Kinderen
alle pijlers
Papa weg
vrijdag 19 augustus 2011 om 10:59
Even wat advies nodig.
Ik heb een zoontje van 2,5. Prachtig kind, lief, gehoorzaam, maar helaas ook al teveel meegemaakt voor zn jonge leeftijd.
Hij ging vanaf een aantal maanden oud iedere week een dag mee naar opa. Geweldig vond hij dat. Tot hij ongeveer anderhalf was. Ineens kon hij niet meer naar opa en heeft hem daarna nooit meer gezien. Mijn vader is overleden aan een zeer agressieve vorm van kanker en overleed binnen zes maanden na diagnose. Ik heb hem 1 keer mee kunnen nemen naar het ziekenhuis toen hij er nog 'redelijk' bij lag maar hij takelde zo snel af dat het te heftig zou zijn voor een kind van zijn leeftijd.
Zijn papa is niet de meest verantwoordelijke. Omgang is steeds af en aan gegaan, zo wou hij er zijn voor zn zoontje, zo liepen alle afspraken in de soep. Papa was er dan wel, dan niet, dan wel, dan niet. Een keer 5 maanden volledig geen contact gehad, een keer 4 maanden geen contact gehad, enz. Omdat ik mijn zoontje zo graag een vader gun iedere keer maar weer het voordeel van de twijfel gegeven.
De laatste poging tot een omgangsregeling met mijn ex is 3 maanden goed gegaan. Tot drie weken geleden. Belde meneer op, onder invloed, volkomen niet mee te praten, half bezig met zn nieuwe vriendin die hij toestond mij vanalles toe te roepen en de volgende morgen (omgangsdag) niet op komen dagen. Hij had toen zn kind anderhalve week niet gezien. Niets meer van gehoord sindsdien, niet eens een belletje en voor mij is dit de druppel. Zoontje was volledig overstuur want papa kwam niet.
Vanaf dat moment is het gedrag van mijn zoontje veranderd. Hij huilt ineens veel (voor zijn doen in ieder geval) , heeft ineens huilbuien zonder aanwijsbare reden hij heeft ineens nachtmerries. Hij is onzekerder geworden. Raakt sneller in paniek en wil dingen niet zelf meer proberen. Ik doe veel leuke dingen met hem maar het lijkt hem niet meer zoveel te boeien. Afgelopen zondag heeft hij wel 40 keer om zijn vader gevraagd.
Hij is erg gehecht aan zijn oma, van de week ging ze weg en vroeg hij 'komt oma wel terug?'. Hij zit ook weleens te spelen en dan komt er ineens een zinnetje uit 'mama komt niet meer terug'. Niet echt gericht naar iemand, meer alsof hij tegen zichzelf praat.
Een tijdje geleden was dit het meest voorbeeldige, vrolijke, enthousiaste kind wat je maar wensen kon en hoewel hij niet buitensporig veel huilt voor een kind van zijn leeftijd zie ik gewoon aan hem dat hij niet lekker in zn vel meer zit.
Consultatiebureau heb ik gebeld en in oktober kan ik een extra controle krijgen met een verpleegkundige maar heb niet zo veel vertrouwen in die mensen. Ik praat veel met hem maar weet eigenlijk niet goed hoe ik dit nu moet uitleggen.
Ik weet niet meer zo goed wat ik ermee aan moet. Heeft iemand ideeën hoe ik hem kan helpen, wat ik moet doen?
Ik heb een zoontje van 2,5. Prachtig kind, lief, gehoorzaam, maar helaas ook al teveel meegemaakt voor zn jonge leeftijd.
Hij ging vanaf een aantal maanden oud iedere week een dag mee naar opa. Geweldig vond hij dat. Tot hij ongeveer anderhalf was. Ineens kon hij niet meer naar opa en heeft hem daarna nooit meer gezien. Mijn vader is overleden aan een zeer agressieve vorm van kanker en overleed binnen zes maanden na diagnose. Ik heb hem 1 keer mee kunnen nemen naar het ziekenhuis toen hij er nog 'redelijk' bij lag maar hij takelde zo snel af dat het te heftig zou zijn voor een kind van zijn leeftijd.
Zijn papa is niet de meest verantwoordelijke. Omgang is steeds af en aan gegaan, zo wou hij er zijn voor zn zoontje, zo liepen alle afspraken in de soep. Papa was er dan wel, dan niet, dan wel, dan niet. Een keer 5 maanden volledig geen contact gehad, een keer 4 maanden geen contact gehad, enz. Omdat ik mijn zoontje zo graag een vader gun iedere keer maar weer het voordeel van de twijfel gegeven.
De laatste poging tot een omgangsregeling met mijn ex is 3 maanden goed gegaan. Tot drie weken geleden. Belde meneer op, onder invloed, volkomen niet mee te praten, half bezig met zn nieuwe vriendin die hij toestond mij vanalles toe te roepen en de volgende morgen (omgangsdag) niet op komen dagen. Hij had toen zn kind anderhalve week niet gezien. Niets meer van gehoord sindsdien, niet eens een belletje en voor mij is dit de druppel. Zoontje was volledig overstuur want papa kwam niet.
