Ik ben vreselijk!

Ik kan wel wat tips en advies gebruiken. Ik heb een hele fijne vriend (al jaren) waar ik heel gelukkig mee ben. Hij is een heel zelfstandige man die altijd al zichzelf goed kon redden en zijn eigen leven heeft. In relaties is hij heel serieus, na een relatie van 20 jaar was hij 2 jaar single en toen kwamen wij elkaar tegen. Hij heeft een sterke persoonlijkheid, is gezellig en warm en intelligent en al deze dingen maken hem een heerlijke man waarmee het nooit saai is en we zijn zelfs na jaren nog niet uitgepraat en de sex is helemaal top. Maar we hebben steeds één groot punt van discussie en mijn verstand snapt het wel maar mijn gevoel niet en ik vind mezelf zo onderhand een vreselijk mens aan het worden op dit punt.



We hebben allebei onze eigen vriendenkring die soms wel eens 'mixt' Hij is een echt mannen-man, houdt van mannendingen, houdt van dingen doen met zijn vrienden en dat gebeurt niet wekelijks maar ze gaan regelmatig een nacht stappen of pokeren. Of op de motor weg, dat soort dingen. Ik had zelf vroeger altijd meer vrienden dan vriendinnen en vind zulke mannenavondjes hartstikke leuk en wil wel eens mee. Maar hij zegt dan dat niemand zijn vriendin meeneemt omdat het niet hetzelfde is met vrouwen erbij. Begrijp ik best maar het is ook zo leuk als je met een groep op stap bent. Niemand in mijn vriendenkring pokert, ik wel en die mannen dus ook. En het lijkt me hartstikke leuk om eens mee te spelen. Nou zijn die vrienden van hem ook van die mannen-mannen dus het gaat er soms behoorlijk ruig aan toe. En als dat gebeurt moet hij het hele weekend bijkomen en hoef ik ook niet bij hem aan te komen want hij moet eerst zijn kater wegslapen.



Nou vroeg ik aan hem om mij dan in elk geval een beetje op tijd te laten weten als hij weer op stap gaat met zijn vrienden, dan weet ik dat ik dat weekend niet op hem hoef te rekenen (we zijn de rest van de tijd meestal samen) maar dat vindt hij weer onzin. Hij vindt dat ik mijn eigen dingen moet plannen en dat ik geen rekening met hem hoef te houden, ik heb toch ook mijn eigen leven? Maar ik moet tegenwoordig wel plannen want veel van mijn vrienden hebben inmiddels kleine kinderen en een drukke agenda. En hij vind het beklemmend als ik wil weten of hij er is of niet. Want eerlijk is eerlijk, ik breng mijn tijd gewoon het liefst met hem door.



Een tijd geleden hadden we een flinke ruzie; hij had een feestje bij een vriend die jarig was en ik mocht waarschijnlijk mee. Op het laatste moment bleek dat de vrouwen toch niet meegingen dus hij ging alleen. Maar eenmaal daar bleek dat er toch een aantal dit even ‘gemist’ had en gewoon hun vriendin hadden meegenomen en dat het hartstikke leuk was geweest. Hij zat vol leuke verhalen en ik baalde. Hij had nog gezegd dat hij zou bellen en me op zou halen als de vrouwen toch meekwamen maar ik hoorde het pas achteraf. Hij had toen teveel gedronken om nog heen en weer te rijden zei hij later en degenen die de hele nacht door zijn gegaan (waaronder hij) zijn tegen de ochtend tussen de bierflessen in slaap gevallen. Toen hij weer wat ontnuchterd was kwam hij de volgende dag pas weer brak naar huis.



En nou hoorde ik gisteravond dat hij vrijdag weer iets heeft. En vanavond zei hij dat hij morgenavond ook nog even bij een vriend langsging en zaterdagmiddag wat met de jongens ging doen maar misschien was hij zaterdag avond wel op tijd terug zodat wij ook nog.... Ik ken hem, dat gebeurt dus niet want dan is het veel te gezellig. En van die 'goedmakertjes om het vrouwtje tevreden te houden' houd ik al helemaal niet. Nog geen week geleden hadden we hier een goed gesprek over waarin hij heel begripvol was en dat hij mij heel goed begreep en beloofde ook wat meer van ‘zulke dingen’ met mij te doen maar zijn vrienden hoeven maar te bellen en hij is al onderweg.



