Psyche
alle pijlers
Ik snap er niets meer van
maandag 8 augustus 2011 om 19:33
Soms weet ik het allemaal even niet meer. Zal hier kort proberen uit te leggen hoe het gegaan is, ook al snap ik het zelf ook allemaal niet. Toen ik klein was, voor mijn 5de jaar ben ik misbruikt geweest. Ik ben er altijd heilig van overtuigd geweest dat mijn vader dit gedaan had en hij heeft dit altijd bevestigd en er zijn excusses voor aangeboden. Ruim een jaar terug kreeg ik voor de 7de keer een psycholoog die is gespecialiseerd in misbruik bij jonge kinderen. Op de een of andere manier wilde ik niet uit huis want ik voelde mij er niet fijn, maar ben wel heel graag bij mijn moeder en ja ik ben kwaad op haar geweest omdat ze mij niet geloofde en zich niet voor kon stellen dat mijn vader zoiets zou kunnen doen. Door die psycholoog ben ik in gaan zien dat ik geen directe herinneringen heb dat mijn vader dit heeft gedaan. Logisch want ik was nog erg jong. Aan de andere kant, waarom zou hij het bekennen? Aan de andere kant zegt mijn psycholoog (zij heeft ook met mijn ouders gepraat) dat mijn vader dit heeft gezegt om mij te helpen. Het leek hem vreselijk om zoiets mee te hebben gemaakt en niet te weten wie het heeft gedaan. Volgens die psycholoog heb ik hem als dader gezien omdat het voor mij te bedreigen was en niet te bevatten en als mijn vader het gedaan zou hebben gedaan dan werd het draaglijk en kon ik er mee omgaan. Of zoiets. Net op het moment dat ik er toch wel in begon te geloven, het klinkt allemaal heel erg logisch als zij het uitlegde. Op school ging het ook goed en toen ineens ging ze met pensioen, het ging met mij zo goed ik had geen hulp meer nodig. En dit ging ook prima, want ik kan mij goed op school concentreren en het gaat ook wel goed. Maar nu door de vakantie .. en mijn vader is werkeloos en dus de hele dag thuis en hij helpt nu al een paar maanden mee aan mijn bedrijf, we werken dus samen. Maar nu heb ik alweer een paar keer nare dromen gehad met mijn pa in de hoofdrol, die mij dingen aandoet. Ik weet dat het maar nachtmerries zijn en meestal herken ik niemand in mijn nachtmerries maar de laatste tijd dus wel. En krijg dan weer zo'n rotgevoel als mij pa dwars loopt te doen over de kleinste dingen. Ik kan ook gewoon niets van hem hebben. En mijn moeder lijkt mij alleen een fijne dochter te vinden als het goed gaat, als het minder gaat neemt ze gelijk afstand van me en laat ze mij voor mijn gevoel barsten. Ik snap het gewoon allemaal niet meer 
dinsdag 9 augustus 2011 om 00:36
quote:ergernisjesss schreef:
Mijn moeder wilde helpen maar geloofde mijn vader. En toen moest ik maar weg van haar en mijn pa wilde dat niet en toen heb ik therapie gehad...
Wat vreselijk verwarrend voor je! Je vaders aandeel in dit alles vind ik heel vreemd.
En dat je zo aan je moeder hangt is begrijpelijk en, al kan ik het niet goed uitleggen, het 'hoort' bij hetgeen je aangedaan is.
Ik denk dat je (via de huisarts of maatschappelijk werk) hulp moet zoeken op het gebied van begeleid wonen, en zo snel mogelijk uit huis moet gaan. Pas dán zul je aan herstel en verwerking toe kunnen komen.
Heel veel sterkte!
Mijn moeder wilde helpen maar geloofde mijn vader. En toen moest ik maar weg van haar en mijn pa wilde dat niet en toen heb ik therapie gehad...
Wat vreselijk verwarrend voor je! Je vaders aandeel in dit alles vind ik heel vreemd.
En dat je zo aan je moeder hangt is begrijpelijk en, al kan ik het niet goed uitleggen, het 'hoort' bij hetgeen je aangedaan is.
Ik denk dat je (via de huisarts of maatschappelijk werk) hulp moet zoeken op het gebied van begeleid wonen, en zo snel mogelijk uit huis moet gaan. Pas dán zul je aan herstel en verwerking toe kunnen komen.
Heel veel sterkte!
dinsdag 9 augustus 2011 om 00:46
quote:ergernisjesss schreef op 08 augustus 2011 @ 21:16:
Als mijn vader het was dan zou mijn moeder het wel gezien hebben. Zegt ze zelf. "Dus het kan pa niet zijn, einde discussie".
Het klinkt alsof je moeder (en je broer) van alles op de mouw gespeld is en dat je moeder ervoor kiest haar man te geloven en niet haar dochter. Dat is heel erg!
Kies alsjeblieft voor jezelf en probeer je ouders los te laten!