Vanaf dat moment is het gedrag van mijn zoontje veranderd. Hij huilt ineens veel (voor zijn doen in ieder geval) , heeft ineens huilbuien zonder aanwijsbare reden hij heeft ineens nachtmerries. Hij is onzekerder geworden. Raakt sneller in paniek en wil dingen niet zelf meer proberen. Ik doe veel leuke dingen met hem maar het lijkt hem niet meer zoveel te boeien. Afgelopen zondag heeft hij wel 40 keer om zijn vader gevraagd.
Hij is erg gehecht aan zijn oma, van de week ging ze weg en vroeg hij 'komt oma wel terug?'. Hij zit ook weleens te spelen en dan komt er ineens een zinnetje uit 'mama komt niet meer terug'. Niet echt gericht naar iemand, meer alsof hij tegen zichzelf praat.
Een tijdje geleden was dit het meest voorbeeldige, vrolijke, enthousiaste kind wat je maar wensen kon en hoewel hij niet buitensporig veel huilt voor een kind van zijn leeftijd zie ik gewoon aan hem dat hij niet lekker in zn vel meer zit.
Consultatiebureau heb ik gebeld en in oktober kan ik een extra controle krijgen met een verpleegkundige maar heb niet zo veel vertrouwen in die mensen. Ik praat veel met hem maar weet eigenlijk niet goed hoe ik dit nu moet uitleggen.
Ik weet niet meer zo goed wat ik ermee aan moet. Heeft iemand ideeën hoe ik hem kan helpen, wat ik moet doen?
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:12
Misschien eens een afspraak met een orthopedagoog maken?
Het klinkt alsof hij een flinke knauw heeft gehad van het verlies van opa en de afwezigheid van zijn vader. Ik zou dit toch zsm oppakken, zodat je misschien wat handvatten krijgt om je zoon zich weer fijn te laten voelen.
Ik vind het uitermate sneu voor het jochie en ik begrijp dat het voor jou als moeder verschrikkelijk moet zijn om te zien dat hij lijdt onder de situatie. Sterkte!
Het klinkt alsof hij een flinke knauw heeft gehad van het verlies van opa en de afwezigheid van zijn vader. Ik zou dit toch zsm oppakken, zodat je misschien wat handvatten krijgt om je zoon zich weer fijn te laten voelen.
Ik vind het uitermate sneu voor het jochie en ik begrijp dat het voor jou als moeder verschrikkelijk moet zijn om te zien dat hij lijdt onder de situatie. Sterkte!
This is not kosher!
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:17
Jeetje wat heftig voor je kleine mannetje ! Allereerst veel sterkte en een dikke knuffel voor jullie allebei !
Misschien mag ik niet veel zeggen in dit topic, (mijn zoontje is nog klein en zijn pap en ik zijn nog samen) maar herken de angst van je zoontje wel. Heb die zelf mijn hele kindertijd gehad tegenover mijn moeder. Toen mijn moeder daar eenmaal achter was, vertelde ze me altijd waar ze heen ging, met wie en vooral hoelaat ze terug zou zijn. Ik telde de minuten af, en was zo bang dat ze niet meer terug zou komen. Maar iedere keer stond ze er precies op de afgesproken tijd. Langzaam kreeg ik er zo vertrouwen in dat zij niet weg zou gaan.
Daarbuiten zou ik bureau jeugdzorg inschakelen om een omgangsregeling met ex te laten vastleggen. Hij moet de kleien dan bijvoorbeeld op een centraal punt komen ophalen en er zijn vaste bel momenten. Doet ex dit niet volgens afspraak, dan kun het contact verbreken. Misschien geeft dit wat rust, ook voor jou ! En een goed gesprek met je ex (met getuigen en eventueel zaken op schrift) is natuurlijk altijd goed !
Nogmaals, heel veel sterkte. Hoop dat je mannetje zich snel weer beter voelt in zijn vel
Misschien mag ik niet veel zeggen in dit topic, (mijn zoontje is nog klein en zijn pap en ik zijn nog samen) maar herken de angst van je zoontje wel. Heb die zelf mijn hele kindertijd gehad tegenover mijn moeder. Toen mijn moeder daar eenmaal achter was, vertelde ze me altijd waar ze heen ging, met wie en vooral hoelaat ze terug zou zijn. Ik telde de minuten af, en was zo bang dat ze niet meer terug zou komen. Maar iedere keer stond ze er precies op de afgesproken tijd. Langzaam kreeg ik er zo vertrouwen in dat zij niet weg zou gaan.
Daarbuiten zou ik bureau jeugdzorg inschakelen om een omgangsregeling met ex te laten vastleggen. Hij moet de kleien dan bijvoorbeeld op een centraal punt komen ophalen en er zijn vaste bel momenten. Doet ex dit niet volgens afspraak, dan kun het contact verbreken. Misschien geeft dit wat rust, ook voor jou ! En een goed gesprek met je ex (met getuigen en eventueel zaken op schrift) is natuurlijk altijd goed !
