Relaties
alle pijlers
Calimero-gedrag
zaterdag 3 september 2011 om 10:23
Ik ga sinds een paar maanden om met een "nieuwe" man in mijn leven en ik loop meteen al tegen een heel irritante eigenschap aan. Ik noem het maar "Calimero-"gedrag. Ik bedoel daarmee: als ik een keer kritiek op hem heb, of als ik een keer iets niet wil en hij is daar teleurgesteld over, dan kruipt hij in een slachtoffer-rol die een Oscar-nominatie waard is zo groot. Gaat sip zitten kijken, pruilend praten, luistert niet meer naar wat ik zeg, begint een discussie in de trant van "ja maar jij begon". Een en al teleurstelling, verongelijktheid en kinderachtig drammen. Geloof me: ik ben niet iemand die meteen op ruzietoon praat of meteen aan het katten is, heb wel geleerd om dingen op een normale toon te zeggen.
Dit soort gedrag drukt bij mij echt op alle verkeerde knoppen. Hij is 39, kom op zeg...
Herkennen jullie dit?
En hoe ga ik ermee om:
* in zijn sop gaar laten koken en weggaan?
* troosten? (nee zeg alsjeblieft!)
* boos worden?
* .............???
Dit soort gedrag drukt bij mij echt op alle verkeerde knoppen. Hij is 39, kom op zeg...
Herkennen jullie dit?
En hoe ga ik ermee om:
* in zijn sop gaar laten koken en weggaan?
* troosten? (nee zeg alsjeblieft!)
* boos worden?
* .............???
zondag 4 september 2011 om 08:51
Sorry Nerd_ maar kan geen touw vastknopen aan je verhaal.
Ik denk simpel: als in de eerste drie maanden een relatie al meer energie kost dan het oplevert dan moet je jezelf heel flink achter de oren krabben of je daar wel zin in hebt.
En als een kerel van bijna 40 infantiel gedrag vertoont vraag ik mij af of je dat überhaupt er nog uit krijgt. Ik ben er in ieder geval niet aan begonnen.
Ik denk simpel: als in de eerste drie maanden een relatie al meer energie kost dan het oplevert dan moet je jezelf heel flink achter de oren krabben of je daar wel zin in hebt.
En als een kerel van bijna 40 infantiel gedrag vertoont vraag ik mij af of je dat überhaupt er nog uit krijgt. Ik ben er in ieder geval niet aan begonnen.
zondag 4 september 2011 om 11:11
quote:teemuts schreef op 04 september 2011 @ 10:49:
@ Nerd, ik ben toevallig goed op de hoogte van wat de ideeen van transactionele analyse inhouden, dus bespaar je de moeite van al die betuttelende praat. Je zit zelf nogal sterk in de "ouderrol" zullen we maar zeggen.
@nerd: Je bent. Niet te volgen.
@ Nerd, ik ben toevallig goed op de hoogte van wat de ideeen van transactionele analyse inhouden, dus bespaar je de moeite van al die betuttelende praat. Je zit zelf nogal sterk in de "ouderrol" zullen we maar zeggen.
@nerd: Je bent. Niet te volgen.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
zondag 4 september 2011 om 11:44
zondag 4 september 2011 om 12:26
quote:nerd_ schreef op 04 september 2011 @ 08:19:
Hiij is in jouw ogen nu `klein.`
Ik denk dat je jezelf op dat moment juist klein moet maken dichtbij hem.
TO is een sterke volwassen vrouw en jij vraagt nu of zij zich in een kinder(achtige) rol wil plaatsen.....die tijd is zij al ver voorbij, net als bij de meesten onder ons.
En dan verder ook wat meer dichtbij elkaar.
Ja hoor, en TO wordt daar gelukkiger van. Jezelf aanpassen aan de zielige houding van de ander. Uiteindelijk niet opgewassen in de grote boze wereld. Ik denk dat het verstandiger is dat partner in therapie gaat.
Saeva liet zien, dat als je nadenkt, elkaar tegemoet komt, er weinig nodig is, om ipv. iemand te laten vallen bijna een kwart eeuw samen te kunnen zijn.
Partner is een emotionele zuiger die aan zichzelf moet werken.
Hiij is in jouw ogen nu `klein.`
Ik denk dat je jezelf op dat moment juist klein moet maken dichtbij hem.
TO is een sterke volwassen vrouw en jij vraagt nu of zij zich in een kinder(achtige) rol wil plaatsen.....die tijd is zij al ver voorbij, net als bij de meesten onder ons.
En dan verder ook wat meer dichtbij elkaar.
Ja hoor, en TO wordt daar gelukkiger van. Jezelf aanpassen aan de zielige houding van de ander. Uiteindelijk niet opgewassen in de grote boze wereld. Ik denk dat het verstandiger is dat partner in therapie gaat.
Saeva liet zien, dat als je nadenkt, elkaar tegemoet komt, er weinig nodig is, om ipv. iemand te laten vallen bijna een kwart eeuw samen te kunnen zijn.
