeding die je mee krijgt. Dus het is nu aan jou om je leven in te richten naar eigen inzicht en wat dat betreft ben je niet zo heel veel verschillend van mensen die altijd in dezelfde straat hebben gewoond, het is gewoon een kwestie van zoeken naar een eigen leventje.
Ik kan me voorstellen dat je door al dat gereis niet in de gelegenheid bent geweest om levenslange vriendschappen op te doen, maar afscheid hoort ook bij een gemiddeld leven, dus daar kun je nu ook iets aan doen, door een leuke vriendenkring op te bouwen en dat als uitgangspunt van je sociale leven te gebruiken.
Dat je vader al eens eerder getrouwd is geweest, vind ik persoonlijk niet echt een familiegeheim, trouwen en scheiden is aan de orde van de dag, je bent in iede geval opgegroeid in een volledig gezin, dus daar heb jij weinig of niets mee te maken.
Misschien kun je eens uitzoeken waar het gebrek aan communicatie tussen je moeder en jij vandaan komt en misschien kun je er dan ook iets aan doen.
Je leven begint net meid. Het lijkt me het beste niet al te moeilijk te doen over het verleden en je aandacht te richten op de toekomst, met wat jij allemaal wilt en hoe je dat voor elkaar gaat krijgen, lijkt mij veel interessanter.
Je vleugels uitslaan komt altijd met vragen en onzekerheden. Doe daar niet zo moeilijk over. Het leven wijst zich vanzelf.
zondag 7 augustus 2011 om 12:59
quote:lolaleen schreef op 07 augustus 2011 @ 12:23:
op mij de theorie van als het blijft huilen valt het ooit wel in slaap.
Wat is het punt in dit 'geheim'? Zo heb ik ook wel eens gedacht toen mijn pasgeboren zoon 15 uur per dag huilde. Uiteindelijk bleek er een medische reden. Dat jij als baby in een tent sliep zal jou als baby een worst zijn geweest mits alle basale voorwaarden maar oké waren.
op mij de theorie van als het blijft huilen valt het ooit wel in slaap.
Wat is het punt in dit 'geheim'? Zo heb ik ook wel eens gedacht toen mijn pasgeboren zoon 15 uur per dag huilde. Uiteindelijk bleek er een medische reden. Dat jij als baby in een tent sliep zal jou als baby een worst zijn geweest mits alle basale voorwaarden maar oké waren.
zondag 7 augustus 2011 om 13:06
quote:celine2906 schreef op 07 augustus 2011 @ 12:46:TO is rusteloos maar dat is ook gewoon een fase in je leven waarin je je dingen gaat afvragen. Maar daar moeten de meesten doorheen.
Dit is eigenlijk ook wat ik denk. Met daarbij een bepaalde sensitiviteit "die Lolaleen in haar bloed heeft", waardoor het leven en je gevoelens je soms kan overrompelen.
Mijn tip is om te gaan schrijven. Kris kras door elkaar. Het hoeft geen chronologisch verhaal te worden. Maar van je afschrijven kan helend werken.
Dit is eigenlijk ook wat ik denk. Met daarbij een bepaalde sensitiviteit "die Lolaleen in haar bloed heeft", waardoor het leven en je gevoelens je soms kan overrompelen.
Mijn tip is om te gaan schrijven. Kris kras door elkaar. Het hoeft geen chronologisch verhaal te worden. Maar van je afschrijven kan helend werken.
zondag 7 augustus 2011 om 13:20
Ervaar je in het dagelijks leven problemen met het feit dat je de hele wereld bent overgegaan? Op het gebied van vriendschappen, relaties, het vasthouden van een baan etc?
De geheimen werden je pas op volwassen leeftijd verteld, dit kan dus geen invloed meer hebben op je persoonlijkheid.
Als je liefdevol en stabiel bent opgevoed door je ouders, kan dat rondreizen juist een verrijking zijn voor je persoonlijkheid.
En mij zijn ook op volwassen leeftijd familiegeheimen verteld. Een enorme shock, maar ook niet meer dan dat.
Maar ik heb het idee dat er meer heeft gespeeld in jullie gezin. Waarom heb je angst voor ze? Waarom praat je niet meer met je moeder?
