Niet mijn type

Alhoewel mijn hart nog steeds niet helemaal geheeld is, ontmoette ik afgelopen weekend onverwacht toch iemand waarvan ik wel blij kon worden. Ik stond er echt versteld van dat hij mijn aandacht na een paar uitgesproken zinnen al kon trekken, want anders had ik me waarschijnlijk niet omgedraaid (...). Hij is heel scherp en leek me direct te doorzien, dat vond ik wel bijzonder eigenlijk, want het zorgde ervoor dat we al vrij snel een heel openhartig gesprek hadden.

De vriendin die bij me was werd er echter alleen maar achterdochtig van, ze liet ook duidelijk merken dat ze hem helemaal niks vond. Maar dat was dan puur gebaseerd op hoe zij hem zag, want ze heeft nauwelijks met hem gesproken. Ik vond het wel hard van haar en betrapte mezelf erop dat ik erdoor ging twijfelen, maar mijn intuïtie zei dat het ok was en dat ik gerust met hem verder kon praten. Helemaal op mijn achterhoofd gevallen ben ik nu ook weer niet.



En zo gebeurde het dat we urenlang kletsten en dit allemaal heel natuurlijk voelde. Iemand bij wie ik eigenlijk meteen mezelf kon zijn, waar geen dubbele agenda’s aan te pas leken te komen en met wie ik ook nog eens hard kon lachen. Van mij mocht het maar voortduren en dat gebeurde dus ook. Waar iedereen op een gegeven moment naar huis ging en de kroegen sloten, bleven wij achter in het portiek van een restaurant, omdat het inmiddels regende. Hij zei me hoe leuk hij me vond en nog allemaal andere lieve en rake dingen. Hij ging met me mee naar huis, waar ik eigenlijk geen voorstander van ben als je iemand eigenlijk wel echt interessant vindt, maar een afscheid leek ook nog niet het goede moment.

De volgende dag is hij aan het einde van de middag vertrokken. Ik bleef achter met een hoofd vol hersenspinsels, en toch wel verzadigd door de inhoud van de gesprekken en het gemak waarmee dit gebeurde. Zonder dat ik zelf precies wist wat ik hiermee wilde, hield ik al een slag om de arm: afhaken door een slaappartij als start is me niet echt ongewoon, dus het zou me dan ook niets verbazen als het hierbij gelaten werd door ons beide. Maar hij van zich laten horen, zei hij, en dat deed hij. Diezelfde avond al. Wat heerlijk dat iemand dus niet zo moeilijk hoeft te doen en ook gewoon zichzelf kan blijven na zo’n misschien tekenende start.



En we hebben nog steeds contact, op een leuke, ongedwongen manier wel. Maar het punt is, en nu komt ie: wat moet ik toch hiermee. Iedereen heeft z’n voorkeuren qua type man of vrouw waar men op valt, en deze man is echt het tegenovergestelde van dat idee dat ik had.

Misschien is het niet fair, maar het maakt toch dat ik een beetje opzie tegen een eventuele volgende ontmoeting: wat als het tegenvalt en ik inderdaad alleen maar dat ‘andere plaatje’ zie. Zegt het feit dat dit in me omgaat voldoende of niet? Is het überhaupt al tijd om aan iets nieuws te beginnen? Waarom is hij nog alleen op zijn leeftijd en mis ik ‘signalen’?

Kortom: enerzijds zo fijn om te merken dat er nog leuke mannen zijn, maar is ‘leuk’ ook genoeg in dit geval?

Ja ach jammer. Het heeft niet zo moeten zijn.