Hij heeft het ook regelmatig gepresteerd om te zeggen dat hij met het eten thuis zou zijn, had ik lekker gekookt, alles gezellig gemaakt en komt hij er om 10 uur ’s avonds aanzetten omdat hij de tijd even was vergeten... In ons laatste gesprek gaf hij toe dat hij ook vond dat hij dat niet kon maken en beloofde dat het niet weer zou gebeuren (ik moet het nog zien maar vooruit) en nu zegt hij: we spreken niets af dit weekend, we gaan gewoon onze eigen gang. En eerlijk is eerlijk, op die manier wil ik het ook wel, maar niet altijd ieder voor zich! Sommige van zijn vrienden slepen hun vriendin wel regelmatig mee, waarom hij dan niet eens een keertje? Zijn ex (inmiddels een goede vriendin van me) ging nooit mee, ik ben heel af en toe wel eens mee geweest dus wat dat betreft mag ik niet klagen.



Ik gun hem echt zijn avonden, maar het vreet aan me. Ik vind mezelf een vreselijk mens dat ik het zo voel, maar ik zie nu alweer heel erg op tegen het weekend. Ik ga maar dingen verzinnen om niet alleen thuis te zitten, niet dat ik me niet vermaak maar ik ga mezelf dan lopen opfokken. Waar komt dit nou vandaan en hoe los ik dat nou op? Vroeger was ik met mijn vrienden een beetje 'een van de jongens' maar doordat ik een tijd ergens anders heb gewoond en iedereen zijn eigen leven had is die groep uit elkaar gevallen. En bij mijn vriendinnen kom ik tegenwoordig altijd terecht in glaasjes rose en de verhalen over kinderen en dat hangt me mijn strot uit.



Aan de ene kant zegt hij dat zijn stapavonden met vrienden een mannen aangelegenheid is en aan de andere kant als we eens samen op stap zijn dan zegt hij altijd dat ik zo gek als een deur ben en dat hij het zo leuk vindt met mij en dat ik een halve vent ben. Maar ondertussen gaat hij 1-2x per maand met zijn vrienden op stap en mag ik mee uit eten en gaan we zelden nog samen stappen. Ik verzin van alles maar krijg hem de deur soms niet uit omdat hij 'het zo gezellig vind om samen thuis te zijn'. En als we dan eens samen op de motor weggaan, dan gaan we een ijsje eten! Dan denk ik wel eens: ken je me eigenlijk wel?



Hoe word ik nou een beetje relaxed hierin en kan ik hem gewoon zijn gang laten gaan zonder dat ik weer flip. Ik ben zelfstandig, heb een eigen bedrijf, veel vrienden en het verbaast me dat ik me dit zo aantrek. En geen idee waarom ik het zo voel. Ben ik jaloers op zijn vrienden? Dat zij die dingen met hem doen die ik met hem wil doen? Dat is het enige dat ik kan bedenken. Wat is er mis met mij? En wat kan ik hier aan doen?

Wat fijn om zulke reacties te krijgen! Dank je wel allemaal!



Ik dacht zelf ook aan afgunst zoals Blokjekaas suggereerde en dat is best lastig om aan jezelf toe te geven, het is tenslotte geen eigenschap om trots op te zijn. Maar ergens denk ik ook dat het een gevoel van 'buitengesloten zijn' is en dat is ook wat Lupine schreef; hang ik teveel aan hem? Het klopt wel; ik wil een relatie, ben je net bij elkaar dan is het allemaal vrijblijvender maar intussen groei je emotioneel naar elkaar toe en daarmee de verwachtingen ook geloof ik.



Ja, hij is inderdaad wat ongrijpbaar in deze dingen, vrije jongen, maar de rest van de tijd is hij gewoon een fijne man die er altijd voor me is. Dus ik denk vaak: wat zeur ik nou? En ja het is ook enorm onvolwassen gedrag zoals hier gezegd werd, hij is begin 40 (ik midden dertig) en ik zeg wel eens dat hij een gespleten persoonlijkheid is; zodra hij met zijn vrienden is, wordt hij weer een puber en vergeet hij de tijd. Na zo'n avond zegt hij steevast: ik moet toch eens volwassen gaan worden en ik merk dat ik er niet zo goed meer tegen kan als vroeger. Ik denk wel eens dat het een beetje vluchtgedrag is. In het dagelijks leven heeft hij veel verantwoordelijkheden en op zulke momenten kan hij even de zorgen aan de kant zetten en 'los gaan'. Ik heb een hele tijd het geaccepteerd en in die tijd ging het veel beter met ons, maar het was best moeilijk om mezelf in te houden. En op het moment dat er een kleine ergernis is om iets anders, nou dan komt alles wat ik opgekropt heb in één keer naar buiten en snapt hij totaal niet waar het vandaan komt. Dus accepteren is het niet echt, het is meer verdringen.



We wonen naast elkaar en leven eigenlijk als een samenwonend stel maar hebben dus ook onze eigen plek. Ik leerde hem kennen toen hij naast me kwam wonen. En hoewel ik de situatie best prettig vind op deze manier is het soms een beetje raar; dan ben je zo dicht bij elkaar en toch apart. En dat voel je het meest op deze momenten.



