Relaties
alle pijlers
Slechte verstandhouding met moeder
donderdag 18 augustus 2011 om 14:54
Ik zeg maar vast, ik ga hier niet veel posten, maar zit al de hele tijd met een probleem wat ik toch graag door mensen van buiten af wil laten bekijken.
Al vanaf kind heb ik een slechte verstandhouding met mijn moeder. Op mijn 3e jaar schijn ik haar geprobeerd hebben van de trap te duwen, toen ik hans&grietje naspeelde (het stuk dat de boze heks in de over geduwd wordt...)
Op zich een grappige anekdote, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat er toen al iets mis zat tussen ons.
Ik kan me herinneren dat ik haar in mijn allerjongste jaren al 'niet mocht'. Ik was bang voor haar, geen duidelijke reden voor want ik ben bij mijn weten nooit door haar geslagen. Wel is me verteld dat ze rond mijn 2e levensjaar zwaar depressief raakte en dat tot mijn 5e geduurd heeft. Ze kon in die tijd niks, en de zorg voor mij kwam voor een groot deel op mijn vader en mijn opa en oma neer.
Al vanaf kind voel ik mij slecht behandeld door mijn moeder. Als ik me aanstel, hoor ik dat echt graag, ik ben op zoek naar objectieve meningen.
Ik kan me een paar dingen herinneren die me enorm dwars zitten:
* Mijn oma nam me mee naar de markt, dat was altijd een gezellig uitje. Ik had leuke kleding aan en een stoere zonnebril op (ik was 8 of 9 jaar). Mijn oma vroeg voor we gingen aan mijn moeder: "Leuk ziet ze eruit zo, he?" En ik herinner me dat ik afwachtend trots stond te wachten op haar reactie. Die was: "Mwaohhh, beetje ordinair." Je begrijpt wel dat een kind van een jaar of 9 dat niet snapt, zo'n reactie. De kleding was trouwens niet ordinair, een leuk zwart jurkje, haarband, gave schoenen.
* Ik was een jaar of 9, 10 en ietsjes stevig (zij zelf is enorm dik). We liepen op een winkelpleintje en ze zei: "Hou je buik eens een beetje in joh," Ik was beledigd, en zij voegde eraan toe: "Zulke kleren trek je toch ook niet aan met ZÓ'N kont en ZÓ'N buik?"
Geen gepaste opmerking, vind ik.
* Ik was 15 en op dieet gezet, want ik was te dik (stevig) en werd daarmee gepest, en kon daar niet tegen. Dus moest ik er maar wat aan doen. Toen ik 10kg afgevallen was, gingen we op familiebezoek bij fam. aan de andere kant van het land, die we niet zo heel vaak zagen. Na het avondeten was er een Magnum, ik kreeg een aangeboden door mijn tante. Mijn moeder begon gelijk dat ik die niet mocht hebben, en maar een schaaltje yoghurt moest eten. Het was immers een dieetdag, geen uitzondering. Ik voelde me afschuwelijk.
* Ik was een jaar of 7 en een vriendin van mijn oma zei tegen haar dat ik zulk mooi haar had. "Mwaoh, beetje pluizig," was haar reactie.
* Schreeuwen als ik iets niet snapte, heel geïrriteerd op mij reageren.
* Toen ik 18 was: als mijn vader weer een hartaanval zou krijgen, zou dat mijn schuld zijn, door mijn bloedzuigerige gedrag.
Stel ik me aan of is dit echt niet normaal?
Ook staat ze niet open voor een gesprek. Als ik hierover begin, zeg ze dat ik moet ophouden met oude koeien uit de sloot halen, of zelfs dat ze dat nooit heeft gezegd en dat ik mijn eigen waarheid maak. Ook verweet ze me vaker dat ik niet helemaal goed was.
Als kind kon ik nooit met haar praten. Dingen die ik meemaakte (en nog steeds) wil ze niet over praten. Toen het uit was met mijn eerste vriendje, hij bleek een foute gozer te zijn, zei ze doodleuk dat het mijn eigen schuld was. Ik had hem immers zelf uitgekozen en zij had gewaarschuwd.
Normaal praten kan ik vandaag de dag niet meer met haar. Ik haat haar, serieus, ik kan haar wel vermoorden. Dus reageer ik vaak heel snel geirriteerd op haar, of schreeuw tegen haar. Dan heeft ze weer een troef in handen om te gebruiken bij mijn vader, die haar gelooft, denkt dat ik niet spoor en lieg.