Als mijn vader het was dan zou mijn moeder het wel gezien hebben. Zegt ze zelf. "Dus het kan pa niet zijn, einde discussie".
Het klinkt alsof je moeder (en je broer) van alles op de mouw gespeld is en dat je moeder ervoor kiest haar man te geloven en niet haar dochter. Dat is heel erg!
Kies alsjeblieft voor jezelf en probeer je ouders los te laten!
dinsdag 9 augustus 2011 om 01:29
Heb nu alles gelezen (dat was nog niet zo toen ik de twee reacties hierboven gaf) en wat je schrijft over wat je vader allemaal heeft gezegd en gedaan, komt op mij over als jouw herinneringen.quote:ergernisjesss schreef op 08 augustus 2011 @ 23:23:
Ik was toen 12+ (op mijn 12de borstjes gekregen en ze waren al behoorlijk aanwezig. Hij zat eraan en deed zijn ding ertussen. bah.
Twijfel alsjeblieft niet langer aan jezelf (en aan je geheugen)!
quote:ergernisjesss schreef op 08 augustus 2011 @ 22:04:
Wil gewoon niet weer gedoe, en de verwijten. Daar ben ik het bangste voor.
Dat kan ik helemaal begrijpen, ik weet hoe het voelt. Maar ik weet ondertussen dat ik geen verantwoording hoef(de) af te leggen.
Dat geldt ook voor jou, alleen weet je dat nog niet.
Ik was toen 12+ (op mijn 12de borstjes gekregen en ze waren al behoorlijk aanwezig. Hij zat eraan en deed zijn ding ertussen. bah.
Twijfel alsjeblieft niet langer aan jezelf (en aan je geheugen)!
quote:ergernisjesss schreef op 08 augustus 2011 @ 22:04:
Wil gewoon niet weer gedoe, en de verwijten. Daar ben ik het bangste voor.
Dat kan ik helemaal begrijpen, ik weet hoe het voelt. Maar ik weet ondertussen dat ik geen verantwoording hoef(de) af te leggen.
Dat geldt ook voor jou, alleen weet je dat nog niet.
dinsdag 9 augustus 2011 om 07:40
Bedankt nog voor je antwoord. Ik moet zeggen dat je open over je problemen praat zeg.
Mag ik je wat vragen? Je geeft aan dat je geen idee hebt wie het heeft gedaan, alleen dat het is gebeurd. Dat je het je niet herinnert is niet meteen gek, want je was heel klein nog. Maar daarna, ook in je laatste post, geef je een aantal dingen aan die daarna zijn gebeurd, toen je iets ouder was. Dingen die ook veel te ver gaan. Daar heb je denk ik wel actieve herinneringen aan? Of ook niet? Hoe komt het dat je blijft twijfelen wie de dader zou kunnen zijn? Sorry als ik je ergens verkeerd begrepen heb, maar dit snapte ik niet zo goed.
Mag ik je wat vragen? Je geeft aan dat je geen idee hebt wie het heeft gedaan, alleen dat het is gebeurd. Dat je het je niet herinnert is niet meteen gek, want je was heel klein nog. Maar daarna, ook in je laatste post, geef je een aantal dingen aan die daarna zijn gebeurd, toen je iets ouder was. Dingen die ook veel te ver gaan. Daar heb je denk ik wel actieve herinneringen aan? Of ook niet? Hoe komt het dat je blijft twijfelen wie de dader zou kunnen zijn? Sorry als ik je ergens verkeerd begrepen heb, maar dit snapte ik niet zo goed.
dinsdag 9 augustus 2011 om 14:39
@hanke321: Bedankt voor je reactie en ook je openheid. Daar heb ik echt wat aan. Hoe lang heeft het bij jou geduurt voordat alles weer wat mee normaal is geworden? En hoe gaat dat nu in (een) relatie(s)? Ik kijk heel erg uit naar een partner in mijn leven. Een maatje, iemand om mijn leven mee te delen en samen overal doorheen gaan. Aan de andere kant schrikt het intieme deel van een relatie mij weer heel erg af. Beetje dilemma.
@saeva+ primabella: Dank je. Mijn twijfel komen denk ik vooral door mijn laatste psychoog. Zij leek zo zeker van haar zaak, was het grootste deel van de tijd aan het woord, wilde niet naar de opnames luisteren, wilde niets horen over de herinneringen die ik wel had, dat was allemaal projectie wist ze zonder dat ik het had verteld. Krijg nu echt de indruk dat ze het snel wilde afronden met mij voordat ze met pensioen ging. Ik zat tegen overspanning aan de laatste keer dat ik haar zag en ik moest maar gewoon mijn rust nemen en minder goed mijn best doen op school dan zou alles wel goed komen ...