De geheimen werden je pas op volwassen leeftijd verteld, dit kan dus geen invloed meer hebben op je persoonlijkheid.
Als je liefdevol en stabiel bent opgevoed door je ouders, kan dat rondreizen juist een verrijking zijn voor je persoonlijkheid.
En mij zijn ook op volwassen leeftijd familiegeheimen verteld. Een enorme shock, maar ook niet meer dan dat.
Maar ik heb het idee dat er meer heeft gespeeld in jullie gezin. Waarom heb je angst voor ze? Waarom praat je niet meer met je moeder?
zondag 7 augustus 2011 om 13:25
quote:Rary schreef op 07 augustus 2011 @ 13:20:
Ervaar je in het dagelijks leven problemen met het feit dat je de hele wereld bent overgegaan? Op het gebied van vriendschappen, relaties, het vasthouden van een baan etc?
De geheimen werden je pas op volwassen leeftijd verteld, dit kan dus geen invloed meer hebben op je persoonlijkheid.
Als je liefdevol en stabiel bent opgevoed door je ouders, kan dat rondreizen juist een verrijking zijn voor je persoonlijkheid.
En mij zijn ook op volwassen leeftijd familiegeheimen verteld. Een enorme shock, maar ook niet meer dan dat.
Maar ik heb het idee dat er meer heeft gespeeld in jullie gezin. Waarom heb je angst voor ze? Waarom praat je niet meer met je moeder?Ik heb mijn zoon ook een aantal zaken verteld , na zijn 18de verjaardag, simpelweg omdat ik hem daar als kind niet mee wilde belasten. Ik had het kwalijker gevonden als je TO 10 jaar geleden met deze informatie hadden lastig gevallen.
Ervaar je in het dagelijks leven problemen met het feit dat je de hele wereld bent overgegaan? Op het gebied van vriendschappen, relaties, het vasthouden van een baan etc?
De geheimen werden je pas op volwassen leeftijd verteld, dit kan dus geen invloed meer hebben op je persoonlijkheid.
Als je liefdevol en stabiel bent opgevoed door je ouders, kan dat rondreizen juist een verrijking zijn voor je persoonlijkheid.
En mij zijn ook op volwassen leeftijd familiegeheimen verteld. Een enorme shock, maar ook niet meer dan dat.
Maar ik heb het idee dat er meer heeft gespeeld in jullie gezin. Waarom heb je angst voor ze? Waarom praat je niet meer met je moeder?Ik heb mijn zoon ook een aantal zaken verteld , na zijn 18de verjaardag, simpelweg omdat ik hem daar als kind niet mee wilde belasten. Ik had het kwalijker gevonden als je TO 10 jaar geleden met deze informatie hadden lastig gevallen.
zondag 7 augustus 2011 om 13:27
quote:laela schreef op 07 augustus 2011 @ 12:59:
[...]
Wat is het punt in dit 'geheim'?
Ik begrijp het ook even niet. Ik dacht aan een heel erg groot geheim. In mijn familie is er eentje die ik persoonlijk nog nooit, nee ook niet anoniem op het forum, heb vertelt. En de personen die er misschien meer van weten kan ik niet bereiken want ik heb hun namen en gegevens niet.
Alleen mijn moeder weet iets ervan (volgens mij niet meer dan ik maar weet wel hun gegevens) maar daar heb ik geen contact meer mee.
Ja probeer het geheim een plek te geven of er met professionele med. over te praten. Ik heb er zelfs niet met een partner over kunnen praten, soms zijn dingen te erg om over te praten.
[...]
Wat is het punt in dit 'geheim'?
Ik begrijp het ook even niet. Ik dacht aan een heel erg groot geheim. In mijn familie is er eentje die ik persoonlijk nog nooit, nee ook niet anoniem op het forum, heb vertelt. En de personen die er misschien meer van weten kan ik niet bereiken want ik heb hun namen en gegevens niet.
Alleen mijn moeder weet iets ervan (volgens mij niet meer dan ik maar weet wel hun gegevens) maar daar heb ik geen contact meer mee.
Ja probeer het geheim een plek te geven of er met professionele med. over te praten. Ik heb er zelfs niet met een partner over kunnen praten, soms zijn dingen te erg om over te praten.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 7 augustus 2011 om 13:47
Ik heb het idee dat het je misschien meer dwars zit dat je moeder wel met je schoonzus over dit soort dingen praat en niet met jou. Ik weet niet hoe oud je bent maar misschien denk je zelf na over hoe jij een gezinnetje zou grootbrengen en hoe jij tegen het huwelijk aan kijkt. Blijkbaar vond je vader zijn eerste huwelijk niet belangrijk meer en is er daarom nooit meer over gesproken. Misschien omdat hij vindt dat hij nu in het "juiste" huwelijk zit met jouw moeder?
Tegenwoordig heb je grofweg 2 "stromingen": ouders die hun kinderen laten huilen en ouders die dat absoluut niet doen. Vroeger (ik denk ook in jouw babytijd) was het heel normaal om je kindje te laten huilen. Mijn zoontje is 9 maanden en de eerste 6 of 7 maanden hebben we hem nooit laten huilen. Nu af en toe wel. Maar als ik er na 5 minuten naar toe ga om te kijken zegt mijn oma altijd: "mag dat kind nooit eens even lekker huilen?". Ook ik ben als baby wel eens in het campingbedje in de keuken gezet omdat mijn ouders het ook niet meer wisten. Dingen werden vroeger gewoon anders gedaan.
Dat je in een tent gewoond hebt weet je zelf waarschijnlijk niet eens meer. Je ouders hebben er vast niet vrijwillig voor gekozenl. Misschien hebben ze het je daarom ook niet verteld al die tijd, omdat ze zich er voor schaamden.
Het vele verhuizen is een beslissing geweest van je ouders. Ik ben in mijn jeugd 1 keer verhuisd en wilde dat ook helemaal niet! Was ook heel boos op mijn ouders maarja, wat moet je doen als 11 jarige? Nu is het jouw beurt om als volwassene je eigen keuzes te maken die misschien ook wel gevolgen hebben voor je (toekomstige) kinderen.
Misschien is het een goed idee om er eens met een professional achter te komen wat je hier nou precies zo erg aan vindt. En misschien toch contact opnemen met je moeder (via brief?) en vragen of ze je alles wil vertellen. Dan kan je het achter je laten.
Tegenwoordig heb je grofweg 2 "stromingen": ouders die hun kinderen laten huilen en ouders die dat absoluut niet doen. Vroeger (ik denk ook in jouw babytijd) was het heel normaal om je kindje te laten huilen. Mijn zoontje is 9 maanden en de eerste 6 of 7 maanden hebben we hem nooit laten huilen. Nu af en toe wel. Maar als ik er na 5 minuten naar toe ga om te kijken zegt mijn oma altijd: "mag dat kind nooit eens even lekker huilen?". Ook ik ben als baby wel eens in het campingbedje in de keuken gezet omdat mijn ouders het ook niet meer wisten. Dingen werden vroeger gewoon anders gedaan.
Dat je in een tent gewoond hebt weet je zelf waarschijnlijk niet eens meer. Je ouders hebben er vast niet vrijwillig voor gekozenl. Misschien hebben ze het je daarom ook niet verteld al die tijd, omdat ze zich er voor schaamden.
Het vele verhuizen is een beslissing geweest van je ouders. Ik ben in mijn jeugd 1 keer verhuisd en wilde dat ook helemaal niet! Was ook heel boos op mijn ouders maarja, wat moet je doen als 11 jarige? Nu is het jouw beurt om als volwassene je eigen keuzes te maken die misschien ook wel gevolgen hebben voor je (toekomstige) kinderen.
Misschien is het een goed idee om er eens met een professional achter te komen wat je hier nou precies zo erg aan vindt. En misschien toch contact opnemen met je moeder (via brief?) en vragen of ze je alles wil vertellen. Dan kan je het achter je laten.
zondag 7 augustus 2011 om 13:49
quote:nummerzoveel schreef op 07 augustus 2011 @ 12:29:
Misschien vat ik de clou niet helemaal, maar wat is er precies zo erg een het feit dat je vader eerder getrouwd is geweest en dat jouw leven in een tent begonnen is?Inderdaad zeg, maak niet zo`n drama. In iedere familie zijn trouwens wel 'geheimen' en onbespoken precaire zaken. Maar waar jij nu een probleem van maakt is mij ook volslagen onduidelijk. Pffff
Misschien vat ik de clou niet helemaal, maar wat is er precies zo erg een het feit dat je vader eerder getrouwd is geweest en dat jouw leven in een tent begonnen is?Inderdaad zeg, maak niet zo`n drama. In iedere familie zijn trouwens wel 'geheimen' en onbespoken precaire zaken. Maar waar jij nu een probleem van maakt is mij ook volslagen onduidelijk. Pffff
zondag 7 augustus 2011 om 14:05
Dat je toen je jong was overal ter wereld hebt gewoond daar kan ik mij van voorstellen dat je dat als kind niet fijn vond en daar nu nog "last" van kan hebben maar zie het als een verrijking van je opvoeding en kind zijn.
Maar je familiegeheimen snap ik niet helemaal en sorry moet er een beetje om lachen dat jij zoiets simpels als "mijn vader is hertrouwd" en "we hebben in een tent gewoond" geheimen vindt???
Volgens mij zit jij met hele andere dingen dan wat jij hebt genoemd.
Maar je familiegeheimen snap ik niet helemaal en sorry moet er een beetje om lachen dat jij zoiets simpels als "mijn vader is hertrouwd" en "we hebben in een tent gewoond" geheimen vindt???
Volgens mij zit jij met hele andere dingen dan wat jij hebt genoemd.
zondag 7 augustus 2011 om 14:44
Mijn bekruipt ook het gevoel dat er meer moet zijn wat je dwars zit. Ik vind het geen familiegeheimen, want ik ken vele mensen die over de hele wereld gewoond hebben (mede door ouders die als ambasadeur gewerkt hebben of bv kinderen van militairen) En ook ken ik mensen die op een andere manier gewoond hebben dan de meeste mensen. Maar ook dat vind ik niet schokkend.
Zij hebben geen last gehad in hun leven van het steeds ergens anders wonen. Wil niet zeggen dat jij dat niet hebt natuurlijk. Kan best zijn dat jij moeite hebt met het vertrouwen van nieuwe mensen of moeilijker vrienden maakt. En dat kan dan wel het gevolg zijn van het steeds ergens anders gewoond hebben.
Dat je 21 bent maakt dat mensen je automatisch in een hokje volwassen stoppen. Logisch ook dat staat in de wet. Maar of je je geestelijk ook volwassen bent dat is dan weer een ander verhaal. En als je dat nog niet vind van jezelf dan is dat niet erg. Als je nog op deze leeftijd niet weet wie je bent is dat ook niet erg. Daar kom je in de loop der jaren wel achter. Daar zou ik me als ik jou was niet zo heel erg druk maken. Tenzij het je belemmerd in je vooruitgang.
Ik ben het met de anderen eens: heb je er de meeste moeite mee dat jij de laatste bent die weet wat er in jouw leven gebeurd is? En dat je schoonzus het eerder weet dan jijzelf? En waarin moet je getroost worden dan? Dat je moeder een band heeft met je schoonzus of dat zij het eerder aan haar vertelt heeft dan aan jou?
Ik begrijp dit eerlijk gezegd niet. Misschien ook omdat ik het geen familiegeheim vind laat staan iets schokkends. Dan zou ik je reactie en gevoel nog kunnen plaatsen. In elk gezin, in elke familie zijn dingen die anders zijn dan bij andere gezinnen. Maar dat hoeft niet iets te zijn wat je totaal uit balans brengt. Waarom brengt het jouw wel uit balans? En wat maakt het dat jouw precies uit balans brengt?
Ik dacht ook voordat ik dit topic opende: TO heeft een broer/ zus die ze niet kent of zo iets dergelijks. Of iets anders wat schokkend is.
Zij hebben geen last gehad in hun leven van het steeds ergens anders wonen. Wil niet zeggen dat jij dat niet hebt natuurlijk. Kan best zijn dat jij moeite hebt met het vertrouwen van nieuwe mensen of moeilijker vrienden maakt. En dat kan dan wel het gevolg zijn van het steeds ergens anders gewoond hebben.
