Psyche
alle pijlers
wat moet ik doen?
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:02
Wat moet je doen als je zeer sporadisch contact hebt met een van je ouders (alleen via de sms) en diegene is zeer ernstig ziek?
Ik heb mijn vader nu ruim een jaar niet gezien. Hij is ernstig ziek en heeft niet lang meer.
Contact tussen ons is nooit heel close geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 6 was en ze zijn allebei weer hertrouwd.
Ik heb, totdat ik uit huis ging, bij mijn moeder en stiefvader gewoond. Mijn stiefvader heeft mij dus eigenlijk opgevoed en ik zie hem dan ook als mijn vader.
Mijn vader is opnieuw getrouwd met een vrouw met kinderen, dat is dus zijn gezin.
Hoe het gaat met de ziekte van mijn vader lees ik via berichten op hyves (!!) die zijn gezin daar plaatst.
Sporadisch ontvang ik een sms van mijn vader hoe het met hem gaat.
Nu ontving ik een bericht van een van zijn (stief)kinderen via (weer) hyves dat het heel slecht met hem gaat en dat hij er zo’n verdriet van heeft dat hij zijn eigen kinderen (mijn broertje en ik) niet meer ziet. Bericht was geschreven op een niet zo vriendelijke manier en speelt erg in op mijn schuldgevoel.
Mijn vader heeft nooit gebeld, gemaild of geschreven dat hij ons zo graag wilt zien. Het gaat altijd via zijn omgeving.
Ook heeft hij nooit moeite gedaan om bij mij langs te komen of gewoon eens te bellen of mailen hoe het gaat.
Mensen in mijn omgeving zeggen dat het niet uit moet maken dat hij nu ernstig ziek is, dat dan opeens alles koek en ei zou moeten zijn. Dat ik hem nu ook niet zie of spreek en dat zal niet veranderen als hij sterft.
Ik twijfel of ik bij hem langs zal gaan. Het voelt meer als een verplichting dan dat ik het echt wil.
Wie zit in dezelfde situatie of heeft er in deze situatie gezeten?
Ik heb mijn vader nu ruim een jaar niet gezien. Hij is ernstig ziek en heeft niet lang meer.
Contact tussen ons is nooit heel close geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 6 was en ze zijn allebei weer hertrouwd.
Ik heb, totdat ik uit huis ging, bij mijn moeder en stiefvader gewoond. Mijn stiefvader heeft mij dus eigenlijk opgevoed en ik zie hem dan ook als mijn vader.
Mijn vader is opnieuw getrouwd met een vrouw met kinderen, dat is dus zijn gezin.
Hoe het gaat met de ziekte van mijn vader lees ik via berichten op hyves (!!) die zijn gezin daar plaatst.
Sporadisch ontvang ik een sms van mijn vader hoe het met hem gaat.
Nu ontving ik een bericht van een van zijn (stief)kinderen via (weer) hyves dat het heel slecht met hem gaat en dat hij er zo’n verdriet van heeft dat hij zijn eigen kinderen (mijn broertje en ik) niet meer ziet. Bericht was geschreven op een niet zo vriendelijke manier en speelt erg in op mijn schuldgevoel.
Mijn vader heeft nooit gebeld, gemaild of geschreven dat hij ons zo graag wilt zien. Het gaat altijd via zijn omgeving.
Ook heeft hij nooit moeite gedaan om bij mij langs te komen of gewoon eens te bellen of mailen hoe het gaat.
Mensen in mijn omgeving zeggen dat het niet uit moet maken dat hij nu ernstig ziek is, dat dan opeens alles koek en ei zou moeten zijn. Dat ik hem nu ook niet zie of spreek en dat zal niet veranderen als hij sterft.
Ik twijfel of ik bij hem langs zal gaan. Het voelt meer als een verplichting dan dat ik het echt wil.
Wie zit in dezelfde situatie of heeft er in deze situatie gezeten?
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:40
quote:malu3 schreef op 23 augustus 2011 @ 12:31:
[...]
Ik heb deze situatie van nabij meegemaakt; daarom kan ik mij heel goed in TO verplaatsen. En wat jij zegt 'soms ben je juist geen waardeloze ouder als je de keuze maakt om geen contact te zoeken' kan waar zijn maar ook net zo goed niet. Er zijn legio voorbeelden van 'ouders' die zich niks aan het welzijn van hun kinderen gelegen laten liggen. Dat dat in jouw geval niet zo was, is alleen maar fijn voor jou achteraf.
Ik vind trouwens iemand dom noemen omdat deze peroon een andere mening heeft dan de jouwe pas dom.
laten we nou niet mekaar in de haren gaan vliegen.
als je het achteraf pas weet: dan kan het inderdaad zo zijn dat er bij de vader van TO niets liefdevols is te vinden. Maar misschien ook wel. Dat blijft, dat dat er misschien is. En als dat zo is, krijgt TO waarschijnlijk spijt. Wat valt er te verliezen bij een bezoekje? Wel evt. iets te winnen.
[...]
Ik heb deze situatie van nabij meegemaakt; daarom kan ik mij heel goed in TO verplaatsen. En wat jij zegt 'soms ben je juist geen waardeloze ouder als je de keuze maakt om geen contact te zoeken' kan waar zijn maar ook net zo goed niet. Er zijn legio voorbeelden van 'ouders' die zich niks aan het welzijn van hun kinderen gelegen laten liggen. Dat dat in jouw geval niet zo was, is alleen maar fijn voor jou achteraf.
