Thuis
alle pijlers
Hoe kon je?
vrijdag 2 september 2011 om 10:38
nav een van de blogs waar ik dit stukje had geplaatst hier ook maar eens...
Toen ik dit stukje jaren geleden ergens las greep het me zo ontzettend aan dat ik het gelijk opgeslagen heb.
Neem de moeite om het door te lezen, zorg dat je zakdoekjes bij de hand hebt. Grijpt dit jou ook aan? Dan heb jij hart voor dieren!
Hoe kon je?
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Door Jim Willis, 2001
Toen ik dit stukje jaren geleden ergens las greep het me zo ontzettend aan dat ik het gelijk opgeslagen heb.
Neem de moeite om het door te lezen, zorg dat je zakdoekjes bij de hand hebt. Grijpt dit jou ook aan? Dan heb jij hart voor dieren!
Hoe kon je?
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Door Jim Willis, 2001
vrijdag 2 september 2011 om 15:20
Yellowlove, even een paar dingen rechtzetten:
ik ben niet woest op jou. Ik ben woest op diegene die vond dat ik het recht niet had iemand te veroordelen die zegt de dood van haar kat net zo erg te vinden als de dood van een kind. Die dat even erg vindt dus.
Ik zeg niet dat zij geen kinderen mag krijgen. Ik zeg dat ik hoop voor die kinderen dat ze ze niet krijgt. Lijkt me erg pijnlijk voor een kind om op de zelfde "plaats" als Poekie te staan. Dat dus.
En godzijdank heb ik nooit een kind verloren!!!! Ik heb het van dichtbij meegemmakt ( lang geleden) en die hel wens je je grootste vijand niet.
ik ben niet woest op jou. Ik ben woest op diegene die vond dat ik het recht niet had iemand te veroordelen die zegt de dood van haar kat net zo erg te vinden als de dood van een kind. Die dat even erg vindt dus.
Ik zeg niet dat zij geen kinderen mag krijgen. Ik zeg dat ik hoop voor die kinderen dat ze ze niet krijgt. Lijkt me erg pijnlijk voor een kind om op de zelfde "plaats" als Poekie te staan. Dat dus.
En godzijdank heb ik nooit een kind verloren!!!! Ik heb het van dichtbij meegemmakt ( lang geleden) en die hel wens je je grootste vijand niet.
vrijdag 2 september 2011 om 15:24
quote:VenneJo schreef op 02 september 2011 @ 15:10:
@ Neele: Omdat ik me voor kan stellen dat ik net zo verdrietig zou zijn om mijn kat, als die overlijd, als om een kindje?
Ik heb iemand gekend die was echt vreselijk verdrietig omdat MJ overleden was. Maar heb ik diegene's verdriet belachelijk gemaakt omdat het "maar een popster" was? Nee. Ik heb diegene getroost om het verlies.
Iedereen mag zijn eigen verdriet hebben om zijn eigen verlies. Daarover hebben buitenstaanders naar mijn idee weinig te zeggen, of je nou om MJ of je kat huilt.
Maar ik denk dat het heel naief is om te zeggen dat jouw verdriet bij het verliezen van een kat even groot zal zijn als dat van een ouder om zijn kind. Het is zo'n rare vergelijking. Het verlies van een kind is iets dat je levenslang bij je draagt, het tekent en verandert je op een manier die niet te begrijpen is als je het niet zelf mee hebt gemaakt. OOK NIET als je een heel dierbaar huisdier verloren hebt.
Voorgoed afscheid nemen van een kind "hoort" niet, het gaat keihard tegen je natuur in. Terwijl je van een huisdier weet dat de kans groot is dat deze eerder overlijdt dan jij. Plus, een kind is je eigen bloed en familie, een huisdier kan heel dierbaar zijn maar zal nooit echte familie zijn. Dat soort verschillen zijn er tussen huisdieren en kinderen waardoor het verlies van beide gewoon niet te vergelijken is.
@ Neele: Omdat ik me voor kan stellen dat ik net zo verdrietig zou zijn om mijn kat, als die overlijd, als om een kindje?
