Werk & Studie
alle pijlers
Ik ben bang...
dinsdag 7 oktober 2014 om 08:40
Eigenlijk zegt de titel ´t al, ik ben bang... Ik ben toegelaten tot een leer-werk programma in het onderwijs waarvoor ik drie dagen per week als docent aan de bak ga en twee dagen per week zelf les krijg om me te ontwikkelen tot een goede docent. Ik ben er superblij mee, maar ik vind het ook doodeng!
Het afgelopen jaar heb ik besteed aan het schrijven van mijn masterscriptie, en daarnaast had ik een part-time baantje bij een winkel. Allemaal leuk en aardig, maar niet zo intensief als zo´n leer-werk programma lijkt me. Daarnaast ben ik super onzeker, en dan de allergrootste klapper: ik ben herstellende van een eetstoornis.
Niemand van het programma weet dit, en ik ben bang dat als ik het vertel dat ze dan niet verder met me willen. Ik weet gewoon niet zo goed of ik het allemaal wel kan... Ik wil zo graag deelnemen aan de maatschappij, lekker aan het werk, en zelfstandig mijn eigen geld verdienen, maar het is een enorme overgang, en ik ben soms een beetje bang dat het teveel is. Aan de andere kant, mijn leven heeft door m´n eetstoornis al lang genoeg op pauze gestaan, en als ik nu stop met het programma dan doe ik eigenlijk precies hetzelfde.
Nou ja, long story short: ik weet niet meer wat slim is en ik maak mezelf helemaal gek. Moet ik het vertellen of niet? Moet ik eerst voor complete genezing gaan, of is het juist goed om nu eens een nieuw avontuur aan te gaan? Zijn er mensen met tips, gedachten hierover, of wat dan ook? Ik kom er zelf niet echt uit...
Het afgelopen jaar heb ik besteed aan het schrijven van mijn masterscriptie, en daarnaast had ik een part-time baantje bij een winkel. Allemaal leuk en aardig, maar niet zo intensief als zo´n leer-werk programma lijkt me. Daarnaast ben ik super onzeker, en dan de allergrootste klapper: ik ben herstellende van een eetstoornis.
Niemand van het programma weet dit, en ik ben bang dat als ik het vertel dat ze dan niet verder met me willen. Ik weet gewoon niet zo goed of ik het allemaal wel kan... Ik wil zo graag deelnemen aan de maatschappij, lekker aan het werk, en zelfstandig mijn eigen geld verdienen, maar het is een enorme overgang, en ik ben soms een beetje bang dat het teveel is. Aan de andere kant, mijn leven heeft door m´n eetstoornis al lang genoeg op pauze gestaan, en als ik nu stop met het programma dan doe ik eigenlijk precies hetzelfde.
Nou ja, long story short: ik weet niet meer wat slim is en ik maak mezelf helemaal gek. Moet ik het vertellen of niet? Moet ik eerst voor complete genezing gaan, of is het juist goed om nu eens een nieuw avontuur aan te gaan? Zijn er mensen met tips, gedachten hierover, of wat dan ook? Ik kom er zelf niet echt uit...
dinsdag 7 oktober 2014 om 08:46
Bedenk je dat het voor jou een heel 'ding' is, maar voor anderen niet hoor. Vertel gewoon wat je kwijt wilt, zonder drama of toestand. Je zult zien dat anderen het gewoon oppakken en je echt niet anders gaan behandelen ofzo. En bedenk wel: een mens lijdt het meest, aan het lijden dat hij vreest, doch nooit op komt dagen (...)..
Gewoon ervoor gaan, pak die kans!
Gewoon ervoor gaan, pak die kans!
dinsdag 7 oktober 2014 om 08:50
Besef jij wel hoe knap jij bezig bent en hoe sterk jij bent?
Jij hebt besloten om je eetstoornis de baas te zijn en niet andersom. Dat verdiend respect. Waarom zouden ze niet met je door willen gaan als ze dit weten.? De kracht ligt in hoe jij de boodschap brengt. Als jij in jezelf gelooft, doen anderen het ook.
alle nieuwe veranderingen brengen angst met zich mee.
complete genezing zul je wellicht nooit ervaren. Het zal altijd op de loer liggen, maar ik weet zeker dat als jij je angsten het hoofd biedt, jij het echt zult redden.
