Werk & Studie
alle pijlers
Moe van mezelf
dinsdag 8 juli 2014 om 21:24
Hallo allemaal. Kennen jullie dat gevoel? Dat je jezelf in de weg zit? Ik ben 36 (misschien wel te oud voor dit forum, geen idee) en ik denk dat ik in een quarterlife crisis zit. Al mijn hele leven lang begin ik vol goede moed ergens aan, maar maak zelden iets af. 6 Jaar geleden begonnen als onbevoegd docent in combinatie met een deeltijd opleiding. Een aantal jaar geleden begon ik al te twijfelen. Is dit het nou? Is dit wat ik wil? Nu weet ik het zeker. Werken met pubers vind ik leuk, lesgeven vind ik verschrikkelijk. Ik merk dat ik de creativiteit en motivatie mis om een les te geven. Overigens merken de leerlingen dit blijkbaar niet, Ik blijf veel verzoeken binnenkrijgen voor extra steunles. Ook mijn leidinggevenden zijn zeer tevreden en willen mij fulltime aan de slag. Ik heb de laatste twee jaar met hangen en wurgen gestudeerd en gewerkt, vooral omdat mijn omgeving zo trots op me is en zo tevreden met me is. Maar ondertussen ben ik niet zo heel gelukkig. Op meerdere vlakken niet, maar dit is wel een buikpijndossier, aangezien je het grootste deel van de dag en je leven moet werken. Nu ben ik op zoek, maar weet niet waar ik moet beginnen. Ook wil ik niet weer ergens aan beginnen om vervolgens weer te stoppen. HELP! Iemand tips om hier uit te komen?
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
dinsdag 8 juli 2014 om 21:29
Wat vind je precies leuk aan het werken met pubers? Ikzelf vind het leuk om mensen iets te leren, maar niet binnen het onderwijs. Ik heb dus veel mensen voorzien van informatie op vragen die zij hadden, in de pensioenwereld. Ik wilde mensen 'helpen', maar wist niet zo goed hoe en wat
En nu ben ik mensen aan het leren omgaan met geld, het ordenen van hun administratie en het begroten van je financiën. Helemaal mijn ding. Rolde ik opeens zo in. Wist 4 jaar geleden niet dat dit bestond en nu heb ik er mijn eigen kantoor in. En ik ben 32 jaar. Alle tijd dus nog voor jou!
En nu ben ik mensen aan het leren omgaan met geld, het ordenen van hun administratie en het begroten van je financiën. Helemaal mijn ding. Rolde ik opeens zo in. Wist 4 jaar geleden niet dat dit bestond en nu heb ik er mijn eigen kantoor in. En ik ben 32 jaar. Alle tijd dus nog voor jou!
dinsdag 8 juli 2014 om 21:39
Herkenbaar. Ik werk nu ook in het VO. Kan de functie niet omschrijven omdat die vrij specifiek is en niet veel voorkomt. Het is voor een deel ondersteunend en een deel sturend. Ik heb dit schooljaar les gegeven om te kijken of ik aan een opleiding wil beginnen. Ik kwam ook tot de conclusie dat ik dat lesgeven niet leuk genoeg vind. Ik blijf dus in mijn functie en dat bevalt goed ook al voel ik druk van hogerhand omdat ze vinden dat ik nu kwaliteiten laat liggen. Toch volg ik mijn hart. En soms duurt het even voordat je weet welke richting dat op gaat. Succes!
dinsdag 8 juli 2014 om 21:41
Bedankt voor jullie reacties. Nog even doorleren is wat mij betreft geen optie meer. Ik kan het niet meer opbrengen om iets te studeren waarvan ik weet dat ik er niets mee wil. En buiten docent worden kun je eigenlijk helemaal niks met een lerarenopleiding. En wat ik zo leuk vind aan werken met pubers? Daar kan ik geen antwoord op geven, dat vind ik gewoon. Klinkt dat logisch? Naast lesgeven heb ik nog een andere taak binnen het onderwijs en daar heb ik het wel naar mijn zin. Ik ben ook verzuimcoordinator. Hierdoor ben ik veel in contact met leerlingen, zorgcoordinator, leerplichtambtenaar en afdelingsleiding. Vind ik veel leuker dan lesgeven. Maar het is ook niet voldoende. Ik weet het ook gewoon niet, ben een beetje ten einde raad. En het is nu weer vakantie. Dan heb je tijd over en ga je malen, ik in ieder geval wel. Heb mezelf deze vakantie gegeven om een opzet voor mijn toekomst te maken en een jaar om het voor elkaar te boksen.... *Zucht*
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
dinsdag 8 juli 2014 om 21:56
Mijn tip is, stop het zoeken. Je bent er dus achter dat je voldoet voor je omgeving maar zelf niet gelukkig bent met de situatie. Je schrijft dat je de laatste jaren met hangen en wurgen heb gewerkt, vooral omdat de omgeving zo trots op je is. Vraag jezelf af waarom je doorgaat / omdat dat de omgeving trots op je is \? vaak heeft het te maken met erkenning of waardering buiten jezelf zoeken. De tip om te stoppen met zoeken geef ik omdat zoeken buiten jezelf nergens toe leidt. