Relaties
alle pijlers
relatieprobleem..
maandag 8 augustus 2011 om 18:49
Hallo, pas vandaag heb ik (28 jaar oud) me ingeschreven hier en ik hoop dat ik, door de reacties van anderen, zaken beter kan relativeren..
Ons probleem is als volgt: mijn vriend(28) heeft een psychisch probleem, een vorm van een angststoornis, gok ik, met trekjes dwangneurose en dat is eigenlijk 3 jaar geleden ontstaan toen we net samen waren. Ik kwam net uit een wat wildere periode met scharrels e.d. en was daar nog een beetje vol van toen we heel snel in een relatie rolden. In mijn openheid en naiviteit heb ik hem te veel verteld en daar kan hij niet mee omgaan. Tevens heeft hij er een vorm van smetvrees aan overgehouden: hij is bang dat spullen uit mijn toenmalige huisje "besmet" zijn omdat ik het gebruikt heb na de sex destijds (washandjes, afvalemmertje, beddegoed, maar ook glazen ("misschien wel uit gedronken na orale sex"(!)) etc) .
Nu nog steeds zijn er periodes dat hij meer dan normaal piekert en overstuur kan raken.Tijdens het gepieker verandert hij van een vrolijke grappenmaker naar een stille, nerveuze, depressieve man en dat kan heel lang duren of juist heel plotseling op komen zetten. En eerlijk gezegd trek ik het niet echt meer. Hij heeft er psychotherapie voor gehad, wij samen twee niet zo nuttige sessies bij een relatietherapeut en hij heeft kort medicijnen geslikt. Dit alles weigert hij nu, terwijl dit probleem een druk op onze relatie legt. Het is zo lang geleden dat ik me alle details van mijn wat wildere leventje niet eens meer herinner, dus waarom zou je er, nu we een leuke relatie hebben, nog zoveel mee bezig zijn? Ik zou alles terug willen nemen, maar aangezien dat niet kan zijn therapie of medicijngebruik de enige manieren om zijn demonen het zwijgen op te leggen, denk ik. Ik zit er aan te denken om een time out te nemen waarin ik elders woon en we geen contact hebben om duidelijk te maken dat er IETS moet veranderen, maar niets garandeert me dat hem dat op andere gedachten gaat brengen. We praten er geregeld over, maar er verandert niets..
Wat zouden jullie doen?
Ons probleem is als volgt: mijn vriend(28) heeft een psychisch probleem, een vorm van een angststoornis, gok ik, met trekjes dwangneurose en dat is eigenlijk 3 jaar geleden ontstaan toen we net samen waren. Ik kwam net uit een wat wildere periode met scharrels e.d. en was daar nog een beetje vol van toen we heel snel in een relatie rolden. In mijn openheid en naiviteit heb ik hem te veel verteld en daar kan hij niet mee omgaan. Tevens heeft hij er een vorm van smetvrees aan overgehouden: hij is bang dat spullen uit mijn toenmalige huisje "besmet" zijn omdat ik het gebruikt heb na de sex destijds (washandjes, afvalemmertje, beddegoed, maar ook glazen ("misschien wel uit gedronken na orale sex"(!)) etc) .
Nu nog steeds zijn er periodes dat hij meer dan normaal piekert en overstuur kan raken.Tijdens het gepieker verandert hij van een vrolijke grappenmaker naar een stille, nerveuze, depressieve man en dat kan heel lang duren of juist heel plotseling op komen zetten. En eerlijk gezegd trek ik het niet echt meer. Hij heeft er psychotherapie voor gehad, wij samen twee niet zo nuttige sessies bij een relatietherapeut en hij heeft kort medicijnen geslikt. Dit alles weigert hij nu, terwijl dit probleem een druk op onze relatie legt. Het is zo lang geleden dat ik me alle details van mijn wat wildere leventje niet eens meer herinner, dus waarom zou je er, nu we een leuke relatie hebben, nog zoveel mee bezig zijn? Ik zou alles terug willen nemen, maar aangezien dat niet kan zijn therapie of medicijngebruik de enige manieren om zijn demonen het zwijgen op te leggen, denk ik. Ik zit er aan te denken om een time out te nemen waarin ik elders woon en we geen contact hebben om duidelijk te maken dat er IETS moet veranderen, maar niets garandeert me dat hem dat op andere gedachten gaat brengen. We praten er geregeld over, maar er verandert niets..