Ik weet niet hoor, maar is dit allemaal normaal??? Stel ik me gewoon aan? Ik weet het niet...
Al vanaf kind heb ik een slechte verstandhouding met mijn moeder. Op mijn 3e jaar schijn ik haar geprobeerd hebben van de trap te duwen, toen ik hans&grietje naspeelde (het stuk dat de boze heks in de over geduwd wordt...)
Op zich een grappige anekdote, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat er toen al iets mis zat tussen ons.
Ik kan me herinneren dat ik haar in mijn allerjongste jaren al 'niet mocht'. Ik was bang voor haar, geen duidelijke reden voor want ik ben bij mijn weten nooit door haar geslagen. Wel is me verteld dat ze rond mijn 2e levensjaar zwaar depressief raakte en dat tot mijn 5e geduurd heeft. Ze kon in die tijd niks, en de zorg voor mij kwam voor een groot deel op mijn vader en mijn opa en oma neer.
Al vanaf kind voel ik mij slecht behandeld door mijn moeder. Als ik me aanstel, hoor ik dat echt graag, ik ben op zoek naar objectieve meningen.
Ik kan me een paar dingen herinneren die me enorm dwars zitten:
* Mijn oma nam me mee naar de markt, dat was altijd een gezellig uitje. Ik had leuke kleding aan en een stoere zonnebril op (ik was 8 of 9 jaar). Mijn oma vroeg voor we gingen aan mijn moeder: "Leuk ziet ze eruit zo, he?" En ik herinner me dat ik afwachtend trots stond te wachten op haar reactie. Die was: "Mwaohhh, beetje ordinair." Je begrijpt wel dat een kind van een jaar of 9 dat niet snapt, zo'n reactie. De kleding was trouwens niet ordinair, een leuk zwart jurkje, haarband, gave schoenen.
* Ik was een jaar of 9, 10 en ietsjes stevig (zij zelf is enorm dik). We liepen op een winkelpleintje en ze zei: "Hou je buik eens een beetje in joh," Ik was beledigd, en zij voegde eraan toe: "Zulke kleren trek je toch ook niet aan met ZÓ'N kont en ZÓ'N buik?"
Geen gepaste opmerking, vind ik.
* Ik was 15 en op dieet gezet, want ik was te dik (stevig) en werd daarmee gepest, en kon daar niet tegen. Dus moest ik er maar wat aan doen. Toen ik 10kg afgevallen was, gingen we op familiebezoek bij fam. aan de andere kant van het land, die we niet zo heel vaak zagen. Na het avondeten was er een Magnum, ik kreeg een aangeboden door mijn tante. Mijn moeder begon gelijk dat ik die niet mocht hebben, en maar een schaaltje yoghurt moest eten. Het was immers een dieetdag, geen uitzondering. Ik voelde me afschuwelijk.
* Ik was een jaar of 7 en een vriendin van mijn oma zei tegen haar dat ik zulk mooi haar had. "Mwaoh, beetje pluizig," was haar reactie.
* Schreeuwen als ik iets niet snapte, heel geïrriteerd op mij reageren.
* Toen ik 18 was: als mijn vader weer een hartaanval zou krijgen, zou dat mijn schuld zijn, door mijn bloedzuigerige gedrag.
Stel ik me aan of is dit echt niet normaal?
Ook staat ze niet open voor een gesprek. Als ik hierover begin, zeg ze dat ik moet ophouden met oude koeien uit de sloot halen, of zelfs dat ze dat nooit heeft gezegd en dat ik mijn eigen waarheid maak. Ook verweet ze me vaker dat ik niet helemaal goed was.
Als kind kon ik nooit met haar praten. Dingen die ik meemaakte (en nog steeds) wil ze niet over praten. Toen het uit was met mijn eerste vriendje, hij bleek een foute gozer te zijn, zei ze doodleuk dat het mijn eigen schuld was. Ik had hem immers zelf uitgekozen en zij had gewaarschuwd.
Normaal praten kan ik vandaag de dag niet meer met haar. Ik haat haar, serieus, ik kan haar wel vermoorden. Dus reageer ik vaak heel snel geirriteerd op haar, of schreeuw tegen haar. Dan heeft ze weer een troef in handen om te gebruiken bij mijn vader, die haar gelooft, denkt dat ik niet spoor en lieg.
Ik weet niet hoor, maar is dit allemaal normaal??? Stel ik me gewoon aan? Ik weet het niet...
donderdag 18 augustus 2011 om 15:49
Helaas veel herkenning.
