Psyche
alle pijlers
Hoe zo verder?
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:03
Mijn zwangerschap is erg zwaar verlopen. Ik heb werkelijk 8 maanden lang kotsmisselijk geleefd. Was zo misselijk dat ik niet eens kon functioneren. Ging ik wel naar buiten (hoe beroerd ook), nam ik altijd een zakje mee. Maar vaak bleef ik thuis op bed.. Bij anderen overgeven zag ik ook niet zitten.. Heb wel een half jaar in de ziektewet gezeten..
Daarna is mijn verlof begonnen en telde ik mijn laatste weken. Ik beviel 5 weken te vroeg, de baby bleef een maand op de couveuse. Mijn zoontje was erg klein voor 35 weken. Ik moest met lege handen naar huis.
Na de bevalling was de misselijkheid weg.. Maar ik merkte dat ik me psychisch niet goed voelde. Dit nam alleen maar toe. Mijn plannig was lekker solliciteren en na mijn verlof werken. Ook wilde ik het goede voor mijn zoontje natuurlijk. Weer in de ziektewet zag ik echt niet zitten.
Ik besloot tijdens mijn verlof zsm aan de bel te trekken. Ook mijn verloskundige zag dat het niet goedging. Als het aan mij lag had ik misschien nog even gewacht. Ben naar de huisarts gegaan en die verwees mij naar een psych. Hij vond dat ik rust moest nemen meer niet.. Maar wat als mijn verlof straks afloopt dacht ik. Daarom weer naar ha geweest. Hij gaf mij ad. Daarna ging het nog slechter met me. Alles werd nog erger. Het schijnt normaal te zijn in het begin, maar dit is al 6 weken zo.. Heb zelfs zelfmoordgedachten! Doe er overigens niks mee..
Heb nog 2 weken en dan ik mijn verlof afgelopen. Moet ik nog even afwachten met ziekmelden? Misschien dat ik me in een keer weer goed voel? Maar als ik me niet goed voel wat moet ik zeggen? Ik krijg immers ad. Dan zou ik toch beter moeten zijn?
Wie kan mij helpen..
Daarna is mijn verlof begonnen en telde ik mijn laatste weken. Ik beviel 5 weken te vroeg, de baby bleef een maand op de couveuse. Mijn zoontje was erg klein voor 35 weken. Ik moest met lege handen naar huis.
Na de bevalling was de misselijkheid weg.. Maar ik merkte dat ik me psychisch niet goed voelde. Dit nam alleen maar toe. Mijn plannig was lekker solliciteren en na mijn verlof werken. Ook wilde ik het goede voor mijn zoontje natuurlijk. Weer in de ziektewet zag ik echt niet zitten.
Ik besloot tijdens mijn verlof zsm aan de bel te trekken. Ook mijn verloskundige zag dat het niet goedging. Als het aan mij lag had ik misschien nog even gewacht. Ben naar de huisarts gegaan en die verwees mij naar een psych. Hij vond dat ik rust moest nemen meer niet.. Maar wat als mijn verlof straks afloopt dacht ik. Daarom weer naar ha geweest. Hij gaf mij ad. Daarna ging het nog slechter met me. Alles werd nog erger. Het schijnt normaal te zijn in het begin, maar dit is al 6 weken zo.. Heb zelfs zelfmoordgedachten! Doe er overigens niks mee..
Heb nog 2 weken en dan ik mijn verlof afgelopen. Moet ik nog even afwachten met ziekmelden? Misschien dat ik me in een keer weer goed voel? Maar als ik me niet goed voel wat moet ik zeggen? Ik krijg immers ad. Dan zou ik toch beter moeten zijn?
Wie kan mij helpen..
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:10
Nou, ik denk niet dat ik je kan helpen, want ik ben geen huisarts en ook geen psycholoog.
Heb je al gesproken over postnatale depressie?
Ga in ieder geval terug naar de huisarts om te vertellen over die anti depressiva, want die valt niet echt goed natuurlijk. Het is zaak dat je daar gelijk achteraan gaat.Het kan zijn dat je dan iets anders voorgeschreven krijgt. Dit is echt niet goed joh, niet treuzelen, gelijk iets aan doen.