Nogmaals, heel veel sterkte. Hoop dat je mannetje zich snel weer beter voelt in zijn vel
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:19
Hallo,
Je kind heeft waarschijnlijk verlatingsangst. Je kan het beste een verwijzingsbrief van de ha vragen voor psychologische hulp. Een deskundige kan je beter advisieren wat je kan doen. Jeugdzorg is ook een optie. Ze kunnen je voor de meest geschikte hulp indiceren en ook juridisch advies geven, want het kan zijn dat het contact met zijn vader zo veel schade aanbrengt dat hij hem niet meer mag zien.
Je kind heeft waarschijnlijk verlatingsangst. Je kan het beste een verwijzingsbrief van de ha vragen voor psychologische hulp. Een deskundige kan je beter advisieren wat je kan doen. Jeugdzorg is ook een optie. Ze kunnen je voor de meest geschikte hulp indiceren en ook juridisch advies geven, want het kan zijn dat het contact met zijn vader zo veel schade aanbrengt dat hij hem niet meer mag zien.
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:25
quote:Des_ree schreef op 19 augustus 2011 @ 11:17:
Jeetje wat heftig voor je kleine mannetje ! Allereerst veel sterkte en een dikke knuffel voor jullie allebei !
Misschien mag ik niet veel zeggen in dit topic, (mijn zoontje is nog klein en zijn pap en ik zijn nog samen) maar herken de angst van je zoontje wel. Heb die zelf mijn hele kindertijd gehad tegenover mijn moeder. Toen mijn moeder daar eenmaal achter was, vertelde ze me altijd waar ze heen ging, met wie en vooral hoelaat ze terug zou zijn. Ik telde de minuten af, en was zo bang dat ze niet meer terug zou komen. Maar iedere keer stond ze er precies op de afgesproken tijd. Langzaam kreeg ik er zo vertrouwen in dat zij niet weg zou gaan.
Daarbuiten zou ik bureau jeugdzorg inschakelen om een omgangsregeling met ex te laten vastleggen. Hij moet de kleien dan bijvoorbeeld op een centraal punt komen ophalen en er zijn vaste bel momenten. Doet ex dit niet volgens afspraak, dan kun het contact verbreken. Misschien geeft dit wat rust, ook voor jou ! En een goed gesprek met je ex (met getuigen en eventueel zaken op schrift) is natuurlijk altijd goed !
Nogmaals, heel veel sterkte. Hoop dat je mannetje zich snel weer beter voelt in zijn vel
Eens dat het verstandig is om een goede omgangsregeling te treffen, maar niet dat het rust geeft, fijn is om het contact te verbreken, daar gaat het hier juist over, die kleine mist zijn vader zo erg.
Maar TO, wat een ontzettend nare situatie voor jou en je zoontje, zo zielig voor hem! Ik zou zeker naar de huisarts gaan en je laten doorverwijzen naar een goede kinderpsycholoog of orthopedagoog.
Jeetje wat heftig voor je kleine mannetje ! Allereerst veel sterkte en een dikke knuffel voor jullie allebei !
Misschien mag ik niet veel zeggen in dit topic, (mijn zoontje is nog klein en zijn pap en ik zijn nog samen) maar herken de angst van je zoontje wel. Heb die zelf mijn hele kindertijd gehad tegenover mijn moeder. Toen mijn moeder daar eenmaal achter was, vertelde ze me altijd waar ze heen ging, met wie en vooral hoelaat ze terug zou zijn. Ik telde de minuten af, en was zo bang dat ze niet meer terug zou komen. Maar iedere keer stond ze er precies op de afgesproken tijd. Langzaam kreeg ik er zo vertrouwen in dat zij niet weg zou gaan.
Daarbuiten zou ik bureau jeugdzorg inschakelen om een omgangsregeling met ex te laten vastleggen. Hij moet de kleien dan bijvoorbeeld op een centraal punt komen ophalen en er zijn vaste bel momenten. Doet ex dit niet volgens afspraak, dan kun het contact verbreken. Misschien geeft dit wat rust, ook voor jou ! En een goed gesprek met je ex (met getuigen en eventueel zaken op schrift) is natuurlijk altijd goed !
Nogmaals, heel veel sterkte. Hoop dat je mannetje zich snel weer beter voelt in zijn vel
Eens dat het verstandig is om een goede omgangsregeling te treffen, maar niet dat het rust geeft, fijn is om het contact te verbreken, daar gaat het hier juist over, die kleine mist zijn vader zo erg.
Maar TO, wat een ontzettend nare situatie voor jou en je zoontje, zo zielig voor hem! Ik zou zeker naar de huisarts gaan en je laten doorverwijzen naar een goede kinderpsycholoog of orthopedagoog.
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:28
hey,
Dit mag misschien vervelend klinken, en het is ook echt niet mijn bedoeling om jouw zorgen te ontkennen. (ik zou het "vreemder" vinden als je je geen zorgen zou maken, als je snapt wat ik bedoel).
Dan nu mijn punt: Kijk of je onderscheid kunt maken tussen het niet zien van zijn vader, en zijn leeftijdsfase.
Dreumesen en peuters komen allemaal op een punt dat ze bewust merken dat mensen weg gaan, maar ze hebben dan nog niet voldoende tijdsgevoel om zich ook te realiseren dat mensen weer terug komen.