Ik ben 40+ en ondervind nog steeds last er van.
In de loop der jaren is me wel steeds meer duidelijk geworden waarom ze zo is geworden, zaken waaraan ik niets kan doen en zij niet aan werkt (psych aandoening).
Het enige dat heeft geholpen is letterlijk afstand nemen, soms zelfs heel hard.
Jarenlang heb ik verdriet gehad vab de beroerde verstandhouding. Een psychologe heeft me daarmee wel verder geholpen, en me handvatten gegeven hoe er mee om te gaan.
Nee, het is niet wat ik hoopte, maar het werkt wel
Ik ga 1x per 2 mnd op besxoek met de kinderen en zet het alarm om weer weg te gaan (2 uur)., Dan blijft het ok, dan trekken de kinderen het ook. Langer gaat niet.
Telefoongesprekken houd ik kort, dan blijft het goed.
Ze heeft ws borderline, helaas wil ze daar niets mee en weet ik ook dat niemand haar kan dwingen daar iets mee te doen zolang ze geen kwaad doet.
Via mijn vader geen ingang. Helaas, ik snap deels waarom hij zo denkt.
Tot op de dag van vabdaag merk ik de schade die er is door deze beroerde basis is aangedaan, dat werkt soms onverwacht door in andere relaties met mensen.
Ik ben er niet meer kwaad om, het is zo.
Mijn ouders zijn al oud en de kans is groot dar mijn vader eerder zal komen te overlijden, ik kan er nu al stress over hebben...... ben ook nog enig kind.
Ze zal me enorm claimen en in een klem proberen te krijgen, helaas voor haar gaat dat niet gebeuren, dat weet ik nu al. Heb wel de huisarts (ze hebben een nwe) op de hoogte gesteld toen er een suf akkefietje speelde.
Nope, het mens is knettergek maar dat weet ze goed te verbloemen, niet meer voor mij. Het blijft wel mijn moeder, dat wel.........
Ik ben 40+ en ondervind nog steeds last er van.
In de loop der jaren is me wel steeds meer duidelijk geworden waarom ze zo is geworden, zaken waaraan ik niets kan doen en zij niet aan werkt (psych aandoening).
Het enige dat heeft geholpen is letterlijk afstand nemen, soms zelfs heel hard.
Jarenlang heb ik verdriet gehad vab de beroerde verstandhouding. Een psychologe heeft me daarmee wel verder geholpen, en me handvatten gegeven hoe er mee om te gaan.
Nee, het is niet wat ik hoopte, maar het werkt wel
Ik ga 1x per 2 mnd op besxoek met de kinderen en zet het alarm om weer weg te gaan (2 uur)., Dan blijft het ok, dan trekken de kinderen het ook. Langer gaat niet.
Telefoongesprekken houd ik kort, dan blijft het goed.
Ze heeft ws borderline, helaas wil ze daar niets mee en weet ik ook dat niemand haar kan dwingen daar iets mee te doen zolang ze geen kwaad doet.
Via mijn vader geen ingang. Helaas, ik snap deels waarom hij zo denkt.
Tot op de dag van vabdaag merk ik de schade die er is door deze beroerde basis is aangedaan, dat werkt soms onverwacht door in andere relaties met mensen.
Ik ben er niet meer kwaad om, het is zo.
Mijn ouders zijn al oud en de kans is groot dar mijn vader eerder zal komen te overlijden, ik kan er nu al stress over hebben...... ben ook nog enig kind.
Ze zal me enorm claimen en in een klem proberen te krijgen, helaas voor haar gaat dat niet gebeuren, dat weet ik nu al. Heb wel de huisarts (ze hebben een nwe) op de hoogte gesteld toen er een suf akkefietje speelde.
Nope, het mens is knettergek maar dat weet ze goed te verbloemen, niet meer voor mij. Het blijft wel mijn moeder, dat wel.........
Je bent zelf een theepot
donderdag 18 augustus 2011 om 15:49
Dit had mijn verhaal kunnen zijn. Ook het gedeelte met het op dieet zetten, dat gebeurde bij mij al vanaf mijn 8e. Snoepen mocht ik zelden (itt broertje en zusje).Dit ging van kwaad tot erger toti k wekelijks werd gewogen en als er niks af was kreeg ik een mep. Ik ben zelfs een keer van de trap gesleurd (bonk, bonk, bonk met mijn hoofd op de tredes) toen ik huilend wegrende omdat ik niet meer wilde.