Is je kindje al thuis? Zo ja, gaat het een beetje goed tussen jullie?
Zo nee, wanneer komt je kindje thuis?
Heb je al gesproken over postnatale depressie?
Ga in ieder geval terug naar de huisarts om te vertellen over die anti depressiva, want die valt niet echt goed natuurlijk. Het is zaak dat je daar gelijk achteraan gaat.Het kan zijn dat je dan iets anders voorgeschreven krijgt. Dit is echt niet goed joh, niet treuzelen, gelijk iets aan doen.
Is je kindje al thuis? Zo ja, gaat het een beetje goed tussen jullie?
Zo nee, wanneer komt je kindje thuis?
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:11
Lieve Lostwoman, je hebt een heftige tijd doorgemaakt. je klinkt nu behoorlijk depressief. Het lijkt me noodzakelijk dat je hier professionele hulp voor gaat krijgen van bijvoorbeeld een psycholoog o.i.d. Gewoon naar de huisarts gaan en vertellen wat je hier boven schrijft. Goed voor jezelf zorgen en dan kom je hier weer uit! Gefeliciteerd met je zoontje trouwens!
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:22
misschien moet je wel weer aan het werk gaan, want alles komt in jou hoofd over dat je nu alles moet dragen en zorgen. en daar help geen pilletje tegen.
wel tegen werkgever zeggen hoe de situatie is maar dat je probeert om aan het werk te gaan, wil het niet dan kan je die zorg ook uit je hoofd zetten.
verder een dikke knuffel.
wel tegen werkgever zeggen hoe de situatie is maar dat je probeert om aan het werk te gaan, wil het niet dan kan je die zorg ook uit je hoofd zetten.
verder een dikke knuffel.
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:27
Mijn zoontje is al een tijdje thuis. Soms breng ik hem zelfs naar mijn ouders of schoonouders 
Puur omdat ik me niet goed voel en hem niet tekort wil doen. Maar dan voel ik me schuldig. Meestal is hij wel thuis. Mijn man werkt veel en helpt wel een beetje als hij thuis is. Voel me soms wel een alleenstaande moeder, maar dat gevoel is volgens mijn man onterecht. Misschien blaas ik het op in mijn beleving. Gelukkig wil ik mijn zoontje wel erg graag. Ben superblij met hem in mijn leven. Al denk ik tijdens bepaalde momenten dat ik mijn vrijheid kwijt ben. Maar zo mag ik helemaal niet denken! Geniet soms zelfs van hem, maar te weinig..
Tijdens mijn gesprek met de psych gaf ik aan dat is aan een PND zat te denken. Als ik de symptomen lees op sites herken ik teveel.. Maar hij dacht weer van niet.. Ik zag er verzorgd en goed uit.. Ik dus terug naar mijn HA. En ja.. toen begon ik met AD. PND wordt veroorzaakt door hormonen en een psych kan daar volgens de HA niet veel aan doen. Nu ga ik vrijdag weer naar de dokter (ik wil ook niet zeuren), maar voel me echt niet ok! Heb de hele dag een brok in mijn keel, krijg zelfs tranen in mijn ogen als ik dit schrijf. Terwijl er niks speciaals aan de hand is.. Of zal ik me toch ziekmelden? Ik wil dolgraag werken, maar waar haal ik die kracht vandaan?