Ook mijn zoon(s) konden ontroostbaar zijn omdat oma (en andere familieleden) weer weg ging, en hij had nog niet het tijdsgevoel en besef om zich te realiseren dat zij ook wel weer terug kwam.
Ik heb dat ondervangen door samen met zoonlief heel bewust te vragen of ze weer terug kwamen. Dat ging echt onder het volgende motto: "Oma, je mag alleen weg als je ook belooft om weer terug te komen".
Ook vroeg ik of mensen bewust iets wilden "vergeten" zodat ze een reden hadden om terug te komen.
Nogmaals, ik wil je gevoel niet ontkennen en alleen een idee aan de hand doen hoe je hier mee om zou kunnen gaan.
En ja, het verdriet van zo'n kindje kan je hart verscheuren, ik weet het. De vader van mijn zoons was toen ook regelmatig weg voor langere tijd (soms maanden aaneen) en dat is inderdaad heel moeilijk te begrijpen voor zo'n klein kind.
Heel veel sterkte ermee.
Dit mag misschien vervelend klinken, en het is ook echt niet mijn bedoeling om jouw zorgen te ontkennen. (ik zou het "vreemder" vinden als je je geen zorgen zou maken, als je snapt wat ik bedoel).
Dan nu mijn punt: Kijk of je onderscheid kunt maken tussen het niet zien van zijn vader, en zijn leeftijdsfase.
Dreumesen en peuters komen allemaal op een punt dat ze bewust merken dat mensen weg gaan, maar ze hebben dan nog niet voldoende tijdsgevoel om zich ook te realiseren dat mensen weer terug komen.
Ook mijn zoon(s) konden ontroostbaar zijn omdat oma (en andere familieleden) weer weg ging, en hij had nog niet het tijdsgevoel en besef om zich te realiseren dat zij ook wel weer terug kwam.
Ik heb dat ondervangen door samen met zoonlief heel bewust te vragen of ze weer terug kwamen. Dat ging echt onder het volgende motto: "Oma, je mag alleen weg als je ook belooft om weer terug te komen".
Ook vroeg ik of mensen bewust iets wilden "vergeten" zodat ze een reden hadden om terug te komen.
Nogmaals, ik wil je gevoel niet ontkennen en alleen een idee aan de hand doen hoe je hier mee om zou kunnen gaan.
En ja, het verdriet van zo'n kindje kan je hart verscheuren, ik weet het. De vader van mijn zoons was toen ook regelmatig weg voor langere tijd (soms maanden aaneen) en dat is inderdaad heel moeilijk te begrijpen voor zo'n klein kind.
Heel veel sterkte ermee.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:29
Omgangregeling is vastgelegd, in onderling overleg gedaan nog zeer recent opgesteld zelfs na ruim 2 maanden gesteggel eindelijk de boel op papier maar na drie maanden kwam hij dus gewoon ineens niet meer opdagen. Staat ook in dat hij altijd mag bellen, heb dus nu al drie weken niets gehoord sinds dat hij niet is op komen dagen. Niet eens hoe gaat het.
Aan een gesprek met mijn ex heb ik eigenlijk volkomen geen behoefte meer. Ik heb er ruim 2 jaar aan getrokken, ben echt heel ver gegaan maar sinds die zondag waarin ik zag hoeveel verdriet mijn zoontje had om hem in combinatie met dat hij geen enkel contact meer heeft opgenomen is het voor mij wel klaar. Ik kan het die kleine niet aandoen om die zak weeer de kans te geven hem weer zo te kwetsen. Boek is gesloten wat mij betreft.
Zal vanmiddag de huisarts bellen, zal het advies opvolgen voor de orthopedagoog. Stom dat ik daar zelf niet opkwam. Ik kwam niet verder dan het consultatiebureau.
Aan een gesprek met mijn ex heb ik eigenlijk volkomen geen behoefte meer. Ik heb er ruim 2 jaar aan getrokken, ben echt heel ver gegaan maar sinds die zondag waarin ik zag hoeveel verdriet mijn zoontje had om hem in combinatie met dat hij geen enkel contact meer heeft opgenomen is het voor mij wel klaar. Ik kan het die kleine niet aandoen om die zak weeer de kans te geven hem weer zo te kwetsen. Boek is gesloten wat mij betreft.
Zal vanmiddag de huisarts bellen, zal het advies opvolgen voor de orthopedagoog. Stom dat ik daar zelf niet opkwam. Ik kwam niet verder dan het consultatiebureau.
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:32
God, wat ontzettend hartverscheurend om zo'n klein kindje zo te zien door zo'n lamlul van een vader. Wat een eikel zeg, zo ga je toch niet met je kind om! Ik ben altijd voor de omgang van vader en kind/moeder en kind. Maar dit is alleen maar schadelijk voor je kind, een vader die komt wanneer het hem uitkomt en zijn zoon laat zitten wanneer het hem niet uit komt. Dit kan niet. Dan liever kwijt dan rijk, en ik zou dus ook kijken wat je daar aan kunt doe via instanties. Heb je geen broer/zwager die wat meer een vaderrol kan spelen en iets met hem kan doen zo nu en dan?
