Aandacht van mannen

Al vier keer een andere openingszin hier begonnen, maar steeds het idee dat het de essentie niet raakt. En in de gedachten die ik hier neer wil zetten, heb ik het gevoel dat sommige dingen elkaar tegenspreken.



Dat ik het gevoel heb, dat dat mij nou juist dat nare gevoel geeft. Dat ge-heen-en-weer. Dat nare gevoel over mezelf.



Voorbeeld: nog niet zo lang geleden via de mail veel (heel veel) contact met een man gehad, ook via msn.

Dat is nu over.

Reden: ik vond het prettig op afstand contact met hem te hebben. We hadden grotendeels dezelfde interesses, er was herkenning en ook het gevoel om een half woord nodig te hebben om elkaar te begrijpen. Terwijl ik langzaam ging wennen aan het idee hem te ontmoeten, liet hij me weten verliefd te zijn geworden op een andere date.

Hij had voor mij ook wel gevoelens ontwikkeld, maar niet het gevoel dat ik daar ontvankelijk voor was. En nu was er dus iemand die hij ontmoet had en daar klikte het erg goed mee.

Hoewel jammer, begreep ik hem volkomen. Gelijk had-ie. Op mij kun je maanden wachten, en misschien ben ik het uiteindelijk niet eens waard.



Gisteravond. Mooie avond. Zwoel ook. Heb vriendin te eten en we besluiten nog even de stad in te gaan. Er is een feest gaande in de stad en we willen het even van dichtbij bekijken.

We halen iets te drinken en staan te kijken bij een optreden. Op een gegeven moment is vriendin in gesprek. Ze kent heel veel mensen en hij is blijkbaar een bekende van haar. Hij is met een vriend.

En dan zijn we ineens met zijn vieren.

Een beetje heen en weer gepraat, en we stellen ons aan elkaar voor, en dan blijkt dat vriendin deze jongens nog nooit eerder heeft gezien.

Ja, dat ze makkelijk contact maakt, wist ik ook al wel.

In de uren die volgen gaat vriendin helemaal uit haar dak. Dansen, zingen, hard lachen, ze heeft plezier.

Ik ben niet zo van de feesten, ik hups een beetje mee maar voel me erg 'staan'. Houteklaas, denk ik, saaie muts.

Wel zie ik een van de mannen de hele tijd mijn aandacht trekken. Tegen me aan, arm om me heen.

Is dit leuk? Ik wou dat ik thuis was.

Ik zie dat mijn vriendin er minder moeite mee heeft.

Ik denk: doe een beetje los, mens, iedereen om je heen heeft het leuk. Het heeft niks om het lijf. Geef een beetje mee. Ik hoef verder niks. Als hij me wil versieren, moet hij dat lekker zelf weten. Ik hoef er niks mee.

Hij begint een gesprekje, vraagt wat algemene dingen en of ik niet zo vaak uitga zeker? (ja, ik begrijp 'em). Hij probeert wel aardig te zijn.

Ik voel me gewoon verschrikkelijk opgelaten.

Mijn blaas is vol, en het hupsen valt me met de minuut zwaarder. Ik ga op zoek naar een toilet, wurm me door de menigte en als ik de deur eenmaal achter me dicht heb, slaak ik een diepe zucht van opluchting. Ik kijk bij het handen wassen nog even in de spiegel, en zie mezelf. Dat overbekende gezicht, wat doe ik hier, wat zie ik er uit. Ik pas hier niet. Ik ben niet slank en heb geen lang blond haar. Bovendien dans ik niet voluit met mijn armen in de lucht. Was ik dat van plan geweest, had ik mijn spijkerbroek en t-shirt aangetrokken. Nu heb ik een jurk aan en makkelijke schoenen, en een rood hoofd.

Verhitte wangen, ik veeg wat mascara weg van onder mijn oog. Nou, terug dan maar.

Eenmaal op de plek waar we eerder stonden tref ik vriendin aan die aan het socializen is met 'mijn' bewonderaar. De andere hangt alweer bij een volgende dame om haar schouders.

Het is duidelijk. The party is over.

Heb ik het verpest voor vriendin?

Nee, ze heeft nog even veel lol, en ze gaat na nog een poosje voldaan naar huis.

Met plannen voor komende feesten. Ze heeft de smaak te pakken.

Ze heeft vrienden genoeg, dus daar kan ze mooi mee uitgaan. Dan wordt het waarschijnlijk gezelliger dan dat ze dit met mij blijft doen.



En ik, ik baal ervan dat ik niet weet om te gaan met aandacht van mannen. Zijn ze subtiel, dan heb ik het niet door. Gaan ze ervoor, dan voel ik me weer opgelaten.



Die vriendin van mij die kan zo bezig zijn met mannen, dat ik denk: nou kom jij daar straks maar eens zonder zoenen of seks onderuit. Lachen, flirten, steeds met haar handen door haar haar, omhelzen, beetpakken. Of, denk ik dan, misschien wil ze dat juist wel, dan is het oké, maar achteraf is het een spel geweest, en opeens is het ook weer over. Zo makkelijk met iemand die toevallig naast je komt staan.



Ach nee, denk ik dan. Het betekent toch niks. Dat ik dat niet kan komt doordat ik zo'n supert(r)ut ben. En kijk ik dan in de spiegel (zoals bij de wc's, dat moment dat altijd komt bij mij op zo'n avond) ben ik weer terug bij mijzelf. Ik ben zoals ik ben, al jarenlang.



Ik zie dat ik behoorlijk lang heb gedaan over deze OP.

Ben even een uurtje of wat weg, sporten, en reageer dan wat later.

Heb nog even gauw gekeken of er reakties waren.

Fijn voor mij dat er inderdaad vrouwen zijn met hetzelfde gevoel.

Hoe ik gisteravond ook om me heen keek, ik kon er geen één ontdekken...



Ik stap nu op de fiets en ga. (voel me al minder katerig nu)

Kom er straks uitgebreider op terug.



gr.,

Perel.