Werk & Studie
alle pijlers
geschrokken/zorg
zaterdag 30 januari 2016 om 12:06
Ik ben hier nieuw. Las al wel soms mee maar nu heb ik zelf iets waar ik erg van geschrokken ben. Ik ben 19 jaar en heb mijn diploma van verzorgende ig. Nu volg ik de verkorte opleiding verpleegkundige en ben daarmee over 1.5 jaar klaar. Ik werk tussendoor voor een flexbureau op dezelfde plek, dit is een verzorgingshuis. Hier werk ik niet vaak, ongeveer 2 avonden per maand of 5. Ik werk daar sinds oktober. Ik ben heel erg rustig van mezelf, te rustig misschien. Ik zou niet snel iets uit mezelf zeggen, dit doe ik wel bij de mensen waar ik erg op mijn gemak ben zoals ouders, vriendinnen, vriend en zijn familie en mijn eigen familie. Ik doe mijn werk goed vind ik, doe wat ik moet doen maar ik vind contact maken met de ouderen soms wel lastig, vooral op het werk omdat ik er niet vaak ben en ze niet goed ken. En ik maak nu al wel meer contact dan een paar jaar geleden, toen was ik nog stiller. Ik heb hier nooit iets over te horen gekregen op mijn werk dus ik ging er vanuit dat ze mij goed vonden, ook omdat ik mijn diploma al heb en weet wat ik moet doen. Maar nu had ik eergisteren een gesprek met de leidinggevende daar. Ze vonden mij te afwachtend, ik moest meer initiatief tonen. Dit hebben mijn collega's nooit recht in mijn gezicht gezegd en ik moest het op deze manier horen omdat ik toevallig iets kwam vragen op het werk. Ik vind het heel erg achterbaks en zag het ook niet aankomen. Nu willen ze mij ook nog laten stoppen met verantwoordelijke diensten en mij onder mijn niveau laten werken en kijken of het dan beter gaat. Ik vind het heel raar, ik heb de afgelopen zomer fulltime op een andere plek gewerkt en daar was ik helemaal alleen aan het werk op een groep en ging het goed. En initiatief tonen doe ik wel, vraag wel soms wat ik kan doen en zie soms ook zelf wat ik moet doen. Maar als ik dan alleen achterbleef wisten collega's niet of ik mij wel zou redden, ik ben hier echt van geschrokken want ik weet gewoon dat ik mij wel red! Ik ben gewoon heel rustig aanwezig en daarom denken ze dat. Ik vind het zo jammer.. voel mij helemaal aangevallen en ik wil er liever niet meer naar toe want vind het achterbaks van ze. Ik heb ook nooit op stages gehoord dat ik weinig initiatief toonde, dit deed ik juist altijd. Nu willen ze ook nog het bureau informeren of mijn contract niet aangepast moet worden naar een lager niveau.. mijn zelfvertrouwen daalt hier erg Door en ik begin volgende week met een half jaar stage als verpleegkundige. Ik weet dat ik het kan maar hierdoor ben ik zenuwachtig geworden.. wat vinden jullie??
zaterdag 30 januari 2016 om 15:20
quote:tamaraaaa1 schreef op 30 januari 2016 @ 15:12:
Ik vind ze allemaal heel aardig in het team maar kreeg van te voren te horen dat ze het wel zeggen als ze zich ergens aan ergeren tegen elkaar. Dit hebben ze dus achterom mij rug gedaan.. en ik weet ook niet welke collega's
Het is niet achter je rug om en het is ook niet achterbaks! In organisaties gaat het nu eenmaal zo dat feedback en kritiek op functioneren door de leidinggevende gedaan wordt en niet door collega's onderling.
En nu heel snel ophouden met je als een puberella gedragen Tamara. Dat past je niet. Je komt nergens ver als dit jouw reactie is op kritiek en feedback.
Ik vind ze allemaal heel aardig in het team maar kreeg van te voren te horen dat ze het wel zeggen als ze zich ergens aan ergeren tegen elkaar. Dit hebben ze dus achterom mij rug gedaan.. en ik weet ook niet welke collega's
Het is niet achter je rug om en het is ook niet achterbaks! In organisaties gaat het nu eenmaal zo dat feedback en kritiek op functioneren door de leidinggevende gedaan wordt en niet door collega's onderling.