Dat je 21 bent maakt dat mensen je automatisch in een hokje volwassen stoppen. Logisch ook dat staat in de wet. Maar of je je geestelijk ook volwassen bent dat is dan weer een ander verhaal. En als je dat nog niet vind van jezelf dan is dat niet erg. Als je nog op deze leeftijd niet weet wie je bent is dat ook niet erg. Daar kom je in de loop der jaren wel achter. Daar zou ik me als ik jou was niet zo heel erg druk maken. Tenzij het je belemmerd in je vooruitgang.
Ik ben het met de anderen eens: heb je er de meeste moeite mee dat jij de laatste bent die weet wat er in jouw leven gebeurd is? En dat je schoonzus het eerder weet dan jijzelf? En waarin moet je getroost worden dan? Dat je moeder een band heeft met je schoonzus of dat zij het eerder aan haar vertelt heeft dan aan jou?
Ik begrijp dit eerlijk gezegd niet. Misschien ook omdat ik het geen familiegeheim vind laat staan iets schokkends. Dan zou ik je reactie en gevoel nog kunnen plaatsen. In elk gezin, in elke familie zijn dingen die anders zijn dan bij andere gezinnen. Maar dat hoeft niet iets te zijn wat je totaal uit balans brengt. Waarom brengt het jouw wel uit balans? En wat maakt het dat jouw precies uit balans brengt?
Ik dacht ook voordat ik dit topic opende: TO heeft een broer/ zus die ze niet kent of zo iets dergelijks. Of iets anders wat schokkend is.
zondag 7 augustus 2011 om 15:02
Ik ben als kind ook over de werld verhuisd, 15 keer in totaal. Ik denk er ook wel eens over na en dan besef ik me dat dit een andere jeugd was dan ieder ander heeft meegemaakt. Maar het is een ervaring en die ben ik rijker. Nu zijn mijn ouders gelukkig wat meer honkvast. Jouw moeder heeft dit eerder aan de vriendin van je broer vertelt omdat het niet belangrijk is......voor jou is het wel belangrijk en daardoor ben je in de waar (denk ik).
Zie het als iets positief en niet over-dramatiseren
Zie het als iets positief en niet over-dramatiseren
anoniem_125825 wijzigde dit bericht op 07-08-2011 15:03
Reden: taalfout :(
Reden: taalfout :(
% gewijzigd
zondag 7 augustus 2011 om 16:19
quote:lolaleen schreef op 07 augustus 2011 @ 12:23:
want om eerlijk te zijn weet ik niet of ik wel weten wie ik ben.Ik hoop dat je nog terug komt TO, want ik ben ook heel benieuwd wat je met deze zin bedoeld. Je denkt dat er veel gebeurd is die je jeugdigheid hebben belemmerd, maar eigenlijk zijn het geen heel schokkende dingen die je noemt. De dingen die je noemt kun je even van schrikken, maar zijn niet traumatisch. Jou laatste zin klinkt wel zo.
want om eerlijk te zijn weet ik niet of ik wel weten wie ik ben.Ik hoop dat je nog terug komt TO, want ik ben ook heel benieuwd wat je met deze zin bedoeld. Je denkt dat er veel gebeurd is die je jeugdigheid hebben belemmerd, maar eigenlijk zijn het geen heel schokkende dingen die je noemt. De dingen die je noemt kun je even van schrikken, maar zijn niet traumatisch. Jou laatste zin klinkt wel zo.
zondag 7 augustus 2011 om 18:32
Sorry maar als dat je geheimen zijn,hoop ik niet dat je ooit echt iets erg tegenkomt in je leven.
Ten eerste was het voor je het bewust meemaakte,en als je er nu nog "last" van hebt,zou ik eens ernstig gaan nadenken hoe je met écht ernstige dingen om gaat gaan?
Ik bedoel maar,als ik een boekje open zou doen over mijn familie geheimen,kan ik de rest van mijn leven in therapie....
Ten eerste was het voor je het bewust meemaakte,en als je er nu nog "last" van hebt,zou ik eens ernstig gaan nadenken hoe je met écht ernstige dingen om gaat gaan?
Ik bedoel maar,als ik een boekje open zou doen over mijn familie geheimen,kan ik de rest van mijn leven in therapie....
