Psyche
alle pijlers
Onzeker? Rood worden? Angst? Help
maandag 12 september 2011 om 23:24
Hoi
Ik wil hier even mijn verhaal kwijt en hoop (ondanks dat het niet fijn is) dat er mensen zijn die er ervaring mee hebben en mij tips kunnen geven. Ik probeer er zon duidelijk mogelijk verhaal van te maken, maar als er nog onduidelijkheden zijn hoor ik het graag.
-Gepest basisschool. Onzekerheid. Black outs (presentaties die vaak over je zelf gingen). Geen vrienden, in familie niet gewenst.
-Gepest op middelbare school. Maar lieve vriend(inn)en die mijn leven goed veranderde. Super tijd mee gemaakt. Herinneringen die heel veel voor mij betekent.
Daarna ging ik naar het mbo. Een paar meiden van mijn oude school kwamen bij mij op school en bij me in de klas. Maar dat waren meiden met wie ik toen niet overweg kon. Maar dit veranderde gelukkig. Ik merkte aan mezelf dat de onzekerheid er nog steeds was. Nieuwe school, oudere kinderen.. En ik was nog steeds maar net een 16jarige meid die nog totaal niet volwassen er uit zag. Geen heupen, borsten, kont o.i.d. En ja toen begonnen de problemen in de lessen. De lessen waren gevormd in U vormen. En ik kon er dus niet tegen als mensen me continue gingen aankijken. Werd er onzeker door, gespannen, duizelig, en het allerergste nog ik ging als een gek trillen en werd knal en knal rood. (Wangen, neus, voorhoofd, alles dus). Door die stress en onzekerheid dat ik daar niet weg kan werd het steeds erger waardoor ik uit de klas weg liep omdat ik me even niet goed voelde.
Gelukkig beetje bij beetje is dit weggegaan en durfde ik presentaties te geven. Maar niet wanneer iemand het aan mij vroeg? Maar hup uit mezelf, ja ik begin/ga wel. En dan ook met een power point presentatie. Dan heb ik toch wat afleiding. Doe ik dit niet dan raak ik zo erg in paniek.. Mijn stem blokkeert gewoon en kan amper meer praten. En zo ervaar ik het helaas in het dagelijkse leven ook. Ik word gek van opgesloten ruimtes, en aan verplichte verjaardagen (al doe ik hier niet aan mee), vooral omdat het op hun manier gaat, waar ik me niet prettig bij voel. Zelf vind ik het best om mensen op bezoek te laten komen, met wat sfeer licht in huis en niet te fel licht. Mede het feit dat ik niet tegen fel licht kan, (hoofdpijn, oogpijn, spiertrekkingen) geeft het mij ook een veiliger ontspannen gevoel.
Maar nu komt het, het word alsmaar erger. Wanneer ik moet gaan eten beneden bij mijn ouders hoop ik altijd dat de gordijn met fel licht dicht zit, zodat ik wat fijner ontspannender aan tafel zit. Soms zit ik zo te stressen, dat ik gewoon continue het rood worden aan voel komen, en daar baal ik gewoon van. Als ik dan ook nog eens mensen te woord moet staan lukt het gewoon niet. Ook al zijn het vriendinnen, toch lukt het me moeilijk tot niet. Een klasgenoot schrok een keer toen we in de aula zaten en ik ijskoud aan voelde, mijn lijf trilde als een gek en ik het super benauwd had. Ik ben gewoon bang ergens ? Heb ik het idee. Voor wat weet ik niet. Ik ben (redelijk) trots op mezelf. Maar dat rood worden beïnvloed mijn hele doen en laten waardoor ik soms helemaal dichtklap, en niets meer durf te zeggen.
Nu heb ik een kans dat ik misschien nog deze maand kan instromen in een opleiding. Het lijkt me erg leuk want wilde het heel graag, en bijna nergens word de mbo4 opleiding gegeven.. Alleen nu het feit, ik ben super gestressed. Ik moet dan instromen in een groep, en weet nog wel hoe het al die keren gaat, ik klap dicht. Op dat moment zit er ook in mijn hoofd “Ik moet dit dit en dit zeggen, en denk er dan zoveel bij na waardoor het dan ook fout gaat” Blozen, en verkeerde woordkeuzes.
Ik ben laatst al naar de huisarts geweest voor wat andere zaken. Maar moet eigenlijk ook gaan voor dit en nog wat dingentjes. Maar iets belemmerd mij ook zo. Ik durf om de een of andere reden niet, en ben bang om de reactie van mijn ouders. Die geloven nooit dat er iets is en zeggen altijd dat ik me aanstel. (Ik heb dan ook geen band met mijn ouders, nooit gehad. En gaat er ook niet komen na vroeger.) Elke avond zeg ik tegen mezelf “En morgen ga ik naar de huisarts toe”, maar iets houd me tegen die morgen.. Omdat alles een beetje tegen zit (qua werk vinden) rust ik liever uit dan. (heb ook pfeiffer , weer. Had eerder het broertje van.) Ook ben ik zo bang voor de reactie van de huisarts, en dat ik daarna even op niemand kan terug vallen. Vriend zie ik alleen in het weekend, en de vriendinnen die ik nog heb zie ik eigenlijk weinig meer door dat ze zijn gaan samen wonen , werken en weinig tijd meer hebben.
Ergens hoop ik gewoon dat de huisarts mij kan helpen met dit probleem.. Maar is het wel te helpen? Is er wel iets waardoor je minder snel rood word, je minder bang bent in zulke situaties en je steviger in je schoenen staat? Ik heb wel eens een cursusje gehad, om te laten zien wat je durft, maar gek genoeg durf ik dan juist wel alles. Maar op echt serieuze momenten dus niet.
Ik ben blij dat ik dit even van me af kan schrijven want ik zit er toch best wel mee. Het rood worden, de stress die dan ontstaat, angst (voor wat?), zenuwen, en ziek voelen door wat er kan komen. Heeft iemand hier ervaring mee? Wel eens last van gehad en hoe dit opgelost is? Ik heb namelijk echt geen idee wat de huis arts voor mij kan doen.
En ik wil namelijk echt eens op deze manier sterk in mijn schoenen staan. Ik wil nu dus jeugdzorg gaan doen (later hbo) maar ben nu al bang dat ik te zwak ga zijn om het aan te kunnen. Door de problemen en pfeiffer. Maar goed ik zit al vanaf april thuis toen ik klaar was met pw3, en kan moeilijk langer thuis blijven lijkt me..
Alvast bedankt voor jullie reacties. Ik ben gewoon blij als dit opgelost kan worden, ik wil me gewoon niet meer druk maken om dit. (Overigens ben ik tevreden met hoe ik er uit zie, dus daar ligt het niet aan) Het belemmerd gewoon zoveel.