En nu heel snel ophouden met je als een puberella gedragen Tamara. Dat past je niet. Je komt nergens ver als dit jouw reactie is op kritiek en feedback.
zaterdag 30 januari 2016 om 15:22
Ik heb ooit een stagiaire gehad (ander vakgebied) die elke keer op feedback zo reageerde. 'Dat is niet zo, op vorige stages heb ik dit nooit gehoord, ik doe dat toch'.
En dat is zo lastig! Ik heb als begeleider de coachende rol, dus ik geef aan wat goed gaat en welke dingen verbeterd kunnen worden. En zo begeleiden we ook nieuwe werknemers.
Maar als de stagiaire/nieuwe werknemer alleen maar tegensputtert dan valt er niks te coachen. En dat is ontzettend zonde van mijn tijd en energie. Want zo kun je het ook zien: er wordt gesignaleerd dat er in jouw functioneren iets is waardoor anderen minder vertrouwen hebben om jou alleen te laten werken. En dat zij jou willen helpen om wel dat niveau te bereiken. Doe daar je voordeel mee, want werken in een team is ook een vaardigheid die moet groeien.
Maar ga niet zo zitten mokken. Dat wekt veel irritatie op.
Over het terugzetten op niveau/schaal, daar zou ik zeker niet mee akkoord gaan, aangezien je opleiding hoger ligt.
En dat is zo lastig! Ik heb als begeleider de coachende rol, dus ik geef aan wat goed gaat en welke dingen verbeterd kunnen worden. En zo begeleiden we ook nieuwe werknemers.
Maar als de stagiaire/nieuwe werknemer alleen maar tegensputtert dan valt er niks te coachen. En dat is ontzettend zonde van mijn tijd en energie. Want zo kun je het ook zien: er wordt gesignaleerd dat er in jouw functioneren iets is waardoor anderen minder vertrouwen hebben om jou alleen te laten werken. En dat zij jou willen helpen om wel dat niveau te bereiken. Doe daar je voordeel mee, want werken in een team is ook een vaardigheid die moet groeien.
Maar ga niet zo zitten mokken. Dat wekt veel irritatie op.
Over het terugzetten op niveau/schaal, daar zou ik zeker niet mee akkoord gaan, aangezien je opleiding hoger ligt.
zaterdag 30 januari 2016 om 15:29
Aangezien je zelf zegt dat je niet weet wat je beter kunt doen lijkt het me verstandig dat te vragen. Dus gewoon aan de leidinggevende vragen wat zij/het team als verbeterpunten zien. Dat kun je gewoon rustig als vraag stellen en het liefst echt rustig en zonder emotioneel verhaal over hoe verbaast en gekwetst je bent. Het is een professionele en zakelijke aangelegenheid en zo hoor je je op die plek ook te gedragen. Ik denk dat als je dit goed oppakt je juist meer zullen waarderen. Door naar verbeterpunten te vragen en daar wat mee te doen natuurlijk laat je zien dat je gedreven en professioneel bent. Dat je allerlei gevoelens hebt in zakelijke situaties is heel normaal dat heeft iedereen alleen hoort bij volwassen worden dat je dat leert hanteren en op een gepaste en doordachte manier reageert. Dat lukt de meeste mensen weleens niet maar om bij kritiek meteen je baan op te zeggen is wel een hele heftige reactie waar je achteraf enorm spijt van kunt krijgen. Nu is het een bijbaan en niet een enorme verdienste en misschien heb je ook nog niet veel kosten dan kun je dat doen zonder te grote gevolgen, als je later een baan hebt die de hypotheek moet betalen is dat een ander verhaal, dan kun je maar beter nu oefenen zodat je dan niet tegen deze dingen aanloopt.
