Werk & Studie
alle pijlers
Het roer om...
zaterdag 14 juli 2018 om 06:10
Niet meer happy in baan met bijbehorend takenpakket. Al heel heel lang. Dit ook reeds heel lang en heel vaak thuis naar partner toe uitgesproken.
Nu eindelijk de durf en het lef om eerlijk te zijn ten aanzien van mezelf dat dit zo is én dat er echt iets moet veranderen.
Na veel wikken en wegen eerlijk en open communicatie met leidinggevende.
Er zijn opties om bij dezelfde werkgever taakaanpassingen in te regelen, welliswaar met gevolgen voor salariëring en functiebenaming. Want, jaren geleden promotie naar betreffende functie. Nu terug naar functie welke ik voordien uitoefende.
Partner stimuleert verandering op werkplek niet. Hij weet van de situatie. Hij weet hoe ongelukkig ik me voel met takenpakket. Toch blijft hij bij zijn standpunt: ik maak mezelf door verandering in functie en eerlijkheid naar leidinggevende kwetsbaar, mogelijke gevolgen voor mijn toekomst binnen organisatie, en dus mogelijke gevolgen voor het hele gezin mbt toekomstperspectief. Ook de verandering in salariëring benoemt hij als iets wat hij niet zondermeer accepteert, laat staan respecteert. Enkel voorwaardelijk, want als het fout gaat zijn de “poppetjes aan het dansen”. Hij gaat dus akkoord, echter niet van harte.
Ik voel mij heel eenzaam in deze situatie. Vind het heel moeilijk en zwaar. Ga niet over 1 nacht ijs. Ben niet impulsief. Wil mijn gezin niet tekort doen of in problemen brengen. Het maakt mij onzeker.
Ik voel dat er iets moet veranderen, omwille van mijn gezondheid en mijn geluk.
Ik vind werk belangrijk. Voor mezelf kunnen zorgen, voorzien in mijn eigen inkomen, onafhankelijkheid, zelfstandigheid.
Betekent nu kiezen voor mezelf dat ik in later stadium spijt krijg? Gedachten malen door mijn hoofd. Ik maak mezelf gek van onrust en spanning.
Weet niet zo goed wat ik met het topic wil. Van me afschrijven. Gedachten ordenen. Een schouder om tegen aan te kruipen.
Nu eindelijk de durf en het lef om eerlijk te zijn ten aanzien van mezelf dat dit zo is én dat er echt iets moet veranderen.
Na veel wikken en wegen eerlijk en open communicatie met leidinggevende.
Er zijn opties om bij dezelfde werkgever taakaanpassingen in te regelen, welliswaar met gevolgen voor salariëring en functiebenaming. Want, jaren geleden promotie naar betreffende functie. Nu terug naar functie welke ik voordien uitoefende.
Partner stimuleert verandering op werkplek niet. Hij weet van de situatie. Hij weet hoe ongelukkig ik me voel met takenpakket. Toch blijft hij bij zijn standpunt: ik maak mezelf door verandering in functie en eerlijkheid naar leidinggevende kwetsbaar, mogelijke gevolgen voor mijn toekomst binnen organisatie, en dus mogelijke gevolgen voor het hele gezin mbt toekomstperspectief. Ook de verandering in salariëring benoemt hij als iets wat hij niet zondermeer accepteert, laat staan respecteert. Enkel voorwaardelijk, want als het fout gaat zijn de “poppetjes aan het dansen”. Hij gaat dus akkoord, echter niet van harte.
Ik voel mij heel eenzaam in deze situatie. Vind het heel moeilijk en zwaar. Ga niet over 1 nacht ijs. Ben niet impulsief. Wil mijn gezin niet tekort doen of in problemen brengen. Het maakt mij onzeker.
Ik voel dat er iets moet veranderen, omwille van mijn gezondheid en mijn geluk.
Ik vind werk belangrijk. Voor mezelf kunnen zorgen, voorzien in mijn eigen inkomen, onafhankelijkheid, zelfstandigheid.
Betekent nu kiezen voor mezelf dat ik in later stadium spijt krijg? Gedachten malen door mijn hoofd. Ik maak mezelf gek van onrust en spanning.
Weet niet zo goed wat ik met het topic wil. Van me afschrijven. Gedachten ordenen. Een schouder om tegen aan te kruipen.
anoniem_63b6a03408332 wijzigde dit bericht op 14-07-2018 06:26
Reden: Schrijffoutjes verbeteren bleek noodzakelijk.
Reden: Schrijffoutjes verbeteren bleek noodzakelijk.
1.21% gewijzigd
zaterdag 14 juli 2018 om 13:26
Mijn ex-partner was ook ongelukkig in zijn werk, in ieder werk, en wilde het liefst ontslag nemen en dan een paar uur leuk werk gaan doen. Om dat te kunnen betalen moest ik dan meer gaan werken en liefst nog een andere baan zoeken met meer salaris.
Inmiddels zijn we allang exen, zit ik nog steeds bij dezelfde werkgever, en heeft hij hij een vrouw die het geld verdient en zelf werkt hij een paar uur per maand.
Van twee kanten ervaring dus, een ex die ik naar de vernieling heb geholpen door zoveel van hem te eisen (zijn woorden), en ik zelf die wel altijd haar eigen plan heeft gevolgd. Ik snap dus ook wel dat jouw man niet staat te springen om minder inkomen, maar een baan die je tegenstaat houd je ook geen jaren vol.
Hoeveel geld scheelt het en kunnen jullie dat missen?
Inmiddels zijn we allang exen, zit ik nog steeds bij dezelfde werkgever, en heeft hij hij een vrouw die het geld verdient en zelf werkt hij een paar uur per maand.
Van twee kanten ervaring dus, een ex die ik naar de vernieling heb geholpen door zoveel van hem te eisen (zijn woorden), en ik zelf die wel altijd haar eigen plan heeft gevolgd. Ik snap dus ook wel dat jouw man niet staat te springen om minder inkomen, maar een baan die je tegenstaat houd je ook geen jaren vol.
Hoeveel geld scheelt het en kunnen jullie dat missen?
zaterdag 14 juli 2018 om 20:47
Dat is dan toch echt helemaal zijn probleem. Je bent een persoon, geen accessoire of statussymbool.Ttroeteltje schreef: ↑14-07-2018 09:31Hij is zeer competitief ingesteld. Wil altijd beter zijn dan een ander. Legt de lat voor zichzelf zeer hoog. Indirect zo ook tav zijn omgeving.
zondag 15 juli 2018 om 20:10
Je partner luistert niet naar je, neemt je niet serieus, streeft duidelijk jouw geluk niet na (sterker nog, hij zit je dwars) en je hebt alles maar te doen zoals hij het doet want dat is de enige manier blijkbaar. Terwijl jij andere behoeften hebt.
Nu je je werk anders wilt gaan aanpakken, wordt zijn toon min of meer dreigend want het kan financiële consequenties voor het gezin hebben. Jouw gezondheid en geluk spelen blijkbaar geen rol. Hij heeft je aan laten modderen terwijl hij wist/zag dat je steeds ongelukkiger werd. Wat heb je aan een partner die altijd en overal zijn eigen geluk en gelijk voorop stelt?
Nu je je werk anders wilt gaan aanpakken, wordt zijn toon min of meer dreigend want het kan financiële consequenties voor het gezin hebben. Jouw gezondheid en geluk spelen blijkbaar geen rol. Hij heeft je aan laten modderen terwijl hij wist/zag dat je steeds ongelukkiger werd. Wat heb je aan een partner die altijd en overal zijn eigen geluk en gelijk voorop stelt?