Ik wil hier even mijn verhaal kwijt en hoop (ondanks dat het niet fijn is) dat er mensen zijn die er ervaring mee hebben en mij tips kunnen geven. Ik probeer er zon duidelijk mogelijk verhaal van te maken, maar als er nog onduidelijkheden zijn hoor ik het graag.
-Gepest basisschool. Onzekerheid. Black outs (presentaties die vaak over je zelf gingen). Geen vrienden, in familie niet gewenst.
-Gepest op middelbare school. Maar lieve vriend(inn)en die mijn leven goed veranderde. Super tijd mee gemaakt. Herinneringen die heel veel voor mij betekent.
Daarna ging ik naar het mbo. Een paar meiden van mijn oude school kwamen bij mij op school en bij me in de klas. Maar dat waren meiden met wie ik toen niet overweg kon. Maar dit veranderde gelukkig. Ik merkte aan mezelf dat de onzekerheid er nog steeds was. Nieuwe school, oudere kinderen.. En ik was nog steeds maar net een 16jarige meid die nog totaal niet volwassen er uit zag. Geen heupen, borsten, kont o.i.d. En ja toen begonnen de problemen in de lessen. De lessen waren gevormd in U vormen. En ik kon er dus niet tegen als mensen me continue gingen aankijken. Werd er onzeker door, gespannen, duizelig, en het allerergste nog ik ging als een gek trillen en werd knal en knal rood. (Wangen, neus, voorhoofd, alles dus). Door die stress en onzekerheid dat ik daar niet weg kan werd het steeds erger waardoor ik uit de klas weg liep omdat ik me even niet goed voelde.
Gelukkig beetje bij beetje is dit weggegaan en durfde ik presentaties te geven. Maar niet wanneer iemand het aan mij vroeg? Maar hup uit mezelf, ja ik begin/ga wel. En dan ook met een power point presentatie. Dan heb ik toch wat afleiding. Doe ik dit niet dan raak ik zo erg in paniek.. Mijn stem blokkeert gewoon en kan amper meer praten. En zo ervaar ik het helaas in het dagelijkse leven ook. Ik word gek van opgesloten ruimtes, en aan verplichte verjaardagen (al doe ik hier niet aan mee), vooral omdat het op hun manier gaat, waar ik me niet prettig bij voel. Zelf vind ik het best om mensen op bezoek te laten komen, met wat sfeer licht in huis en niet te fel licht. Mede het feit dat ik niet tegen fel licht kan, (hoofdpijn, oogpijn, spiertrekkingen) geeft het mij ook een veiliger ontspannen gevoel.
Maar nu komt het, het word alsmaar erger. Wanneer ik moet gaan eten beneden bij mijn ouders hoop ik altijd dat de gordijn met fel licht dicht zit, zodat ik wat fijner ontspannender aan tafel zit. Soms zit ik zo te stressen, dat ik gewoon continue het rood worden aan voel komen, en daar baal ik gewoon van. Als ik dan ook nog eens mensen te woord moet staan lukt het gewoon niet. Ook al zijn het vriendinnen, toch lukt het me moeilijk tot niet. Een klasgenoot schrok een keer toen we in de aula zaten en ik ijskoud aan voelde, mijn lijf trilde als een gek en ik het super benauwd had. Ik ben gewoon bang ergens ? Heb ik het idee. Voor wat weet ik niet. Ik ben (redelijk) trots op mezelf. Maar dat rood worden beïnvloed mijn hele doen en laten waardoor ik soms helemaal dichtklap, en niets meer durf te zeggen.
Nu heb ik een kans dat ik misschien nog deze maand kan instromen in een opleiding. Het lijkt me erg leuk want wilde het heel graag, en bijna nergens word de mbo4 opleiding gegeven.. Alleen nu het feit, ik ben super gestressed. Ik moet dan instromen in een groep, en weet nog wel hoe het al die keren gaat, ik klap dicht. Op dat moment zit er ook in mijn hoofd “Ik moet dit dit en dit zeggen, en denk er dan zoveel bij na waardoor het dan ook fout gaat” Blozen, en verkeerde woordkeuzes.
Ik ben laatst al naar de huisarts geweest voor wat andere zaken. Maar moet eigenlijk ook gaan voor dit en nog wat dingentjes. Maar iets belemmerd mij ook zo. Ik durf om de een of andere reden niet, en ben bang om de reactie van mijn ouders. Die geloven nooit dat er iets is en zeggen altijd dat ik me aanstel. (Ik heb dan ook geen band met mijn ouders, nooit gehad. En gaat er ook niet komen na vroeger.) Elke avond zeg ik tegen mezelf “En morgen ga ik naar de huisarts toe”, maar iets houd me tegen die morgen.. Omdat alles een beetje tegen zit (qua werk vinden) rust ik liever uit dan. (heb ook pfeiffer , weer. Had eerder het broertje van.) Ook ben ik zo bang voor de reactie van de huisarts, en dat ik daarna even op niemand kan terug vallen. Vriend zie ik alleen in het weekend, en de vriendinnen die ik nog heb zie ik eigenlijk weinig meer door dat ze zijn gaan samen wonen , werken en weinig tijd meer hebben.
Ergens hoop ik gewoon dat de huisarts mij kan helpen met dit probleem.. Maar is het wel te helpen? Is er wel iets waardoor je minder snel rood word, je minder bang bent in zulke situaties en je steviger in je schoenen staat? Ik heb wel eens een cursusje gehad, om te laten zien wat je durft, maar gek genoeg durf ik dan juist wel alles. Maar op echt serieuze momenten dus niet.
Ik ben blij dat ik dit even van me af kan schrijven want ik zit er toch best wel mee. Het rood worden, de stress die dan ontstaat, angst (voor wat?), zenuwen, en ziek voelen door wat er kan komen. Heeft iemand hier ervaring mee? Wel eens last van gehad en hoe dit opgelost is? Ik heb namelijk echt geen idee wat de huis arts voor mij kan doen.
En ik wil namelijk echt eens op deze manier sterk in mijn schoenen staan. Ik wil nu dus jeugdzorg gaan doen (later hbo) maar ben nu al bang dat ik te zwak ga zijn om het aan te kunnen. Door de problemen en pfeiffer. Maar goed ik zit al vanaf april thuis toen ik klaar was met pw3, en kan moeilijk langer thuis blijven lijkt me..
Alvast bedankt voor jullie reacties. Ik ben gewoon blij als dit opgelost kan worden, ik wil me gewoon niet meer druk maken om dit. (Overigens ben ik tevreden met hoe ik er uit zie, dus daar ligt het niet aan) Het belemmerd gewoon zoveel.
maandag 12 september 2011 om 23:31
weet je wat een grote rol lijkt te spelen, dat je er zo erg mee bezig bent, al van te voren, dat je er eigenlijk niet aankomt. dat is hetzelfde als met ''niet aan een roze olifant denken'' dan ga je er toch aan denken.