Jij hebt besloten om je eetstoornis de baas te zijn en niet andersom. Dat verdiend respect. Waarom zouden ze niet met je door willen gaan als ze dit weten.? De kracht ligt in hoe jij de boodschap brengt. Als jij in jezelf gelooft, doen anderen het ook.
alle nieuwe veranderingen brengen angst met zich mee.
complete genezing zul je wellicht nooit ervaren. Het zal altijd op de loer liggen, maar ik weet zeker dat als jij je angsten het hoofd biedt, jij het echt zult redden.
dinsdag 7 oktober 2014 om 08:50
Ik vind dat je zo positief praat over deze baan dat het jammer zou zijn als je je angst laat winnen. Als je iets echt graag wil gaat het je lukken. Misschien zelfs beter als je een goede afleiding hebt bij het laatste stukje van je herstel. Ik zou er voor gaan. Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je wel hebt gedaan dan die je niet hebt gedaan.
dinsdag 7 oktober 2014 om 09:03
Ik neem aan dat je behandelaren hebt voor je eetstoornis? Wat vinden die er van? Als die denken dat het kan, gewoon doen.
En vergeet niet dat bijna iedereen stiekem doodsbang is als ze aan hun eerste baan beginnen. De stap naar 'echt werken' voelt als heel groot, alsof je nu ineens volwassen zou moeten zijn of zo. Dat is onzin, maar zo voelt het vaak wel. Dat geldt net zo goed voor mensen zonder eetstoornis(verleden). Je bent dus echt niet de enige die zich zo voelt.
En vergeet niet dat bijna iedereen stiekem doodsbang is als ze aan hun eerste baan beginnen. De stap naar 'echt werken' voelt als heel groot, alsof je nu ineens volwassen zou moeten zijn of zo. Dat is onzin, maar zo voelt het vaak wel. Dat geldt net zo goed voor mensen zonder eetstoornis(verleden). Je bent dus echt niet de enige die zich zo voelt.
dinsdag 7 oktober 2014 om 09:05
Wat mooi dat je bent toegelaten tot dat programma en super dat je bezig bent je leven op te pakken.
Wat voor'n invloed denk je dat je eetstoornis op het slagen van je studie kan hebben? Zijn er aanpassingen die misschien behulpzaam kunnen zijn?
Ben je vaak snel moe? Moet je rustig en regelmatig kunnen eten?
Ik weet niet precies hoe het in NL is geregeld maar waar ik werk kunnen studenten met psychische problemen zoals eetstoornissen gebruik maken van dezelfde rechten als studenten met beperkingen zoals dyslexie. Bij ons kan een student met een eetstoornis recht hebben op bijvoorbeeld pauzes tijdens examens, stages met kortere reistijden waar van toepassing, en meer van dat soort dingen.
Of misschien kun je op de werkplek zorgen dat er aan voorwaarden die voor jouw belangrijk zijn wordt voldaan. Je kan ook zeggen dat je ivm medische omstandigheden regelmatig wat moet eten oid. Je hoeft niet in detail te treden.
Wat voor'n invloed denk je dat je eetstoornis op het slagen van je studie kan hebben? Zijn er aanpassingen die misschien behulpzaam kunnen zijn?
Ben je vaak snel moe? Moet je rustig en regelmatig kunnen eten?
Ik weet niet precies hoe het in NL is geregeld maar waar ik werk kunnen studenten met psychische problemen zoals eetstoornissen gebruik maken van dezelfde rechten als studenten met beperkingen zoals dyslexie. Bij ons kan een student met een eetstoornis recht hebben op bijvoorbeeld pauzes tijdens examens, stages met kortere reistijden waar van toepassing, en meer van dat soort dingen.
Of misschien kun je op de werkplek zorgen dat er aan voorwaarden die voor jouw belangrijk zijn wordt voldaan. Je kan ook zeggen dat je ivm medische omstandigheden regelmatig wat moet eten oid. Je hoeft niet in detail te treden.
dinsdag 7 oktober 2014 om 09:38
Helpt het als we je vertellen dat bijna iedereen stikt van de zenuwen als het gaat om een nieuwe baan?
Ik heb niet gestudeerd, petje af voor jou want ik krijg het niet voor elkaar, maar heb wel altijd werk gehad. En elke keer weer vond ik die eerste dag behoorlijk spannend. Ik sliep vooraf nauwelijks, had in mijn hoofd wel honderd gesprekken en ik stond nog net niet voor de spiegel te oefenen om me voor te stellen.
En privé dingen hoef je niet mee te nemen, die mag je gewoon thuis laten.
Ik heb niet gestudeerd, petje af voor jou want ik krijg het niet voor elkaar, maar heb wel altijd werk gehad. En elke keer weer vond ik die eerste dag behoorlijk spannend. Ik sliep vooraf nauwelijks, had in mijn hoofd wel honderd gesprekken en ik stond nog net niet voor de spiegel te oefenen om me voor te stellen.