Ook ik had eigenlijk altijd al het gevoel dat mijn moeder me niet mocht. Dit werd later door een goede vriendin van haar bevestigd. Mijn moeder bleek jaren eerder te zijn verkracht door haar eerste man, zwanger geraakt en een abortus laten plegen. Uiteindelijk is ze gescheiden en halsoverkop getrouwd met mijn vader. Ik werd geboren, je verzint het niet, op de dag dat zij jaren eerder dat kind had laten aborteren. Die vriendin vertelde dus dat ze nooit naar mij kon kijken zonder te denken aan toen. Ze was kennelijk niet tevreden met me, van alles mankeerde aan mij.
Ik heb het nu opgegeven om haar te begrijpen, dat doe ik toch niet. We zien elkaar nog steeds, maar heel oppervlakkig. Ik laat haar niet meer echt toe in mijn leven.
Ook ik had eigenlijk altijd al het gevoel dat mijn moeder me niet mocht. Dit werd later door een goede vriendin van haar bevestigd. Mijn moeder bleek jaren eerder te zijn verkracht door haar eerste man, zwanger geraakt en een abortus laten plegen. Uiteindelijk is ze gescheiden en halsoverkop getrouwd met mijn vader. Ik werd geboren, je verzint het niet, op de dag dat zij jaren eerder dat kind had laten aborteren. Die vriendin vertelde dus dat ze nooit naar mij kon kijken zonder te denken aan toen. Ze was kennelijk niet tevreden met me, van alles mankeerde aan mij.
Ik heb het nu opgegeven om haar te begrijpen, dat doe ik toch niet. We zien elkaar nog steeds, maar heel oppervlakkig. Ik laat haar niet meer echt toe in mijn leven.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:00
quote:katrien_duck schreef op 18 augustus 2011 @ 15:49:
Ik heb het nu opgegeven om haar te begrijpen, dat doe ik toch niet. We zien elkaar nog steeds, maar heel oppervlakkig. Ik laat haar niet meer echt toe in mijn leven.
Ik zie mijn moeder helemaal niet meer, en mijn zus godzijdank wel.
Wij zaten allebei onder die druk die TO nu (weer) heeft.
Sinds onze "moeder" uit beeld is, weten wij pas wat vrijheid is.
Het kan echt heel zwaar wegen, zo'n stressfactor.
Ik heb het nu opgegeven om haar te begrijpen, dat doe ik toch niet. We zien elkaar nog steeds, maar heel oppervlakkig. Ik laat haar niet meer echt toe in mijn leven.
Ik zie mijn moeder helemaal niet meer, en mijn zus godzijdank wel.
Wij zaten allebei onder die druk die TO nu (weer) heeft.
Sinds onze "moeder" uit beeld is, weten wij pas wat vrijheid is.
Het kan echt heel zwaar wegen, zo'n stressfactor.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:03
quote:MonaTwist schreef op 18 augustus 2011 @ 16:00:
[...]
Ik zie mijn moeder helemaal niet meer, en mijn zus godzijdank wel.
Wij zaten allebei onder die druk die TO nu (weer) heeft.
Sinds onze "moeder" uit beeld is, weten wij pas wat vrijheid is.
Het kan echt heel zwaar wegen, zo'n stressfactor.
He Mona, ben je daar weer? We hebben wel veel gemeen he? Dik, lui en ook nog eens een draak van een moeder.
Contact verbreken wil ik niet, ik heb een redelijke band met mijn vader en een goede band met mijn zus en broer. We doen ook nog wel eens dingen in familieband en dat wil ik niet missen.
[...]
Ik zie mijn moeder helemaal niet meer, en mijn zus godzijdank wel.
Wij zaten allebei onder die druk die TO nu (weer) heeft.
Sinds onze "moeder" uit beeld is, weten wij pas wat vrijheid is.
Het kan echt heel zwaar wegen, zo'n stressfactor.
He Mona, ben je daar weer? We hebben wel veel gemeen he? Dik, lui en ook nog eens een draak van een moeder.