Het is dus een cirkel die je moet doorbreken. dat is lastig maar ook een vorm van acceptatie.
Ik herken je probleem (in mindere mate) en loop er ook nog wel eens voor weg als ik merk dat ik rood word. Maar ik heb ook de ervaring dat als ik gewoon blijf zitten en ''erdoorheen'' ga, het daarna weer afzakt. Probeer, als je merkt dat je je van te voren ergens druk om maakt, te denken: Nou en, dan word ik maar rood. de kans dat het gebeurt is heel groot, dus dat moet dan maar. Blijf dit herhalen voor jezelf.
Er zijn trouwens therapeuten die je hiermee kunnen helpen, zij leren je bepaalde gedragstechnieken aan die je kan toepassen als je merkt dat je rood word.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt,
Het is dus een cirkel die je moet doorbreken. dat is lastig maar ook een vorm van acceptatie.
Ik herken je probleem (in mindere mate) en loop er ook nog wel eens voor weg als ik merk dat ik rood word. Maar ik heb ook de ervaring dat als ik gewoon blijf zitten en ''erdoorheen'' ga, het daarna weer afzakt. Probeer, als je merkt dat je je van te voren ergens druk om maakt, te denken: Nou en, dan word ik maar rood. de kans dat het gebeurt is heel groot, dus dat moet dan maar. Blijf dit herhalen voor jezelf.
Er zijn trouwens therapeuten die je hiermee kunnen helpen, zij leren je bepaalde gedragstechnieken aan die je kan toepassen als je merkt dat je rood word.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt,
maandag 12 september 2011 om 23:42
@Watchamacallit: oké, nee het is niet erg prettig nee. Ik vind het ook apart. Vriend stond er van te kijken toen ik hem dit vertelde waar ik mee zat. Hij ziet me namelijk altijd als een zeker meisje, omdat ik op straat eigenlijk nooit over me heen zal laten lopen en eigenlijk bijna altijd zeker ben. Behalve in lange wachtrijen bij kassa’s kan ik niet hebben (En overdrukke warme mini winkels).
Weet je toevallig hoe zon groepstherapie in zijn werking gaat? Ik twijfel nu zo of ik nu aan de opleiding zal beginnen of gewoon een schone lei zal beginnen.. Ik zou nu dan sowieso later in moeten stromen en was er eigenlijk van uit gegaan dat ik tot februari of september zou moeten wachten..
@Ladyluck25: Klopt ik weet het. Dat besefte ik ook. Ik heb het een kleine tijd onder controle kunnen hebben op school tijdens presentaties. Hup het initiatief en gaan. Maar bij andere zaken lukt het niet. De angst overheerst dan zeg maar. Ja het zakt wel weg, maar het gaat bij mij zo erg dat ik zo erg begin te trillen en ik 1 x hier door flauw gevallen ben. Oké ik zal dat nog eens proberen, bedankt. Ik vind het vooral naar als mensen dan zeggen “Waarom word je nou rood? “Er is toch niets ergs aan.. Waardoor ik mezelf alleen maar ongemakkelijker voel. Oké, ik ga dit bespreken met de huisarts, ik ben nu ook bezig met het even kort samen vatten voor de huisarts. Want vind het moeilijk te bespreken ook.
Dus hoop dan echt dat de dokter aan alle puntjes wat kan doen, of i.i.g. tips heeft hoe ik er het beste aan kan werken. De klachten zijn namelijk gewoon psychisch lijkt me, en heeft met de angst te maken. Of niet?
Heel erg bedankt voor jullie reacties, doet me erg goed en was echt bang op negatieve (uitlach) reacties of iets.
Weet je toevallig hoe zon groepstherapie in zijn werking gaat? Ik twijfel nu zo of ik nu aan de opleiding zal beginnen of gewoon een schone lei zal beginnen.. Ik zou nu dan sowieso later in moeten stromen en was er eigenlijk van uit gegaan dat ik tot februari of september zou moeten wachten..
@Ladyluck25: Klopt ik weet het. Dat besefte ik ook. Ik heb het een kleine tijd onder controle kunnen hebben op school tijdens presentaties. Hup het initiatief en gaan. Maar bij andere zaken lukt het niet. De angst overheerst dan zeg maar. Ja het zakt wel weg, maar het gaat bij mij zo erg dat ik zo erg begin te trillen en ik 1 x hier door flauw gevallen ben. Oké ik zal dat nog eens proberen, bedankt. Ik vind het vooral naar als mensen dan zeggen “Waarom word je nou rood? “Er is toch niets ergs aan.. Waardoor ik mezelf alleen maar ongemakkelijker voel. Oké, ik ga dit bespreken met de huisarts, ik ben nu ook bezig met het even kort samen vatten voor de huisarts. Want vind het moeilijk te bespreken ook.
Dus hoop dan echt dat de dokter aan alle puntjes wat kan doen, of i.i.g. tips heeft hoe ik er het beste aan kan werken. De klachten zijn namelijk gewoon psychisch lijkt me, en heeft met de angst te maken. Of niet?
Heel erg bedankt voor jullie reacties, doet me erg goed en was echt bang op negatieve (uitlach) reacties of iets.
maandag 12 september 2011 om 23:45
Ik zou gewoon met de opleiding beginnen en je niet uit het veld laten slaan. Als jij verder gewoon leuk en gezellig bent, dan zal iedereen je gewoon behandelen - ook al word je rood en dergelijke. Zo niet, ligt dat aan hen en niet aan jou.
Wat ik van die vriend begreep is dat er in zo'n groep mensen met gerelateerde problemen zitten, en dat die onder begeleiding van een therapeut praten over de problemen die ze tegenkomen en die als het ware proberen te analyseren.
Wat ik van die vriend begreep is dat er in zo'n groep mensen met gerelateerde problemen zitten, en dat die onder begeleiding van een therapeut praten over de problemen die ze tegenkomen en die als het ware proberen te analyseren.
maandag 12 september 2011 om 23:51
@watchamacallit: Ja ik probeer het ook vind het moeilijk want kom in een nieuwe groep die al bestaat.. Gelukkig is het maar een jaartje dus dat scheelt. Tja ik vind mezelf wel leuk en gezellig. Maar omdat ik zo onzeker qua dit, duurt dit even voor dit over komt.
Ben heel stil en op mezelf dan in het begin. En heb er moeite mee om dan iemand aan te spreken.. Hmm oke. Als ik dan zo iets ga doen nog de vraag hoe ik het mijn ouders ga vertellen. Hun betalen nog mijn zorgverzekering (en krijgen mijn zorgtoeslag), dus geen idee of die sessies vergoed worden?! En of het anders duur is om dat te bekostigen? Want ik heb alleen een krantenwijk en daar verdien ik niet veel mee.