Ik heb iemand gekend die was echt vreselijk verdrietig omdat MJ overleden was. Maar heb ik diegene's verdriet belachelijk gemaakt omdat het "maar een popster" was? Nee. Ik heb diegene getroost om het verlies.
Iedereen mag zijn eigen verdriet hebben om zijn eigen verlies. Daarover hebben buitenstaanders naar mijn idee weinig te zeggen, of je nou om MJ of je kat huilt.
Maar ik denk dat het heel naief is om te zeggen dat jouw verdriet bij het verliezen van een kat even groot zal zijn als dat van een ouder om zijn kind. Het is zo'n rare vergelijking. Het verlies van een kind is iets dat je levenslang bij je draagt, het tekent en verandert je op een manier die niet te begrijpen is als je het niet zelf mee hebt gemaakt. OOK NIET als je een heel dierbaar huisdier verloren hebt.
Voorgoed afscheid nemen van een kind "hoort" niet, het gaat keihard tegen je natuur in. Terwijl je van een huisdier weet dat de kans groot is dat deze eerder overlijdt dan jij. Plus, een kind is je eigen bloed en familie, een huisdier kan heel dierbaar zijn maar zal nooit echte familie zijn. Dat soort verschillen zijn er tussen huisdieren en kinderen waardoor het verlies van beide gewoon niet te vergelijken is.
vrijdag 2 september 2011 om 15:32
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?
vrijdag 2 september 2011 om 15:34
quote:VenneJo schreef op 02 september 2011 @ 15:32:
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?
Dat zullen de spinnen, slakken, muggen en wespen erg fijn vinden.
Of geld dit alleen voor de aaibare soorten?
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?
Dat zullen de spinnen, slakken, muggen en wespen erg fijn vinden.
Of geld dit alleen voor de aaibare soorten?
vrijdag 2 september 2011 om 15:34
quote:Neele01 schreef op 02 september 2011 @ 15:20:
Yellowlove, even een paar dingen rechtzetten:
ik ben niet woest op jou. Ik ben woest op diegene die vond dat ik het recht niet had iemand te veroordelen die zegt de dood van haar kat net zo erg te vinden als de dood van een kind. Die dat even erg vindt dus.
Ik zeg niet dat zij geen kinderen mag krijgen. Ik zeg dat ik hoop voor die kinderen dat ze ze niet krijgt. Lijkt me erg pijnlijk voor een kind om op de zelfde "plaats" als Poekie te staan. Dat dus.
t.
Ja , dat was ik ook hoor. Ik vind niet dat je iemand moet veroordelen omdat diegene anders met zijn haar gevoelens omgaat. Als iemand zegt dat zo te voelen, zal het zo zijn neem ik aan. Wij kunnen niet bepalen voor een ander, hoe iets voelt. Dat weten wij niet, want wij zijn die andere persoon toch niet.
Zelf kan ik me ook niet echt voorstellen dat je een mens en een huisdier als hetzelfde ziet, maar die mensen heb je ja. En vaak zijn die zo eenzaam of zo wantrouwig naar mensen , dat dieren alles zijn wat ze nog hebben. En voor die mensen geloof ik best dat als hun dier dood gaat, dat een verschrikkelijk verlies moet zijn.
Je opmerking over de eventuele kinderen van Vennejo vond ik nou weer echt te ver gaan .
Yellowlove, even een paar dingen rechtzetten:
ik ben niet woest op jou. Ik ben woest op diegene die vond dat ik het recht niet had iemand te veroordelen die zegt de dood van haar kat net zo erg te vinden als de dood van een kind. Die dat even erg vindt dus.
Ik zeg niet dat zij geen kinderen mag krijgen. Ik zeg dat ik hoop voor die kinderen dat ze ze niet krijgt. Lijkt me erg pijnlijk voor een kind om op de zelfde "plaats" als Poekie te staan. Dat dus.
t.
Ja , dat was ik ook hoor. Ik vind niet dat je iemand moet veroordelen omdat diegene anders met zijn haar gevoelens omgaat. Als iemand zegt dat zo te voelen, zal het zo zijn neem ik aan. Wij kunnen niet bepalen voor een ander, hoe iets voelt. Dat weten wij niet, want wij zijn die andere persoon toch niet.
Zelf kan ik me ook niet echt voorstellen dat je een mens en een huisdier als hetzelfde ziet, maar die mensen heb je ja. En vaak zijn die zo eenzaam of zo wantrouwig naar mensen , dat dieren alles zijn wat ze nog hebben. En voor die mensen geloof ik best dat als hun dier dood gaat, dat een verschrikkelijk verlies moet zijn.
Je opmerking over de eventuele kinderen van Vennejo vond ik nou weer echt te ver gaan .
vrijdag 2 september 2011 om 15:36
OM even in te haken op het vergelijken van de dood van een kat (huisdier) of een kind. Dat kun je idd niet vergelijken. Mijn schoonouders hebben nu bijna 4 maanden geleden hun dochter van 22 jaar verloren aan kanker. Het verdriet wat zij meemaken is regelrecht een hel te noemen. Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn. En ja zij hebben ook een kat en hebben in het verleden ook dieren gehad. Tuurlijk vonden zij het ook erg als daar wat mee gebeurd (of zou gebeuren), maar het verdriet om de dood van hun dochter staat daar echt vele malen boven.
Sterker nog, mijn schoonvader hoorde ik aan de telefoon met een vriend van hem. Hij zei "ik heb ook mijn beide ouders verloren en dat doet pijn, maar je eigen kind verliezen is vele malen erger".
Sterker nog, mijn schoonvader hoorde ik aan de telefoon met een vriend van hem. Hij zei "ik heb ook mijn beide ouders verloren en dat doet pijn, maar je eigen kind verliezen is vele malen erger".
vrijdag 2 september 2011 om 15:40
quote:VenneJo schreef op 02 september 2011 @ 15:32:
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?Nee dat doe ik ook zo.
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?Nee dat doe ik ook zo.
vrijdag 2 september 2011 om 15:44
Ik vind het een zielig stukje, ook al weet ik dat dieren ( honden in dit geval) niet zo zullen denken.
Ik ben toch een doetje als het gaat om dierenleed..zoals hierboven al iemand zei, dierenleed doet me 'meer' dan mensenleed. Niet dat ik dierenleed erger vind, maar op TV zie ik nu eenmaal meer dierenleed dan mensenleed. Je wordt doodgegooid met de reclames van de WSPA etc. Ik kan absoluut niet tegen dierenmishandeling. Vrienden van mij hadden besloten na 2 maand samenwonen een leuk hondje te kopen, want 'dat was zo gezellig'. Ze waren toen 23 en 22.. pupje is welgeteld 3 weken in huis geweest, daarna hebben ze het arme beestje weggedaan, want 'het was toch wel lastig, zo'n hond'. Echt, onbegrijpelijk!
Ikzelf ben ruim een week van de kaart geweest van de dood van onze, nog redelijk jonge ( 6 jaar) hond.
Nog steeds, als ik in een melancholieke bui ben, kan ik volschieten als ik zijn foto zie, maar het staat niet in vergelijking met de dood van mijn opa enkele jaren geleden. En aan de dood van mijn ouders of vriend moet ik al helemaal niet denken, laat staan aan die van mijn (hopelijk) toekomstige kinderen.
Rouwen om je huisdier en je naasten kun je niet vergelijken, het gaat om een totaal andere relatie.
Ik ben toch een doetje als het gaat om dierenleed..zoals hierboven al iemand zei, dierenleed doet me 'meer' dan mensenleed. Niet dat ik dierenleed erger vind, maar op TV zie ik nu eenmaal meer dierenleed dan mensenleed. Je wordt doodgegooid met de reclames van de WSPA etc. Ik kan absoluut niet tegen dierenmishandeling. Vrienden van mij hadden besloten na 2 maand samenwonen een leuk hondje te kopen, want 'dat was zo gezellig'. Ze waren toen 23 en 22.. pupje is welgeteld 3 weken in huis geweest, daarna hebben ze het arme beestje weggedaan, want 'het was toch wel lastig, zo'n hond'. Echt, onbegrijpelijk!
Ikzelf ben ruim een week van de kaart geweest van de dood van onze, nog redelijk jonge ( 6 jaar) hond.
