Relaties
alle pijlers
Who cares?
woensdag 24 augustus 2011 om 23:04
Ik merk dat mijn familie totaal niet hecht is. Ik spreek af met mijn zus en broer, vraag naar hun werk, liefde, kinderen, gezondheid, collega's, huisdieren, zelfs naar die ene leuke buren vraag ik, maar er komt geen vraag terug. Zelfs niet de vraag: hoe gaat het met je? Ik weet al 100 jaar dat ik niet uit een hecht gezin kom maar na een familie dag met ouders, broer en zus voel ik het even zo sterk: ik kan ze net zo goed niet meer bellen! Want we staan mijlenver van elkaar vandaan en het interesseert ze toch niet echt.
Ondanks dat ik dit al jaren weet, voel ik me toch een beetje leeg na zo'n dag.... Wie heeft dit ook en hoe ga je er mee om?
Ik heb in het verleden al heel wat pogingen gedaan om de boel dichter bij elkaar te krijgen, maar tevergeefs. Verjaardagen, kerst etc worden ook niet samen gevierd. En op dit moment heeft iedereen zo zijn eigen leven dat ik de opluchting bij iedereen voel als de familie dag voorbij is. Ik denk niet dat dit nog gaat veranderen, daarvoor is het al te lang zo. Herkent iemand hier zich in? En hoe ga je er mee om?
Ondanks dat ik dit al jaren weet, voel ik me toch een beetje leeg na zo'n dag.... Wie heeft dit ook en hoe ga je er mee om?
Ik heb in het verleden al heel wat pogingen gedaan om de boel dichter bij elkaar te krijgen, maar tevergeefs. Verjaardagen, kerst etc worden ook niet samen gevierd. En op dit moment heeft iedereen zo zijn eigen leven dat ik de opluchting bij iedereen voel als de familie dag voorbij is. Ik denk niet dat dit nog gaat veranderen, daarvoor is het al te lang zo. Herkent iemand hier zich in? En hoe ga je er mee om?
woensdag 24 augustus 2011 om 23:19
Herken hier heel veel in. Vond en vind het nog steeds moeilijk, maar ik heb een gezin met twee kindjes, dus maken wij nu onze eigen familie-tradities.
Op een gegeven moment houdt het een keer op. Om elkaar geven is geen eenrichtingsverkeer.
Klinkt heel raar, maar ik dacht toch echt dat ik de enige was met een disfunctionele familie.
Op een gegeven moment houdt het een keer op. Om elkaar geven is geen eenrichtingsverkeer.
Klinkt heel raar, maar ik dacht toch echt dat ik de enige was met een disfunctionele familie.
woensdag 24 augustus 2011 om 23:25
woensdag 24 augustus 2011 om 23:25
O nee hoor, hier nog eentje met een disfunctionele familie!
Ik heb zelf (nog) geen kinderen maar dat gaat binnen nu en een paar jaar hopelijk wel gebeuren. Ik kijk ook uit naar mijn eigen gezin maar daardoor ben ik me ook meer bewust van wat ik mis. En dat vind ik soms erg moeilijk. Ik heb een geweldige partner en de liefste vriendinnen maar ik kan het echt missen dat ik niet uit een hecht gezin kom. Ik mis zeg maar een soort 'basis.'
Ik heb zelf (nog) geen kinderen maar dat gaat binnen nu en een paar jaar hopelijk wel gebeuren. Ik kijk ook uit naar mijn eigen gezin maar daardoor ben ik me ook meer bewust van wat ik mis. En dat vind ik soms erg moeilijk. Ik heb een geweldige partner en de liefste vriendinnen maar ik kan het echt missen dat ik niet uit een hecht gezin kom. Ik mis zeg maar een soort 'basis.'
woensdag 24 augustus 2011 om 23:29
Superstar dat krijg ik echt mijn strot niet uit! Wij zijn van de schijn ophouden, vooral nergens echt over praten. De keren dat ik het heb geprobeerd eindigden in ruzie, tranendallen en nog minder contact. Dus dat zie ik niet zitten.
Aan de ene kant mis ik mijn familie niet eens echt, ik denk dat het meer het idee is van een familie, een warme, hechte familie, dat ik dat mis.
Aan de ene kant mis ik mijn familie niet eens echt, ik denk dat het meer het idee is van een familie, een warme, hechte familie, dat ik dat mis.
woensdag 24 augustus 2011 om 23:29
woensdag 24 augustus 2011 om 23:37
woensdag 24 augustus 2011 om 23:42
woensdag 24 augustus 2011 om 23:54
herkenbaar helaas
ook tot in den treuren pogingen gedaan de boel te lijmen
Vooral na het overlijden van mijn moeder is de boel geëscaleerd.
echter zolang ik mij koest houd gaat het redelijk, maar wanneer ik zeg waar het op staat dan ben ik ineens plots het zwarte schaap. En hun maar klagen, ja dat mag natuurlijk wel. Not..