Mijn moeder merkt nu trouwens ook dat er iets is en meteen doet ze onwijs afstandelijk, wordt ik zelfs ronduit genegeerd. Meestal praat ik erg veel met haar en vertel het als er dingen zijn. En als ik vrolijk ben wil ze wel luisteren. Als er iets is dan kijkt ze niet eens op van haar krant als ik iets vertel. Hooguit een knikje als ik een beetje boos word. Ze kan er denk ik niet tegen, als niet alles soepeltjes verloopt. Ook van mijn vader en mijn broertje slikt ze alles. Maar o mijn nu uitwonende broer en zijn vriendin die mijn vader pedo noemen en ruzie met hun maken, daar hebben ze het kei vaak over, dat is wel erg. Want ja dat tast de goede naam aan. Dat ik doodongelukkig ben en al 2 dagen niets gegeten heb, dat maakt niet zo heel veel uit. Zolang ik maar niet op msn ga om het met iemand te delen. Want ja, dan tast het wel de goede naam aan
Mijn broertje hoeft maar een kik te geven en ze stappen in de auto om bier of sigaretten te halen. Als ik nieuwe sokken nodig heb dan krijg ik te horen dingen als "oh ik weet niet of ik kan, nu gaat sowieso niet. Misschien volgende week maar kan niets beloven, zien we dan wel" Ook winkelen met mij wil ze niet krijg ik het idee, gewoon gezellig moeder en dochter dingen doen. Voel mij ongewenst en een hele grote lastpost. Snap soms niet eens waarom ik leef. Voor mezelf hoeft het van mij al heel lang niet meer. Misschien moet ik eens op zoek naar nieuwe vriendinnen om leuke dingen mee te doen. En eens kijken hoe en wanneer ik op mezelf ga wonen. Heb er op zich wel de leeftijd voor.
@saeva+ primabella: Dank je. Mijn twijfel komen denk ik vooral door mijn laatste psychoog. Zij leek zo zeker van haar zaak, was het grootste deel van de tijd aan het woord, wilde niet naar de opnames luisteren, wilde niets horen over de herinneringen die ik wel had, dat was allemaal projectie wist ze zonder dat ik het had verteld. Krijg nu echt de indruk dat ze het snel wilde afronden met mij voordat ze met pensioen ging. Ik zat tegen overspanning aan de laatste keer dat ik haar zag en ik moest maar gewoon mijn rust nemen en minder goed mijn best doen op school dan zou alles wel goed komen ...
Mijn moeder merkt nu trouwens ook dat er iets is en meteen doet ze onwijs afstandelijk, wordt ik zelfs ronduit genegeerd. Meestal praat ik erg veel met haar en vertel het als er dingen zijn. En als ik vrolijk ben wil ze wel luisteren. Als er iets is dan kijkt ze niet eens op van haar krant als ik iets vertel. Hooguit een knikje als ik een beetje boos word. Ze kan er denk ik niet tegen, als niet alles soepeltjes verloopt. Ook van mijn vader en mijn broertje slikt ze alles. Maar o mijn nu uitwonende broer en zijn vriendin die mijn vader pedo noemen en ruzie met hun maken, daar hebben ze het kei vaak over, dat is wel erg. Want ja dat tast de goede naam aan. Dat ik doodongelukkig ben en al 2 dagen niets gegeten heb, dat maakt niet zo heel veel uit. Zolang ik maar niet op msn ga om het met iemand te delen. Want ja, dan tast het wel de goede naam aan
Mijn broertje hoeft maar een kik te geven en ze stappen in de auto om bier of sigaretten te halen. Als ik nieuwe sokken nodig heb dan krijg ik te horen dingen als "oh ik weet niet of ik kan, nu gaat sowieso niet. Misschien volgende week maar kan niets beloven, zien we dan wel" Ook winkelen met mij wil ze niet krijg ik het idee, gewoon gezellig moeder en dochter dingen doen.
Voel mij ongewenst en een hele grote lastpost. Snap soms niet eens waarom ik leef. Voor mezelf hoeft het van mij al heel lang niet meer. Misschien moet ik eens op zoek naar nieuwe vriendinnen om leuke dingen mee te doen. En eens kijken hoe en wanneer ik op mezelf ga wonen. Heb er op zich wel de leeftijd voor.
dinsdag 9 augustus 2011 om 16:32
quote:meds schreef op 09 augustus 2011 @ 15:42:
die dingen die je beschrijft op je 12e zijn heel concreet en een aangifte waardigZoals die zijn er nog meer van die herinneringen die ik heb. Alleen van de echt schokkende dingen heb ik alleen vage en korte beelden over. Dat maakt het erg moeilijk om in detail te vertellen wat er gebeurt is. En wat ik ervan gehoord heb van aangifte doen is dat ze echt elk detailtje moeten weten. Weet niet of ik alles zo in detail wel kan vertellen.
die dingen die je beschrijft op je 12e zijn heel concreet en een aangifte waardigZoals die zijn er nog meer van die herinneringen die ik heb. Alleen van de echt schokkende dingen heb ik alleen vage en korte beelden over. Dat maakt het erg moeilijk om in detail te vertellen wat er gebeurt is. En wat ik ervan gehoord heb van aangifte doen is dat ze echt elk detailtje moeten weten. Weet niet of ik alles zo in detail wel kan vertellen.
dinsdag 9 augustus 2011 om 17:41
In behandeling zijn in de zin van verwerkingen doen, en aangifte doen gaat niet samen.