Wat zouden jullie doen?
maandag 8 augustus 2011 om 18:59
maandag 8 augustus 2011 om 19:08
Het punt is ook dat het weken goed kan gaan en dan hebben we het ook heel leuk. Tussen piekermomenten in is hij gewoon weer de jongen op wie ik viel en die me vrolijk en gelukkig maakt! En dat zou ik dus zo missen als ik een time out neem of als het uit zou gaan. Ik ben zelf ook een piekeraar en maak van muggen olifanten, dus ik durf ook niet altijd op mijn (over)gevoelige gedachten te reageren.. Ander punt: ik ben eigenlijk wel toe aan een gezin, en dat wil hij ook wel, maar als hij zich slecht voelt dan is dat natuurlijk weer van de baan.. En ik weer twijfelen: zou ik met hem samen wel een goede basis zijn voor kids en moet ik dan steeds maar wachten tot hij stabieler wordt en een volgende stap kan zetten?
maandag 8 augustus 2011 om 19:12
quote:EvyBlissy schreef op 08 augustus 2011 @ 18:59:
Je beschrijft het heel erg goed, wat er gebeurt als je vriend geconfronteerd wordt met jouw 'verleden'.
Heeft je vriend ook inzicht in zijn gedrag en in zijn angst?Ja en nee, hij zit in de zorg en herkent veel, maar hij ziet het als iets waar hij niet voor gekozen heeft, ik ben de veroorzaker, als het ware. En ik maar uitleggen dat hij zelf zijn gedachten erover stuurt en als je dat verkeerd doet of overstuur raakt, er ook medicijnen zijn (die ik zelf ook gebruik, een onderhoudsdosis) of therapie (al geloof ik daar minder in, uit ervaring)
Je beschrijft het heel erg goed, wat er gebeurt als je vriend geconfronteerd wordt met jouw 'verleden'.
Heeft je vriend ook inzicht in zijn gedrag en in zijn angst?Ja en nee, hij zit in de zorg en herkent veel, maar hij ziet het als iets waar hij niet voor gekozen heeft, ik ben de veroorzaker, als het ware. En ik maar uitleggen dat hij zelf zijn gedachten erover stuurt en als je dat verkeerd doet of overstuur raakt, er ook medicijnen zijn (die ik zelf ook gebruik, een onderhoudsdosis) of therapie (al geloof ik daar minder in, uit ervaring)
maandag 8 augustus 2011 om 19:21
quote:greenfingers schreef op 08 augustus 2011 @ 19:12:
[...]
Ja en nee, hij zit in de zorg en herkent veel, maar hij ziet het als iets waar hij niet voor gekozen heeft, ik ben de veroorzaker, als het ware. En ik maar uitleggen dat hij zelf zijn gedachten erover stuurt en als je dat verkeerd doet of overstuur raakt, er ook medicijnen zijn (die ik zelf ook gebruik, een onderhoudsdosis) of therapie (al geloof ik daar minder in, uit ervaring)
OK, dus hij herkent dingen die hij bij patienten/clienten ook ziet..? Dingen die bij de patienten niet goed lopen, kan hij dus herkennen. Dat is natuurlijk stap 1.
Maar ERKENT hij dan ook dat hij zelf een probleem heeft? Ziet hij in dat het probleem niet bij jou, niet bij je verleden, maar bij hem ligt? Dat zou stap 2 kunnen zijn.
[...]
Ja en nee, hij zit in de zorg en herkent veel, maar hij ziet het als iets waar hij niet voor gekozen heeft, ik ben de veroorzaker, als het ware. En ik maar uitleggen dat hij zelf zijn gedachten erover stuurt en als je dat verkeerd doet of overstuur raakt, er ook medicijnen zijn (die ik zelf ook gebruik, een onderhoudsdosis) of therapie (al geloof ik daar minder in, uit ervaring)
OK, dus hij herkent dingen die hij bij patienten/clienten ook ziet..? Dingen die bij de patienten niet goed lopen, kan hij dus herkennen. Dat is natuurlijk stap 1.
Maar ERKENT hij dan ook dat hij zelf een probleem heeft? Ziet hij in dat het probleem niet bij jou, niet bij je verleden, maar bij hem ligt? Dat zou stap 2 kunnen zijn.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
maandag 8 augustus 2011 om 19:24
Neem me niet kwalijk maar:
Wat een flauwekul!