Heb mij er uiteindelijk ook maar bij neergelegd, heel verdrietig blijft het. Het conflict is helaas onoplosbaar gebleken
ook tot in den treuren pogingen gedaan de boel te lijmen
Vooral na het overlijden van mijn moeder is de boel geëscaleerd.
echter zolang ik mij koest houd gaat het redelijk, maar wanneer ik zeg waar het op staat dan ben ik ineens plots het zwarte schaap. En hun maar klagen, ja dat mag natuurlijk wel. Not..
Heb mij er uiteindelijk ook maar bij neergelegd, heel verdrietig blijft het. Het conflict is helaas onoplosbaar gebleken
woensdag 24 augustus 2011 om 23:57
quote:goldmember schreef op 24 augustus 2011 @ 23:45:
Vrees dat ik er ook aan moet geloven.... Jammer. Zou het graag anders zien, maar daar ben ik kennelijk de enige in.
dat lijkt inderdaad zo, voor mij voelt het inderdaad ook zo
Toch denk ik dat ze het liefst allemaal willen dat we met zn allen door 1 deur zouden kunnen. Dat zal denk ik in jouw verhaal ook gelden, al voelt het helaas niet zo voor jou. Het lijkt hun minder te doen dan jou.
Wat een zootje kunnen mensen toch maken he
Een beetje troost hoop ik dat je niet de enige bent.
Vrees dat ik er ook aan moet geloven.... Jammer. Zou het graag anders zien, maar daar ben ik kennelijk de enige in.
dat lijkt inderdaad zo, voor mij voelt het inderdaad ook zo
Toch denk ik dat ze het liefst allemaal willen dat we met zn allen door 1 deur zouden kunnen. Dat zal denk ik in jouw verhaal ook gelden, al voelt het helaas niet zo voor jou. Het lijkt hun minder te doen dan jou.
Wat een zootje kunnen mensen toch maken he
Een beetje troost hoop ik dat je niet de enige bent.
donderdag 25 augustus 2011 om 00:12
Wat erg dat je moeder is overleden Gaia, en wat verdrietig dat juist na zoiets heftigs de familie niet dichter bij elkaar komt.
Ergens denk ik ook dat mijn familie ook het liefst dichter bij elkaar zou staan, maar niemand weet meer hoe. En komt het te dichtbij dan voelt iedereen zich ongemakkelijk. Dus liever wordt het contact oppervlakkig gehouden. En ergens doe ik er ook gewoon aan mee, ik zou niet (meer) weten hoe het anders kan/moet.
Ergens denk ik ook dat mijn familie ook het liefst dichter bij elkaar zou staan, maar niemand weet meer hoe. En komt het te dichtbij dan voelt iedereen zich ongemakkelijk. Dus liever wordt het contact oppervlakkig gehouden. En ergens doe ik er ook gewoon aan mee, ik zou niet (meer) weten hoe het anders kan/moet.
donderdag 25 augustus 2011 om 00:20
yep, daar loopt het bij ons steeds mis
oppervlakkig houden, en het lijkt pee en vree.
Tot er een bommetje barst, iemand heeft weer eens iets te lang opgekropt o.i.d., en de ander vat het weer niet goed op. Ik wil liefst meteen eerlijk en open zijn om dat soort zaken juist te voorkómen. Heb alle manieren geprobeerd die in mijn mogelijkheden liggen. Punt is echter dat ze het liefst de kleine Gaia weer zien, die zich koest houdt etc etc. Daar ben ik nu helemaal klaar mee. Erg verdrietig is het maar ik kan niet anders. Vind het vooral echt een schande, of hoe moet ik het noemen, naar mijn moeder toe. echt vreselijk.
Vind het heel lastig jouw situatie in te schatten. Kijk, bij sommige leden is het oppervlakkiger houden soms wel de beste weg en kan het nog best leuk uitpakken ook.
Het ligt in bep. gevallen ook deels aan de voorgeschiedenis, bijv. als je vroegah wél heel close was met elkaar dan is het lastig om dat om te buigen naar een oppervlakkiger contact vind ik meestal.
oppervlakkig houden, en het lijkt pee en vree.