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:33
quote:jojanneke66 schreef op 19 augustus 2011 @ 11:28:
hey,
Dit mag misschien vervelend klinken, en het is ook echt niet mijn bedoeling om jouw zorgen te ontkennen. (ik zou het "vreemder" vinden als je je geen zorgen zou maken, als je snapt wat ik bedoel).
Dan nu mijn punt: Kijk of je onderscheid kunt maken tussen het niet zien van zijn vader, en zijn leeftijdsfase.
Dreumesen en peuters komen allemaal op een punt dat ze bewust merken dat mensen weg gaan, maar ze hebben dan nog niet voldoende tijdsgevoel om zich ook te realiseren dat mensen weer terug komen.
Ook mijn zoon(s) konden ontroostbaar zijn omdat oma (en andere familieleden) weer weg ging, en hij had nog niet het tijdsgevoel en besef om zich te realiseren dat zij ook wel weer terug kwam.
Ik heb dat ondervangen door samen met zoonlief heel bewust te vragen of ze weer terug kwamen. Dat ging echt onder het volgende motto: "Oma, je mag alleen weg als je ook belooft om weer terug te komen".
Ook vroeg ik of mensen bewust iets wilden "vergeten" zodat ze een reden hadden om terug te komen.
.
Niet te voorzichtig hoor, ben niet van porselein. Je kunt helemaal gelijk hebben en het kan wellicht gewoon een fase zijn van verlatingsangst. Ik weet het gewoon niet.
Ik hoop zelfs dat je gelijk hebt en dat ik het allemaal in mn hoofd haal dat het iets te maken heeft met wat ik noemde, maar waar zit dat onderscheid in? Hoe zou ik dat kunnen onderscheiden? Zoals iedere moeder wil ik dit graag goed aanpakken en dat ik er alleen voor sta en het mn eerste kindje is maakt het toch een grote zoektocht, ik tast wat dit betreft in het duister.
2,5 is wat dat betreft een lastige leeftijd.
hey,
Dit mag misschien vervelend klinken, en het is ook echt niet mijn bedoeling om jouw zorgen te ontkennen. (ik zou het "vreemder" vinden als je je geen zorgen zou maken, als je snapt wat ik bedoel).
Dan nu mijn punt: Kijk of je onderscheid kunt maken tussen het niet zien van zijn vader, en zijn leeftijdsfase.
Dreumesen en peuters komen allemaal op een punt dat ze bewust merken dat mensen weg gaan, maar ze hebben dan nog niet voldoende tijdsgevoel om zich ook te realiseren dat mensen weer terug komen.
Ook mijn zoon(s) konden ontroostbaar zijn omdat oma (en andere familieleden) weer weg ging, en hij had nog niet het tijdsgevoel en besef om zich te realiseren dat zij ook wel weer terug kwam.
Ik heb dat ondervangen door samen met zoonlief heel bewust te vragen of ze weer terug kwamen. Dat ging echt onder het volgende motto: "Oma, je mag alleen weg als je ook belooft om weer terug te komen".
Ook vroeg ik of mensen bewust iets wilden "vergeten" zodat ze een reden hadden om terug te komen.
.
Niet te voorzichtig hoor, ben niet van porselein. Je kunt helemaal gelijk hebben en het kan wellicht gewoon een fase zijn van verlatingsangst. Ik weet het gewoon niet.
Ik hoop zelfs dat je gelijk hebt en dat ik het allemaal in mn hoofd haal dat het iets te maken heeft met wat ik noemde, maar waar zit dat onderscheid in? Hoe zou ik dat kunnen onderscheiden? Zoals iedere moeder wil ik dit graag goed aanpakken en dat ik er alleen voor sta en het mn eerste kindje is maakt het toch een grote zoektocht, ik tast wat dit betreft in het duister.
2,5 is wat dat betreft een lastige leeftijd.
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:43
Naar je huisarts ermee!
Als kind een soortgelijke situatie gehad.. Ook met een lapswans van een vader en het plotseling overlijden van een grootouder (ik was daar elke dag van 7 tot 16:00).. Ik was alleen 4.
Ik heb daar als kind héééél veel last van gehad (Mama ik wil dood want dan kan ik naar oma etc.). Mijn moeder is toen in therapie gegaan ipv ik zodat zij kon leren hoe ze mij moest begeleiden.. Ben er van overtuigd dat ik zonder die actie van mijn moeder, er een stuk slechter uit zou zijn gekomen.
Heel veel sterkte!
Als kind een soortgelijke situatie gehad.. Ook met een lapswans van een vader en het plotseling overlijden van een grootouder (ik was daar elke dag van 7 tot 16:00).. Ik was alleen 4.
Ik heb daar als kind héééél veel last van gehad (Mama ik wil dood want dan kan ik naar oma etc.). Mijn moeder is toen in therapie gegaan ipv ik zodat zij kon leren hoe ze mij moest begeleiden.. Ben er van overtuigd dat ik zonder die actie van mijn moeder, er een stuk slechter uit zou zijn gekomen.
Heel veel sterkte!
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:53
quote:Joly78 schreef op 19 augustus 2011 @ 11:33:
[...]