Partner is een emotionele zuiger die aan zichzelf moet werken.
zondag 4 september 2011 om 12:42
Volgens mij is er niets beters om te doen dan de man in kwestie confronteren met zijn irritante gedrag. Leg hem uit dat de kindertijd voorbij is dat er een grote keuze aan therapeuten klaarstaat om hem de volwassenheid in te helpen. Hij heeft dit gedrag ontwikkeld in een vroegere relatie, of bij zijn ouders, waar het waarschijnlijk effectief was. Hij moet worden geconfronteerd met het gegeven dat het bij jou juist averechts werkt, en hij moet een vervangende strategie leren. Anders blijft hij deze strategie gebruiken.
De hamvraag hier is: wil jij zijn hulpverlener zijn?
De hamvraag hier is: wil jij zijn hulpverlener zijn?
zondag 4 september 2011 om 22:57
Als je werkelijk aan jezelf 'gesleuteld' hebt, dan weet je volgens mij heel goed dat je op je 40-ste best nog kunt reageren als een 17-jarige.
Jullie nemen ongetwijfeld beiden de nodige patronen en bagage/ballast uit eerdere levensfases mee. Het lijkt mij dat je het daarover moet kunnen hebben, dat een graad van zelfreflectie voor jou nodig is en misschien een vereiste om toekomst te zien met deze man. Dan kan hij ook kiezen en gaan snappen wat hem opbreekt.
By the way: simpeltjes dumpen vind ik ook een vorm van calimero-gedrag.
Jullie nemen ongetwijfeld beiden de nodige patronen en bagage/ballast uit eerdere levensfases mee. Het lijkt mij dat je het daarover moet kunnen hebben, dat een graad van zelfreflectie voor jou nodig is en misschien een vereiste om toekomst te zien met deze man. Dan kan hij ook kiezen en gaan snappen wat hem opbreekt.
By the way: simpeltjes dumpen vind ik ook een vorm van calimero-gedrag.
maandag 5 september 2011 om 08:16
Ik ben ook zeer zeker niet voor "zomaar dumpen" en dat ga ik ook niet doen. Beetje puberaal. Heb gisteren een heel goed gesprek gehad met hem waarbij ik alles heb kunnen zeggen - dat was absoluut heel volwassen, dat hij me die ruimte gaf en overal naar luisterde en wat mee probeerde te doen. Dus we hebben wat zinvolle afspraken kunnen maken over hoe we verder willen. En inderdaad: ik ga niet zijn therapeut zijn, en ook niet zijn moeder. (Ook dat heb ik hem gezegd.)
Dus .... goed bezig, hoop ik.
Dus .... goed bezig, hoop ik.
maandag 5 september 2011 om 08:51
quote:dimpf schreef op 04 september 2011 @ 22:57:
By the way: simpeltjes dumpen vind ik ook een vorm van calimero-gedrag.
Ik vind het verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk.
Aan iemand blijven plakken en ondertussen doorklagen, dat vind ik calimero-gedrag. (waarbij ik overigens niet poog te suggereren dat TO dit doet, zie ook haar post hiervoor)
By the way: simpeltjes dumpen vind ik ook een vorm van calimero-gedrag.
Ik vind het verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk.
Aan iemand blijven plakken en ondertussen doorklagen, dat vind ik calimero-gedrag. (waarbij ik overigens niet poog te suggereren dat TO dit doet, zie ook haar post hiervoor)
maandag 5 september 2011 om 09:31
Lijkt me helemaal goed, teemuts.
Eigenlijk doet je opmerking me denken aan mijn eigen man toen we elkaar leerden kennen (paar decennia geleden). Met name als we bij mijn schoonouders waren viel hij terug in de rol van de zoon, en dan veel jonger dan bij zijn kalenderleeftijd zou moeten passen. Wat kinderlijker, wat niet hetzelfde is als kinderachtig (!). Het hoorde bij zijn blijdschap en de verliefdheid. Heel legitieme motieven dus. Het heeft een tijdje geduurd en het was er ook niet heel de tijd. Het is vanzelf over gegaan, ook omdat het de tijd kreeg. Als-ie zich nu kinderlijk gedraag vraag ik eens of de rollatorfolders opgeslagen moeten worden
Eigenlijk doet je opmerking me denken aan mijn eigen man toen we elkaar leerden kennen (paar decennia geleden). Met name als we bij mijn schoonouders waren viel hij terug in de rol van de zoon, en dan veel jonger dan bij zijn kalenderleeftijd zou moeten passen. Wat kinderlijker, wat niet hetzelfde is als kinderachtig (!). Het hoorde bij zijn blijdschap en de verliefdheid. Heel legitieme motieven dus. Het heeft een tijdje geduurd en het was er ook niet heel de tijd. Het is vanzelf over gegaan, ook omdat het de tijd kreeg. Als-ie zich nu kinderlijk gedraag vraag ik eens of de rollatorfolders opgeslagen moeten worden
maandag 5 september 2011 om 09:37
quote:joop_2000 schreef op 05 september 2011 @ 08:51:
[...]