Puur omdat ik me niet goed voel en hem niet tekort wil doen. Maar dan voel ik me schuldig. Meestal is hij wel thuis. Mijn man werkt veel en helpt wel een beetje als hij thuis is. Voel me soms wel een alleenstaande moeder, maar dat gevoel is volgens mijn man onterecht. Misschien blaas ik het op in mijn beleving. Gelukkig wil ik mijn zoontje wel erg graag. Ben superblij met hem in mijn leven. Al denk ik tijdens bepaalde momenten dat ik mijn vrijheid kwijt ben. Maar zo mag ik helemaal niet denken! Geniet soms zelfs van hem, maar te weinig..Tijdens mijn gesprek met de psych gaf ik aan dat is aan een PND zat te denken. Als ik de symptomen lees op sites herken ik teveel.. Maar hij dacht weer van niet.. Ik zag er verzorgd en goed uit.. Ik dus terug naar mijn HA. En ja.. toen begon ik met AD. PND wordt veroorzaakt door hormonen en een psych kan daar volgens de HA niet veel aan doen. Nu ga ik vrijdag weer naar de dokter (ik wil ook niet zeuren), maar voel me echt niet ok! Heb de hele dag een brok in mijn keel, krijg zelfs tranen in mijn ogen als ik dit schrijf. Terwijl er niks speciaals aan de hand is.. Of zal ik me toch ziekmelden? Ik wil dolgraag werken, maar waar haal ik die kracht vandaan?
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:33
Werken lijkt me juist het allerlaatste waar je je nu mee bezig zou moeten houden. Je moet echt eerst lekker in je vel zitten en je helemaal gezond voelen eer je dat weer kunt gaan doen, anders loop je jezelf alleen maar helemaal leeg, met alle gevolgen van dien voor de toekomst.
Wees zuinig op jezelf, voor jezelf, maar ook voor je zoon, die is afhankelijk van gezonde sterke ouders en het zou diep triest zijn, als werken je alleen maar meer uit zou putten.
Zorg er in ieder geval voor dat je een andere AD krijgt, want zelfmoordgedachten zijn een slecht teken.
Wees zuinig op jezelf, voor jezelf, maar ook voor je zoon, die is afhankelijk van gezonde sterke ouders en het zou diep triest zijn, als werken je alleen maar meer uit zou putten.
Zorg er in ieder geval voor dat je een andere AD krijgt, want zelfmoordgedachten zijn een slecht teken.
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:37
Wat een rare redenatie van je psych om een oordeel te vellen op basis van een verzorgd utierlijk! Echt goed aankaarten bij de huisarts want er is zo te lezen wel wat meer aan de hand dan aleen iets hormonaals, anders had de ad zijn werk toch wel gedaan? Echt voor je zelf opkomen meid, ook naar je man toe, want hij heeft hier misschien niet eens een idee van. Lijkt me belangrijk dat jij nu eerst aan een stabiele basis voor jezelf en je zoontje gaat werken, al het andere komt wel.
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:43
Zelfs al heeft die psych het bij het rechte eind en heb je geen PND, zelfs al is het wel een PND en een hormoonkwestie en kan de huisarts daar niet zoveel aan doen, zelfs al heb je AD: je voelt je niet goed. Je voelt je verre van goed zelfs. Daarmee mag, nee moet je aan de bel trekken.
Een aantal dingen vielen me op:
- de psych denkt dat het geen PND is omdat je er verzorgd uit ziet. Compliment voor jou, omdat je jezelf verzorgt, absoluut. Maar daarmee zijn je problemen niet als bij toverslag verdwenen;
- als de huisarts aan wil kijken of en hoe de AD aanslaan, moet daar ook over gecommuniceerd worden met jou. Nu heb je kennelijk het gevoel dat je niet moet zeuren want je hebt immers pillen gekregen (mijn interpretatie van wat je geschreven hebt). Maar die pillen helpen niet, of niet voldoende. Nu is van AD wel bekend dat het soms een hele poos kan duren voor ze echt aanslaan. Dat afwachten is dan ook niet gek imho, maar het is wel wenselijk dat je in de tussentijd handvatten, tips en adviezen krijgt hoe je er mee om moet of kunt gaan;
- als het wel een PND is, is daar ook gerichte hulp voor te krijgen. Vaak is dat inderdaad een hormoonkwestie en zit er soms niks anders op als de rit uit te zitten tot je hormonen weer wat bedaard zijn. Maar dat wil niet zeggen dat je die rit in je uppie en zonder steun uit hoeft te zitten.
