Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 27 januari 2008 om 12:10
Hey Mims,
Al weer even geleden dat ik hier geweest ben. Ik las je verhaal over dat bezoek in het ziekenhuis. Zo herkenbaar. Ik moest begin januari naar de allergoloog en die zit met zijn poli waar ook oncologie zit. Ik was al met mijn rug naar oncologie gaan zitten, wilde gewoon niemand zien. Maar ja ze komen ook wel van de andere kant aanlopen. Dus zag ik de arts die ons op het laatst begeleid heeft. Gelukkig was ze druk bezig. Ik kon het niet opbrengen om met haar te praten. En je had misschien ook wel gelezen dat ik zelf even niet goed was geworden en met de ambulance mee moest. Ging ik op de stoel van de ambulancebroeder zitten, hihihi, tja dat was ik gewend. Dat was nou eenmaal steeds mijn plaats als ik met Ray meeging naar het ziekenhuis. Echt een rare gewaarwording. Gelukkig begrepen ze het nadat ik e.e.a. had uitgelegd. En wat is mops toch een heerlijke meid. Vol verwondering lees ik steeds hoe jullie het doen en ik kan zeggen dat ik een en al bewondering ben. Voor mij nadert weer een moeilijkere periode. Veel herinneringen aan vorig jaar rond deze tijd. En ik ben ook al bezig met hoe ik met 7 maart om moet gaan. En ook met carnaval, toch een beetje ons feestje. Ray's bandje zit nu in Duitsland maar ik kon niet mee, dat vond ik te moeilijk. Maar het komt wel steeds in mijn gedachten...
Ik ben inmiddels weer volledig aan de slag op het werk en ik moet zeggen dat het goed gaat. Ik merk alleen wel dat ik veel eerder moe ben. Ik kwam vrijdag thuis en ben eerst anderhalf uur gaan slapen. Ik kon niet meer, zo moe....Heb jij dat nou ook? Ik heb gewoon veel meer slaap nodig dan voorheen.
Maar ik ga er maar vanuit dat het tijdelijk is, anders moet ik echt overwegen (en vooral financieel bekijken) of ik parttime kan werken. Ik heb deze week ook een beetje last van koopziekte. Huilend en wel iets nieuws voor mezelf kopen. Jankend bij de kapper zitten en allemaal omdat Ray er niet is om te zeggen dat ie het mooi vind (of lelijk maar dat zou ik nu zelfs uit zijn mond willen horen.....) Ik las dat ik nu al ongeveer moet gaan rijden om op tijd te zijn voor onze 2e huwelijksverjaardag.... Maar de tomtom kent de weg niet die kant op..... Heb jij nog een hemelrouteplanner? Kan ik die ff lenen dan of zullen we maar samen gaan. Ik hoop namelijk dat Ray en Hero af en toe samen naar ons kijken hoe we het doen en hoe het met ons gaat. Onder het genot van een biertje of een lekker wijntje....
Dat vind ik een mooi idee. Heel veel liefs van Rommel!
Al weer even geleden dat ik hier geweest ben. Ik las je verhaal over dat bezoek in het ziekenhuis. Zo herkenbaar. Ik moest begin januari naar de allergoloog en die zit met zijn poli waar ook oncologie zit. Ik was al met mijn rug naar oncologie gaan zitten, wilde gewoon niemand zien. Maar ja ze komen ook wel van de andere kant aanlopen. Dus zag ik de arts die ons op het laatst begeleid heeft. Gelukkig was ze druk bezig. Ik kon het niet opbrengen om met haar te praten. En je had misschien ook wel gelezen dat ik zelf even niet goed was geworden en met de ambulance mee moest. Ging ik op de stoel van de ambulancebroeder zitten, hihihi, tja dat was ik gewend. Dat was nou eenmaal steeds mijn plaats als ik met Ray meeging naar het ziekenhuis. Echt een rare gewaarwording. Gelukkig begrepen ze het nadat ik e.e.a. had uitgelegd. En wat is mops toch een heerlijke meid. Vol verwondering lees ik steeds hoe jullie het doen en ik kan zeggen dat ik een en al bewondering ben. Voor mij nadert weer een moeilijkere periode. Veel herinneringen aan vorig jaar rond deze tijd. En ik ben ook al bezig met hoe ik met 7 maart om moet gaan. En ook met carnaval, toch een beetje ons feestje. Ray's bandje zit nu in Duitsland maar ik kon niet mee, dat vond ik te moeilijk. Maar het komt wel steeds in mijn gedachten...