Ben heel stil en op mezelf dan in het begin. En heb er moeite mee om dan iemand aan te spreken.. Hmm oke. Als ik dan zo iets ga doen nog de vraag hoe ik het mijn ouders ga vertellen. Hun betalen nog mijn zorgverzekering (en krijgen mijn zorgtoeslag), dus geen idee of die sessies vergoed worden?! En of het anders duur is om dat te bekostigen? Want ik heb alleen een krantenwijk en daar verdien ik niet veel mee.
maandag 12 september 2011 om 23:55
Ik herken je probleem en heb er zelf ook last van, gelukkig wel in mindere mate. Vooral bij het spreken voor een (grote) groep wel het nog wel eens voorkomen dat ik opeens helemaal rood wordt. Als ik dit dan ook nog eens zelf bewust merk, wordt het alleen maar erger.
Wat ik eraan doe is eigenlijk heel simpel; ik zorg dat ik mij zekerder voel. Dit bereik ik het best met allemaal kleine, simpele dingetjes. Zoals jij al aangaf helpt een powerpoint presentatie bijna altijd. Ook het goed leren/beheersen van de stof die jij gaat behandelen in je presentatie helpt voor mij. Andere dingen die ik doe zijn bijvoorbeeld een sjaal omdoen, zodat voor het geval ik rood word het minder zichtbaar is, en heel bewust op mijn ademhaling focussen, ook dit geeft mij meer vertrouwen. Dit lost natuurlijk niet het grotere probleem op, maar wellicht heb je er wat aan bij je volgende studie
Wat ik eraan doe is eigenlijk heel simpel; ik zorg dat ik mij zekerder voel. Dit bereik ik het best met allemaal kleine, simpele dingetjes. Zoals jij al aangaf helpt een powerpoint presentatie bijna altijd. Ook het goed leren/beheersen van de stof die jij gaat behandelen in je presentatie helpt voor mij. Andere dingen die ik doe zijn bijvoorbeeld een sjaal omdoen, zodat voor het geval ik rood word het minder zichtbaar is, en heel bewust op mijn ademhaling focussen, ook dit geeft mij meer vertrouwen. Dit lost natuurlijk niet het grotere probleem op, maar wellicht heb je er wat aan bij je volgende studie
dinsdag 13 september 2011 om 00:00
Het stil zijn in het begin ken ik wel. Probeer in eerste instantie niet gelijk de clown van de groep te zijn en richt je op een persoon tegelijk, maak een gezellig praatje. Misschien handig om wat 'openingszinnen' paraat te hebben, bijvoorbeeld over de opleiding ofzo.
Verder is het niet erg dat je stil bent, ik waardeer dat altijd juist wel in tegenstelling tot de mensen die hun eigen angsten proberen te overschreeuwen.
Verder is het niet erg dat je stil bent, ik waardeer dat altijd juist wel in tegenstelling tot de mensen die hun eigen angsten proberen te overschreeuwen.
dinsdag 13 september 2011 om 00:00
@mapenzi: Wat naar dat je er ook last van hebt. Ja helaas merk je het vaak en dat is het grote probleem. Ik heb overigens als puber zijnde wel eens “straatvrees” gehad en ging toen alleen maar naar school, maar de straat op / winkels in niet meer. Gelukkig is dit nu niet het geval.
Ik heb altijd een sjaaltje om , omdat ik anders nog vatbaarder ben voor de kou. (Zowel zomer als winter). Maar heb niet echt een idee dat dat verminderd. Alleen een zonnebril verminderd het. En die zet ik ook vaak op omdat ik niet tegen fel licht binnen/buiten/winkels kan. (Spiertrekkingen, spieren maken trekkingen uit zichzelf waar ik geen invloed op heb, en krijg prikkende ogen en hoofdpijn van fel licht). Maar ja om nou altijd met een zonnebril te lopen dat gaat ook niet helaas.
Op mijn ademhaling letten is een groot probleem. Dit lukt me niet, ik haal ook echt verkeerd adem en krijg dan ook minder adem omdat heel mijn keel altijd dicht zit. En ben ik gespannen is er ook nog eens een dikke slijmlaag aangemaakt en een kriebelkeel. Maar ik kan eens na vragen of je daar iets voor hebt bij de huisarts. Heb destijds wel laten checken hoe het met mijn longinhoud zat omdat ik moeite had met ademhalen maar dat was gewoon goed. Dus ligt het inderdaad aan de manier van ademhalen.
Ik heb altijd een sjaaltje om , omdat ik anders nog vatbaarder ben voor de kou. (Zowel zomer als winter). Maar heb niet echt een idee dat dat verminderd. Alleen een zonnebril verminderd het. En die zet ik ook vaak op omdat ik niet tegen fel licht binnen/buiten/winkels kan. (Spiertrekkingen, spieren maken trekkingen uit zichzelf waar ik geen invloed op heb, en krijg prikkende ogen en hoofdpijn van fel licht). Maar ja om nou altijd met een zonnebril te lopen dat gaat ook niet helaas.
Op mijn ademhaling letten is een groot probleem. Dit lukt me niet, ik haal ook echt verkeerd adem en krijg dan ook minder adem omdat heel mijn keel altijd dicht zit. En ben ik gespannen is er ook nog eens een dikke slijmlaag aangemaakt en een kriebelkeel. Maar ik kan eens na vragen of je daar iets voor hebt bij de huisarts. Heb destijds wel laten checken hoe het met mijn longinhoud zat omdat ik moeite had met ademhalen maar dat was gewoon goed. Dus ligt het inderdaad aan de manier van ademhalen.
dinsdag 13 september 2011 om 00:03
@Watchamacilit: Hoe bedoel je openingszinnen over de opleiding? Ja ik ben bang dat ik in een klas terecht kom die al helemaal hecht zijn met zijn allen. En alles van de school natuurlijk al weten. En dan zit je daar helemaal in je uppie en je weet van niets. Ah, oké. Ja dat is waar. Ik vind het ook moeilijk, ik sta er nu ook weer een beetje alleen voor. Iedereen is zijn eigen weg op gegaan, en ik ook. Maar ik mis het wel, en hoop dus ook dat ik vriendinnen kan maken. Ik kan me ook niet bedenken hoe ik het moet aanpakken, blijf er over piekeren. Nu ben ik stil en rustig en gaat het moeilijker. Toen ik op het vmbo kwam was iedereen hyper en was het de gewoonte om naar iedereen te roepen en doen om zo elkaar te leren kennen.
ik vind het echt fijn dat ik hiermee hier terecht kan.
ik vind het echt fijn dat ik hiermee hier terecht kan.
dinsdag 13 september 2011 om 00:08
quote:zwitsal_nijntje schreef op 12 september 2011 @ 23:42:
Ik vind het vooral naar als mensen dan zeggen “Waarom word je nou rood? “Er is toch niets ergs aan.. Waardoor ik mezelf alleen maar ongemakkelijker voel.