Vrijdag ga je weer naar de dokter schrijf je. Ga je alleen? Is er iemand die met je mee kan gaan of vind je dat juist niet fijn?
Begin in ieder geval met opschrijven wat je wil bespreken vrijdag. Copy-paste dingen die je leest en herkent, waar je vragen over hebt, waar je meer over wil weten. Maar schrijf vooral op hoe jij je voelt en wat de AD doen met je en wat je daar van verwacht had.
Ook opschrijven hoe 'n dag voor jou verloopt, qua gevoel, kan heel nuttig zijn om de HA inzicht te geven in hoe het nu werkelijk met jou gaat.
Onthou één ding: je zeurt niet! Je verspilt de tijd van de HA niet! Die HA is er voor jou en niet andersom. Dat wil niet zeggen dat de HA moet doen wat jij wil, maar de HA is opgeleid om patiënten te helpen. En jij bent de patiënt van de HA.
Heel veel sterkte
Een aantal dingen vielen me op:
- de psych denkt dat het geen PND is omdat je er verzorgd uit ziet. Compliment voor jou, omdat je jezelf verzorgt, absoluut. Maar daarmee zijn je problemen niet als bij toverslag verdwenen;
- als de huisarts aan wil kijken of en hoe de AD aanslaan, moet daar ook over gecommuniceerd worden met jou. Nu heb je kennelijk het gevoel dat je niet moet zeuren want je hebt immers pillen gekregen (mijn interpretatie van wat je geschreven hebt). Maar die pillen helpen niet, of niet voldoende. Nu is van AD wel bekend dat het soms een hele poos kan duren voor ze echt aanslaan. Dat afwachten is dan ook niet gek imho, maar het is wel wenselijk dat je in de tussentijd handvatten, tips en adviezen krijgt hoe je er mee om moet of kunt gaan;
- als het wel een PND is, is daar ook gerichte hulp voor te krijgen. Vaak is dat inderdaad een hormoonkwestie en zit er soms niks anders op als de rit uit te zitten tot je hormonen weer wat bedaard zijn. Maar dat wil niet zeggen dat je die rit in je uppie en zonder steun uit hoeft te zitten.
Vrijdag ga je weer naar de dokter schrijf je. Ga je alleen? Is er iemand die met je mee kan gaan of vind je dat juist niet fijn?
Begin in ieder geval met opschrijven wat je wil bespreken vrijdag. Copy-paste dingen die je leest en herkent, waar je vragen over hebt, waar je meer over wil weten. Maar schrijf vooral op hoe jij je voelt en wat de AD doen met je en wat je daar van verwacht had.
Ook opschrijven hoe 'n dag voor jou verloopt, qua gevoel, kan heel nuttig zijn om de HA inzicht te geven in hoe het nu werkelijk met jou gaat.
Onthou één ding: je zeurt niet! Je verspilt de tijd van de HA niet! Die HA is er voor jou en niet andersom. Dat wil niet zeggen dat de HA moet doen wat jij wil, maar de HA is opgeleid om patiënten te helpen. En jij bent de patiënt van de HA.
Heel veel sterkte
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:44
quote:Cateautje schreef op 16 augustus 2011 @ 21:40:
Er is alleen één ding dat ik niet snap in je verhaal. Je verteld dat je verlof begon en dat je in de ziektewet zat en nu vertel je dat je geen werkgever hebt. Die vat ik niet.Ook in de WW en/of bij aflopende arbeidscontracten krijg je ziektewet en verlof.
Er is alleen één ding dat ik niet snap in je verhaal. Je verteld dat je verlof begon en dat je in de ziektewet zat en nu vertel je dat je geen werkgever hebt. Die vat ik niet.Ook in de WW en/of bij aflopende arbeidscontracten krijg je ziektewet en verlof.
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:01
quote:Jajajanneke schreef op 16 augustus 2011 @ 21:57:
Over 2 weken heeft ze wsl weer sollicitatieplicht.
