Moeder en relaties

Wordt het niet tijd om het huis uit te gaan?

Zorgen dat je zo snel mogelijk uit huis gaat en die band verbreken (niet het hele contact). Maar jij bent niet verantwoordelijk voor je moeders geluk dat is ze zelf.

Klinkt wel of ze psychische problemen heeft. Realiseer je dat het niet aan jou ligt meis!

Denk dat ze zich inderdaad aan jou vastklampt omdat ze verder niemand heeft en dan zijn al je vriendjes een bedreiging.

Het is in ieder geval geen gezonde situatie, neem contact met iemand op om erover te praten.

Tijd om je grenzen te trekken meid.



Dus, op jezelf en jij bepaalt in welke vorm en hoe vaak het contact plaatsvindt.



En laat je geen schuldgevoel aanpraten.



Je moeder zit duidelijk niet lekker in haar vel. Zou ze openstaan voor hulp van een psycholoog ofzo?

22 jaar en dit soort problemen? Dan is het echt heel erg hoog tijd om uit huis te gaan om lekker je eigen leven te gaan leiden.



Je lijkt wel 16 dat je toelaat dat je moeder nog uitmaakt met wie jij op vakantie gaat en wie je vriendje is.

Maar zolang je onder haar dak woont heeft zij daar inderdaad iets over te vertellen!

Huur lekker een kamer, dan heb je er geen last meer van, lijkt mij.

Ik begrijp dat je nog thuis woont? Ik denk dat ik mijn eigen plan zou trekken en lekker op mezelf zou gaan wonen.



Valt er echt niet op een normale manier met haar te praten? Beschuldig haar niet, maar begin met "Ik voel me..." Misschien dat ze dan niet gelijk in de verdediging schiet.



Maar echt, ik denk dat ik de deur uitging.

Hoe lang is bijna? Anders zou ik zeggen: huur tot die tijd een kamer ergens, want dit is géén gezonde situatie..

je bent 22 je kan en mog omgaan met wie je wil (jouw keus)

Als jij op vakantie wil me je vriend (kan toch gewoon)



dat hij niet bij je thuis mag komen (ok je woont nog thuis)



Lijkt me tijd om je een beetje los te maken en je eigen dingen te gaan doen (even hard doorstuderen en dan werken en op je zelf gaan)

Ik herken bepaalde punten overigens en ooo wat was ik blij toen ik uit huis ging (ik was overigens net voor mijn 21e al uit huis en gekozen om niet meer door te studeren destijds maar om te werken omdat ik geen keuze had).

Met sommige mensen valt niet te praten en dat moet je dan ook niet meer willen. Gewoon je eigen leven gaan leiden en het contact invullen zoals jij wilt.

Sterkte. En hoop dat je snel een woning vindt.

Ik herken het wel enigzins, in zoverre, mijn moeder "always gets under my skin". Ik woon al lang niet meer thuis, maar als mijn moeder hier komt, dan heeft ze me altijd weer te pakken; overal commentaar op, nooit een compliment, altijd zeggen: je zou eens dit moeten doen, en waarom doe je dat, en dan mijn uitleg niet willen accepteren, m.a.w. ik zou dingen anders moeten doen. Ik heb laatst heel duidelijk voor mezelf een grens getrokken. Als zij met haar opmerkingen echt over mijn grens gaat, dan probeer ik heel duidelijk en RUSTIG aan te geven dat ik dit niet correct vindt, en dat ik er niet van gediend ben. Haar reactie hoef ik dan niet meer eens af te wachten, het is belangrijk dat IK nu ook eens gezegd heb wat ik er van vindt. Daarnaast probeer ik op het moment zoveel mogelijk te vermijden dat zij bij ons thuis komt, en een nachtje blijven slapen is er al helemaal niet meer bij. Als ze dan weg gaat ben ik helemaal op, alle energie is uit me gezogen, en moet ik echt een dag weer bij komen.