De klachten zijn namelijk gewoon psychisch lijkt me, en heeft met de angst te maken. Of niet?
Dat is inderdaad nog het vervelendste, dat het voor iedereen te zien is en er altijd 1 of andere grappenmaker bij zit die daar dan een opmerking over moet maken.
Ik zei altijd '' Nou, moet je dat nog ff benadrukken joh, kan er toch ook niks aan doen, voel me gewoon .... (hoe ik me dan voelde en waarom) '' dan werd er meestal niks meer van gezegd en wekte sympathie op waardoor de aandacht verlegt werd naar mijn gevoel in plaats van mijn gezicht.
Eigenlijk hoor ik er inmiddels al jaren niets meer over terwijl het me nog wel regelmatig overkomt.
Het heeft toch met onzekerheid te maken, of het gevoel overvallen te worden met iets (controle verlies) en dus angst. Lijkt me
Ik vind het vooral naar als mensen dan zeggen “Waarom word je nou rood? “Er is toch niets ergs aan.. Waardoor ik mezelf alleen maar ongemakkelijker voel.
De klachten zijn namelijk gewoon psychisch lijkt me, en heeft met de angst te maken. Of niet?
Dat is inderdaad nog het vervelendste, dat het voor iedereen te zien is en er altijd 1 of andere grappenmaker bij zit die daar dan een opmerking over moet maken.
Ik zei altijd '' Nou, moet je dat nog ff benadrukken joh, kan er toch ook niks aan doen, voel me gewoon .... (hoe ik me dan voelde en waarom) '' dan werd er meestal niks meer van gezegd en wekte sympathie op waardoor de aandacht verlegt werd naar mijn gevoel in plaats van mijn gezicht.
Eigenlijk hoor ik er inmiddels al jaren niets meer over terwijl het me nog wel regelmatig overkomt.
Het heeft toch met onzekerheid te maken, of het gevoel overvallen te worden met iets (controle verlies) en dus angst. Lijkt me
dinsdag 13 september 2011 om 00:09
Je geeft zelf eigenlijk al het antwoord; je kunt ze dus alles vragen wat jij nog niet weet over de opleiding
En verder vragen als;
hoe ben jij hier terecht gekomen, hoe bevalt het, wat wil je er mee gaan doen, hoe zit de klas in elkaar en hoe gaan mensen met elkaar om (nuttig!).
Ik heb veel interviews afgenomen dus de vragen komen bij mij tegenwoordig zo op, best handig.
Probeer veel te ondernemen, dingen gewoon te doen, mensen aan te spreken (vraag ze iets over de omgeving, het weer, allemaal cliché maar het werkt wel - vervolgens een vervolgvraag in welke stad ze wonen, en dergelijke). Dingen wennen. Ik ga nu naar feestjes en andere bijeenkomsten waar ik niemand ken, zonder dat ik daarvoor zenuwachtig ben. Ik zie het allemaal wel - is het niet leuk en is het voor werk dan zit ik het uit, is het privé dan ga ik lekker naar huis. Maar meestal valt het allemaal reuze mee en blijken er best leuke mensen te zijn!
En verder vragen als;
hoe ben jij hier terecht gekomen, hoe bevalt het, wat wil je er mee gaan doen, hoe zit de klas in elkaar en hoe gaan mensen met elkaar om (nuttig!).
Ik heb veel interviews afgenomen dus de vragen komen bij mij tegenwoordig zo op, best handig.
Probeer veel te ondernemen, dingen gewoon te doen, mensen aan te spreken (vraag ze iets over de omgeving, het weer, allemaal cliché maar het werkt wel - vervolgens een vervolgvraag in welke stad ze wonen, en dergelijke). Dingen wennen. Ik ga nu naar feestjes en andere bijeenkomsten waar ik niemand ken, zonder dat ik daarvoor zenuwachtig ben. Ik zie het allemaal wel - is het niet leuk en is het voor werk dan zit ik het uit, is het privé dan ga ik lekker naar huis. Maar meestal valt het allemaal reuze mee en blijken er best leuke mensen te zijn!
dinsdag 13 september 2011 om 00:17
@Nijntje
Ga dingen doen! Hoe meer situaties je mee maakt, hoe minder situaties je in je hoofd hoeft voor te stellen.
Je bent vanaf april thuis, kunt geen baantje vinden. Wil niet op bezoek bij mensen, niet mee naar verjaardagen etc.
Volgens mij leef jij ontzettend in het verleden en in je hoofd. Ik begrijp dat je dingen hebt meegemaakt die je misschien (onterecht of terecht) angstig maken, toch wil dat niet zeggen dat je je daardoor moet laten leiden.
Verschuil je niet achter je narigheid.
Ga dingen doen! Hoe meer situaties je mee maakt, hoe minder situaties je in je hoofd hoeft voor te stellen.
Je bent vanaf april thuis, kunt geen baantje vinden. Wil niet op bezoek bij mensen, niet mee naar verjaardagen etc.
Volgens mij leef jij ontzettend in het verleden en in je hoofd. Ik begrijp dat je dingen hebt meegemaakt die je misschien (onterecht of terecht) angstig maken, toch wil dat niet zeggen dat je je daardoor moet laten leiden.
Verschuil je niet achter je narigheid.
dinsdag 13 september 2011 om 00:19
quote:ladyluck25 schreef op 13 september 2011 @ 00:08:
[...]
Dat is inderdaad nog het vervelendste, dat het voor iedereen te zien is en er altijd 1 of andere grappenmaker bij zit die daar dan een opmerking over moet maken.
Ik zei altijd '' Nou, moet je dat nog ff benadrukken joh, kan er toch ook niks aan doen, voel me gewoon .... (hoe ik me dan voelde en waarom) '' dan werd er meestal niks meer van gezegd en wekte sympathie op waardoor de aandacht verlegt werd naar mijn gevoel in plaats van mijn gezicht.
Eigenlijk hoor ik er inmiddels al jaren niets meer over terwijl het me nog wel regelmatig overkomt.
Het heeft toch met onzekerheid te maken, of het gevoel overvallen te worden met iets (controle verlies) en dus angst. Lijkt me
Ja inderdaad. Terwijl als ze zelf daar staan met zon gevoel ze het ook niet fijn vinden. Wow, knap van je dat je dat durfde te vertellen. Zou ik echt niet zo snel durven. En soms kijken je ze dan ook alleen maar aan en roddelen ze onderling. I.i.g. dat herinner ik van het begin van mijn mbo opleiding. Nja na een tijdje weten ze natuurlijk wel ook dat je zo bent.
Maar ik merk ook gewoon dat ik niet snel op mensen af zal stappen en ben bang dat het later in het echte werk tegen zal vallen. Nu word ik al overal bij afgewezen (op ervaring en we hebben niemand nodig) maar is het niet zon grote ramp, maar later wel natuurlijk.