Tenzij ze daar niet toe in staat is en in de ziektewet gaat. Misbruik maken van de ziektewet ben ik ook tegen, maar met 'n fikse PND je ziekmelden is volgens mij precies waar die ziektewet voor is.
TO, van de website van het UWV:
quote:Heeft u een WW-uitkering en bent u door uw zwangerschap of bevalling ziek geworden? Dan moet u zich uiterlijk op de tweede ziektedag ziekmelden bij UWV Telefoon Werknemers. In plaats van een WW-uitkering ontvangt u dan een Ziektewet-uitkering.Ik denk dat je je pas ziek hoeft te melden als je WW ingaat, maar zeker weten doe ik dat niet. Informeer eens bij het UWV, of je je nu al ziek kunt en mag melden of dat dat pas kan als je verlof afgelopen is.
Over 2 weken heeft ze wsl weer sollicitatieplicht.
Tenzij ze daar niet toe in staat is en in de ziektewet gaat. Misbruik maken van de ziektewet ben ik ook tegen, maar met 'n fikse PND je ziekmelden is volgens mij precies waar die ziektewet voor is.
TO, van de website van het UWV:
quote:Heeft u een WW-uitkering en bent u door uw zwangerschap of bevalling ziek geworden? Dan moet u zich uiterlijk op de tweede ziektedag ziekmelden bij UWV Telefoon Werknemers. In plaats van een WW-uitkering ontvangt u dan een Ziektewet-uitkering.Ik denk dat je je pas ziek hoeft te melden als je WW ingaat, maar zeker weten doe ik dat niet. Informeer eens bij het UWV, of je je nu al ziek kunt en mag melden of dat dat pas kan als je verlof afgelopen is.
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:18
Gelijk bellen met je ziekmelding naar het UWV. Dan kunnen ze een verlenging van je verlof aanvragen. Ik weet niet hoe dat gaat bij een uitkering, maar bij mij was het zo:
Ziekgemeld vóór de eerste 'werkdag'
Aangegeven waarom
Als er dan een goede (medische) reden is om het verlof te verlengen dan kan dat.
Toch even contact opnemen met UWV werknemerstelefoon. Wat je dan bij de hand moet hebben:
BurgerServiceNummer (sofi-nummer)
en evt. correspondentie met het UWV ( voor dossier-nummer)
Misschien is dit een oplossing. Ga nog eens terug naar je verloskundige of vraag op het CB om hulp. PND kan heel naar zijn, des te beter als je er wat mee doet.
Heel veel sterkte
Ziekgemeld vóór de eerste 'werkdag'
Aangegeven waarom
Als er dan een goede (medische) reden is om het verlof te verlengen dan kan dat.
Toch even contact opnemen met UWV werknemerstelefoon. Wat je dan bij de hand moet hebben:
BurgerServiceNummer (sofi-nummer)
en evt. correspondentie met het UWV ( voor dossier-nummer)
Misschien is dit een oplossing. Ga nog eens terug naar je verloskundige of vraag op het CB om hulp. PND kan heel naar zijn, des te beter als je er wat mee doet.
Heel veel sterkte
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:24
Ik had in het begin van mijn zwangerschap een tijdelijke baan. Helaas kon ik niet heel lang meer werken door mijn klachten. Vond dit zo jammer Ik zou nooit misbruik maken en zo in de ziektewet gaan. Snap ook niet dat er mensen zijn die dat uberhaupt doen! Ze zijn (terecht) erg streng geworden.
Ik vind overigens dat ik er helemaal niet zo verzorgd uitzie! Ik hou mezelf wel schoon uiteraard, maar als je naar mijn gezicht kijkt zie je dat ik wel erge donkere kringen rondom mijn ogen heb. Bovendien kan ik moeilijk mijn tranen bedwingen als ik het erover heb. Zo ben ik normaal gesproken helemaal niet. Ik herken mezelf niet eens meer.