Het was vóór hem toch?
Ik snap dat hij het niet leuk vindt, dat snap ik. Ik kan me niet voorstellen dat je wilder bent geweest dan mijn man en nee ik vind dat niet leuk. In het allereerste begin ben ik er even onzeker door geweest, ik kan natuurlijk niet op tegen weet ik veel wie allemaal wel niet. Maar....hij is met mij en niet met hun. En we leven nu en niet tig jaar geleden. Ik weet niet maar ik vind dit ziekelijk. Ik zou hier zeker niet in mee gaan en geen rekening mee houden.Zoals je het al omschrijft, het zijn zijn demonen, niet de jouwe.
je kunt kiezen waar je je aandacht op vestigt. Ik zeg niet dat dat altijd makkelijk is maar dat kun je wel leren. Kies dan voor de toekomst en niet voor het verleden!
Zou hij moeten doen bedoel ik.
Wat een flauwekul!
Het was vóór hem toch?
Ik snap dat hij het niet leuk vindt, dat snap ik. Ik kan me niet voorstellen dat je wilder bent geweest dan mijn man en nee ik vind dat niet leuk. In het allereerste begin ben ik er even onzeker door geweest, ik kan natuurlijk niet op tegen weet ik veel wie allemaal wel niet. Maar....hij is met mij en niet met hun. En we leven nu en niet tig jaar geleden. Ik weet niet maar ik vind dit ziekelijk. Ik zou hier zeker niet in mee gaan en geen rekening mee houden.Zoals je het al omschrijft, het zijn zijn demonen, niet de jouwe.
je kunt kiezen waar je je aandacht op vestigt. Ik zeg niet dat dat altijd makkelijk is maar dat kun je wel leren. Kies dan voor de toekomst en niet voor het verleden!
Zou hij moeten doen bedoel ik.
maandag 8 augustus 2011 om 19:24
quote:pinks schreef op 08 augustus 2011 @ 19:14:
Waarom is hij gestopt met de hulp en medicijnen?vanwege bijwerkingen, geen duidelijke verbetering na de sessies en we bedachten dat we het verleden maar moesten laten rusten, ik niet op de zaken in moest gaan als hij een piekermoment had en we moesten focussen op de leuke dingen (en we met deze dingen wel verder konden,wat ook heel lang goed ging).
Waarom is hij gestopt met de hulp en medicijnen?vanwege bijwerkingen, geen duidelijke verbetering na de sessies en we bedachten dat we het verleden maar moesten laten rusten, ik niet op de zaken in moest gaan als hij een piekermoment had en we moesten focussen op de leuke dingen (en we met deze dingen wel verder konden,wat ook heel lang goed ging).
maandag 8 augustus 2011 om 19:25
quote:greenfingers schreef op 08 augustus 2011 @ 19:12:
[...]
Ja en nee, hij zit in de zorg en herkent veel, maar hij ziet het als iets waar hij niet voor gekozen heeft, ik ben de veroorzaker, als het ware. Klinkt toch wel ernstig, een dwangstoornis mét (goed) inzicht is veel beter te behandelen dan een dwangstoornis zónder inzicht. Dit zeg ik vanaf de zijlijn, ik zeg niet dat ik vanaf hier iets kan diagnosticeren, maar zijn gedrag lijkt op dat van een persoon met een dwangstoornis (vroeger dwangneurose genoemd).
[...]
Ja en nee, hij zit in de zorg en herkent veel, maar hij ziet het als iets waar hij niet voor gekozen heeft, ik ben de veroorzaker, als het ware. Klinkt toch wel ernstig, een dwangstoornis mét (goed) inzicht is veel beter te behandelen dan een dwangstoornis zónder inzicht. Dit zeg ik vanaf de zijlijn, ik zeg niet dat ik vanaf hier iets kan diagnosticeren, maar zijn gedrag lijkt op dat van een persoon met een dwangstoornis (vroeger dwangneurose genoemd).
Ik voel me zo moedellooos
maandag 8 augustus 2011 om 19:26
maandag 8 augustus 2011 om 19:27
Je zegt dat hij er niet mee om kan gaan, en tevens een vorm van smetvrees heeft. Waaruit blijkt dat er niet mee om kunnen gaan dan (nog meer)?