Nog steeds, als ik in een melancholieke bui ben, kan ik volschieten als ik zijn foto zie, maar het staat niet in vergelijking met de dood van mijn opa enkele jaren geleden. En aan de dood van mijn ouders of vriend moet ik al helemaal niet denken, laat staan aan die van mijn (hopelijk) toekomstige kinderen.
Rouwen om je huisdier en je naasten kun je niet vergelijken, het gaat om een totaal andere relatie.
vrijdag 2 september 2011 om 15:44
@ Galadriel: Zeker niet alleen de aaibare soorten. Ik maak nooit een mug, wesp, vlieg, bij, hommel of spin dood. Mijn partner wel en dat vind ik niet bepaald leuk. Want wat doen vliegen nou voor kwaad?
@ Neele: Je kan niet iemands verdriet veroordelen. Jij kunt never nooit weten wat die persoon (zij) voelt. Is zij nog een vriendin van jou?
Dit betekent ook dat wij niet kunnen weten wat een hond, of wat voor huisdier dan ook, wel en niet voelt. Ik denk dat een hond meer voelt dan wij vermoeden. Sowieso gemis, kijk maar naar waargebeurde films als Hachi.
@ Neele: Je kan niet iemands verdriet veroordelen. Jij kunt never nooit weten wat die persoon (zij) voelt. Is zij nog een vriendin van jou?
Dit betekent ook dat wij niet kunnen weten wat een hond, of wat voor huisdier dan ook, wel en niet voelt. Ik denk dat een hond meer voelt dan wij vermoeden. Sowieso gemis, kijk maar naar waargebeurde films als Hachi.
vrijdag 2 september 2011 om 15:47
quote:iris1969 schreef op 02 september 2011 @ 15:41:
[...]
Bij mij niet, ik help ieder dier als ik dat kan, groot en klein, aaibaar en niet aaibaar.
Ik ook (behalve muggen), maar stel ze niet op dezelfde 'hoogte' als mensen en geef ze ook geen menselijke eigenschappen. Een dier is een dier en als je er een in huis haalt moet je daar zo goed mogelijk voor zorgen en opvoeden, maar het is geen mens.
En ik ben dol op mijn katten en hond, kom soms eerder van vakantie terug, omdat ik ze mis. Ik houd van ze, omdat het mijn dieren zijn.
[...]
Bij mij niet, ik help ieder dier als ik dat kan, groot en klein, aaibaar en niet aaibaar.
Ik ook (behalve muggen), maar stel ze niet op dezelfde 'hoogte' als mensen en geef ze ook geen menselijke eigenschappen. Een dier is een dier en als je er een in huis haalt moet je daar zo goed mogelijk voor zorgen en opvoeden, maar het is geen mens.
En ik ben dol op mijn katten en hond, kom soms eerder van vakantie terug, omdat ik ze mis. Ik houd van ze, omdat het mijn dieren zijn.
vrijdag 2 september 2011 om 15:47
quote:VenneJo schreef op 02 september 2011 @ 15:32:
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?
Dat is natuurlijk geen vergelijking.
Stel.
Stel er heerst hongersnood. Hongerwinter zoals je oma dat heeft meegemaakt. Je man is ziek, zwak, sterk vermagerd, heeft dringend eten nodig. Je hond is nog fit. Laat je je man sterven of slacht je je hond?
Nee, niet je man, dat is misschien te dichtbij. Je buurvrouw gaat dood als ze niet snel iets te eten naar binnen krijgt. Haar kinderen liggen ook te ijlen. Hun hond loopt nog rond. Wat doe je? Komt het uberhaupt in je op om de hond te slachten?
Dieren zijn voor mij evenveel waard als de mens. Niet meer, absoluut niet, maar zeker ook niet minder.
En ik zal, als er een mens gewond is en een dier gewond is [en er zijn genoeg mensen die kunnen helpen] ervoor kiezen om dan het dier te helpen. Omdat niemand anders daaraan zal denken. En omdat we moeilijk met [bijvoorbeeld] 10 personen één gewond mens kunnen helpen.
Zou ik daarom veroordeeld worden? Omdat ik wel denk aan het dier?
Dat is natuurlijk geen vergelijking.
Stel.