Contact verbreken wil ik niet, ik heb een redelijke band met mijn vader en een goede band met mijn zus en broer. We doen ook nog wel eens dingen in familieband en dat wil ik niet missen.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:04
donderdag 18 augustus 2011 om 16:05
quote:koekie1980 schreef op 18 augustus 2011 @ 15:15:
ik zou in jouw geval met een psych gaan praten. Want wat gebeurd is / wat je moeder gezegd of gedaan heeft is nou eenmaal geweest. maar als je zoveel jaren later hier nog mee bezig bent, blijf je er zo mee zitten.
ik denk dat je moet verwerken wat ze heeft gedaan, en accepteren en kijken hoe je in de toekomst je relatie met je moeder ziet.
en als je bovenstaande situaties steeds blijft herhalen, dan zal die band ook niet meer komenIk wil hier nog wel even op reageren. Ik heb in de jaren een heel scala aan psychologen en maatschappelijk werkers bezocht, maar dat hielp me niks. Ze had me nog steeds in de tang. Nu ik het contact drastisch omlaag heb gebracht gaat het beter. Ik denk er nu niet meer zo vaak aan. Ik wilde het er ook niet steeds maar over hebben. Voor mij gold dat ik mijn blik op de toekomst wilde richten.
ik zou in jouw geval met een psych gaan praten. Want wat gebeurd is / wat je moeder gezegd of gedaan heeft is nou eenmaal geweest. maar als je zoveel jaren later hier nog mee bezig bent, blijf je er zo mee zitten.
ik denk dat je moet verwerken wat ze heeft gedaan, en accepteren en kijken hoe je in de toekomst je relatie met je moeder ziet.
en als je bovenstaande situaties steeds blijft herhalen, dan zal die band ook niet meer komenIk wil hier nog wel even op reageren. Ik heb in de jaren een heel scala aan psychologen en maatschappelijk werkers bezocht, maar dat hielp me niks. Ze had me nog steeds in de tang. Nu ik het contact drastisch omlaag heb gebracht gaat het beter. Ik denk er nu niet meer zo vaak aan. Ik wilde het er ook niet steeds maar over hebben. Voor mij gold dat ik mijn blik op de toekomst wilde richten.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:06
quote:katrien_duck schreef op 18 augustus 2011 @ 16:03:
[...]
He Mona, ben je daar weer? We hebben wel veel gemeen he? Dik, lui en ook nog eens een draak van een moeder.
Contact verbreken wil ik niet, ik heb een redelijke band met mijn vader en een goede band met mijn zus en broer. We doen ook nog wel eens dingen in familieband en dat wil ik niet missen.
He KD, ja ik was er weer
Inderdaad we hebben veel gemeen
Je hebt een redelijke band met je vader, maar hoe doe je dat met jou moeder? Staat die buiten het contact wat er tussen jou en vader is ?
[...]
He Mona, ben je daar weer? We hebben wel veel gemeen he? Dik, lui en ook nog eens een draak van een moeder.
Contact verbreken wil ik niet, ik heb een redelijke band met mijn vader en een goede band met mijn zus en broer. We doen ook nog wel eens dingen in familieband en dat wil ik niet missen.
He KD, ja ik was er weer
Inderdaad we hebben veel gemeen
Je hebt een redelijke band met je vader, maar hoe doe je dat met jou moeder? Staat die buiten het contact wat er tussen jou en vader is ?
donderdag 18 augustus 2011 om 16:07
quote:MonaTwist schreef op 18 augustus 2011 @ 16:04:
Zo'n moeder weet precies waar ze je kan triggeren, je knopjes indrukken, en je laten ontploffen.
Oh en die rotopmerkingen over kleding en overgewicht, blijven lang hangen! Ze heeft het tegen een kind die de kleertjes draagt, maar vervolgens weer de grond ingetrapt word.
Oh, de druppel was dat ze tegen mijn kind van toen een paar maanden begon over haar spekjes en haar bollie noemde. Saillant detail: we lopen met haar bij de kinderarts wegens ondergewicht.
Mijn moeder weet ook hoe ze me moet raken. Ik haal nu mijn schouders op en draai me om. Ik weiger nog om naar die verbale diarree (excuse my french) te luisteren.
Zo'n moeder weet precies waar ze je kan triggeren, je knopjes indrukken, en je laten ontploffen.
Oh en die rotopmerkingen over kleding en overgewicht, blijven lang hangen! Ze heeft het tegen een kind die de kleertjes draagt, maar vervolgens weer de grond ingetrapt word.
Oh, de druppel was dat ze tegen mijn kind van toen een paar maanden begon over haar spekjes en haar bollie noemde. Saillant detail: we lopen met haar bij de kinderarts wegens ondergewicht.