Over de AD heb ik ongeveer om de 2 weken contact met mijn huisarts. Ik heb alles precies verteld. Hij zegt dat dit normaal is. Het begin schijnt erg moeilijk te zijn. Daar moet je echt doorheen zegt hij. Daarom ben ik gaan doorzetten. Heb niet het gevoel dat ik nog meer kan doen. Gelukkig ga ik vrijdag naar de HA. Wel alleen, dat vind ik fijner. Mijn man weet van mijn situatie en hij wilt mij graag helpen, maar voelt zich machteloos.
De HA adviseerde mij een psych, maar uit de intake is gekomen dat het bij mij puur een hormonenkwestie is. Wel krijg ik ambulante hulp thuis. Een deskundige helpt mij met tips voor de verzorging en het band tussen mij en mijn zoontje. Sta er niet helemaal alleen voor.
Ik vind dit allemaal zo erg voor mijn zoontje.. Hoop zo dat ik gauw beter ben en er volop voor hem kan zijn. Wil een goede moeder zijn. Hij heeft er niet voor gekozen om op deze wereld te worden gezet.
Zal informeren met het UWV. Ik had stiekem gehoopt dat ik beter zou zijn met de AD, maar jammer genoeg is het nu erger. Heb zelfs angst om naar het UWV te bellen (stom he). Wat zullen ze zeggen etc. Het liefst wil ik even niet aan werk denken, maar met een salaris komen we niet rond. Moet mezelf echt een schop onder de kont geven.
Ik zou nooit misbruik maken en zo in de ziektewet gaan. Snap ook niet dat er mensen zijn die dat uberhaupt doen! Ze zijn (terecht) erg streng geworden. Ik vind overigens dat ik er helemaal niet zo verzorgd uitzie! Ik hou mezelf wel schoon uiteraard, maar als je naar mijn gezicht kijkt zie je dat ik wel erge donkere kringen rondom mijn ogen heb. Bovendien kan ik moeilijk mijn tranen bedwingen als ik het erover heb. Zo ben ik normaal gesproken helemaal niet. Ik herken mezelf niet eens meer.
Over de AD heb ik ongeveer om de 2 weken contact met mijn huisarts. Ik heb alles precies verteld. Hij zegt dat dit normaal is. Het begin schijnt erg moeilijk te zijn. Daar moet je echt doorheen zegt hij. Daarom ben ik gaan doorzetten. Heb niet het gevoel dat ik nog meer kan doen. Gelukkig ga ik vrijdag naar de HA. Wel alleen, dat vind ik fijner. Mijn man weet van mijn situatie en hij wilt mij graag helpen, maar voelt zich machteloos.
De HA adviseerde mij een psych, maar uit de intake is gekomen dat het bij mij puur een hormonenkwestie is. Wel krijg ik ambulante hulp thuis. Een deskundige helpt mij met tips voor de verzorging en het band tussen mij en mijn zoontje. Sta er niet helemaal alleen voor.
Ik vind dit allemaal zo erg voor mijn zoontje.. Hoop zo dat ik gauw beter ben en er volop voor hem kan zijn. Wil een goede moeder zijn. Hij heeft er niet voor gekozen om op deze wereld te worden gezet.
Zal informeren met het UWV. Ik had stiekem gehoopt dat ik beter zou zijn met de AD, maar jammer genoeg is het nu erger. Heb zelfs angst om naar het UWV te bellen (stom he). Wat zullen ze zeggen etc. Het liefst wil ik even niet aan werk denken, maar met een salaris komen we niet rond. Moet mezelf echt een schop onder de kont geven.
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:33
Heb je wel eens met iemand van maatschappelijk werk gesproken? Vanuit het ziekenhuis bijvoorbeeld? Dan kun je je hart luchten, samen bespreken welke praktische dingen je tegenop ziet en 'n plan maken (zoals bijvoorbeeld dat bellen met het UWV) en de maatschappelijk werker weet vaak veel meer wat de mogelijkheden zijn in hulpverlenersland als jij zelf zou kunnen bedenken en uitvogelen.
Voor maatschappelijk werk hoef je geen doorverwijzing te hebben. Google maar eens op de kreet "maatschappelijk werk" en je woonplaats. Als het goed is hebben ze een site waar je ook al wat meer informatie zou kunnen vinden, misschien kun je zelfs per mail aanmelden of vragen of zij jou willen bellen.