Is hij qua smetvrees bang dat hij bijv. een SOA zal oplopen door gebruik van glazen en washandjes, of is het alleen het idee, dat hij het smerig vindt?
Ik vind het wel heftig klinken. Het is zeker een psychisch probleem. Het is natuurlijk niet onmogelijk om samen te leven met iemand die een psychisch probleem heeft. Maar omdat het zo sterk gericht is op jou, wat je in het verleden hebt gedaan en wat niet is terug te draaien, lijkt mij dat heel moeilijk. Het zet je als het ware klem. De relatie wordt er onevenwichtig door. Want hoewel hij enig inzicht heeft, ben jij toch de (onterechte!) schuldige.
Maar uiteindelijk is het natuurlijk aan jou om te bepalen of en hoe je verder wilt met hem. Ik zeg je eerlijk dat ik het niet zou kunnen. En waarschijnlijk vinden meer mensen dit. Maar jij moet het beslissen. Een time-out lijkt me geen slecht plan. Dit heb je niet voor niks in je hoofd. Kinderen krijgen zou ik zeker niet op korte termijn doen. Daarvoor is je relatie te instabiel. Als je dit echt wilt en er aan toe ben, moet je je ernstig afvragen of je met deze relatie moet doorgaan.
Is hij qua smetvrees bang dat hij bijv. een SOA zal oplopen door gebruik van glazen en washandjes, of is het alleen het idee, dat hij het smerig vindt?
Ik vind het wel heftig klinken. Het is zeker een psychisch probleem. Het is natuurlijk niet onmogelijk om samen te leven met iemand die een psychisch probleem heeft. Maar omdat het zo sterk gericht is op jou, wat je in het verleden hebt gedaan en wat niet is terug te draaien, lijkt mij dat heel moeilijk. Het zet je als het ware klem. De relatie wordt er onevenwichtig door. Want hoewel hij enig inzicht heeft, ben jij toch de (onterechte!) schuldige.
Maar uiteindelijk is het natuurlijk aan jou om te bepalen of en hoe je verder wilt met hem. Ik zeg je eerlijk dat ik het niet zou kunnen. En waarschijnlijk vinden meer mensen dit. Maar jij moet het beslissen. Een time-out lijkt me geen slecht plan. Dit heb je niet voor niks in je hoofd. Kinderen krijgen zou ik zeker niet op korte termijn doen. Daarvoor is je relatie te instabiel. Als je dit echt wilt en er aan toe ben, moet je je ernstig afvragen of je met deze relatie moet doorgaan.
maandag 8 augustus 2011 om 19:28
quote:rrinkje schreef op 08 augustus 2011 @ 19:24:
Neem me niet kwalijk maar:
Wat een flauwekul!
Het was vóór hem toch?
Ik snap dat hij het niet leuk vindt, dat snap ik. Ik kan me niet voorstellen dat je wilder bent geweest dan mijn man en nee ik vind dat niet leuk. In het allereerste begin ben ik er even onzeker door geweest, ik kan natuurlijk niet op tegen weet ik veel wie allemaal wel niet. Maar....hij is met mij en niet met hun. En we leven nu en niet tig jaar geleden. Ik weet niet maar ik vind dit ziekelijk. Ik zou hier zeker niet in mee gaan en geen rekening mee houden.Zoals je het al omschrijft, het zijn zijn demonen, niet de jouwe.
je kunt kiezen waar je je aandacht op vestigt. Ik zeg niet dat dat altijd makkelijk is maar dat kun je wel leren. Kies dan voor de toekomst en niet voor het verleden!
Zou hij moeten doen bedoel ik.
Ben ik het geheel mee eens en dit zeg ik ook vaak.. Op de goede momenten beseft hij dit ook wel, maar die ouwe koeien klimmen af en toe uit die sloot.
Ja, hij heeft hulp nodig, maar dat ziet hij (nog ) niet echt in, hij denkt dat hij er zo wel mee kan dealen.. Tot ik straks weg ben..
Neem me niet kwalijk maar:
Wat een flauwekul!
Het was vóór hem toch?