Ja ik snap het. Ik denk dat ik bang bent voor een reactie waar ik me voor schaam, verdrietig om word.. Ik kan snel emotioneel zijn waardoor ik bang ben snel in huilen uit te barsten, wat ik niet wil als ik op school ben. Want voor de rest ben ik blij met mezelf, kan ik me leuk kleden met het geld wat ik heb en ben ik blij met mijn lichaam. Dus dat scheelt gelukkig.
@Watchamacalitit: Is wel een goede inderdaad. Ik weet alleen dat mij de opleiding aan sprak en het de enige opleiding was die aansloot op mijn opleiding en maar een jaar duurt. En dat het te maken heeft met (geheugen van een vis. Ik had van de week nog alles uitgezocht) jeugdzorg. Probleemjongeren, verslavingszorg, gedrags/opvoedproblemen. Maar verder weet ik het niet.
Dat kan ik inderdaad wel bespreken. Ik hoop ook echt dat het goed gaat en dat ik er tussen kom zeg maar om gesprekken aan te gaan. Weet ook niet hoe zo iets in zijn werking gaat. (Ik hoor hopelijk morgen eindelijk of ik op gesprek kan komen en daarna of ik deze maand nog in kan stromen). Maar hoe het dan zit (boeken bestellen, studiefinanciering weer aanvragen) en dan hup opeens de klas in, van hoi nou ik kom bij jullie in de klas…..
Interviews ? Wat dan. Dank je de vragen zijn handig. Heb ze alvast in mijn aantekeningen schrift gezet
Echt bedankt voor jullie aandacht hiermee zeg. Het laat mij zo goed nadenken en minder beangstigend na denken. Wauw, wat mensen wel niet voor je kunnen betekenen zeg!
[...]
Dat is inderdaad nog het vervelendste, dat het voor iedereen te zien is en er altijd 1 of andere grappenmaker bij zit die daar dan een opmerking over moet maken.
Ik zei altijd '' Nou, moet je dat nog ff benadrukken joh, kan er toch ook niks aan doen, voel me gewoon .... (hoe ik me dan voelde en waarom) '' dan werd er meestal niks meer van gezegd en wekte sympathie op waardoor de aandacht verlegt werd naar mijn gevoel in plaats van mijn gezicht.
Eigenlijk hoor ik er inmiddels al jaren niets meer over terwijl het me nog wel regelmatig overkomt.
Het heeft toch met onzekerheid te maken, of het gevoel overvallen te worden met iets (controle verlies) en dus angst. Lijkt me
Ja inderdaad. Terwijl als ze zelf daar staan met zon gevoel ze het ook niet fijn vinden. Wow, knap van je dat je dat durfde te vertellen. Zou ik echt niet zo snel durven. En soms kijken je ze dan ook alleen maar aan en roddelen ze onderling. I.i.g. dat herinner ik van het begin van mijn mbo opleiding. Nja na een tijdje weten ze natuurlijk wel ook dat je zo bent.
Maar ik merk ook gewoon dat ik niet snel op mensen af zal stappen en ben bang dat het later in het echte werk tegen zal vallen. Nu word ik al overal bij afgewezen (op ervaring en we hebben niemand nodig) maar is het niet zon grote ramp, maar later wel natuurlijk.
Ja ik snap het. Ik denk dat ik bang bent voor een reactie waar ik me voor schaam, verdrietig om word.. Ik kan snel emotioneel zijn waardoor ik bang ben snel in huilen uit te barsten, wat ik niet wil als ik op school ben. Want voor de rest ben ik blij met mezelf, kan ik me leuk kleden met het geld wat ik heb en ben ik blij met mijn lichaam. Dus dat scheelt gelukkig.
@Watchamacalitit: Is wel een goede inderdaad. Ik weet alleen dat mij de opleiding aan sprak en het de enige opleiding was die aansloot op mijn opleiding en maar een jaar duurt. En dat het te maken heeft met (geheugen van een vis. Ik had van de week nog alles uitgezocht) jeugdzorg. Probleemjongeren, verslavingszorg, gedrags/opvoedproblemen. Maar verder weet ik het niet.
Dat kan ik inderdaad wel bespreken. Ik hoop ook echt dat het goed gaat en dat ik er tussen kom zeg maar om gesprekken aan te gaan. Weet ook niet hoe zo iets in zijn werking gaat. (Ik hoor hopelijk morgen eindelijk of ik op gesprek kan komen en daarna of ik deze maand nog in kan stromen). Maar hoe het dan zit (boeken bestellen, studiefinanciering weer aanvragen) en dan hup opeens de klas in, van hoi nou ik kom bij jullie in de klas…..
Interviews ? Wat dan. Dank je de vragen zijn handig. Heb ze alvast in mijn aantekeningen schrift gezet
Echt bedankt voor jullie aandacht hiermee zeg. Het laat mij zo goed nadenken en minder beangstigend na denken. Wauw, wat mensen wel niet voor je kunnen betekenen zeg!
dinsdag 13 september 2011 om 00:26
@heleen: Ja maar het punt is de situaties kan ik nu niet doen. Ik kan niet mee naar verjaardagen van mijn vriend zijn kant omdat het te duur voor mij nu is om naar hem af te reizen. De verjaardagen die hier nog in mijn familie worden gevierd zijn al geweest en zijn we heen geweest. Wanneer ik weer OV heb zal ik daar weer vaker zijn en zal ik hier ook aan proberen te werken.
Ja het is moeilijk ik wil me ook hier niet door laten leiden.
Ja het is moeilijk ik wil me ook hier niet door laten leiden.
dinsdag 13 september 2011 om 00:28
De interviews waren werkgerelateerd. Als je jezelf echt in het diepe wilt gooien kun je bij een callcenter gaan werken, of op straat dingen gaan verkopen; even doorzetten en dan ben je zo over je angst heen
Maar eerlijk is eerlijk, dat lijkt mij ook verschrikkelijk.
Ik zou me er niet te veel zorgen om maken en gewoon met een vrolijk gezicht het lokaal binnenstappen. Ik ben ook vaak vrij stil maar wel (bijna) altijd goedgehumeurd - dat wordt altijd wel gewaardeerd.
Maar eerlijk is eerlijk, dat lijkt mij ook verschrikkelijk.
Ik zou me er niet te veel zorgen om maken en gewoon met een vrolijk gezicht het lokaal binnenstappen. Ik ben ook vaak vrij stil maar wel (bijna) altijd goedgehumeurd - dat wordt altijd wel gewaardeerd.
dinsdag 13 september 2011 om 00:31
quote:zwitsal_nijntje schreef op 13 september 2011 @ 00:19:
[...]