Om van je af te praten kun je hier op het forum natuurlijk je ei kwijt als je dat wil. Hier in je eigen topic, maar er zijn volgens mij ook topics over postnatale depressie waar je misschien bij aan zou kunnen sluiten.
Als je met iemand anoniem zou willen mailen, bellen of chatten kun je terecht bij sensoor , dat is de vroegere SOS-hulptelefoon. Je spreekt dan met getrainde vrijwilligers die naar je willen luisteren, met je mee willen denken als je daar behoefte aan hebt en je kunnen wijzen waar je meer informatie zou kunnen vinden.
Voor maatschappelijk werk hoef je geen doorverwijzing te hebben. Google maar eens op de kreet "maatschappelijk werk" en je woonplaats. Als het goed is hebben ze een site waar je ook al wat meer informatie zou kunnen vinden, misschien kun je zelfs per mail aanmelden of vragen of zij jou willen bellen.
Om van je af te praten kun je hier op het forum natuurlijk je ei kwijt als je dat wil. Hier in je eigen topic, maar er zijn volgens mij ook topics over postnatale depressie waar je misschien bij aan zou kunnen sluiten.
Als je met iemand anoniem zou willen mailen, bellen of chatten kun je terecht bij sensoor , dat is de vroegere SOS-hulptelefoon. Je spreekt dan met getrainde vrijwilligers die naar je willen luisteren, met je mee willen denken als je daar behoefte aan hebt en je kunnen wijzen waar je meer informatie zou kunnen vinden.
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:37
Vlak de bijwerkingen van de AD niet uit...in de meeste gevallen duurt het 4-6 weken eer je resultaat mag verwachten. En als je pech hebt, heb je een AD gekregen waar je niks op doet.
En natuurlijk wil je een goede moeder zijn! Daarom heb je ook aan de bel getrokken en doe je nu wat je kunt, dat doe je voor je kindje. Ik vind het overigens erg goed van je dat je je zoontje af en toe weg brengt, zodat je even aan jezelf toe komst. Helemaal niet schuldig over voelen.
Maar als ik je nog een tip mag geven, en het zal niet makkelijk zijn, maar probeer elke dag even een wandelingetje te maken o.i.d. Even een half uurtje in beweging. En probeer een goed dagritme aan te houden.
Heel veel sterkte en hou je taai, het komt goed!
En natuurlijk wil je een goede moeder zijn! Daarom heb je ook aan de bel getrokken en doe je nu wat je kunt, dat doe je voor je kindje. Ik vind het overigens erg goed van je dat je je zoontje af en toe weg brengt, zodat je even aan jezelf toe komst. Helemaal niet schuldig over voelen.
Maar als ik je nog een tip mag geven, en het zal niet makkelijk zijn, maar probeer elke dag even een wandelingetje te maken o.i.d. Even een half uurtje in beweging. En probeer een goed dagritme aan te houden.
Heel veel sterkte en hou je taai, het komt goed!
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:42
En vergis je niet: een PND (of enig andere vorm van depressie) kan echt iedereen overkomen! Je bent imho een goede moeder, want je herkent en erkent dat er iets niet helemaal lekker gaat met je en je doet wat je kunt om daar verandering in te brengen.
A good enough mother is better than a perfect mother. Ik heb geen idee meer wie het geschreven of gezegd heeft, maar het is wel wáár. Een perfecte moeder geeft het kind geen ruimte om zichzelf te worden, om eigen fouten te maken en te leren. Niet omdat ze dat niet wil, maar omdat een perfecte moeder precies de juiste kleding en kapsel uitzoekt, regelt en zorgt zodat het huiswerk altijd af is, de fiets in orde is en iedereen op tijd opstaat. Kind leert minder zelf en leert vooral niet hoe met fouten om te gaan. Fouten die het toch gaat maken in de zoektocht naar de perfectie die het als voorbeeld heeft gehad.