Ik ben inmiddels weer volledig aan de slag op het werk en ik moet zeggen dat het goed gaat. Ik merk alleen wel dat ik veel eerder moe ben. Ik kwam vrijdag thuis en ben eerst anderhalf uur gaan slapen. Ik kon niet meer, zo moe....Heb jij dat nou ook? Ik heb gewoon veel meer slaap nodig dan voorheen.
Maar ik ga er maar vanuit dat het tijdelijk is, anders moet ik echt overwegen (en vooral financieel bekijken) of ik parttime kan werken. Ik heb deze week ook een beetje last van koopziekte. Huilend en wel iets nieuws voor mezelf kopen. Jankend bij de kapper zitten en allemaal omdat Ray er niet is om te zeggen dat ie het mooi vind (of lelijk maar dat zou ik nu zelfs uit zijn mond willen horen.....) Ik las dat ik nu al ongeveer moet gaan rijden om op tijd te zijn voor onze 2e huwelijksverjaardag.... Maar de tomtom kent de weg niet die kant op..... Heb jij nog een hemelrouteplanner? Kan ik die ff lenen dan of zullen we maar samen gaan. Ik hoop namelijk dat Ray en Hero af en toe samen naar ons kijken hoe we het doen en hoe het met ons gaat. Onder het genot van een biertje of een lekker wijntje....
Dat vind ik een mooi idee. Heel veel liefs van Rommel!
maandag 28 januari 2008 om 17:24
Yep, de stress en de pijn van de afgelopen maanden proberen zich nu in de vorm van allerhande nare kwaaltjes mijn lijf uit te worstelen.
Ziek dus.
Niet de griep, maar gewoon; een berg kwaaltjes. Niet fijn.
En ja, malen heb ik de afgelopen dagen tot nieuwe kunstvorm verheven.
Maar inmiddels gaat het weer ietsje beter. Gelukkig!
Kan nog maar beperkt forummen, langer houden zowel mijn rug als mijn ogen het niet vol, reageer later dus meer.
, speciaal voor Rommel!
Ziek dus.
Niet de griep, maar gewoon; een berg kwaaltjes. Niet fijn.
En ja, malen heb ik de afgelopen dagen tot nieuwe kunstvorm verheven.
Maar inmiddels gaat het weer ietsje beter. Gelukkig!
Kan nog maar beperkt forummen, langer houden zowel mijn rug als mijn ogen het niet vol, reageer later dus meer.
, speciaal voor Rommel!
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 30 januari 2008 om 23:23
Hallo mimsey,
Ten eerste; Beterschap. Ook dit is herkenbaar voor mij..de hele maand september ben ik ziek geweest..allerlei kwaaltjes! Al die stress (en het verzorgen van mijn man die een week lang thuis in coma lag) uitte zich in een slechte weerstand waardoor ik vatbaar was voor allemaal bacterien..kreeg een kuurtje en daarna ging het langzaam weer beter.
Ten tweede; heb je de film "PS: I love you" al gezien? Het gaat over een vrouw die haar man verliest en hoe ze met haar verdriet omgaat.. Ik vond het heel erg confronterend maar zeker niet slecht voor me. Ik herkende enkele dingen wel maar sommige ook totaal niet. Zij had bijvoorbeeld al een halfjaar na het overlijden en one-night-stand..ik zat werkelijk waar te gruwelen op mijn stoel..daar kan ik me echt niks bij voorstellen..ik mis nog steeds ZIJN armen om me heen..kan je je dan voorstellen dat je in iemand anders zn armen ligt?? Nouja, iedereen heeft natuurlijk zijn eigen rouwproces en iedereen gaat er anders mee om. Zo merk ik ook dat mijn verdriet anders word. In het begin nog veel huilen in frustratie en boosheid..nu huilen met een glimlach omdat ik hem mis. Zelfs het huilen is minder frequent. Ik heb echt het gevoel dat het de betere kant opgaat..(zei ze voorzichtig)
We zijn nu ook voorzichtig bezig met zijn grafsteen uitzoeken..ik merk dat het toch belangrijker voor me is dan ik had verwacht.. ik kom regelmatig op de begraafplaats..niet om met hem te praten ofzo.. Ik geloof namelijk dat hij mij niet meer hoort..maar om een moment te creeeren waarin herinneringen naar boven komen en dat ik even zonder afleiding aan hem mag denken.