Stel er heerst hongersnood. Hongerwinter zoals je oma dat heeft meegemaakt. Je man is ziek, zwak, sterk vermagerd, heeft dringend eten nodig. Je hond is nog fit. Laat je je man sterven of slacht je je hond?
Nee, niet je man, dat is misschien te dichtbij. Je buurvrouw gaat dood als ze niet snel iets te eten naar binnen krijgt. Haar kinderen liggen ook te ijlen. Hun hond loopt nog rond. Wat doe je? Komt het uberhaupt in je op om de hond te slachten?
vrijdag 2 september 2011 om 15:48
quote:Chantilly21 schreef op 02 september 2011 @ 15:44:
Rouwen om je huisdier en je naasten kun je niet vergelijken, het gaat om een totaal andere relatie.En daar ligt de crux volgens mij, ik ken iemand die wel een soort familierelatie met haar hond heeft. Je kunt je afvragen hoe geestelijk gezond dat wel of niet is, maar zo beschouwt zij dat hondje.
Rouwen om je huisdier en je naasten kun je niet vergelijken, het gaat om een totaal andere relatie.En daar ligt de crux volgens mij, ik ken iemand die wel een soort familierelatie met haar hond heeft. Je kunt je afvragen hoe geestelijk gezond dat wel of niet is, maar zo beschouwt zij dat hondje.
vrijdag 2 september 2011 om 15:49
quote:kadanz schreef op 02 september 2011 @ 15:47:
[...]
Dat is natuurlijk geen vergelijking.
Stel.
Stel er heerst hongersnood. Hongerwinter zoals je oma dat heeft meegemaakt. Je man is ziek, zwak, sterk vermagerd, heeft dringend eten nodig. Je hond is nog fit. Laat je je man sterven of slacht je je hond?
Nee, niet je man, dat is misschien te dichtbij. Je buurvrouw gaat dood als ze niet snel iets te eten naar binnen krijgt. Haar kinderen liggen ook te ijlen. Hun hond loopt nog rond. Wat doe je? Komt het uberhaupt in je op om de hond te slachten? Wat zijn dit voor vragen? Komt er straks ook nog langs kies je voor je moeder of voor je vader?
[...]
Dat is natuurlijk geen vergelijking.
Stel.
Stel er heerst hongersnood. Hongerwinter zoals je oma dat heeft meegemaakt. Je man is ziek, zwak, sterk vermagerd, heeft dringend eten nodig. Je hond is nog fit. Laat je je man sterven of slacht je je hond?
Nee, niet je man, dat is misschien te dichtbij. Je buurvrouw gaat dood als ze niet snel iets te eten naar binnen krijgt. Haar kinderen liggen ook te ijlen. Hun hond loopt nog rond. Wat doe je? Komt het uberhaupt in je op om de hond te slachten? Wat zijn dit voor vragen? Komt er straks ook nog langs kies je voor je moeder of voor je vader?
vrijdag 2 september 2011 om 15:49
quote:kadanz schreef op 02 september 2011 @ 15:47:
[...]
Dat is natuurlijk geen vergelijking.
Stel.
Stel er heerst hongersnood. Hongerwinter zoals je oma dat heeft meegemaakt. Je man is ziek, zwak, sterk vermagerd, heeft dringend eten nodig. Je hond is nog fit. Laat je je man sterven of slacht je je hond?
Nee, niet je man, dat is misschien te dichtbij. Je buurvrouw gaat dood als ze niet snel iets te eten naar binnen krijgt. Haar kinderen liggen ook te ijlen. Hun hond loopt nog rond. Wat doe je? Komt het uberhaupt in je op om de hond te slachten? Wat zijn dit voor vragen? Komt er straks ook nog langs kies je voor je moeder of voor je vader?
[...]
Dat is natuurlijk geen vergelijking.
Stel.
Stel er heerst hongersnood. Hongerwinter zoals je oma dat heeft meegemaakt. Je man is ziek, zwak, sterk vermagerd, heeft dringend eten nodig. Je hond is nog fit. Laat je je man sterven of slacht je je hond?