Mijn moeder weet ook hoe ze me moet raken. Ik haal nu mijn schouders op en draai me om. Ik weiger nog om naar die verbale diarree (excuse my french) te luisteren.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:08
quote:MonaTwist schreef op 18 augustus 2011 @ 16:06:
[...]
He KD, ja ik was er weer
Inderdaad we hebben veel gemeen
Je hebt een redelijke band met je vader, maar hoe doe je dat met jou moeder? Staat die buiten het contact wat er tussen jou en vader is ?Ik bedoel meer de gevoelsband. Ik zie ze nu bijna uitsluitend nog bij hun thuis of op verjaardagen. Dan wel allebei, maar ik heb mijn moeder emotioneel losgekoppeld zeg maar. Beter kan ik het niet beschrijven. En mijn vader komt hier nog wel eens over de vloer, om bijvoorbeeld te helpen met klusjes oid.
[...]
He KD, ja ik was er weer
Inderdaad we hebben veel gemeen
Je hebt een redelijke band met je vader, maar hoe doe je dat met jou moeder? Staat die buiten het contact wat er tussen jou en vader is ?Ik bedoel meer de gevoelsband. Ik zie ze nu bijna uitsluitend nog bij hun thuis of op verjaardagen. Dan wel allebei, maar ik heb mijn moeder emotioneel losgekoppeld zeg maar. Beter kan ik het niet beschrijven. En mijn vader komt hier nog wel eens over de vloer, om bijvoorbeeld te helpen met klusjes oid.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:10
quote:katrien_duck schreef op 18 augustus 2011 @ 16:07:
[...]
Oh, de druppel was dat ze tegen mijn kind van toen een paar maanden begon over haar spekjes en haar bollie noemde. Saillant detail: we lopen met haar bij de kinderarts wegens ondergewicht.
Mijn moeder weet ook hoe ze me moet raken. Ik haal nu mijn schouders op en draai me om. Ik weiger nog om naar die verbale diarree (excuse my french) te luisteren.
Ouch..nare opmerkingen!
Gelijk heb je, maar voordat je zover was om je schouder op te halen en je om te draaien, heeft het heel veel moeite gekost om daar in te komen lijkt mij.. en op dat punt moet TO nog komen.
Verbale diarree
[...]
Oh, de druppel was dat ze tegen mijn kind van toen een paar maanden begon over haar spekjes en haar bollie noemde. Saillant detail: we lopen met haar bij de kinderarts wegens ondergewicht.
Mijn moeder weet ook hoe ze me moet raken. Ik haal nu mijn schouders op en draai me om. Ik weiger nog om naar die verbale diarree (excuse my french) te luisteren.
Ouch..nare opmerkingen!
Gelijk heb je, maar voordat je zover was om je schouder op te halen en je om te draaien, heeft het heel veel moeite gekost om daar in te komen lijkt mij.. en op dat punt moet TO nog komen.
Verbale diarree
donderdag 18 augustus 2011 om 16:13
quote:katrien_duck schreef op 18 augustus 2011 @ 16:08:
[...]
Ik bedoel meer de gevoelsband. Ik zie ze nu bijna uitsluitend nog bij hun thuis of op verjaardagen. Dan wel allebei, maar ik heb mijn moeder emotioneel losgekoppeld zeg maar. Beter kan ik het niet beschrijven. En mijn vader komt hier nog wel eens over de vloer, om bijvoorbeeld te helpen met klusjes oid.
Emotioneel losgekoppeld, goeie beschrijving.
Voelt vrij he, ook al zie je je moeder dan wel.
[...]
Ik bedoel meer de gevoelsband. Ik zie ze nu bijna uitsluitend nog bij hun thuis of op verjaardagen. Dan wel allebei, maar ik heb mijn moeder emotioneel losgekoppeld zeg maar. Beter kan ik het niet beschrijven. En mijn vader komt hier nog wel eens over de vloer, om bijvoorbeeld te helpen met klusjes oid.
Emotioneel losgekoppeld, goeie beschrijving.
Voelt vrij he, ook al zie je je moeder dan wel.
donderdag 18 augustus 2011 om 16:17
quote:katrien_duck schreef op 18 augustus 2011 @ 16:14:
[...]
Ja, ik zag het net. Flauw, want op zich werd er niet gescholden ofzo. Misschien een nieuw topic: Luie, dikke, rokende vrouwen verzamel u (oid).
@ Justdontcare,
lucht het in ieder geval op door erover te schrijven?
En heb je wat aan de overige ervaringen?
[...]