Niet te voorzichtig hoor, ben niet van porselein.Dat wil ik geloven, maar soms komen dingen geschreven anders over als dat ze bedoeld zijn. En soms kan ik erg crue uit de hoek komen.quote:
Je kunt helemaal gelijk hebben en het kan wellicht gewoon een fase zijn van verlatingsangst. Ik weet het gewoon niet.
Ik hoop zelfs dat je gelijk hebt en dat ik het allemaal in mn hoofd haal dat het iets te maken heeft met wat ik noemde, maar waar zit dat onderscheid in? Hoe zou ik dat kunnen onderscheiden? Zoals iedere moeder wil ik dit graag goed aanpakken en dat ik er alleen voor sta en het mn eerste kindje is maakt het toch een grote zoektocht, ik tast wat dit betreft in het duister.
2,5 is wat dat betreft een lastige leeftijd.
Ik weet niet hoe je het onderscheid kan maken. Mensen zijn verschillend, kinderen zijn verschillend, situaties zijn verschillend.
Toen mijn oudste zoon die leeftijd had, zat zijn vader in de Golf toen daar de oorlog uitbrak. Tja... Ik heb volgehouden dat pappa weer terugkwam, maar dat we niet precies wisten wanneer. Want pappa had niet weg mogen gaan als hij niet terug kwam.
Dat was voor mijn zoon voldoende. Een kind van die leeftijd heeft ook geen behoefte aan de zorgen en angsten van een volwassene. Daar kunnen ze toch niets mee.
Dat zou jij ook richting je zoon aan kunnen geven: "pappa komt terug, we weten alleen niet wanneer" En zo is het ook.
hoe dan ook, Volg je verstand en je gevoel, en als jij het nodig vind om met de HA of een orthopedagoog te gaan praten, dan moet je dat doen. Des te steviger jij in je schoenen staat hierin, des te beter kun jij voor je zoon zorgen.
succes.
[...]
Niet te voorzichtig hoor, ben niet van porselein.Dat wil ik geloven, maar soms komen dingen geschreven anders over als dat ze bedoeld zijn. En soms kan ik erg crue uit de hoek komen.quote:
Je kunt helemaal gelijk hebben en het kan wellicht gewoon een fase zijn van verlatingsangst. Ik weet het gewoon niet.
Ik hoop zelfs dat je gelijk hebt en dat ik het allemaal in mn hoofd haal dat het iets te maken heeft met wat ik noemde, maar waar zit dat onderscheid in? Hoe zou ik dat kunnen onderscheiden? Zoals iedere moeder wil ik dit graag goed aanpakken en dat ik er alleen voor sta en het mn eerste kindje is maakt het toch een grote zoektocht, ik tast wat dit betreft in het duister.
2,5 is wat dat betreft een lastige leeftijd.
Ik weet niet hoe je het onderscheid kan maken. Mensen zijn verschillend, kinderen zijn verschillend, situaties zijn verschillend.
Toen mijn oudste zoon die leeftijd had, zat zijn vader in de Golf toen daar de oorlog uitbrak. Tja... Ik heb volgehouden dat pappa weer terugkwam, maar dat we niet precies wisten wanneer. Want pappa had niet weg mogen gaan als hij niet terug kwam.
Dat was voor mijn zoon voldoende. Een kind van die leeftijd heeft ook geen behoefte aan de zorgen en angsten van een volwassene. Daar kunnen ze toch niets mee.
Dat zou jij ook richting je zoon aan kunnen geven: "pappa komt terug, we weten alleen niet wanneer" En zo is het ook.
hoe dan ook, Volg je verstand en je gevoel, en als jij het nodig vind om met de HA of een orthopedagoog te gaan praten, dan moet je dat doen. Des te steviger jij in je schoenen staat hierin, des te beter kun jij voor je zoon zorgen.
succes.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:54
vrijdag 19 augustus 2011 om 11:56
quote:toffifee schreef op 19 augustus 2011 @ 11:32:
God, wat ontzettend hartverscheurend om zo'n klein kindje zo te zien door zo'n lamlul van een vader. Wat een eikel zeg, zo ga je toch niet met je kind om! Ik ben altijd voor de omgang van vader en kind/moeder en kind. Maar dit is alleen maar schadelijk voor je kind, een vader die komt wanneer het hem uitkomt en zijn zoon laat zitten wanneer het hem niet uit komt. Dit kan niet. Dan liever kwijt dan rijk, en ik zou dus ook kijken wat je daar aan kunt doe via instanties. Heb je geen broer/zwager die wat meer een vaderrol kan spelen en iets met hem kan doen zo nu en dan?
Ik heb gelukkig een aantal mannelijke vrienden die soms hier lekker met hem komen stoeien en spelen, broer is eigenlijk altijd weg.
Mijn ex is niet altijd een eikel geweest. Zodra hij hier was had hij alles over voor zn zoon maar zodra hij terugging naar zijn eigen omgeving was het weer mis. Ik belde hem die avond op, een dag voor de omgang om hem te laten weten dat hij ziekjes was. Hij was volstrekt bezopen en op de achtergrond hoorde ik die *%* zeggen 'gooi die telefoon er eens op je bent nu met mij bezig, dat kind is er morgen ook nog wel'. En wat deed meneer. Mikte zn telefoon uit en dus nooit meer wat van gehoord. Terwijl hij een paar weken geleden nog zat te verkondigen hoe belangrijk zn zoontje wel niet was en zat hij hem nog te vertellen dat papa altijd weer terugkwam. Blegh.