Tenminste, dat was destijds het beleid bij het top referente traumacentrum waar ik geweest ben. (is meteen antwoord op je vraag)
Een andere forummer heeft al gezegd dat het belangrijkste nu is, dat je goed voor jezelf zorgt. Dat je veilig bent, ook emotioneel. Aanfgite doen is niet je eerste prioriteit denk ik.
Zoals je moeder nu doet, is helaas voor mij erg herkenbaar.
Zodra je het ook maar enigszins op kan brengen, deel het met anderen in je omgeving die je kunt vertrouwen. Helaas is school er enorm mee aan de haal gegaan en heb je door te snijden ook geen reakties uitgelokt waar jij wat aan hebt.
Logisch, als je thuis genegeerd en gekleineerd wordt, leer je dat je zaken heftig moet brengen. Anders wordt er gewoon niet geluisterd. Maak er dus niet van dat jij stom bent. Ja je doet soms raar/pakt dingen onhandig aan, maar je bent ook maar een mens en helaas nu een mens met veel pijn en onmacht.
Het zou fijn zijn als je mensen om je heen verzamelt die daar doorheen kunnen kijken, die zien wie jij echt bent als mens en wat je te bieden hebt.
Zodat het wat makkelijker wordt om de moed bijeen te verzamelen om op jezelf te gaan wonen. Ook dan zijn de problemen niet weg, eerlijk gezegd verwacht ik dat het dan nog een stukje zwaarder voor je wordt.
Maar als je de goede hulp zoekt, fijne mensen om je heen krijgt, zul je zien dat er hoop is voor jou.
Over het hebben van een relatie kan ik je niet van advies dienen. Daar mag je anderen naar vragen...
Tenminste, dat was destijds het beleid bij het top referente traumacentrum waar ik geweest ben. (is meteen antwoord op je vraag)
Een andere forummer heeft al gezegd dat het belangrijkste nu is, dat je goed voor jezelf zorgt. Dat je veilig bent, ook emotioneel. Aanfgite doen is niet je eerste prioriteit denk ik.
Zoals je moeder nu doet, is helaas voor mij erg herkenbaar.
Zodra je het ook maar enigszins op kan brengen, deel het met anderen in je omgeving die je kunt vertrouwen. Helaas is school er enorm mee aan de haal gegaan en heb je door te snijden ook geen reakties uitgelokt waar jij wat aan hebt.
Logisch, als je thuis genegeerd en gekleineerd wordt, leer je dat je zaken heftig moet brengen. Anders wordt er gewoon niet geluisterd. Maak er dus niet van dat jij stom bent. Ja je doet soms raar/pakt dingen onhandig aan, maar je bent ook maar een mens en helaas nu een mens met veel pijn en onmacht.
Het zou fijn zijn als je mensen om je heen verzamelt die daar doorheen kunnen kijken, die zien wie jij echt bent als mens en wat je te bieden hebt.
Zodat het wat makkelijker wordt om de moed bijeen te verzamelen om op jezelf te gaan wonen. Ook dan zijn de problemen niet weg, eerlijk gezegd verwacht ik dat het dan nog een stukje zwaarder voor je wordt.
Maar als je de goede hulp zoekt, fijne mensen om je heen krijgt, zul je zien dat er hoop is voor jou.
Over het hebben van een relatie kan ik je niet van advies dienen. Daar mag je anderen naar vragen...
dinsdag 9 augustus 2011 om 22:52
Weggaan.
Maar ze kan het niet alleen. Daar heeft ze hulp bij nodig. Dat kan van professionals zijn, maar liefst van vrienden en bekenden op wie ze terug kan vallen.
Echt leren houden van, richting goede vrienden en evt. partner gaat een pijnlijk proces van ontdooien worden.
Want echt je echt gezien en geliefd voelen, na zoveel jaar misbruik, onveiligheid en ziekmakende communicatie is ontzettend moeilijk te verdragen en al helemaal moeilijk te herkennen en te onderhouden.
Met alleen een beetje kamertraining komt TO er niet. Dat weet ze zelf heel goed, daarom blijft ze waar ze zit. Dat is pure overlevingsdrang. Zichzelf nu gevoelloos maken lijkt de beste strategie op dit moment.
Wat ze zich niet realiseert is dat haar persoonlijkheids ontwikkeling stagneert, en dat dat hele kwalijke gevolgen heeft voor de rest van haar leven.
Maar... ze uit zich hier en dat is al heel wat. Dat betekent dat ze verder kijkt dan haar eigen denken en dat is een gunstig teken.