Wow, knap van je dat je dat durfde te vertellen. Zou ik echt niet zo snel durven. En soms kijken je ze dan ook alleen maar aan en roddelen ze onderling. I.i.g. dat herinner ik van het begin van mijn mbo opleiding. Nja na een tijdje weten ze natuurlijk wel ook dat je zo bent.
Maar ik merk ook gewoon dat ik niet snel op mensen af zal stappen en ben bang dat het later in het echte werk tegen zal vallen. Nu word ik al overal bij afgewezen (op ervaring en we hebben niemand nodig) maar is het niet zon grote ramp, maar later wel natuurlijk.
Ja ik snap het. Ik denk dat ik bang bent voor een reactie waar ik me voor schaam, verdrietig om word.. Ik kan snel emotioneel zijn waardoor ik bang ben snel in huilen uit te barsten, wat ik niet wil als ik op school ben.
Als ik me in het nauw gedreven voel doordat andere mijn blozen opmerken dan kan ik geen kant op en denk dan: kan beter gewoon de waarheid zeggen waarom ik me zo voel, veel slechter kan het toch niet worden haha
Dat roddelen moet je boven staan. Dat had ik ook op de middelbare dat ze dan onderling grapjes maken over je blozen, dat deed me op dat moment even wat, en liet ik meteen los. Jammer dan, schijnbaar hoort het bij je. Je vecht ertegen wat je alleen maar meer gestrest maakt.
Probeer het te accepteren, in stapjes, dat dit bij je hoort.
Op die manier word het steeds wat minder heftig en krijg je het gevoel dat je het onder controle hebt.
En dan nog zal het je overkomen....en dan: Jammer dan!
En wat zou er erg aan zijn als je eens in huilen uitbarst?
Ik snap dat het niet leuk is, maar als ik je zo lees, ben je wel tegen veel emoties en reacties van je eigen lichaam aan het vechten.
Hoe ben je over je straatvrees heen gekomen?
Dat is toch ook een kwestie van aangaan en overwinnen, je gevoel accepteren dat het er nou eenmaal is en je angst overwinnen door het aan te gaan?
[...]
Wow, knap van je dat je dat durfde te vertellen. Zou ik echt niet zo snel durven. En soms kijken je ze dan ook alleen maar aan en roddelen ze onderling. I.i.g. dat herinner ik van het begin van mijn mbo opleiding. Nja na een tijdje weten ze natuurlijk wel ook dat je zo bent.
Maar ik merk ook gewoon dat ik niet snel op mensen af zal stappen en ben bang dat het later in het echte werk tegen zal vallen. Nu word ik al overal bij afgewezen (op ervaring en we hebben niemand nodig) maar is het niet zon grote ramp, maar later wel natuurlijk.
Ja ik snap het. Ik denk dat ik bang bent voor een reactie waar ik me voor schaam, verdrietig om word.. Ik kan snel emotioneel zijn waardoor ik bang ben snel in huilen uit te barsten, wat ik niet wil als ik op school ben.
Als ik me in het nauw gedreven voel doordat andere mijn blozen opmerken dan kan ik geen kant op en denk dan: kan beter gewoon de waarheid zeggen waarom ik me zo voel, veel slechter kan het toch niet worden haha
Dat roddelen moet je boven staan. Dat had ik ook op de middelbare dat ze dan onderling grapjes maken over je blozen, dat deed me op dat moment even wat, en liet ik meteen los. Jammer dan, schijnbaar hoort het bij je. Je vecht ertegen wat je alleen maar meer gestrest maakt.
Probeer het te accepteren, in stapjes, dat dit bij je hoort.
Op die manier word het steeds wat minder heftig en krijg je het gevoel dat je het onder controle hebt.
En dan nog zal het je overkomen....en dan: Jammer dan!
En wat zou er erg aan zijn als je eens in huilen uitbarst?
Ik snap dat het niet leuk is, maar als ik je zo lees, ben je wel tegen veel emoties en reacties van je eigen lichaam aan het vechten.
Hoe ben je over je straatvrees heen gekomen?
Dat is toch ook een kwestie van aangaan en overwinnen, je gevoel accepteren dat het er nou eenmaal is en je angst overwinnen door het aan te gaan?
dinsdag 13 september 2011 om 00:35
Callcenter ben ik niet zo van. En dingen verkopen op straat al helemaal niet. Vriend is een keer daar door opgelicht en liet nou net zien dat wij samen aangesproken werden door dat bedrijf
(ohh dan ben ik trouwens niet meer zo stil en komen er teksten uit ) Maar nee dit zou ik niet kunnen, ik word altijd gek van al die lui die overal staan. Ik zou dan zelf niet zo gaan doen omdat ik weet hoe erg ik mezelf hier al aan irriteer.
Oké ja dat denk ik ook wel. Vind je het niet moeilijk om een vrolijk gezicht toe te passen als je je op zon moment onzeker voel?
Weet je wat gek is, en wat bij mij altijd werkte een kettingkje, of armbandje dragen met een herinnering aan vriend o.i.d. dat gaf mij altijd een vertrouwen gevoel en dan zakte de spanning heel snel weg. Ik bedenk het me ineens..
(ohh dan ben ik trouwens niet meer zo stil en komen er teksten uit ) Maar nee dit zou ik niet kunnen, ik word altijd gek van al die lui die overal staan. Ik zou dan zelf niet zo gaan doen omdat ik weet hoe erg ik mezelf hier al aan irriteer.
Oké ja dat denk ik ook wel. Vind je het niet moeilijk om een vrolijk gezicht toe te passen als je je op zon moment onzeker voel?
Weet je wat gek is, en wat bij mij altijd werkte een kettingkje, of armbandje dragen met een herinnering aan vriend o.i.d. dat gaf mij altijd een vertrouwen gevoel en dan zakte de spanning heel snel weg. Ik bedenk het me ineens..
dinsdag 13 september 2011 om 00:38
Ik gebruikte het vrolijk gezicht eerder denk ik als een soort masker voor mijn onzekerheid. Maar volgens mij was mijn onzekerheid vaak ook wel te zien. Niet erg, heb ook nooit gehoord dat mensen het erg vonden hoewel het ze wel eens opviel, maar ik merkte wel dat mensen daardoor veel sneller denken dat ze over je heen kunnen lopen.
dinsdag 13 september 2011 om 00:41
quote:ladyluck25 schreef op 13 september 2011 @ 00:31:
[...]
Als ik me in het nauw gedreven voel doordat andere mijn blozen opmerken dan kan ik geen kant op en denk dan: kan beter gewoon de waarheid zeggen waarom ik me zo voel, veel slechter kan het toch niet worden haha
Dat roddelen moet je boven staan. Dat had ik ook op de middelbare dat ze dan onderling grapjes maken over je blozen, dat deed me op dat moment even wat, en liet ik meteen los. Jammer dan, schijnbaar hoort het bij je. Je vecht ertegen wat je alleen maar meer gestrest maakt.