Nee, niet je man, dat is misschien te dichtbij. Je buurvrouw gaat dood als ze niet snel iets te eten naar binnen krijgt. Haar kinderen liggen ook te ijlen. Hun hond loopt nog rond. Wat doe je? Komt het uberhaupt in je op om de hond te slachten? Wat zijn dit voor vragen? Komt er straks ook nog langs kies je voor je moeder of voor je vader?
vrijdag 2 september 2011 om 15:54
quote:_yellowlove_ schreef op 02 september 2011 @ 15:48:
[...]
En daar ligt de crux volgens mij, ik ken iemand die wel een soort familierelatie met haar hond heeft. Je kunt je afvragen hoe geestelijk gezond dat wel of niet is, maar zo beschouwt zij dat hondje.
Ik kan en wil niet oordelen over de relatie die iemand met zijn/haar huisdier heeft. Mijn moeder heeft een hele andere band met onze honden, dan de rest van het gezin. Ik heb haar dan ook 2 weken lang bijna iedere dag zien huilen om onze overleden hond, gewoon, omdat het haar '4e'kind was. Ze stelde hem niet gelijk of boven ons, haar drie kinderen, maar de hond was de enige die nog echt van haar afhankelijk was. Iedere dag uren wandelen, als mijn vader er niet was mocht hij mee naar boven, dat soort dingen. Ik kan me wel voorstellen dat ze hem meer mist, dan wie dan ook binnen ons gezin.
Ik hou erg veel van onze hond, ook van de vorige, maar de liefde die ik voel voor mijn vriend, ouders, broertje& zusje, valt hier gewoon niet mee te vergelijken.
Wel moet ik erbij zeggen dat ik erg kan uitkijken naar vannacht, wanneer onze hond terugkomt van een welverdiende vakantie met mijn ouders en broertje-;) En dan wordt de hond toch wel het eerst geknuffeld!
[...]
En daar ligt de crux volgens mij, ik ken iemand die wel een soort familierelatie met haar hond heeft. Je kunt je afvragen hoe geestelijk gezond dat wel of niet is, maar zo beschouwt zij dat hondje.
Ik kan en wil niet oordelen over de relatie die iemand met zijn/haar huisdier heeft. Mijn moeder heeft een hele andere band met onze honden, dan de rest van het gezin. Ik heb haar dan ook 2 weken lang bijna iedere dag zien huilen om onze overleden hond, gewoon, omdat het haar '4e'kind was. Ze stelde hem niet gelijk of boven ons, haar drie kinderen, maar de hond was de enige die nog echt van haar afhankelijk was. Iedere dag uren wandelen, als mijn vader er niet was mocht hij mee naar boven, dat soort dingen. Ik kan me wel voorstellen dat ze hem meer mist, dan wie dan ook binnen ons gezin.
Ik hou erg veel van onze hond, ook van de vorige, maar de liefde die ik voel voor mijn vriend, ouders, broertje& zusje, valt hier gewoon niet mee te vergelijken.
Wel moet ik erbij zeggen dat ik erg kan uitkijken naar vannacht, wanneer onze hond terugkomt van een welverdiende vakantie met mijn ouders en broertje-;) En dan wordt de hond toch wel het eerst geknuffeld!
vrijdag 2 september 2011 om 17:24
quote:iris1969 schreef op 02 september 2011 @ 13:50:
[...]
Ja vroeger gebeurde dat inderdaad, maar nu niet meer, al kun je het natuurlijk nooit met 100% zekerheid zeggen.Beetje offtopic, maar ik heb begrepen dat er asiels zijn die aan selectie aan de poort doen. Die nemen alleen dieren aan die zonder gedragstherapie geplaatst kunnen worden. Komt uiteindelijk dan helaas op hetzelfde (of erger) neer als het afmaken van asieldieren, omdat mensen met een ongewenst huisdier weer naar huis worden gestuurd.
[...]
Ja vroeger gebeurde dat inderdaad, maar nu niet meer, al kun je het natuurlijk nooit met 100% zekerheid zeggen.Beetje offtopic, maar ik heb begrepen dat er asiels zijn die aan selectie aan de poort doen. Die nemen alleen dieren aan die zonder gedragstherapie geplaatst kunnen worden. Komt uiteindelijk dan helaas op hetzelfde (of erger) neer als het afmaken van asieldieren, omdat mensen met een ongewenst huisdier weer naar huis worden gestuurd.
vrijdag 2 september 2011 om 17:30
quote:iris1994 schreef op 02 september 2011 @ 13:34:
[...]