Ik vind trouwens iemand dom noemen omdat deze peroon een andere mening heeft dan de jouwe pas dom.
laten we nou niet mekaar in de haren gaan vliegen.
als je het achteraf pas weet: dan kan het inderdaad zo zijn dat er bij de vader van TO niets liefdevols is te vinden. Maar misschien ook wel. Dat blijft, dat dat er misschien is. En als dat zo is, krijgt TO waarschijnlijk spijt. Wat valt er te verliezen bij een bezoekje? Wel evt. iets te winnen.
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:41
quote:malu3 schreef op 23 augustus 2011 @ 11:46:
Ik vind ouders die niet naar hun kinderen omkijken niet veel waardevols toevoegen. En dat hij nu spijt heeft is vervelend (voor hem) maar wel veel en veel te laat.Als kinderen volwassen zijn, kunnen ze toch ook contact met hun v ader opnemen? Het initiatief hoeft toch niet altijd perse van de vader uit te gaan?
Ik vind ouders die niet naar hun kinderen omkijken niet veel waardevols toevoegen. En dat hij nu spijt heeft is vervelend (voor hem) maar wel veel en veel te laat.Als kinderen volwassen zijn, kunnen ze toch ook contact met hun v ader opnemen? Het initiatief hoeft toch niet altijd perse van de vader uit te gaan?
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:42
Mijn vader is dus zo een eigenwijze drol, die zijn andere kinderen niet meer ziet maar ze hartverscheurend veel mist.
Maar de telefoon oppakken, nee.
Kunnen hun toch ook doen...
Eigenwijs tot aan het puntje van zijn tenen.
Hij doet het zichzelf aan en evt. zijn kinderen.
Dat is mijn vader, misschien is jouw vader wel net zo eigenwijs, maar mist ie je verschrikkelijk en wil die zijn laatste dagen met je delen. Maar is ie te eigenwijs (en te stom ook) om zelf de telefoon op te pakken, of denkt ie dat het te laat is.
Maar de telefoon oppakken, nee.
Kunnen hun toch ook doen...
Eigenwijs tot aan het puntje van zijn tenen.
Hij doet het zichzelf aan en evt. zijn kinderen.
Dat is mijn vader, misschien is jouw vader wel net zo eigenwijs, maar mist ie je verschrikkelijk en wil die zijn laatste dagen met je delen. Maar is ie te eigenwijs (en te stom ook) om zelf de telefoon op te pakken, of denkt ie dat het te laat is.
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:42
quote:malu3 schreef op 23 augustus 2011 @ 12:39:
Sommige mensen hier proberen op het schuldgevoel van TO in te werken. TO is haar 'vader' niets verschuldigd dus als zij niet wil, is dat voldoende reden om niet te gaan.Het gaat de meesten volgens mij niet om iets verschuldigd zijn aan de vader, maar juist om spijt bij TO, wat erg naar is als je de tijd niet terug kunt draaien.
Sommige mensen hier proberen op het schuldgevoel van TO in te werken. TO is haar 'vader' niets verschuldigd dus als zij niet wil, is dat voldoende reden om niet te gaan.Het gaat de meesten volgens mij niet om iets verschuldigd zijn aan de vader, maar juist om spijt bij TO, wat erg naar is als je de tijd niet terug kunt draaien.
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:45
quote:rotsjeplak schreef op 23 augustus 2011 @ 12:41:
[...]
Als kinderen volwassen zijn, kunnen ze toch ook contact met hun v ader opnemen? Het initiatief hoeft toch niet altijd perse van de vader uit te gaan?
Ik vind wel dat ouders daarin meer verantwoordelijkheden hebben dan hun kinderen, ook al zijn die volwassen.
In dit geval heeft vader nóóit initiatief genomen, zoals ik het lees. En dat is wel anders dan 'niet altijd per se'.
In tv-programma's zoals 'het familiediner' kom je inderdaad wel heel koppige mensen tegen die het meeste van alles zichzélf dwars zitten. Vader van TO lijkt me d'r ook zo eentje.
[...]
Als kinderen volwassen zijn, kunnen ze toch ook contact met hun v ader opnemen? Het initiatief hoeft toch niet altijd perse van de vader uit te gaan?
Ik vind wel dat ouders daarin meer verantwoordelijkheden hebben dan hun kinderen, ook al zijn die volwassen.
In dit geval heeft vader nóóit initiatief genomen, zoals ik het lees. En dat is wel anders dan 'niet altijd per se'.
In tv-programma's zoals 'het familiediner' kom je inderdaad wel heel koppige mensen tegen die het meeste van alles zichzélf dwars zitten. Vader van TO lijkt me d'r ook zo eentje.
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:45
dinsdag 23 augustus 2011 om 12:52
Eens met malu. Een schuldgevoel voor TO is niet nodig. Als ze besluit niet te gaan en daarmee heeft ze vrede dan is het goed. Dan heeft ze een weloverwoge beslissing gemaakt en dan zal ze daar niet snel op terugkomen..
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 23 augustus 2011 om 13:04