Ik snap dat hij het niet leuk vindt, dat snap ik. Ik kan me niet voorstellen dat je wilder bent geweest dan mijn man en nee ik vind dat niet leuk. In het allereerste begin ben ik er even onzeker door geweest, ik kan natuurlijk niet op tegen weet ik veel wie allemaal wel niet. Maar....hij is met mij en niet met hun. En we leven nu en niet tig jaar geleden. Ik weet niet maar ik vind dit ziekelijk. Ik zou hier zeker niet in mee gaan en geen rekening mee houden.Zoals je het al omschrijft, het zijn zijn demonen, niet de jouwe.
je kunt kiezen waar je je aandacht op vestigt. Ik zeg niet dat dat altijd makkelijk is maar dat kun je wel leren. Kies dan voor de toekomst en niet voor het verleden!
Zou hij moeten doen bedoel ik.
Ben ik het geheel mee eens en dit zeg ik ook vaak.. Op de goede momenten beseft hij dit ook wel, maar die ouwe koeien klimmen af en toe uit die sloot.
Ja, hij heeft hulp nodig, maar dat ziet hij (nog ) niet echt in, hij denkt dat hij er zo wel mee kan dealen.. Tot ik straks weg ben..
maandag 8 augustus 2011 om 19:32
maandag 8 augustus 2011 om 19:34
[quote]rrinkje schreef op 08 augustus 2011 @ 19:24:
Neem me niet kwalijk maar:
Wat een flauwekul!
Het was vóór hem toch?''
DIt vind ik eerlijk gezegd flauwekul.
Je zegt toch ook niet tegen iemand die psychotisch is, "wat een flauwekul, doe jij eens even héél snel normaal! Stemmen horen is onzin, dat weet iedereen!!"
Als iemand psychisch ziek is, is het reële verstand niet meer zo reeël en zijn gevoelens niet meer allemaal zo "logisch"... Een beetje meer compassie voor iemand die ook maar aan het worstelen is en misschien onder een ernstige psychische stoornis lijdt!
Neem me niet kwalijk maar:
Wat een flauwekul!
Het was vóór hem toch?''
DIt vind ik eerlijk gezegd flauwekul.
Je zegt toch ook niet tegen iemand die psychotisch is, "wat een flauwekul, doe jij eens even héél snel normaal! Stemmen horen is onzin, dat weet iedereen!!"
Als iemand psychisch ziek is, is het reële verstand niet meer zo reeël en zijn gevoelens niet meer allemaal zo "logisch"... Een beetje meer compassie voor iemand die ook maar aan het worstelen is en misschien onder een ernstige psychische stoornis lijdt!
Ik voel me zo moedellooos
maandag 8 augustus 2011 om 19:34
maandag 8 augustus 2011 om 19:36
quote:sam79 schreef op 08 augustus 2011 @ 19:34:
niet alleen je relatie is te instabiel voor kinderen, je partner is te instabiel voor kinderen. het krijgen van kinderen legt je eigen problemen onder een vergrootglas. dit is vooralsnog geen papa. ik zou maken dat ik wegkwam als je een gezin op korte termijn als toekomstbeeld hebt.Ik ben het hier -helaas- volkomen mee eens Greenfingers.
niet alleen je relatie is te instabiel voor kinderen, je partner is te instabiel voor kinderen. het krijgen van kinderen legt je eigen problemen onder een vergrootglas. dit is vooralsnog geen papa. ik zou maken dat ik wegkwam als je een gezin op korte termijn als toekomstbeeld hebt.Ik ben het hier -helaas- volkomen mee eens Greenfingers.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
maandag 8 augustus 2011 om 19:45
of het flauwekul is hangt af van hoe hij te typeren is.
als het een gezonde persoon is die hier gigantisch mee aan de haal gaat dan is het flauwekul die enorm uit de hand gelopen is, tot een stoornis aan toe lijkt het wel.
Dat zegt iets over hem vind ik.
Als het iemand is met een psychische stoornis is het geen flauwekul. Maar daar wordt het ook niet beter van.
ik weet niet zo goed hoe ik het meot zeggen.
In beide gevallen vind ik het heel zorgelijk voor de toekomst.
als het een gezonde persoon is die hier gigantisch mee aan de haal gaat dan is het flauwekul die enorm uit de hand gelopen is, tot een stoornis aan toe lijkt het wel.
Dat zegt iets over hem vind ik.
Als het iemand is met een psychische stoornis is het geen flauwekul. Maar daar wordt het ook niet beter van.
ik weet niet zo goed hoe ik het meot zeggen.
In beide gevallen vind ik het heel zorgelijk voor de toekomst.