Een praatje kunnen maken is wel iets dat er zeker in de ouderenzorg bij hoort. Voor veel mensen is het het weinige contact dat ze met iemand hebben op een dag. Een praatje maken zorgt ook voor een band wat het contact in het algemeen makkelijker maakt, iemand durft dan bijvoorbeeld makkelijker iets te vragen of op te merken. Nu werk je daar heel weinig en dat maakt het wel een stuk lastiger dat ligt zeker niet helemaal aan jou. Wat je misschien kunt doen is vragen of die schattige kindjes op de foto hun kleinkinderen zijn en hoe het er mee gaat. Veel opa's en oma's zijn trots op hun kleinkinderen en vertellen er graag over. Vaak beginnen ze de volgende keer dan vanzelf weer over de balletuitvoering die laatst was ofzo. Als iemand van alles van de marine/dierentuin (wat dan ook) heeft kun je daar naar vragen, mensen vinden het vaak leuk iets over hun hobby of passie te vertellen. Ik ben van nature ook niet iemand die dat doet maar ik heb gemerkt dat je het kunt leren net zoals je veel andere dingen kunt leren. Als je dat echt vreselijk vindt dan is het misschien niet de juiste baan voor je..
Een praatje kunnen maken is wel iets dat er zeker in de ouderenzorg bij hoort. Voor veel mensen is het het weinige contact dat ze met iemand hebben op een dag. Een praatje maken zorgt ook voor een band wat het contact in het algemeen makkelijker maakt, iemand durft dan bijvoorbeeld makkelijker iets te vragen of op te merken. Nu werk je daar heel weinig en dat maakt het wel een stuk lastiger dat ligt zeker niet helemaal aan jou. Wat je misschien kunt doen is vragen of die schattige kindjes op de foto hun kleinkinderen zijn en hoe het er mee gaat. Veel opa's en oma's zijn trots op hun kleinkinderen en vertellen er graag over. Vaak beginnen ze de volgende keer dan vanzelf weer over de balletuitvoering die laatst was ofzo. Als iemand van alles van de marine/dierentuin (wat dan ook) heeft kun je daar naar vragen, mensen vinden het vaak leuk iets over hun hobby of passie te vertellen. Ik ben van nature ook niet iemand die dat doet maar ik heb gemerkt dat je het kunt leren net zoals je veel andere dingen kunt leren. Als je dat echt vreselijk vindt dan is het misschien niet de juiste baan voor je..
zaterdag 30 januari 2016 om 15:31
quote:tamaraaaa1 schreef op 30 januari 2016 @ 14:58:
Ik sta best open om nog meer mijn best te doen. Maar ik werk zoals bij alle andere plekken hetzelfde en ik weet gewoon niet goed wat ik nog meer kan doen. Ik kan wel meer gaan praten maar dan komt er allemaal onzin uit waarschijnlijk omdat ik niet veel meer te vertellen heb. Ik ben geen klets kous die uren kan praten. Als ik klaar ben ben ik klaar.
En ook al ga ik nog meer initiatief tonen enzo, er blijft toch wel commentaar denk ik want ik kan niet nog meer initiatief tonen. Als ik soms vraag of er nog iets te doen is zeggen ze van niet en zeggen ze dat ik bij de bewoners moet gaan zitten. .Ik denk dat het hierom gaat. Ik zie je nu al twee keer schrijven dat je steeds vraagt of je nog wat kunt doen. Dat lijkt proactief maar is het niet. Je moet zelf zien wat er gedaan moet worden en als je even geen klusje ziet, zelf de tijd invullen door even met een bewoner te praten of zo. Niet steeds aan een collega vragen of er nog iets te doen valt. Dat houdt je collega van het werk en het wekt de indruk dat je niet uit jezelf weet wat je zou kunnen gaan doen. Het lijkt dan of je begeleiding nodig hebt in plaats van zelfstandig werkt. En dat kan dus leiden dat als ze het hebben over de zomer in een overleg dat ze aangeven dat ze het idee hebben dat je niet alleen kan werken.
Ik sta best open om nog meer mijn best te doen. Maar ik werk zoals bij alle andere plekken hetzelfde en ik weet gewoon niet goed wat ik nog meer kan doen. Ik kan wel meer gaan praten maar dan komt er allemaal onzin uit waarschijnlijk omdat ik niet veel meer te vertellen heb. Ik ben geen klets kous die uren kan praten. Als ik klaar ben ben ik klaar.