Ja, ik zag het net. Flauw, want op zich werd er niet gescholden ofzo. Misschien een nieuw topic: Luie, dikke, rokende vrouwen verzamel u (oid).
@ Justdontcare,
lucht het in ieder geval op door erover te schrijven?
En heb je wat aan de overige ervaringen?
donderdag 18 augustus 2011 om 16:36
donderdag 18 augustus 2011 om 17:02
Ik weet natuurlijk niet hoe je situatie is maar misschien is particuliere verhuur (tijdelijk) iets voor je? Dan heb je toch je zelfstandigheid en belangrijker nog, je rust.
Er bestaat ook zoiets als anti-kraak bewegingen maar over het algemeen doen ze dat niet als er kinderen in het spel zijn. Misschien kunnen ze echter een uitzondering maken in jouw geval (is een long-shot hoor).
Sterkte!
Er bestaat ook zoiets als anti-kraak bewegingen maar over het algemeen doen ze dat niet als er kinderen in het spel zijn. Misschien kunnen ze echter een uitzondering maken in jouw geval (is een long-shot hoor).
Sterkte!
donderdag 18 augustus 2011 om 17:57
donderdag 18 augustus 2011 om 18:07
Ik kan me best voorstellen dat je geen goede band met je moeder hebt. Ik vind de meeste voorbeelden die je aanhaalt echter ook wel erg kinderachtig.. Het is misschien niet leuk om te horen dat je geen magnum mag bijvoorbeeld maar je was toch ook al te dik? En om haar dat nu jaren later nog na te dragen.. Die opmerking van de hartaanval vind ik dan wel weer een paar categorieën erger.
In mijn ogen heb je drie keuzes;
1- Je zet je er overheen en gaat je eigen leven leiden.
2- Je zegt dat je het niet prettig vindt en gaat je eigen leven leiden.
3- Je verbreekt het contact en gaat je eigen leven leiden.
Wat doet ze als je er iets van zegt?
In mijn ogen heb je drie keuzes;
1- Je zet je er overheen en gaat je eigen leven leiden.
2- Je zegt dat je het niet prettig vindt en gaat je eigen leven leiden.
3- Je verbreekt het contact en gaat je eigen leven leiden.
Wat doet ze als je er iets van zegt?
donderdag 18 augustus 2011 om 20:41
quote:lexis schreef op 18 augustus 2011 @ 15:45:
[...]
Nou laat ik het dan zo zeggen, met de andere opmerkingen zou ik persoonlijk niet zo zitten. Mijn moeder heeft ook wel eens gezegd dat ze iets wat ik aanhad niet mooi vind. Dat gaat toch over kleding en niet over de persoon?
Serieus, meen je dit nu.
Het wordt gezegd tegen/over een kind van 9 jaar.
Dat doe je niet
Het verhaal van die Magnum kan ik ook nog wel inkomen. Sneu, maar als je wilt afvallen dan moet je daar wel consequent in zijn en een magnum is geen koekje of chocolaatje maar een calorieenbom.
De andere dingen vind ik wel grof. Ik geloof ook meteen dat die moeder niet de liefste is hoor.
[...]
Nou laat ik het dan zo zeggen, met de andere opmerkingen zou ik persoonlijk niet zo zitten. Mijn moeder heeft ook wel eens gezegd dat ze iets wat ik aanhad niet mooi vind. Dat gaat toch over kleding en niet over de persoon?
Serieus, meen je dit nu.
Het wordt gezegd tegen/over een kind van 9 jaar.
Dat doe je niet
Het verhaal van die Magnum kan ik ook nog wel inkomen. Sneu, maar als je wilt afvallen dan moet je daar wel consequent in zijn en een magnum is geen koekje of chocolaatje maar een calorieenbom.
De andere dingen vind ik wel grof. Ik geloof ook meteen dat die moeder niet de liefste is hoor.
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 18 augustus 2011 om 21:11
quote:SuzanneSuus schreef op 18 augustus 2011 @ 15:49:
Helaas veel herkenning.
Ik ben 40+ en ondervind nog steeds last er van.
Ze heeft ws borderline, helaas wil ze daar niets mee en weet ik ook dat niemand haar kan dwingen daar iets mee te doen zolang ze geen kwaad doet.
Via mijn vader geen ingang. Helaas, ik snap deels waarom hij zo denkt.
Tot op de dag van vabdaag merk ik de schade die er is door deze beroerde basis is aangedaan, dat werkt soms onverwacht door in andere relaties met mensen.