Maar ze kan het niet alleen. Daar heeft ze hulp bij nodig. Dat kan van professionals zijn, maar liefst van vrienden en bekenden op wie ze terug kan vallen.
Echt leren houden van, richting goede vrienden en evt. partner gaat een pijnlijk proces van ontdooien worden.
Want echt je echt gezien en geliefd voelen, na zoveel jaar misbruik, onveiligheid en ziekmakende communicatie is ontzettend moeilijk te verdragen en al helemaal moeilijk te herkennen en te onderhouden.
Met alleen een beetje kamertraining komt TO er niet. Dat weet ze zelf heel goed, daarom blijft ze waar ze zit. Dat is pure overlevingsdrang. Zichzelf nu gevoelloos maken lijkt de beste strategie op dit moment.
Wat ze zich niet realiseert is dat haar persoonlijkheids ontwikkeling stagneert, en dat dat hele kwalijke gevolgen heeft voor de rest van haar leven.
Maar... ze uit zich hier en dat is al heel wat. Dat betekent dat ze verder kijkt dan haar eigen denken en dat is een gunstig teken.
woensdag 10 augustus 2011 om 12:58
Mijn leven ben ik nu pas echt op de rit aan het krijgen, in de zin van werken aan werk, me echt gezond en gelukkig voelen.
Ik ben inmiddels 20 jaar verder, sinds ik uit huis ben gegaan. Ik heb heel hard aan mezelf moeten werken, ben psychisch heel ziek geweest. In de tijd dat ik begon met hulp zoeken was er nog weinig bekend over chronische traumatisering, hoe zich dat uit, hoe je het best behandeld kan worden.
Daardoor ben ik op de verkeerde plekken beland en heeft de hulp daar me geschaad. Dat heeft mijn herstel vertraagd, het beetje zelfvertrouwen dat ik nog had ondermijnd. Uiteindelijk ben ik wel op goede plekken beland, waaronder een top referent trauma centrum, en later EMDR bij mijn lokale ggz.
In al die jaren van maatschappelijk niet onder het etiket ´geslaagd´ te vallen, heb ik een waardevol leven geleefd.
Had en heb ik vrienden gemaakt die veel voor me betekenen, en voor wie ik veel beteken en betekend heb. Heb ik geleerd wat ik leuk vind, wat ik kan, welke dingen ik beter wel en niet kan doen... heb ik genoten van het feit dat ik bestond, hoe vaak en hoe veel ik ook dood wilde. Heb ik mensenkennis opgedaan, ben ik wijs geworden. Heb ik genoten, vooral van de kleine dingen.
Door de pijn heen, door de herbelevingen heen, door het me verstoten voelen door mijn ouders heen...
Dat is ook wat je moet gaan leren Ergernissjes. Dat het gaat om dat je bént, niet om wat je hebt en wat je doet. Tuurlijk is dat waardevol en belangrijk, maar het bepaalt niet of je mag bestaan of niet. Voorwaardelijke liefde krijgen is wat dat betreft zo schadelijk. Het vertroebelt wat nu echt belangrijk is voor je, dwingt je je aan te passen. Maakt dat school en carriére te belangrijk worden en je je niet durft over te geven aan het leven.
Maakt dat je alleen maar bezig bent met oordelen over jezelf, met alle gevolgen van dien: schuld, schaamte, straf. Wat zich dan weer uit in je eetgedrag, in je zelfbeschadiging.
Kortom allemaal hartstikke logisch. Hoe raar je jezelf misschien ook moet voelen, zeker als je moeder weer eens zo´n ´krantengezicht´ trekt.
Mijn boodschap is: heb geduld, het komt goed. Het zal niet vandaag zijn, en ook niet morgen. Maar echt... ooit zul je je geliefd en vertrouwd voelen.
Ik ben inmiddels 20 jaar verder, sinds ik uit huis ben gegaan. Ik heb heel hard aan mezelf moeten werken, ben psychisch heel ziek geweest. In de tijd dat ik begon met hulp zoeken was er nog weinig bekend over chronische traumatisering, hoe zich dat uit, hoe je het best behandeld kan worden.
Daardoor ben ik op de verkeerde plekken beland en heeft de hulp daar me geschaad. Dat heeft mijn herstel vertraagd, het beetje zelfvertrouwen dat ik nog had ondermijnd. Uiteindelijk ben ik wel op goede plekken beland, waaronder een top referent trauma centrum, en later EMDR bij mijn lokale ggz.
In al die jaren van maatschappelijk niet onder het etiket ´geslaagd´ te vallen, heb ik een waardevol leven geleefd.
Had en heb ik vrienden gemaakt die veel voor me betekenen, en voor wie ik veel beteken en betekend heb. Heb ik geleerd wat ik leuk vind, wat ik kan, welke dingen ik beter wel en niet kan doen... heb ik genoten van het feit dat ik bestond, hoe vaak en hoe veel ik ook dood wilde. Heb ik mensenkennis opgedaan, ben ik wijs geworden. Heb ik genoten, vooral van de kleine dingen.