Tot er een bommetje barst, iemand heeft weer eens iets te lang opgekropt o.i.d., en de ander vat het weer niet goed op. Ik wil liefst meteen eerlijk en open zijn om dat soort zaken juist te voorkómen. Heb alle manieren geprobeerd die in mijn mogelijkheden liggen. Punt is echter dat ze het liefst de kleine Gaia weer zien, die zich koest houdt etc etc. Daar ben ik nu helemaal klaar mee. Erg verdrietig is het maar ik kan niet anders. Vind het vooral echt een schande, of hoe moet ik het noemen, naar mijn moeder toe. echt vreselijk.
Vind het heel lastig jouw situatie in te schatten. Kijk, bij sommige leden is het oppervlakkiger houden soms wel de beste weg en kan het nog best leuk uitpakken ook.
Het ligt in bep. gevallen ook deels aan de voorgeschiedenis, bijv. als je vroegah wél heel close was met elkaar dan is het lastig om dat om te buigen naar een oppervlakkiger contact vind ik meestal.
donderdag 25 augustus 2011 om 00:43
Heel vervelend voor jou, maar wel herkenbaar! Bij mij gaat het alleen om de schoonfamilie. Gelukkig denkt mijn man er bijna net zo over, maar die hoopt ook altijd nog dat ze toch een keer vragen naar hoe het met ons gaat/ons werk.
Opa en oma komen ooknooit bij ons ( wonen in zelfde dorp) maar als wij poos niet zijn geweest zeggen ze tegen hem: dat je nog durft te komen. Kinderen willen er niet meer heen ( zijn pas 5 en 8) mijn man heeft er wel eens wat van gezegd, maar alles wordt ontkent of op ons afgeschoven. Wij komen alleen nog met verjaardagen/ kerst een halve dag etc. Heel sporadisch een keer tussendoor, mAar dat is deze zomer maar 1 keer gebeurt.
Wij trekken ons eigen plan en maken eigen tradities en gezelligheid. Geeft veel minder onrust.
Veel succes met jouw familie!
Opa en oma komen ooknooit bij ons ( wonen in zelfde dorp) maar als wij poos niet zijn geweest zeggen ze tegen hem: dat je nog durft te komen. Kinderen willen er niet meer heen ( zijn pas 5 en 8) mijn man heeft er wel eens wat van gezegd, maar alles wordt ontkent of op ons afgeschoven. Wij komen alleen nog met verjaardagen/ kerst een halve dag etc. Heel sporadisch een keer tussendoor, mAar dat is deze zomer maar 1 keer gebeurt.
Wij trekken ons eigen plan en maken eigen tradities en gezelligheid. Geeft veel minder onrust.
Veel succes met jouw familie!
donderdag 25 augustus 2011 om 00:50
Vrienden kies je, familie wordt je mee opgescheept. Heeft niet zoveel zin om te proberen 'n band af te dwingen als die er niet van nature is. Richt je liever op je vrienden, steek daar je energie in. Als 't goed is doen jouw familieleden dat ook, ipv tegen heug en meug met jou en andere familie om te gaan waarmee ze geen klik hebben.
donderdag 25 augustus 2011 om 01:43
Elninjoo, ik vind familie in feite even belangrijk. Wel besteed ik doorgaans meer tijd met vrienden/vriendinnen, en zie/zag ik familie niet vaak. Juist die familiedagen waren belangrijk omdat we allemaal zo druk druk zijn en dan eindelijk weer samen kwamen. En dacht ik dat het wel goed zat ondanks dat we elkaar weinig zagen. Dat was helaas niet zo en dat is nogal pijnlijk, voor mij dan, en juist omdat het om nabije familie gaat.
donderdag 25 augustus 2011 om 10:35
Heel erg herkenbaar dit. Ben altijd degene geweest die contact zocht en Kerst regelde enz. Met mn moeder heb ik op zich een aardig contact, maar zien elkaar niet veel. (ook idd ieder teveel zn "eigen leven") Laatste mn broer gezien zonder verplichting zeg maar en het was hartstikke leuk. Maar ze zouden vervolgens niet vragen hoe het met "jou" is... M'n zus vermijd zoveel mogelijk contact, maar verwijt vervolgens mensen dat ze geen contact zoeken, pffffffffff... ook vermoeiend. Ik heb het inmiddels wel geaccepteerd, maar zolang je er nog mee te maken hebt blijft het lastig.
Bij ons is trouwens het voornaamste probleem dat er niet gecommuniceerd wordt. Moet ook zeggen dat we dit ook niet echt in de opvoeding hebben meegekregen, gelukkig lukt dit mij tegenwoordig veel beter, de gezinsleden blijven echter achter..
Bij ons is trouwens het voornaamste probleem dat er niet gecommuniceerd wordt. Moet ook zeggen dat we dit ook niet echt in de opvoeding hebben meegekregen, gelukkig lukt dit mij tegenwoordig veel beter, de gezinsleden blijven echter achter..