Probeer het te accepteren, in stapjes, dat dit bij je hoort.
Op die manier word het steeds wat minder heftig en krijg je het gevoel dat je het onder controle hebt.
En dan nog zal het je overkomen....en dan: Jammer dan!
En wat zou er erg aan zijn als je eens in huilen uitbarst?
Ik snap dat het niet leuk is, maar als ik je zo lees, ben je wel tegen veel emoties en reacties van je eigen lichaam aan het vechten.
Hoe ben je over je straatvrees heen gekomen?
Dat is toch ook een kwestie van aangaan en overwinnen, je gevoel accepteren dat het er nou eenmaal is en je angst overwinnen door het aan te gaan?
Ja heb je eigenlijk wel gelijk in. Is het niet gek als je dan zegt? Ja ik ben gewoon verlegen met zulke momenten, so what?! Ja ik denk dat dat het punt ook is. Je denkt er teveel bij na. Nu ik terug denk, ik had laatst een gesprek met iemand en voelde ook dat ik moest blozen. Maar kreeg achteraf te horen dat hij het eigenlijk niet echt had opgemerkt.. Dus maak ik me eigenlijk toch wat meer druk.
Ja dat klopt wel, maar ik heb dan zo iets “dit kan thuis ook”. Ik heb geen fijne thuis situatie gehad en heel mn leven met instanties gepraat. Maar hier ga ik niet te uitgebreid op in, doe ik al op andere topics. Anders ga ik nu van het onderwerp af. Ik moet soms ook echt gewoon van me af huilen, maar dat is vooral fijn als je bij iemand terecht kan. En op school lijkt me niet dat dat dan kan als ze je “uitlachen”.
Het is opeens gekomen, en toen weggegaan. Ik weet dus echt niet meer hoe het is weggegaan. Het was gewoon doen en me niet druk maken als ik vol stress in de kassa rij stond te wachten. En als er opmerkingen kwamen dat ik niet zenuwachtig hoefde te zijn. Ik denk ook dat ik erg trots zal zijn als ik de confrontatie aan ga.
[...]
Als ik me in het nauw gedreven voel doordat andere mijn blozen opmerken dan kan ik geen kant op en denk dan: kan beter gewoon de waarheid zeggen waarom ik me zo voel, veel slechter kan het toch niet worden haha
Dat roddelen moet je boven staan. Dat had ik ook op de middelbare dat ze dan onderling grapjes maken over je blozen, dat deed me op dat moment even wat, en liet ik meteen los. Jammer dan, schijnbaar hoort het bij je. Je vecht ertegen wat je alleen maar meer gestrest maakt.
Probeer het te accepteren, in stapjes, dat dit bij je hoort.
Op die manier word het steeds wat minder heftig en krijg je het gevoel dat je het onder controle hebt.
En dan nog zal het je overkomen....en dan: Jammer dan!
En wat zou er erg aan zijn als je eens in huilen uitbarst?
Ik snap dat het niet leuk is, maar als ik je zo lees, ben je wel tegen veel emoties en reacties van je eigen lichaam aan het vechten.
Hoe ben je over je straatvrees heen gekomen?
Dat is toch ook een kwestie van aangaan en overwinnen, je gevoel accepteren dat het er nou eenmaal is en je angst overwinnen door het aan te gaan?
Ja heb je eigenlijk wel gelijk in. Is het niet gek als je dan zegt? Ja ik ben gewoon verlegen met zulke momenten, so what?! Ja ik denk dat dat het punt ook is. Je denkt er teveel bij na. Nu ik terug denk, ik had laatst een gesprek met iemand en voelde ook dat ik moest blozen. Maar kreeg achteraf te horen dat hij het eigenlijk niet echt had opgemerkt.. Dus maak ik me eigenlijk toch wat meer druk.
Ja dat klopt wel, maar ik heb dan zo iets “dit kan thuis ook”. Ik heb geen fijne thuis situatie gehad en heel mn leven met instanties gepraat. Maar hier ga ik niet te uitgebreid op in, doe ik al op andere topics. Anders ga ik nu van het onderwerp af. Ik moet soms ook echt gewoon van me af huilen, maar dat is vooral fijn als je bij iemand terecht kan. En op school lijkt me niet dat dat dan kan als ze je “uitlachen”.
Het is opeens gekomen, en toen weggegaan. Ik weet dus echt niet meer hoe het is weggegaan. Het was gewoon doen en me niet druk maken als ik vol stress in de kassa rij stond te wachten. En als er opmerkingen kwamen dat ik niet zenuwachtig hoefde te zijn. Ik denk ook dat ik erg trots zal zijn als ik de confrontatie aan ga.
dinsdag 13 september 2011 om 00:44
quote:Watchamacallit schreef op 13 september 2011 @ 00:38:
Ik gebruikte het vrolijk gezicht eerder denk ik als een soort masker voor mijn onzekerheid. Maar volgens mij was mijn onzekerheid vaak ook wel te zien. Niet erg, heb ook nooit gehoord dat mensen het erg vonden hoewel het ze wel eens opviel, maar ik merkte wel dat mensen daardoor veel sneller denken dat ze over je heen kunnen lopen.
Ik gebruik eerder een "arrogant/zeker/vrolijk" gezicht. Onzekerheid is moeilijk te verbergen. Ik denk niet dat dit echt gaat gebeuren, Ik laat niet over me heen lopen, i.i.g. ik denk van niet, en zeg ook echt als ik ergens niet mee eens ben. Of als ik een mening over iets heb. Of als mensen iets doen waar ik niet van gediend ben zeg maar.
Maar dan voel ik me zekerder, maar als ik mezelf moet laten zien wie ik ben, iets moet bewijzen komt de angst naar voren. Eigenlijk moet ik gewoon dus doen met het soort masker voor mijn hoofd..
Ik gebruikte het vrolijk gezicht eerder denk ik als een soort masker voor mijn onzekerheid. Maar volgens mij was mijn onzekerheid vaak ook wel te zien. Niet erg, heb ook nooit gehoord dat mensen het erg vonden hoewel het ze wel eens opviel, maar ik merkte wel dat mensen daardoor veel sneller denken dat ze over je heen kunnen lopen.
Ik gebruik eerder een "arrogant/zeker/vrolijk" gezicht. Onzekerheid is moeilijk te verbergen. Ik denk niet dat dit echt gaat gebeuren, Ik laat niet over me heen lopen, i.i.g. ik denk van niet, en zeg ook echt als ik ergens niet mee eens ben. Of als ik een mening over iets heb. Of als mensen iets doen waar ik niet van gediend ben zeg maar.
Maar dan voel ik me zekerder, maar als ik mezelf moet laten zien wie ik ben, iets moet bewijzen komt de angst naar voren. Eigenlijk moet ik gewoon dus doen met het soort masker voor mijn hoofd..