Dan snap ik het wel.
Overigens vind ik een ander thuis voor ze zoeken wel even wat anders dan ze in een asiel dumpen.
Over dat oudere honden niet ingeslapen worden. Niet direct, maar ze houden zo'n beestje ook niet eeuwig in het asiel (gelukkig, is ook geen leven voor zo'n dier) dus als een oudje na een x periode niet herplaatst is, laten de meeste asielen zo'n dier toch echt inslapenGaan we weer. Hoe kom je aan deze informatie als ik vragen mag?
[...]
Dan snap ik het wel.
Overigens vind ik een ander thuis voor ze zoeken wel even wat anders dan ze in een asiel dumpen.
Over dat oudere honden niet ingeslapen worden. Niet direct, maar ze houden zo'n beestje ook niet eeuwig in het asiel (gelukkig, is ook geen leven voor zo'n dier) dus als een oudje na een x periode niet herplaatst is, laten de meeste asielen zo'n dier toch echt inslapenGaan we weer. Hoe kom je aan deze informatie als ik vragen mag?
vrijdag 2 september 2011 om 17:33
En om ook nog maar ontopic te reageren: ik kan echt niets met dat stuk. Ik erger me alleen aan de menselijke trekken die de hond toegedicht worden, brrr.
Wat betreft de kind-huisdier discussie. Mijn vriend en ik hebben geen kinderen en op dit moment in mijn leven komt mijn zielige asielkater voor mij het dichtst bij het zorgen voor een kind. Dat betekent niet dat ik hem zie als kind, of dat hij een even belangrijke plaats in mijn leven inneemt als mijn toekomstige kinderen zullen doen, maar wel dat ik de verantwoordelijkheid voor hem nu de zwaarste verantwoordelijkheid vind die ik ooit heb gedragen.
En op een andere manier raakt mijn kat aan nog iets wat op dit moment het dichtst in de buurt komt bij de ervaring van het hebben van een kind: ik vind het intens mooi dat mijn vriend en ik allebei oprecht van onze kat houden en van hem genieten. Die gedeelde liefde is dan wel een miniversie van wat je voelt als je samen een kind hebt gekregen, maar het is er wél een versie van.
En misschien is dat wel wat mensen ertoe brengt te zeggen dat hun huisdier hun kind is: het is het niet, maar tot je een kind krijgt, kan een huisdier hebben datgene zijn wat het dichtst in de buurt komt van het hebben van een kind.
Wat betreft de kind-huisdier discussie. Mijn vriend en ik hebben geen kinderen en op dit moment in mijn leven komt mijn zielige asielkater voor mij het dichtst bij het zorgen voor een kind. Dat betekent niet dat ik hem zie als kind, of dat hij een even belangrijke plaats in mijn leven inneemt als mijn toekomstige kinderen zullen doen, maar wel dat ik de verantwoordelijkheid voor hem nu de zwaarste verantwoordelijkheid vind die ik ooit heb gedragen.
En op een andere manier raakt mijn kat aan nog iets wat op dit moment het dichtst in de buurt komt bij de ervaring van het hebben van een kind: ik vind het intens mooi dat mijn vriend en ik allebei oprecht van onze kat houden en van hem genieten. Die gedeelde liefde is dan wel een miniversie van wat je voelt als je samen een kind hebt gekregen, maar het is er wél een versie van.
En misschien is dat wel wat mensen ertoe brengt te zeggen dat hun huisdier hun kind is: het is het niet, maar tot je een kind krijgt, kan een huisdier hebben datgene zijn wat het dichtst in de buurt komt van het hebben van een kind.
vrijdag 2 september 2011 om 17:41
quote:boekenkast schreef op 02 september 2011 @ 17:24:
[...]
Beetje offtopic, maar ik heb begrepen dat er asiels zijn die aan selectie aan de poort doen. Die nemen alleen dieren aan die zonder gedragstherapie geplaatst kunnen worden. Komt uiteindelijk dan helaas op hetzelfde (of erger) neer als het afmaken van asieldieren, omdat mensen met een ongewenst huisdier weer naar huis worden gestuurd.