En ook al ga ik nog meer initiatief tonen enzo, er blijft toch wel commentaar denk ik want ik kan niet nog meer initiatief tonen. Als ik soms vraag of er nog iets te doen is zeggen ze van niet en zeggen ze dat ik bij de bewoners moet gaan zitten. .Ik denk dat het hierom gaat. Ik zie je nu al twee keer schrijven dat je steeds vraagt of je nog wat kunt doen. Dat lijkt proactief maar is het niet. Je moet zelf zien wat er gedaan moet worden en als je even geen klusje ziet, zelf de tijd invullen door even met een bewoner te praten of zo. Niet steeds aan een collega vragen of er nog iets te doen valt. Dat houdt je collega van het werk en het wekt de indruk dat je niet uit jezelf weet wat je zou kunnen gaan doen. Het lijkt dan of je begeleiding nodig hebt in plaats van zelfstandig werkt. En dat kan dus leiden dat als ze het hebben over de zomer in een overleg dat ze aangeven dat ze het idee hebben dat je niet alleen kan werken.
zaterdag 30 januari 2016 om 16:58
Ik heb het idee dat je het commentaar als kritiek ziet in plaats van een leerpunt. Ze zeggen het niet voor niks, en doe er wat mee! Op je achterste poten gaan staan na commentaar kom je echt niet verder mee. Ga heel concreet over het commentaar in gesprek met je leidinggevende. Vraag wat ze precies van je verwachten en hoe je dit in de praktijk kan brengen. Ik zou dat zelf echt als een pluspunt zien dat jij hard wil werken en er van alles aan wil doen om te laten zien wat je waard bent!
En dat je op vorig werk/stages dit commentaar niet hebt gehad hoeft niks te zeggen. Ik verwacht van een eerstejaars stagiaire iets heel anders dan van een 3e jaars.
En dat je op vorig werk/stages dit commentaar niet hebt gehad hoeft niks te zeggen. Ik verwacht van een eerstejaars stagiaire iets heel anders dan van een 3e jaars.
zaterdag 30 januari 2016 om 16:59
quote:jopee schreef op 30 januari 2016 @ 15:31:
[...]
Ik denk dat het hierom gaat. Ik zie je nu al twee keer schrijven dat je steeds vraagt of je nog wat kunt doen. Dat lijkt proactief maar is het niet. Je moet zelf zien wat er gedaan moet worden en als je even geen klusje ziet, zelf de tijd invullen door even met een bewoner te praten of zo. Niet steeds aan een collega vragen of er nog iets te doen valt. Dat houdt je collega van het werk en het wekt de indruk dat je niet uit jezelf weet wat je zou kunnen gaan doen. Het lijkt dan of je begeleiding nodig hebt in plaats van zelfstandig werkt. En dat kan dus leiden dat als ze het hebben over de zomer in een overleg dat ze aangeven dat ze het idee hebben dat je niet alleen kan werken.Dit, en het zit 'm echt niet in 'een praatje maken'. Er is een serieus signaal uitgegaan, er wordt getwijfeld of je de verantwoordelijkheid wel aankunt. Dat is het probleem, niet dat je geen 'kletskous' ben. Een beetje vlotte babbel helpt wel, maar daar zit echt niet het probleem.
[...]
Ik denk dat het hierom gaat. Ik zie je nu al twee keer schrijven dat je steeds vraagt of je nog wat kunt doen. Dat lijkt proactief maar is het niet. Je moet zelf zien wat er gedaan moet worden en als je even geen klusje ziet, zelf de tijd invullen door even met een bewoner te praten of zo. Niet steeds aan een collega vragen of er nog iets te doen valt. Dat houdt je collega van het werk en het wekt de indruk dat je niet uit jezelf weet wat je zou kunnen gaan doen. Het lijkt dan of je begeleiding nodig hebt in plaats van zelfstandig werkt. En dat kan dus leiden dat als ze het hebben over de zomer in een overleg dat ze aangeven dat ze het idee hebben dat je niet alleen kan werken.Dit, en het zit 'm echt niet in 'een praatje maken'. Er is een serieus signaal uitgegaan, er wordt getwijfeld of je de verantwoordelijkheid wel aankunt. Dat is het probleem, niet dat je geen 'kletskous' ben. Een beetje vlotte babbel helpt wel, maar daar zit echt niet het probleem.
zaterdag 30 januari 2016 om 19:08
Initiatief tonen is iets anders dan vragen wat je kunt doen. Als je zegt "ik ga ... doen", hoor je het vanzelf als men het er niet mee eens is. Nu kom je als ik het zo lees heel afwachtend over en lijkt het alsof je geen inzicht/overzicht hebt.