Ik ben er niet meer kwaad om, het is zo.
Mijn ouders zijn al oud en de kans is groot dar mijn vader eerder zal komen te overlijden, ik kan er nu al stress over hebben...... ben ook nog enig kind.
Ze zal me enorm claimen en in een klem proberen te krijgen, helaas voor haar gaat dat niet gebeuren, dat weet ik nu al. Heb wel de huisarts (ze hebben een nwe) op de hoogte gesteld toen er een suf akkefietje speelde.
Nope, het mens is knettergek maar dat weet ze goed te verbloemen, niet meer voor mij. Het blijft wel mijn moeder, dat wel.........
@ Suus wat een herkenbaar verhaal! Ik ben inmiddels 50+ en vader leeft niet meer. Sinds zijn dood is het niet anders dan ellende geweest. Mijn moeder heeft naast een borderline/narcistische stoornis ook nog Alzheimer. Kun je je die combinatie voorstellen? Afstand nemen en hulp van buiten inhuren is het enige wat je kunt doen.
En voor de mensen die nu nog wel midden in de conflicten zitten, heb ik maar één advies. Steek geen energie meer in een verbetering van de relatie want het werkte niet vroeger, het werkt niet nu en dat gaat het in de toekomst ook niet doen. Neem afstand en zoek hulp voor jezelf. Oudere mensen verander je niet en proberen iets aan de situatie te veranderen levert alleen aan beide kanten frustratie op. Investeer je moeite, tijd en energie in je eigen gezin en leven en maak daar iets moois van. Daar heb je dan uiteindelijk veel meer voldoening van. Mijn moeder is nu een zieke, oude, eenzame verbitterde vrouw en kan alleen negatief terugkijken op haar leven. Het is immens triest. Het blijft mijn moeder en ik zal haar nooit in de steek laten maar ik moest en moet nog steeds mijzelf en mijn gezin afschermen. Grenzen stellen en niet meer in discussie gaan, is eigenlijk het tovermiddel.
Helaas veel herkenning.
Ik ben 40+ en ondervind nog steeds last er van.
Ze heeft ws borderline, helaas wil ze daar niets mee en weet ik ook dat niemand haar kan dwingen daar iets mee te doen zolang ze geen kwaad doet.
Via mijn vader geen ingang. Helaas, ik snap deels waarom hij zo denkt.
Tot op de dag van vabdaag merk ik de schade die er is door deze beroerde basis is aangedaan, dat werkt soms onverwacht door in andere relaties met mensen.
Ik ben er niet meer kwaad om, het is zo.
Mijn ouders zijn al oud en de kans is groot dar mijn vader eerder zal komen te overlijden, ik kan er nu al stress over hebben...... ben ook nog enig kind.
Ze zal me enorm claimen en in een klem proberen te krijgen, helaas voor haar gaat dat niet gebeuren, dat weet ik nu al. Heb wel de huisarts (ze hebben een nwe) op de hoogte gesteld toen er een suf akkefietje speelde.
Nope, het mens is knettergek maar dat weet ze goed te verbloemen, niet meer voor mij. Het blijft wel mijn moeder, dat wel.........
@ Suus wat een herkenbaar verhaal! Ik ben inmiddels 50+ en vader leeft niet meer. Sinds zijn dood is het niet anders dan ellende geweest. Mijn moeder heeft naast een borderline/narcistische stoornis ook nog Alzheimer. Kun je je die combinatie voorstellen? Afstand nemen en hulp van buiten inhuren is het enige wat je kunt doen.
En voor de mensen die nu nog wel midden in de conflicten zitten, heb ik maar één advies. Steek geen energie meer in een verbetering van de relatie want het werkte niet vroeger, het werkt niet nu en dat gaat het in de toekomst ook niet doen. Neem afstand en zoek hulp voor jezelf. Oudere mensen verander je niet en proberen iets aan de situatie te veranderen levert alleen aan beide kanten frustratie op. Investeer je moeite, tijd en energie in je eigen gezin en leven en maak daar iets moois van. Daar heb je dan uiteindelijk veel meer voldoening van. Mijn moeder is nu een zieke, oude, eenzame verbitterde vrouw en kan alleen negatief terugkijken op haar leven. Het is immens triest. Het blijft mijn moeder en ik zal haar nooit in de steek laten maar ik moest en moet nog steeds mijzelf en mijn gezin afschermen. Grenzen stellen en niet meer in discussie gaan, is eigenlijk het tovermiddel.