Door de pijn heen, door de herbelevingen heen, door het me verstoten voelen door mijn ouders heen...
Dat is ook wat je moet gaan leren Ergernissjes. Dat het gaat om dat je bént, niet om wat je hebt en wat je doet. Tuurlijk is dat waardevol en belangrijk, maar het bepaalt niet of je mag bestaan of niet. Voorwaardelijke liefde krijgen is wat dat betreft zo schadelijk. Het vertroebelt wat nu echt belangrijk is voor je, dwingt je je aan te passen. Maakt dat school en carriére te belangrijk worden en je je niet durft over te geven aan het leven.
Maakt dat je alleen maar bezig bent met oordelen over jezelf, met alle gevolgen van dien: schuld, schaamte, straf. Wat zich dan weer uit in je eetgedrag, in je zelfbeschadiging.
Kortom allemaal hartstikke logisch. Hoe raar je jezelf misschien ook moet voelen, zeker als je moeder weer eens zo´n ´krantengezicht´ trekt.
Mijn boodschap is: heb geduld, het komt goed. Het zal niet vandaag zijn, en ook niet morgen. Maar echt... ooit zul je je geliefd en vertrouwd voelen.
woensdag 10 augustus 2011 om 16:41
woensdag 10 augustus 2011 om 23:57
Weet niet of ik daar wel sterk genoeg voor ben Ben super moe, mijn broertje vind het al ruim een week nodig om tot een uur of 3 a 4 's nachts films te kijken of muziek te draaien in de kamer naast de mijne. Waardoor ik dus niet kan slapen. Heb hem 100 keer gezegt dat ik niet kan slapen zo en hem zelfs gesmeekt het geluid zachter te zetten en elke keer krijg ik dingen te horen als "zeik niet zo hij staat helemaal niet hard" "jij hebt ook altijd overal last van" etc.
Denk niet dat ik geschikt ben om een leven zoals het nu is te leven. Hoop snel door een auto platgereden te worden ofzo, is dat tenminste niet ook nog eens mijn schuld. Want wedden dat ze mij dat ook nog zouden verwijten. Wil hier helemaal niet te zijn
Een koptelefoon op doen voor mij zodat ik kan slapen is al teveel gevraagd. Maar ja, alleen ik heb daar last van dus ouders doen er niets aan.
Ben super moe, mijn broertje vind het al ruim een week nodig om tot een uur of 3 a 4 's nachts films te kijken of muziek te draaien in de kamer naast de mijne. Waardoor ik dus niet kan slapen. Heb hem 100 keer gezegt dat ik niet kan slapen zo en hem zelfs gesmeekt het geluid zachter te zetten en elke keer krijg ik dingen te horen als "zeik niet zo hij staat helemaal niet hard" "jij hebt ook altijd overal last van" etc. Denk niet dat ik geschikt ben om een leven zoals het nu is te leven. Hoop snel door een auto platgereden te worden ofzo, is dat tenminste niet ook nog eens mijn schuld. Want wedden dat ze mij dat ook nog zouden verwijten. Wil hier helemaal niet te zijn
Een koptelefoon op doen voor mij zodat ik kan slapen is al teveel gevraagd. Maar ja, alleen ik heb daar last van dus ouders doen er niets aan.
donderdag 11 augustus 2011 om 02:19
Weet je Ergernisjes.... het zou zo fijn zijn als je de vrijheid zou voelen om echt zelf te kiezen. Wil ik leven of niet?
Op het moment dat je aangeeft dat je het niet erg zou vinden als je een ongeluk krijgt, dan lees ik de pijn die je hebt. Zie ik dat je je onmachtig voelt.
Ken je 113online? Daar kun je chatten en mee bellen als je je zo rot voelt, zo boos en geladen bent. Je je zo verschrikkelijk alleen voelt.
Meds, top referent werkt meest ambulant, om de ik sterkte te bevorderen. Opname kan averechts werken wat dat betreft, met alle acting out als gevolg.
Een opname is heel veel prikkels, vreemde mensen die op je kamer komen (nachtcontrole), intensief samenleven, verwarring omdat je moet communiceren met hulpverleners die je amper kent... je weer aanpassen aan regels, niet je eigen stek hebben.
Dat is voor iemand met vergelijkbare problematiek als de mijne erg belastend. Tuurlijk is het goed om uit de omgeving te zijn, maar andere manieren zijn denk ik een betere oplossing. Tenzij er acuut suicidegevaar is natuurlijk. Dan is opname nuttig, nodig. Maar zo lang als nodig en zo kort mogelijk.
Echt een eigen veilige, prikkelarme stek (geen verkeerslawaai of luide buren) is onontbeerlijk. Vandaar dat ik haar aanraad op haarzelf te gaan wonen. Hoe onmogelijk dat nu ook lijkt.