Ik zou je aan willen raden om echt jouw grenzen duidelijk en rustig aan te geven, en proberen enige afstand tussen jou en je moeder te creeëren.

Succes en sterkte!

Huur een kamer via Kamernet oid.

Gun jezelf een beter leven.



Verder eens met miss Sparkle

Meid, wegwezen daar en idd voor jezelf opkomen. Je bent tenslotte al 22!

Dat is balen dat je die vakantie al geboekt hebt. Maak haar duidelijk dat dit de laatste vakantie is die je met haar doorbrengt omdat je de volgende keer met vriend of vriendin wilt.

Helaas voor mij een erg herkenbaar verhaal. Bij mij werd er ook niemand getolereerd of geaccepteerd thuis. Ja, de eerste paar keer zoals jij beschrijft, en dan was er opeens vanalles mis aan die mensen.Vanaf mijn 15e werd het erger. Ik mocht niets, werd gecontroleerd als ik klaar was met school/bijbaantje. Moest thuis het huishouden draaiende houden en vooral, vooral ook haar geschreeuw, gescheld, gecommandeer, geruzie en het slaan maar gewoon slikken.Dag in, dag uit. Ik ben daardoor erg beschadigd geraakt Ook lag ze continu in de clinch met haar ouders/fam. Dus werd ze na verloop van tijd uitgekotst door iedereen. Ook gebruikte ze van allerlei ziekten om in een slachtofferrol te kruipen en aandacht te reguleren. En vervolgens lag die ziekte dan aan mij, mijn broers, of mijn zus. Want wij hadden daar voor gezorgd. En toen dat trucje niet meer werkte (want ze had in haar omgeving verteld dat ze nog maar 2 jaar te leven had, nu spreek ik over 13 jaar geleden) toen begon de buitenwereld zich ook tegen haar te keren (buren,kennissen want vrienden had ze ook niet en kon ze niet houden) toen ging ze maar elke 3 maanden een zelfmoordpoging doen. Op mijn 17e was ik het zat. Ik had mijn eerste liefde waar ik stapeldol op was, maar ik mocht hem dus niet zien. Ik moest onder druk de relatie verbreken (waarom is me nooit duidelijk geworden) en dat wilde ik niet omdat ik gelukkig was(ze was erg jaloers). Dus liep ik weg..Heb gezworven van hot naar her, ben in de meest rare situaties terechtgekomen, maar alles was beter dan zo finaal onder druk te moeten staan.

Ik ben gaan reizen, heb een tijd in het buitenland gewoond en toen hoorde ik dat mijn jongste zus aan de beurt was (15 jaar toenertijd )

Ik ben naar NL teruggegaan, ben voor een huis gaan zorgen en heb haar uiteindelijk daar weggehaald. De beste beslissing ooit. Daarna ben ikzelf lange tijd in therapie gemoeten omdat ik enorm veel te verwerken had, heb daarnaast jarenlange traumatherapie gevolgd en ben nu pas 2 jaar klaar met ruimen van het verleden. Ik ben nu 30 en heb voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik "leef" dan dat ik "overleef" omdat dit een chronische staat van "zijn" was geworden in mijn jeugd.

Lieve Maureen, ik druk je echt oprecht op je hart dat je niet te lang moet wachten met voor jezelf te kiezen. Ze gaat continu over je grenzen heen en dat is echt niet gezond. Ga alsjeblieft een eigen leven opbouwen en probeer het contact een deel te minimaliseren (ik moest hem verbreken voor mijn eigen levensgeluk). Lieve meis, heel veel sterkte en kracht toegewenst in deze situatie. Nu zit je er nog middenin, maar als je straks alleen bent en de rust komt in je leven, kan het besef dat dit niet gezond is heel hard binnenvallen, als dat gebeurd, hoop ik dat je hierbij goede hulp gaat zoeken.

Kun je die geboekte vakantie niet annuleren en het geld gebruiken om een kamer te huren?