Echt, als hij tegenover mij zou zitten zou hij de deurknop niet halen zonder letsel. Wat dat betreft ben ik wel genezen van dat trekken aan een dood paard.
Maar goed daar heeft mn zoontje niks aan en wil geen spoken zien of een overbezorgde moeder worden maar ik wil ook geen zaken negeren waarvan ik achteraf hoor dat ik eerder aan de bel had moeten trekken.
Gekke is dat ik dus wel gewoon zonder drama het huis uit kan, zonder drama blijft hij ook bij het kinderdagverblijf. Het zijn van die uitspraken die hij doet waardoor ik weet dat hij ermee zit, maar heb dus geen dramatische afscheidsscenes. Alleen bij oma is het soms wel aanwezig.
God, wat ontzettend hartverscheurend om zo'n klein kindje zo te zien door zo'n lamlul van een vader. Wat een eikel zeg, zo ga je toch niet met je kind om! Ik ben altijd voor de omgang van vader en kind/moeder en kind. Maar dit is alleen maar schadelijk voor je kind, een vader die komt wanneer het hem uitkomt en zijn zoon laat zitten wanneer het hem niet uit komt. Dit kan niet. Dan liever kwijt dan rijk, en ik zou dus ook kijken wat je daar aan kunt doe via instanties. Heb je geen broer/zwager die wat meer een vaderrol kan spelen en iets met hem kan doen zo nu en dan?
Ik heb gelukkig een aantal mannelijke vrienden die soms hier lekker met hem komen stoeien en spelen, broer is eigenlijk altijd weg.
Mijn ex is niet altijd een eikel geweest. Zodra hij hier was had hij alles over voor zn zoon maar zodra hij terugging naar zijn eigen omgeving was het weer mis. Ik belde hem die avond op, een dag voor de omgang om hem te laten weten dat hij ziekjes was. Hij was volstrekt bezopen en op de achtergrond hoorde ik die *%* zeggen 'gooi die telefoon er eens op je bent nu met mij bezig, dat kind is er morgen ook nog wel'. En wat deed meneer. Mikte zn telefoon uit en dus nooit meer wat van gehoord. Terwijl hij een paar weken geleden nog zat te verkondigen hoe belangrijk zn zoontje wel niet was en zat hij hem nog te vertellen dat papa altijd weer terugkwam. Blegh.
Echt, als hij tegenover mij zou zitten zou hij de deurknop niet halen zonder letsel. Wat dat betreft ben ik wel genezen van dat trekken aan een dood paard.
Maar goed daar heeft mn zoontje niks aan en wil geen spoken zien of een overbezorgde moeder worden maar ik wil ook geen zaken negeren waarvan ik achteraf hoor dat ik eerder aan de bel had moeten trekken.
Gekke is dat ik dus wel gewoon zonder drama het huis uit kan, zonder drama blijft hij ook bij het kinderdagverblijf. Het zijn van die uitspraken die hij doet waardoor ik weet dat hij ermee zit, maar heb dus geen dramatische afscheidsscenes. Alleen bij oma is het soms wel aanwezig.
vrijdag 19 augustus 2011 om 12:01
quote:jojanneke66 schreef op 19 augustus 2011 @ 11:53:
IDat was voor mijn zoon voldoende. Een kind van die leeftijd heeft ook geen behoefte aan de zorgen en angsten van een volwassene. Daar kunnen ze toch niets mee.
Dat zou jij ook richting je zoon aan kunnen geven: "pappa komt terug, we weten alleen niet wanneer" En zo is het ook.
succes.
Maar ik weet dus niet of hij wel terugkomt. Hoewel ik zelf soms ook best emotioneel kan zijn onder de hele situatie ben ik dat niet bij hem. Ben ook niet zo'n prater ik leef me uit als ik ga sporten, soms bel ik een vriend als mn kleintje op bed ligt om even heel de wereld te vervloeken om vervolgens weer vrolijk op te staan en dat was het wel. Kind is niet achterlijk natuurlijk maar hij heeft in ieder geval aan mij geen extra zorg en zo hoort het ook.
Zal er nog eens over nadenken. Wellicht geeft zo'n orthopedagoog ook aan dat het heel normaal gedrag is voor een kind van die leeftijd en zie ik spoken. In ieder geval dank voor het meedenken.
IDat was voor mijn zoon voldoende. Een kind van die leeftijd heeft ook geen behoefte aan de zorgen en angsten van een volwassene. Daar kunnen ze toch niets mee.
Dat zou jij ook richting je zoon aan kunnen geven: "pappa komt terug, we weten alleen niet wanneer" En zo is het ook.
succes.
Maar ik weet dus niet of hij wel terugkomt. Hoewel ik zelf soms ook best emotioneel kan zijn onder de hele situatie ben ik dat niet bij hem. Ben ook niet zo'n prater ik leef me uit als ik ga sporten, soms bel ik een vriend als mn kleintje op bed ligt om even heel de wereld te vervloeken om vervolgens weer vrolijk op te staan en dat was het wel. Kind is niet achterlijk natuurlijk maar hij heeft in ieder geval aan mij geen extra zorg en zo hoort het ook.