Lieve TO, jarenlang is mijn motto geweest ´ik hoef het niet leuk te vinden´.
Ja ik voelde me kut en wilde vaak dood. Maar ik wilde vooral leren leven. En dat heb ik gedaan, ben ik nog mee bezig maar nu veel meer als ieder ander mens dat doet.
De rugzak van bagage, de verwijten van anderen... daar ben ik vrij van.
Laat je niet ontmoedigen door mijn verhaal, haal eruit dat je niet alleen bent, dat er hulp is ´out there´. Dat wat je voelt er mag zijn, dat je niet raar bent. Dat jou onrecht is aangedaan, dat je geloofd wordt in wat je aan emoties wil uiten.
Op het moment dat je aangeeft dat je het niet erg zou vinden als je een ongeluk krijgt, dan lees ik de pijn die je hebt. Zie ik dat je je onmachtig voelt.
Ken je 113online? Daar kun je chatten en mee bellen als je je zo rot voelt, zo boos en geladen bent. Je je zo verschrikkelijk alleen voelt.
Meds, top referent werkt meest ambulant, om de ik sterkte te bevorderen. Opname kan averechts werken wat dat betreft, met alle acting out als gevolg.
Een opname is heel veel prikkels, vreemde mensen die op je kamer komen (nachtcontrole), intensief samenleven, verwarring omdat je moet communiceren met hulpverleners die je amper kent... je weer aanpassen aan regels, niet je eigen stek hebben.
Dat is voor iemand met vergelijkbare problematiek als de mijne erg belastend. Tuurlijk is het goed om uit de omgeving te zijn, maar andere manieren zijn denk ik een betere oplossing. Tenzij er acuut suicidegevaar is natuurlijk. Dan is opname nuttig, nodig. Maar zo lang als nodig en zo kort mogelijk.
Echt een eigen veilige, prikkelarme stek (geen verkeerslawaai of luide buren) is onontbeerlijk. Vandaar dat ik haar aanraad op haarzelf te gaan wonen. Hoe onmogelijk dat nu ook lijkt.
Lieve TO, jarenlang is mijn motto geweest ´ik hoef het niet leuk te vinden´.
Ja ik voelde me kut en wilde vaak dood. Maar ik wilde vooral leren leven. En dat heb ik gedaan, ben ik nog mee bezig maar nu veel meer als ieder ander mens dat doet.
De rugzak van bagage, de verwijten van anderen... daar ben ik vrij van.
Laat je niet ontmoedigen door mijn verhaal, haal eruit dat je niet alleen bent, dat er hulp is ´out there´. Dat wat je voelt er mag zijn, dat je niet raar bent. Dat jou onrecht is aangedaan, dat je geloofd wordt in wat je aan emoties wil uiten.
vrijdag 26 augustus 2011 om 10:37
Heb inderdaad een aantal besluiten genomen. Ten eerste hoop ik toch wel spoedig prince charming tegen te komen en dan via de "normale" weg op mezelf te gaan wonen. Denk dat ik ook veel zal hebben aan de link die je stuurde www.lcvt.nl Ga daar ook hulp zoeken, ook al zitten ze niet echt heel erg dichtbij. Verder zit ik nog te overwegen om mij aan te sluiten bij een praatgroep zodat ik ook eens de ervaringen van anderen hoor, en hoe zij daar mee om gaan. Zou dat kunnen helpen denk je?
vrijdag 26 augustus 2011 om 11:02
Een ander ´gebruiken´ om het ouderlijk huis te ontvluchten is sinds het begin der tijden een bekend fenomeen. Ik denk niet dat dat de goede manier is voor jou. Dan is het wéér afhankelijk van een ander, en het gaat er nu juist om dat het iets van jezelf wordt. Een eigen stap, een eigen keuze. Hoe eng en eenzaam het ook moge lijken.
Is school alweer begonnen? Gaat dat een beetje?
Wat betreft het lcvt: echt heel tof van je dat je daar achteraan gaat. Je mag trots zijn op jezelf dat je jezelf gespecialiseerde hulp gunt. Bereid je voor op een wachtlijst.... helaas is dat in Nl. veel te vaak het geval.
Er zal zeker reistijd zijn, maar minder dan de mijne destijds verwacht ik. Heen en terug kwam ik aan 5 uur, de afspraak niet meegerekend... Dat was niet handig, maar geen goede hulp was nog veel onhandiger, dus dat had ik er voor over. Ik kon destijds mijn reiskosten declareren bij de zorgverzekering, weet niet hoe dat nu zit.