Als je het er echt niet mee eens bent of niet goed weet hoe je het kunt veranderen, vraag dan een gesprek aan met je leidinggevende. Dat hoeft echt geen uren te duren, maar wat voorbeelden kunnen je soms echt wel verder helpen. Laat je ook gelijk zien dat e ermee aan de slag wilt.
Als je het er echt niet mee eens bent of niet goed weet hoe je het kunt veranderen, vraag dan een gesprek aan met je leidinggevende. Dat hoeft echt geen uren te duren, maar wat voorbeelden kunnen je soms echt wel verder helpen. Laat je ook gelijk zien dat e ermee aan de slag wilt.
zondag 31 januari 2016 om 19:44
TO, niet in de verdediging schieten. Gewoon aan je leidinggevende vragen of ze met een paar concrete voorbeelden kan komen, zodat je weet wat ze precies van je verwacht. Het is vaak niet een geval van je werk goed of slecht doen, maar wel of niet voldoen aan de verwachtingen. Als jij zelf aangeeft je werk goed aan te kunnen, dan moet het heel makkelijk zijn om aan de verwachtingen van je leidinggevende te voldoen.
Pas op dat je niet gaat proberen je leidinggevende te overtuigen dat je in de situaties die je als voorbeeld krijgt goed gehandeld hebt. Probeer goed te luisteren en probeer er achter te komen wat er van je verwacht werd en probeer voor jezelf duidelijk te krijgen hoe je de volgende keer beter aan de verwachtingen kunt voldoen.
Pas op dat je niet gaat proberen je leidinggevende te overtuigen dat je in de situaties die je als voorbeeld krijgt goed gehandeld hebt. Probeer goed te luisteren en probeer er achter te komen wat er van je verwacht werd en probeer voor jezelf duidelijk te krijgen hoe je de volgende keer beter aan de verwachtingen kunt voldoen.
zondag 31 januari 2016 om 19:49
quote:tamaraaaa1 schreef op 30 januari 2016 @ 14:58:
En ook al ga ik nog meer initiatief tonen enzo, er blijft toch wel commentaar denk ik want ik kan niet nog meer initiatief tonen. Als ik soms vraag of er nog iets te doen is zeggen ze van niet en zeggen ze dat ik bij de bewoners moet gaan zitten. En ik heb vaak korte diensten gewerkt daar en ongeveer 5 verantwoordelijke diensten en alles ging gewoon goed die dag.. Dus ik snap de onrust niet want ik weet echt wel hoe ik moet ingrijpen als er iets is..Initiatief tonen is juist zelf bedenken wat nuttig is om te gaan doen. Dat als je even niets te doen hebt, je om je heen kijkt en je jezelf afvraagt wat jij nu nog kan doen dat alles nóg beter loopt (er is altijd wel iets te bedenken). Als je iets hebt bedacht, maar je twijfelt of dat inderdaad het beste is om te gaan doen, dan vraag je je collega's: "Zal ik dit gaan doen? Of is er iets anders wat er eerst moet gebeuren?" in plaats van "Wat zal ik gaan doen?".
En ook al ga ik nog meer initiatief tonen enzo, er blijft toch wel commentaar denk ik want ik kan niet nog meer initiatief tonen. Als ik soms vraag of er nog iets te doen is zeggen ze van niet en zeggen ze dat ik bij de bewoners moet gaan zitten. En ik heb vaak korte diensten gewerkt daar en ongeveer 5 verantwoordelijke diensten en alles ging gewoon goed die dag.. Dus ik snap de onrust niet want ik weet echt wel hoe ik moet ingrijpen als er iets is..Initiatief tonen is juist zelf bedenken wat nuttig is om te gaan doen. Dat als je even niets te doen hebt, je om je heen kijkt en je jezelf afvraagt wat jij nu nog kan doen dat alles nóg beter loopt (er is altijd wel iets te bedenken). Als je iets hebt bedacht, maar je twijfelt of dat inderdaad het beste is om te gaan doen, dan vraag je je collega's: "Zal ik dit gaan doen? Of is er iets anders wat er eerst moet gebeuren?" in plaats van "Wat zal ik gaan doen?".
zondag 31 januari 2016 om 20:22
Waarschijnlijk vragen ze mij binnenkort ook niet om in te vallen omdat ze heel erg moeten bezuinigen in de uren en het eerst zelf moeten oplossen. En ik mag alleen de korte diensten nog doen voorlopig als ik al mag komen. Dus dan werk ik weer een keer en dan weer een hele tijd niet. Zo kan ik mij ook niet goed bewijzen. En ik heb vanaf aankomende week ook weer 36 uur stage per week tot juni dus kan ik zelf ook niet veel invallen.