En privé dingen hoef je niet mee te nemen, die mag je gewoon thuis laten.
dinsdag 7 oktober 2014 om 09:41
Wauw, wat een fijne reacties allemaal! Ik denk dat het inderdaad normaal is om het spannend te vinden wanneer je een nieuwe levensfase ingaat, dus dat moet ik mezelf maar voorhouden! En ik wil me eigenlijk ook niet meer achter mijn eetstoornis verstoppen, iets wat ik - tot mijn schaamte nu - in het verleden wel eens heb gedaan.. Ik denk dat ik het misschien wel ga aankaarten, maar inderdaad op een niet al te dramatische manier. Het enige waar ik - en mijn behandelaar - een beetje bang voor zijn is het effect wat de stress van een nieuwe baan in een nieuwe omgeving op mijn herstel gaat hebben. Ik moet nog een paar kilo aankomen, en in het verleden stagneerde het aankomen vaak op momenten dat ik veel stress had. Maar daar moet ik dan misschien maar harde afspraken over maken? In ieder geval heel erg bedankt voor de reacties, ik heb er veel aan!
dinsdag 7 oktober 2014 om 10:15
Wat ben jij goed bezig zeg! Je klinkt heel enthousiast over het traject, dus zou je het ook niet vreselijk jammer vinden om die kans te laten schieten? En wat zou je dan gaan doen? Misschien kun je je voorstellen hoe je over 5 jaar op deze keus terug zal kijken in beide gevallen (ja/nee) en waar je denkt dat je het meeste spijt van zou kunnen krijgen. Dat helpt mij vaak bij lastige beslissingen. Vaak weet ik in mijn hart namelijk wel wat ik wil
Wat je ziekte betreft, je zou heel algemeen kunnen zeggen dat je een tijd ziek bent geweest en nu vrijwel hersteld bent, maar dat je weet dat je in tijden van stress soms een terugval hebt. Dus dat je graag wilt werken aan manieren om goed met stress om te gaan.
Als je zelf weet dat je je ziekte soms als smoes gebruikt, zorg er dan wel voor dat je niet in de valkuil stapt. Door te stellen dat je zelf aan je stressbestendigheid wilt werken, neem je verantwoordelijkheid voor jezelf en voor je werk. Wees dan ook open naar je werkgever/begeleider als je een moeilijke tijd hebt. Je kan dan bijvoorbeeld vragen of ze met je mee willen denken over manieren om beter met de stress om te gaan, je werk anders te organiseren, dat soort dingen.
Je kan dit ook met je hulpverlener/arts bespreken natuurlijk (heb je misschien ook allang gedaan?). Als je nu al weet dat stress je valkuil is, kun je al werken aan manieren die je helpen daarmee om te gaan. Regelmatig sporten, zorgen voor ontspanningsmomenten (bv. mediteren)... er zijn heel wat dingen die je nu al in je dag kan inplannen om jezelf stressbestendiger te maken.
Wat je ziekte betreft, je zou heel algemeen kunnen zeggen dat je een tijd ziek bent geweest en nu vrijwel hersteld bent, maar dat je weet dat je in tijden van stress soms een terugval hebt. Dus dat je graag wilt werken aan manieren om goed met stress om te gaan.
Als je zelf weet dat je je ziekte soms als smoes gebruikt, zorg er dan wel voor dat je niet in de valkuil stapt. Door te stellen dat je zelf aan je stressbestendigheid wilt werken, neem je verantwoordelijkheid voor jezelf en voor je werk. Wees dan ook open naar je werkgever/begeleider als je een moeilijke tijd hebt. Je kan dan bijvoorbeeld vragen of ze met je mee willen denken over manieren om beter met de stress om te gaan, je werk anders te organiseren, dat soort dingen.
Je kan dit ook met je hulpverlener/arts bespreken natuurlijk (heb je misschien ook allang gedaan?). Als je nu al weet dat stress je valkuil is, kun je al werken aan manieren die je helpen daarmee om te gaan. Regelmatig sporten, zorgen voor ontspanningsmomenten (bv. mediteren)... er zijn heel wat dingen die je nu al in je dag kan inplannen om jezelf stressbestendiger te maken.
Ga in therapie!
dinsdag 7 oktober 2014 om 10:30
Wat goed zeg dat je bent toegelaten! Ze hebben dus vertrouwen in jou en dat mag je zelf ook hebben.
Misschien helpt het om voor jezelf alvast te bedenken wat je gaat doen als het toch niet zo goed loopt. Dat geeft mij altijd rust en dan zul je zien dat het helemaal niet nodig is.
En inderdaad zorgen voor voldoende ontspanning.
Succes en vooral heel veel plezier!
Misschien helpt het om voor jezelf alvast te bedenken wat je gaat doen als het toch niet zo goed loopt. Dat geeft mij altijd rust en dan zul je zien dat het helemaal niet nodig is.
En inderdaad zorgen voor voldoende ontspanning.