Wat betreft een praatgroep, ik weet niet over welke doelgroep je het hebt. Het kán je wat opleveren, met name om uit je isolement te komen, te zien dat je niet de enige bent, dat jouw verhaal niet uniek is. Lotgenoten kunnen helpen om jezelf meer als loveble medemens te zien. Ga wel eerst voor jezelf na of het je je andermans leed niet teveel aantrekt. En of je het kunt verdragen om zonder prof. begeleiding de beerput wat open te trekken. Goed leren doseren van wat je te vertellen hebt, is nl. een hele kunst. Helemaal open doen van die put is nu geen optie nl. Dat is gevaarlijk, dat weet je ook, vandaar je moeite om stappen te ondernemen. En je zorgvuldigheid in het je orienteren, o.a. door dit topic te openen.
Ook daarin mag je best trots zijn op jezelf. Snap je wat ik bedoel?
Is school alweer begonnen? Gaat dat een beetje?
Wat betreft het lcvt: echt heel tof van je dat je daar achteraan gaat. Je mag trots zijn op jezelf dat je jezelf gespecialiseerde hulp gunt. Bereid je voor op een wachtlijst.... helaas is dat in Nl. veel te vaak het geval.
Er zal zeker reistijd zijn, maar minder dan de mijne destijds verwacht ik. Heen en terug kwam ik aan 5 uur, de afspraak niet meegerekend... Dat was niet handig, maar geen goede hulp was nog veel onhandiger, dus dat had ik er voor over. Ik kon destijds mijn reiskosten declareren bij de zorgverzekering, weet niet hoe dat nu zit.
Wat betreft een praatgroep, ik weet niet over welke doelgroep je het hebt. Het kán je wat opleveren, met name om uit je isolement te komen, te zien dat je niet de enige bent, dat jouw verhaal niet uniek is. Lotgenoten kunnen helpen om jezelf meer als loveble medemens te zien. Ga wel eerst voor jezelf na of het je je andermans leed niet teveel aantrekt. En of je het kunt verdragen om zonder prof. begeleiding de beerput wat open te trekken. Goed leren doseren van wat je te vertellen hebt, is nl. een hele kunst. Helemaal open doen van die put is nu geen optie nl. Dat is gevaarlijk, dat weet je ook, vandaar je moeite om stappen te ondernemen. En je zorgvuldigheid in het je orienteren, o.a. door dit topic te openen.
Ook daarin mag je best trots zijn op jezelf. Snap je wat ik bedoel?
maandag 19 september 2011 om 14:43
Ik snap zeker wat je bedoel, het is ook niet de manier.
School is alweer begonnen en ik moet zeggen dat het behoorlijk tegenvat. Ook omdat ik in een groepje zit voor een vak dat me helemaal niet bevalt. Met 1 meisje en een jongen, die homo is dat wel. Maar voel me zo onprettig bij hem dat ik er misselijk van wordt. Maar moet het nog 12 weken uitzingen met hem, dus dat vind ik helemaal niet leuk en weet ook niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan.
Wow 5 uur dat is echt enorm veel! Maar goede hulp is dat inderdaad zeker waard. Wat betreft de praatgroepen, ik denk dat ik daar nog niet klaar voor ben. Zal het mij te veel aantrekken denk ik.
Heb een jongen leren kennen via de mail (datingsite) die wel erg leuk over komt Had mij nog niet afgemeld en zijn berichtje viel op. Over 1 a 2 weken spreken we af, vind het wel errug spannend. Heb al een keer afgezegt omdat ik bij nader inzien er nog niet klaar voor ben. Maar toch sprak zijn mail mij zodanig aan, ook omdat hij zo grappig is en serieus tegelijk. Al een relatie achter de rug van 5 jaar dus geen vlieger. Hoop dat er met hem langzaam wat op te bouwen is.. Denk dat vooral het langzaam hier het magische woord is.
Wederom thanks voor je openhartigheid en adviezen hanke!
School is alweer begonnen en ik moet zeggen dat het behoorlijk tegenvat. Ook omdat ik in een groepje zit voor een vak dat me helemaal niet bevalt. Met 1 meisje en een jongen, die homo is dat wel. Maar voel me zo onprettig bij hem dat ik er misselijk van wordt. Maar moet het nog 12 weken uitzingen met hem, dus dat vind ik helemaal niet leuk en weet ook niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan.
Wow 5 uur dat is echt enorm veel! Maar goede hulp is dat inderdaad zeker waard. Wat betreft de praatgroepen, ik denk dat ik daar nog niet klaar voor ben. Zal het mij te veel aantrekken denk ik.
Heb een jongen leren kennen via de mail (datingsite) die wel erg leuk over komt Had mij nog niet afgemeld en zijn berichtje viel op. Over 1 a 2 weken spreken we af, vind het wel errug spannend. Heb al een keer afgezegt omdat ik bij nader inzien er nog niet klaar voor ben. Maar toch sprak zijn mail mij zodanig aan, ook omdat hij zo grappig is en serieus tegelijk. Al een relatie achter de rug van 5 jaar dus geen vlieger. Hoop dat er met hem langzaam wat op te bouwen is.. Denk dat vooral het langzaam hier het magische woord is.
Wederom thanks voor je openhartigheid en adviezen hanke!