Wat Perel schrijft is waar: als je teveel je eigen dingen gaat doen groei je uit elkaar. Dat is mij overkomen in mijn vorige relatie (12 jaar) en hem ook in zijn relatie. Zijn ex is inmiddels een hele goede vriendin van me en hij gedroeg zich met haar precies zo. Zij ging daarop helemaal haar eigen gang en de laatste jaren zagen ze elkaar alleen nog bij het thuiskomen en weggaan. Uiteindelijk strandde die relatie toen zij verliefd werd op een ander. En hij zei zo vaak tegen mij dat hij heel goed begreep wat zijn aandeel is geweest in hun breuk en terwijl ik probeer dezelfde fout niet weer te maken, lijkt hij het patroon niet te kunnen doorbreken. Hij weet het wel, maar vergeet het weer zo makkelijk.



Mijn eigen vriendenkring van vroeger is wat uit elkaar gevallen, de echte vrienden zijn overgebleven maar die hebben bijna allemaal nu een gezin en altijd overvolle agenda's; alles moet gepland worden. Zijn vrienden zijn net als hij; vrije jongens zonder gezin. Zij kunnen spontaan iets besluiten te gaan doen en dat spontane houdt in dat ik last-minute een weekend alleen zit. Maar goed, dat is het stuk waarvan ik vind dat ik niet moet zeuren, we zijn volwassen en hebben een eigen leven. Maar leuk is anders.



Ja, ik heb ook al voorgesteld om iets anders te gaan doen dan een ijsje eten maar hij vindt het 'zo gezellig' om die dingen met mij te doen. Het andere doet hij immers al met zijn vrienden? Hij wil graag uit eten, filmpje kijken... Ziet me graag op hakken in een leuk jurkje, maakt complimentjes, hij kookt voor me (zoon van een chefkok, hij kook fantastisch), neemt me mee winkelen voor mijn verjaardag, kortom, ik heb niets te klagen. Daarom vind ik mezelf ook zo'n zeur als ik het hier moeilijk mee heb. Eleonara heeft wel gelijk, maar het is meer dat hij 2 orkesten heeft



Als ik jullie reacties zo lees denk ik dat de tip van bigfoot een goede is: Nou heb ik geen zin om in mijn eigen huis tussen dronken kerels te gaan zitten maar het zou wel helpen om mijn eigen vermaak niet teveel van hem te laten afhangen. En als hij dat dan als niet leuk ervaart valt het kwartje misschien. Maar op deze leeftijd... ik geloof niet dat iemand nog verandert en ik wil hem ook niet veranderen. Ik wil gewoon wat meer betrokken worden bij zijn leven.



Hij nodigt zijn vrienden overigens nooit thuis uit, al die jongens houden hun vriendinnen buiten 'hun' avondjes. Het grappige is alleen dat een aantal van mijn oude vrienden in dezelfde 'circle' zitten, dat weet hij en ik denk ook wel eens dat hij het bewust zo afschermt omdat hij niet wil dat het gaat mengen. Want stel je voor dat ik ook verliefd wordt op een ander en dan opeens indirect in zijn vriendenkring zit? Ja, die stoere sterke man heeft ook echt wel zijn onzekerheden...



Sorry dat het weer zo'n verhaal is geworden, ik zit een beetje vol van alles zoals jullie al wel gemerkt hebben

quote:DeKenau schreef op 25 augustus 2011 @ 12:59:

als het er op neerkomt dat die quality time eigenlijk grotendeels door vrienden wordt opgevult, en jij mag niet mee..ik snap de frustratie dan wel.



Ik denk inderdaad dat dat het is! En het is idd frustratie.... Zonet gebeurde er iets 'grappigs': Een kennis van hem vroeg hem te helpen bij een klus (heeft met werk te maken), hij heeft daarbij mijn 'vakkennis' nodig en vroeg me hem te helpen. Wilde ik natuurlijk doen; hij zou vanochtend alles voorbereiden en ik zou vanmiddag dan helpen met dat gedeelte waarbij mijn 'expertise' nodig is. Er was nogal haast bij. Maar hij blijkt de voorbereiding niet gedaan te hebben (hij heeft zich verslapen omdat hij gisteravond te lang op de sportvereniging heeft nagezeten) en het kwam er op neer dat ik dat er vanmiddag dan bij moest doen want hij moest al op tijd weg. Ik heb vriendelijk gezegd dat dat niet de afspraak was en dat hij het maar aan zijn kennis moet uitleggen dat het nu dus niet doorgaat. Dat kan ik niet maken, was zijn antwoord. Waarop ik zei: dan had je maar moeten overleggen of je gewoon aan je afspraak moeten houden.



Dus ik ben nu gewoon met mijn eigen werk bezig en heb hem niet meer gehoord, benieuwd of het kwartje is gevallen.