Dat is de theorie die achter die kreet schuilgaat, en ik ben het er van harte mee eens.
Wat jij je kind nu als voorbeeld meegeeft, al is je kindje nog zo klein en zal het dat voorbeeld niet bewust meekrijgen, is dat van een vrouw die haar eigen boontjes dopt, hulp inschakelt als ze het zelf even niet meer weet, sterk en krachtig is zelfs als het even niet zo goed gaat, hard werkt aan herstel voor zichzelf en voor haar gezin. Dat is toch een prachtig voorbeeld om te hebben?
Het voelt nu niet zo, maar ik vind dat je heel goed bezig bent! Het leven is niet makkelijk, maar wel mooi zodra je dat weer kunt zien. En dat moment komt wel weer voor jou, daar ben ik van overtuigd.
A good enough mother is better than a perfect mother. Ik heb geen idee meer wie het geschreven of gezegd heeft, maar het is wel wáár. Een perfecte moeder geeft het kind geen ruimte om zichzelf te worden, om eigen fouten te maken en te leren. Niet omdat ze dat niet wil, maar omdat een perfecte moeder precies de juiste kleding en kapsel uitzoekt, regelt en zorgt zodat het huiswerk altijd af is, de fiets in orde is en iedereen op tijd opstaat. Kind leert minder zelf en leert vooral niet hoe met fouten om te gaan. Fouten die het toch gaat maken in de zoektocht naar de perfectie die het als voorbeeld heeft gehad.
Dat is de theorie die achter die kreet schuilgaat, en ik ben het er van harte mee eens.
Wat jij je kind nu als voorbeeld meegeeft, al is je kindje nog zo klein en zal het dat voorbeeld niet bewust meekrijgen, is dat van een vrouw die haar eigen boontjes dopt, hulp inschakelt als ze het zelf even niet meer weet, sterk en krachtig is zelfs als het even niet zo goed gaat, hard werkt aan herstel voor zichzelf en voor haar gezin. Dat is toch een prachtig voorbeeld om te hebben?
Het voelt nu niet zo, maar ik vind dat je heel goed bezig bent! Het leven is niet makkelijk, maar wel mooi zodra je dat weer kunt zien. En dat moment komt wel weer voor jou, daar ben ik van overtuigd.
dinsdag 16 augustus 2011 om 22:46
Laat je als de wiedeweerga verwijzen naar een team gespecialiseerd in (post)natale psychische zorg. Wat betreft medicijnen kan dan een psychiater advies geven. Wat betreft behandeling een goede psychotherapeut. Het is niet zo dat een PND alleen veroorzaakt wordt door hormonen en dat een psychotherapeut daar dus niets aan kan veranderen. Er spelen een heleboel zaken mee, fysieke in de vorm van hormonen maar ook psychische die veel meer te maken hebben met jouw voorgeschiedenis en de effecten van een life-event als moeder worden. Het is zaak dat al deze factoren goed in kaart gebracht worden door een gespecialiseerd team en/of hulpverlener en er een passend behandelplan wordt opgesteld. Als je huisarts je naar een psycholoog wil verwijzen, zorg dan dat dit een psychotherapeut betreft (er is een verschil!) en dat het klikt.
Sterkte
Sterkte
woensdag 17 augustus 2011 om 08:25
Ontzettend bedankt voor de reacties! Heb er echt wat aan! In het begin had ik een maatschappelijke werker, maar hij vond het te heavy en adviseerde mij een pych. Ik had overigens een psychiater (die mogen medicijnen voorschrijven, deed hij niet). Qua hulp heb ik genoeg aan de ambulante hulp thuis. Denkzelf dat ik verder niet echt met iets zit behalve de hormonen. Vrees dat ik door e zure appel moet bijten wat betreft AD. Vrijdag wordt het me duidelijker. Die gezegde heeft me enorm geraakt. Eigenlijk klopt het helemaal! Allemaal ontzettend bedankt! Ik zal de topic van andere vrouwen met hetzelfde doorlezen, misschien zie ik wat herkenning.