Succes en vooral heel veel plezier!
dinsdag 7 oktober 2014 om 10:44
Ik ben het volledig eens met de anderen: je bent supergoed bezig! Ik zou het in ieder geval aan je studentbegeleider/studieadviseur vertellen, zodat je evt ook wat extra hulp kan krijgen indien nodig. Als je dat pas gaat opstarten als het mis gaat, is het te laat .
Wat betreft je werk: vertel het je praktijkbegeleider, die heb je vast. Geef bij hem of haar aan dat je eten lastig vindt en dat je in tijden van stress slecht eet. Vertel ook welke ondersteuning je nodig hebt (bij teamuitjes in een vast groepje eten, even je hart kunnen luchten als je het spannend vindt) en geef aan dat je er zelf ook graag aan wil werken.
Daarnaast: realiseer je dat jij straks een prachtig voorbeeld bent voor een aantal meiden. Als je voldoende hersteld bent, kun je kijken of je misschien ook iets met je ervaringsdeskundigheid zou kunnen op school: gastlessen geven, voorlichting... Als je dat zou willen, natuurlijk!
Wat betreft je werk: vertel het je praktijkbegeleider, die heb je vast. Geef bij hem of haar aan dat je eten lastig vindt en dat je in tijden van stress slecht eet. Vertel ook welke ondersteuning je nodig hebt (bij teamuitjes in een vast groepje eten, even je hart kunnen luchten als je het spannend vindt) en geef aan dat je er zelf ook graag aan wil werken.
Daarnaast: realiseer je dat jij straks een prachtig voorbeeld bent voor een aantal meiden. Als je voldoende hersteld bent, kun je kijken of je misschien ook iets met je ervaringsdeskundigheid zou kunnen op school: gastlessen geven, voorlichting... Als je dat zou willen, natuurlijk!
dinsdag 7 oktober 2014 om 10:53
Ook helemaal eens met wat hiervoor allemaal gezegd heb. Ik wil er nog dit aan toevoegen.
Ik weet niet hoe jou scriptietraject gelopen is, maar ik heb tewe keer in mijn leven een scriptie geschreven en het was twee keer een dramatisch traject, waarbij er weinig overbleef van mijn zelfvertrouwen. Als voorbereiding op mijn daadwerkelijke werk daarna had ik er weinig aan en was het ook geen voorspelling van hoe het zou gaan.
Als ze jou hebben aangenomen hiervoor, zien ze dat je dit kunt dus geloof daar zelf ook in! En positieve stress (spannend, nieuwe uitdagingen) hoeft toch niet per se negatief te zijn?
Veel succes en laat je niet gek maken!
Ik weet niet hoe jou scriptietraject gelopen is, maar ik heb tewe keer in mijn leven een scriptie geschreven en het was twee keer een dramatisch traject, waarbij er weinig overbleef van mijn zelfvertrouwen. Als voorbereiding op mijn daadwerkelijke werk daarna had ik er weinig aan en was het ook geen voorspelling van hoe het zou gaan.
Als ze jou hebben aangenomen hiervoor, zien ze dat je dit kunt dus geloof daar zelf ook in! En positieve stress (spannend, nieuwe uitdagingen) hoeft toch niet per se negatief te zijn?
Veel succes en laat je niet gek maken!
dinsdag 7 oktober 2014 om 17:03
Goed joh! Ik ben zelf herstellende van een angststoornis en 1 maand geleden met een nieuwe baan begonnen. Dood eng! Maar het gaat goed. Op mijn nieuwe werkplek weet niemand van mijn angststoornis, een heerlijk verfrissend nieuwe start.
Ik merk wel dat ik nog heel kwetsbaar ben. Als er een stukje spanning ontstaat...op wel vlak ook (kan dus ook bv ziek kindje) dan voel ik me meteen wiebelen en wankelen. Gelukkig kan ik me nu snel weer herpakken.
Ik ben ontzettend blij weer 'normaal' te zijn en te kunnen meedraaien in de maatschappij.
Dus, zet hem op!
Ik merk wel dat ik nog heel kwetsbaar ben. Als er een stukje spanning ontstaat...op wel vlak ook (kan dus ook bv ziek kindje) dan voel ik me meteen wiebelen en wankelen. Gelukkig kan ik me nu snel weer herpakken.
Ik ben ontzettend blij weer 'normaal' te zijn en te kunnen meedraaien in de maatschappij.
Dus, zet hem op!
dinsdag 7 oktober 2014 om 20:15
Zie het als een mooie kans. Niks moet maar alles mag. Natuurlijk is het spannend, ál dit soort dingen zijn spannend. En tsja mocht jij al denken dat het te zwaar voor je is dan kun je altijd stoppen. Maar geef jezelf een kans het tegendeel te bewijzen. Ik denk namelijk dat je het heus wel kan! Anders zouden ze je ook niet hebben toegelaten bij dit programma!