Ik had het gewoon niet zien aankomen en ik denk er weer de hele dag aan. Ben er echt van geschrokken omdat ik al die tijd dacht dat het goed ging en toch achteraf niet. Het voelt als falen en daar voel ik mij rot om.
Situatie ook besproken met een vriend en hij gaf aan dat dit misschien ook hun manier is om mij te laten merken dat ze moeten bezuinigingen en dat als eerst met de flex doen.
Ik had het gewoon niet zien aankomen en ik denk er weer de hele dag aan. Ben er echt van geschrokken omdat ik al die tijd dacht dat het goed ging en toch achteraf niet. Het voelt als falen en daar voel ik mij rot om.
Situatie ook besproken met een vriend en hij gaf aan dat dit misschien ook hun manier is om mij te laten merken dat ze moeten bezuinigingen en dat als eerst met de flex doen.
zondag 31 januari 2016 om 20:43
Ehh nee, als ze moeten bezuinigen zullen ze je dát zeggen en niet iets gaan verzinnen. Ze zijn niet tevreden. Dat is zuur en daar mag je van balen. Maar ook: volwassen worden. Stoppen met miepen en excuses verzinnen. Een afspraak maken met de leidinggevende en het gesprek aangaan wat hum verwachtingen zijn en daarmee aan de slag gaan.
zondag 31 januari 2016 om 21:50
quote:tamaraaaa1 schreef op 31 januari 2016 @ 20:22:
Waarschijnlijk vragen ze mij binnenkort ook niet om in te vallen omdat ze heel erg moeten bezuinigen in de uren en het eerst zelf moeten oplossen. En ik mag alleen de korte diensten nog doen voorlopig als ik al mag komen. Dus dan werk ik weer een keer en dan weer een hele tijd niet. Zo kan ik mij ook niet goed bewijzen. En ik heb vanaf aankomende week ook weer 36 uur stage per week tot juni dus kan ik zelf ook niet veel invallen.
Ik had het gewoon niet zien aankomen en ik denk er weer de hele dag aan. Ben er echt van geschrokken omdat ik al die tijd dacht dat het goed ging en toch achteraf niet. Het voelt als falen en daar voel ik mij rot om.
Situatie ook besproken met een vriend en hij gaf aan dat dit misschien ook hun manier is om mij te laten merken dat ze moeten bezuinigingen en dat als eerst met de flex doen.In plaats van hierover te blijven nadenken, kun je beter actie gaan ondernemen om je werkhouding te verbeteren. Leer met tegenvallers om te gaan en zet dat om in iets positiefs.
Waarschijnlijk vragen ze mij binnenkort ook niet om in te vallen omdat ze heel erg moeten bezuinigen in de uren en het eerst zelf moeten oplossen. En ik mag alleen de korte diensten nog doen voorlopig als ik al mag komen. Dus dan werk ik weer een keer en dan weer een hele tijd niet. Zo kan ik mij ook niet goed bewijzen. En ik heb vanaf aankomende week ook weer 36 uur stage per week tot juni dus kan ik zelf ook niet veel invallen.
Ik had het gewoon niet zien aankomen en ik denk er weer de hele dag aan. Ben er echt van geschrokken omdat ik al die tijd dacht dat het goed ging en toch achteraf niet. Het voelt als falen en daar voel ik mij rot om.
Situatie ook besproken met een vriend en hij gaf aan dat dit misschien ook hun manier is om mij te laten merken dat ze moeten bezuinigingen en dat als eerst met de flex doen.In plaats van hierover te blijven nadenken, kun je beter actie gaan ondernemen om je werkhouding te verbeteren. Leer met tegenvallers om te gaan en zet dat om in iets positiefs.