Nee in principe moet een asiel in Nederland ALLE dieren aannemen, maar de wachtlijsten zijn helaas wel lang en dan zitten die mensen helaas veel te lang met een onhoudbaar dier opgescheept en dan besluiten ze soms zelf tot inslapen (als de DA daar aan mee wil werken en dat gebeurt lang niet altijd!)..
Maar om positief te blijven:
Van katten zijn alleen wilde katten onplaatsbaar en die gaan meestal terug de natuur in of naar een boerderij, de rest vindt altijd uiteindelijk een nieuw huis.
Van honden is 80% gewoon plaatsbaar, want als ze bij de ene bijten wil dat niet zeggen dat ze het bij de volgende ook doen. De 20% die dus moeilijk plaatsbaar is wordt getraind en/of krijgt een speciale passende plek (als waakhond, als boerderijhond, bij de medewerkers zelf enz.).
Wat betreft het inslapen: dat gebeurt alleen bij gevaarlijke valse honden en die zie je gelukkig zelden.
[...]
Beetje offtopic, maar ik heb begrepen dat er asiels zijn die aan selectie aan de poort doen. Die nemen alleen dieren aan die zonder gedragstherapie geplaatst kunnen worden. Komt uiteindelijk dan helaas op hetzelfde (of erger) neer als het afmaken van asieldieren, omdat mensen met een ongewenst huisdier weer naar huis worden gestuurd.
Nee in principe moet een asiel in Nederland ALLE dieren aannemen, maar de wachtlijsten zijn helaas wel lang en dan zitten die mensen helaas veel te lang met een onhoudbaar dier opgescheept en dan besluiten ze soms zelf tot inslapen (als de DA daar aan mee wil werken en dat gebeurt lang niet altijd!)..
Maar om positief te blijven:
Van katten zijn alleen wilde katten onplaatsbaar en die gaan meestal terug de natuur in of naar een boerderij, de rest vindt altijd uiteindelijk een nieuw huis.
Van honden is 80% gewoon plaatsbaar, want als ze bij de ene bijten wil dat niet zeggen dat ze het bij de volgende ook doen. De 20% die dus moeilijk plaatsbaar is wordt getraind en/of krijgt een speciale passende plek (als waakhond, als boerderijhond, bij de medewerkers zelf enz.).
Wat betreft het inslapen: dat gebeurt alleen bij gevaarlijke valse honden en die zie je gelukkig zelden.
vrijdag 2 september 2011 om 18:06
YellowLove, dat is het nou net! Het is helemaal geen gekke vraag want natuurlijk slacht je tijdens een hongersnood je hond om je man of wie dan ook te redden. Dat bedoel ik nou met forumers die meer begaan zijn met een dier dan met de mens. Het feit dat je kiezen tussen een mensenleven en een dier al vergelijkt met het kiezen tussen je vader of je moeder is heel interessant!
vrijdag 2 september 2011 om 18:23
quote:kadanz schreef op 02 september 2011 @ 18:06:
YellowLove, dat is het nou net! Het is helemaal geen gekke vraag want natuurlijk slacht je tijdens een hongersnood je hond om je man of wie dan ook te redden. Dat bedoel ik nou met forumers die meer begaan zijn met een dier dan met de mens. Het feit dat je kiezen tussen een mensenleven en een dier al vergelijkt met het kiezen tussen je vader of je moeder is heel interessant!Ik geloof niet dat ik dat zou doen, maar ik heb er wel begrip voor dat anderen dat wel doen.
YellowLove, dat is het nou net! Het is helemaal geen gekke vraag want natuurlijk slacht je tijdens een hongersnood je hond om je man of wie dan ook te redden. Dat bedoel ik nou met forumers die meer begaan zijn met een dier dan met de mens. Het feit dat je kiezen tussen een mensenleven en een dier al vergelijkt met het kiezen tussen je vader of je moeder is heel interessant!Ik geloof niet dat ik dat zou doen, maar ik heb er wel begrip voor dat anderen dat wel doen.
vrijdag 2 september 2011 om 18:52