Ik vond het ook zo typisch wat je vertelde over je/zijn lichtje..niet in iets dat ik nog als ritueel voor hem doe..maar in iets wat mij aan hem doet denken en dat kapot gaat. Zo liet ik per ongeluk vorige week de waterkoker vallen..helemaal in stukjes. Komt er toch een wrang gevoel naar boven omdat het iets is wat ik samen met hem heb gekocht en dat ik me dan besef dat het de komende jaren zo zal gaan..langzaam zal alles waar ik een herinnering, aan hem, aan heb weg (kapot) gaat en komen er mijn eigen dingen/spulletjes/herinneringen voor in de plaats. En dat doet dan even zeer..omdat je weet dat het niet zo hoort te zijn. Dat we nog maar net aan herinneringen van ons samen begonnen waren..en dat die tijd nu al voorbij is!!
Ik hou van onze samenherinneringen!
Mimsey en anderen die hun partner verloren zijn: Een toost op deze samenherinneringen!!
Liefs M
Ten eerste; Beterschap. Ook dit is herkenbaar voor mij..de hele maand september ben ik ziek geweest..allerlei kwaaltjes! Al die stress (en het verzorgen van mijn man die een week lang thuis in coma lag) uitte zich in een slechte weerstand waardoor ik vatbaar was voor allemaal bacterien..kreeg een kuurtje en daarna ging het langzaam weer beter.
Ten tweede; heb je de film "PS: I love you" al gezien? Het gaat over een vrouw die haar man verliest en hoe ze met haar verdriet omgaat.. Ik vond het heel erg confronterend maar zeker niet slecht voor me. Ik herkende enkele dingen wel maar sommige ook totaal niet. Zij had bijvoorbeeld al een halfjaar na het overlijden en one-night-stand..ik zat werkelijk waar te gruwelen op mijn stoel..daar kan ik me echt niks bij voorstellen..ik mis nog steeds ZIJN armen om me heen..kan je je dan voorstellen dat je in iemand anders zn armen ligt?? Nouja, iedereen heeft natuurlijk zijn eigen rouwproces en iedereen gaat er anders mee om. Zo merk ik ook dat mijn verdriet anders word. In het begin nog veel huilen in frustratie en boosheid..nu huilen met een glimlach omdat ik hem mis. Zelfs het huilen is minder frequent. Ik heb echt het gevoel dat het de betere kant opgaat..(zei ze voorzichtig)
We zijn nu ook voorzichtig bezig met zijn grafsteen uitzoeken..ik merk dat het toch belangrijker voor me is dan ik had verwacht.. ik kom regelmatig op de begraafplaats..niet om met hem te praten ofzo.. Ik geloof namelijk dat hij mij niet meer hoort..maar om een moment te creeeren waarin herinneringen naar boven komen en dat ik even zonder afleiding aan hem mag denken.
Ik vond het ook zo typisch wat je vertelde over je/zijn lichtje..niet in iets dat ik nog als ritueel voor hem doe..maar in iets wat mij aan hem doet denken en dat kapot gaat. Zo liet ik per ongeluk vorige week de waterkoker vallen..helemaal in stukjes. Komt er toch een wrang gevoel naar boven omdat het iets is wat ik samen met hem heb gekocht en dat ik me dan besef dat het de komende jaren zo zal gaan..langzaam zal alles waar ik een herinnering, aan hem, aan heb weg (kapot) gaat en komen er mijn eigen dingen/spulletjes/herinneringen voor in de plaats. En dat doet dan even zeer..omdat je weet dat het niet zo hoort te zijn. Dat we nog maar net aan herinneringen van ons samen begonnen waren..en dat die tijd nu al voorbij is!!
Ik hou van onze samenherinneringen!
Mimsey en anderen die hun partner verloren zijn: Een toost op deze samenherinneringen!!
Liefs M