@Blokjekaas, nee hij heeft het niet zelf bedacht, ondanks dat ik mannendingen leuk vind, vind ik het ook leuk om mooie kleren te dragen. We blijven wel vrouwen he?



In het eerste jaar dat we samen waren was hij altijd op tijd, ging veel minder met zijn vrienden op stap en wat me opeens te binnen schiet is dat ik in dat eerste jaar veel afstandelijker was naar hem toe. Ik had het wel goed met mijn leventje en geen zin in moeilijke toestanden met iemand die mijn buurman was. Maar toen we meer naar elkaar toegroeiden werd de liefde wel sterker maar de noodzaak om te veroveren ook. En het lijkt wel alsof hij sindsdien me liever 'veilig thuis' heeft. In dat geval zou het nog wel eens kunnen werken dat ik weer helemaal mijn eigen gang ga.



Om nog even terug te komen op het voorval van vandaag; ik liet hem dus zitten met die klus omdat hij zijn afspraken niet was nagekomen. Niet boos geworden, gewoon gezegd zoals het was en een half uurtje daarna geroepen dat er koffie was en nergens meer over gepraat. En toen zei hij dat hij zijn afspraak voor vanavond heeft afgezegd en is aan het werk gegaan voor die kennis. Hij moest flink aanpoten om alles klaar te krijgen en ik heb het maar een beetje 'positief beloond' door voor het eten te zorgen zodat hij verder kon.



Tijdens het eten zei hij dat hij zich eigenlijk ook veel te vaak laat overhalen door zijn vrienden terwijl hij het soms helemaal niet wil, maar eenmaal daar is het altijd weer zo leuk dat hij blijft plakken. En ook zei hij opeens dat die avondjes stappen hem eigenlijk best veel tijd kosten en niet zoveel opleveren. En dat hij onder het feestje van vrijdag niet uit kon komen maar dat hij zich na het weekend maar eens moet gaan concentreren op nuttigere zaken.... Mijn mond viel open. Ik heb maar niet echt gereageerd, geen idee waar dit opeens vandaan kwam en uberhaupt niet of er wel iets van terecht komt. Laat het hem zelf maar even uitvogelen. Een actie als die vanmiddag lijkt effectiever dan steeds maar weer praten.



De volgende keer dat hij weer een stunt uithaalt en de boel in het honderd laat lopen, doe ik er gewoon nog een schepje bovenop....

quote:Zit hij misschien ook op het forum?



Haha lijkt me niet maar je weet maar nooit natuurlijk....



Met dat 'schepje er bovenop' bedoelde ik eigenlijk niets meer dan wanneer de boel dan voor hem in het honderd loopt, ik het rustig laat gaan en als ik de kans krijg zorg dat hij het nog een beetje meer voelt. Niet aardig maar hopelijk effectief. Maar goed, dit was eenmalig, geen idee wat er nu gebeurt.



Vanavond ben ik uitgenodigd op een verjaardagsfeest waar veel militairen zullen zijn. Ik ga dat mannengedrag nog eens bestuderen, die van mij is een oud marinier dus het zal vast heel leerzaam worden Dat hij bij het korps heeft gezeten is volgens mijn ook deels de oorzaak zijn gedrag.

Even een update: Vrijdagavond hadden we allebei onze eigen plannen. Hij zou naar een feest met 'de jongens' en ik naar een verjaardag. Samen met een goede vriendin naar die verjaardag gegaan (de jarige is weer een gemeenschappelijke vriendin) en eenmaal daar waren het alleen maar vrouwen. Best gezellig, maar allemaal jonge moeders en wij twee hadden het rond middernacht echt wel gehad met de luierverhalen. Mijn vriendin stelde voor om naar huis te gaan om te gaan 'bier drinken en kut zeggen' zoals wij die mannenavonden noemen en hoefden we ons niet meer druk te maken over wie er zou rijden.



Rond half één kwamen we bij mij aan en wie komt er tegelijk met ons aanrijden.... mijn vriend! Ik verbaasd natuurlijk maar zijn reactie was: het was eigenlijk niet zo leuk en ik dacht dat het gezelliger zou zijn als je terugkwam en ik was er al... Ik heb hem een dikke kus gegeven en we hebben met zijn drieën nog wat gedronken, daarna nog even nagezeten met alleen mijn vriend en de rest van het weekend relaxed samen doorgebracht.



Het is wel heel bijzonder dat op het moment ik hier iets post, dit soort dingen gebeuren. Ik begin te denken dat hij inderdaad meeleest zoals hiervoor al geopperd werd, maar dat lijkt me sterk. Nou reken ik er niet op dat het probleem is opgelost, maar het is op dit moment wel wat makkelijker allemaal. En dat hij volgend weekend met zijn oud-mariniers-maten een weekend naar Duitsland gaat voor een mars... ik gun het hem van harte en ben blij als hij een leuk weekend heeft!