Zal er nog eens over nadenken. Wellicht geeft zo'n orthopedagoog ook aan dat het heel normaal gedrag is voor een kind van die leeftijd en zie ik spoken. In ieder geval dank voor het meedenken.
vrijdag 19 augustus 2011 om 12:10
Vertel je kind wat er aan de hand is, ze begrijpen meer dan je in de eerste instantie zou denken, op welke leeftijd dan ook.ook kinderen moeten verlies verwerken, maar weten dat geen handen en voeten te geven ,omdat er niet over gecommuniceerd wordt met ze.Dus neem hem op schoot en vertel hem alles wat er te vertellen valt. De kans is heel groot, dat hij dan tot rust komt.
vrijdag 19 augustus 2011 om 12:27
Ik denk dat Toffifee wel een punt heeft wbt de rol van vader; ook denk ik dat het niet uitmaakt of dit een fase is die bij de leeftijd hoort. Feit is dat jouw zoon een ouder heeft die hem geen basis veiligheid kan bieden en jij als stabiele factor zal (mits vader niet verandert) altijd degene zijn die zoon op moet vangen.
Dat is een zware taak en ongeacht of het nu direct nodig is, of wanneer je zoon ouder is, wanneer je nu leert je kind hierin te begeleiden kan dit veel problemen op latere leeftijd voorkomen.
Dat is een zware taak en ongeacht of het nu direct nodig is, of wanneer je zoon ouder is, wanneer je nu leert je kind hierin te begeleiden kan dit veel problemen op latere leeftijd voorkomen.
This is not kosher!
vrijdag 19 augustus 2011 om 13:46
quote:Cateautje schreef op 19 augustus 2011 @ 12:10:
Vertel je kind wat er aan de hand is, ze begrijpen meer dan je in de eerste instantie zou denken, op welke leeftijd dan ook.ook kinderen moeten verlies verwerken, maar weten dat geen handen en voeten te geven ,omdat er niet over gecommuniceerd wordt met ze.Dus neem hem op schoot en vertel hem alles wat er te vertellen valt. De kans is heel groot, dat hij dan tot rust komt.
Ik denk dat je een kind inderdaad al best veel kan uitleggen. Maar ik zou voor zo'n verhaal als dit wel advies vragen aan een deskundige, want je kan heel makkelijk nét het verkeerde zeggen waardoor je kind gaat piekeren en het op zichzelf gaat betrekken.
Het advies om naar een orthopedagoog te gaan vind ik het beste. Zij hebben er verstand van, kunnen het onderscheid ook maken tussen leeftijdsadequaat gedrag of afwijkend gedrag. Ik zou ook aan haar/hem advies vragen w.b. de omgang met vader. En daarna met dat advies naar jeugdzorg gaan, of zij je daar in kunnen begeleiden.
Veel sterkte! Je klinkt strijdvaardig, dat is mooi!
Vertel je kind wat er aan de hand is, ze begrijpen meer dan je in de eerste instantie zou denken, op welke leeftijd dan ook.ook kinderen moeten verlies verwerken, maar weten dat geen handen en voeten te geven ,omdat er niet over gecommuniceerd wordt met ze.Dus neem hem op schoot en vertel hem alles wat er te vertellen valt. De kans is heel groot, dat hij dan tot rust komt.
Ik denk dat je een kind inderdaad al best veel kan uitleggen. Maar ik zou voor zo'n verhaal als dit wel advies vragen aan een deskundige, want je kan heel makkelijk nét het verkeerde zeggen waardoor je kind gaat piekeren en het op zichzelf gaat betrekken.
Het advies om naar een orthopedagoog te gaan vind ik het beste. Zij hebben er verstand van, kunnen het onderscheid ook maken tussen leeftijdsadequaat gedrag of afwijkend gedrag. Ik zou ook aan haar/hem advies vragen w.b. de omgang met vader. En daarna met dat advies naar jeugdzorg gaan, of zij je daar in kunnen begeleiden.
Veel sterkte! Je klinkt strijdvaardig, dat is mooi!
vrijdag 19 augustus 2011 om 14:18
quote:Vrouwzondernaam schreef op 19 augustus 2011 @ 14:10:
Ik zou naar de opvoedwinkel gaan (nu heet dat anders Centrum voor gezin of zo) eerste paar gesprekken zijn gratis.
Daar werken ook deskudingen en kunnen je snel handvaten geven met betrekking tot jouw zoon.
Sterkte !Is dat niet hetzelfde als het consultatiebureau? Al die instanties. Hou ze soms niet uit elkaar.
Ik zou naar de opvoedwinkel gaan (nu heet dat anders Centrum voor gezin of zo) eerste paar gesprekken zijn gratis.
Daar werken ook deskudingen en kunnen je snel handvaten geven met betrekking tot jouw zoon.
Sterkte !Is dat niet hetzelfde als het consultatiebureau? Al die instanties. Hou ze soms niet uit elkaar.
maandag 22 augustus 2011 om 02:10