Ik vind het verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk.
Aan iemand blijven plakken en ondertussen doorklagen, dat vind ik calimero-gedrag. (waarbij ik overigens niet poog te suggereren dat TO dit doet, zie ook haar post hiervoor)
Dat kan. Plus Ik heb de ins en outs van TO verder niet gelezen.
Voor jou en anderen weet ik het niet, maar als ik iemand zou dumpen zou ik daar niet 1,2,3 gelukkig van worden, tenzij die ander er werkelijk een zootje van maakt en mijn inspanningen niet serieus neemt. Dat is mijn vorm van geluk: compassie opbrengen, dankzij en ondanks grenzen.
Wel lijkt me dat een relatie pas dan een liefdesrelatie is als het contact een graad van souplesse heeft. Liefde moet (uiteindelijk) voeden, niet zuigen.
[...]
Ik vind het verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk.
Aan iemand blijven plakken en ondertussen doorklagen, dat vind ik calimero-gedrag. (waarbij ik overigens niet poog te suggereren dat TO dit doet, zie ook haar post hiervoor)
Dat kan. Plus Ik heb de ins en outs van TO verder niet gelezen.
Voor jou en anderen weet ik het niet, maar als ik iemand zou dumpen zou ik daar niet 1,2,3 gelukkig van worden, tenzij die ander er werkelijk een zootje van maakt en mijn inspanningen niet serieus neemt. Dat is mijn vorm van geluk: compassie opbrengen, dankzij en ondanks grenzen.
Wel lijkt me dat een relatie pas dan een liefdesrelatie is als het contact een graad van souplesse heeft. Liefde moet (uiteindelijk) voeden, niet zuigen.
maandag 5 september 2011 om 10:07
Das goed nieuws Teemuts! Volwassen gesprek is dus gelukkig mogelijk gebleken. Nu is het hem ook duidelijk wat je bedoeld, en geef je ook aan dat je het het waard vindt om het nog een kans te geven. Aan hem de kans om zijn gedrag te verbeteren. Ik zou de bal nu bij hem leggen in deze. Het is even zoeken, voor jullie beide, want jullie zijn natuurlijk nog niet zo lang samen.
Nou ik vind dat je goed bezig bent
Nou ik vind dat je goed bezig bent
maandag 5 september 2011 om 19:18
Waarom heb je kritiek op hem? En hoe breng je die kritiek?
Lees het boek geweldloze communicatie eens. Misschien dat dat jullie helpt. En anders in iedergeval 1 van jullie 2
Sowieso is het goed leesvoer en niet alleen voor relaties.
Het is wel een interessant voorval; jij hebt kritiek en dat vind hij niet leuk. En jij vind zijn reactie niet leuk.
Lijkt me wel essentieel dat je er iets mee doet. Een patroon is zo geboren. Lijkt me geen lekkere basis voor een relatie. Wel mooi dat je iig wat aan de situatie wilt doen.
Lees het boek geweldloze communicatie eens. Misschien dat dat jullie helpt. En anders in iedergeval 1 van jullie 2
Sowieso is het goed leesvoer en niet alleen voor relaties.
Het is wel een interessant voorval; jij hebt kritiek en dat vind hij niet leuk. En jij vind zijn reactie niet leuk.
Lijkt me wel essentieel dat je er iets mee doet. Een patroon is zo geboren. Lijkt me geen lekkere basis voor een relatie. Wel mooi dat je iig wat aan de situatie wilt doen.
maandag 5 september 2011 om 20:06
quote:teemuts schreef op 05 september 2011 @ 08:16:
Ik ben ook zeer zeker niet voor "zomaar dumpen" en dat ga ik ook niet doen. Beetje puberaal. Heb gisteren een heel goed gesprek gehad met hem waarbij ik alles heb kunnen zeggen - dat was absoluut heel volwassen, dat hij me die ruimte gaf en overal naar luisterde en wat mee probeerde te doen. Dus we hebben wat zinvolle afspraken kunnen maken over hoe we verder willen. En inderdaad: ik ga niet zijn therapeut zijn, en ook niet zijn moeder. (Ook dat heb ik hem gezegd.)
Dus .... goed bezig, hoop ik.Had ie in de gaten dat ie 'zo' deed? Was ie zich bewust van zijn Calimero-houding?
Ik ben ook zeer zeker niet voor "zomaar dumpen" en dat ga ik ook niet doen. Beetje puberaal. Heb gisteren een heel goed gesprek gehad met hem waarbij ik alles heb kunnen zeggen - dat was absoluut heel volwassen, dat hij me die ruimte gaf en overal naar luisterde en wat mee probeerde te doen. Dus we hebben wat zinvolle afspraken kunnen maken over hoe we verder willen. En inderdaad: ik ga niet zijn therapeut zijn, en ook niet zijn moeder. (Ook dat heb ik hem gezegd.)
Dus .... goed bezig, hoop ik.Had ie in de gaten dat ie 'zo' deed? Was ie zich bewust van zijn Calimero-houding?
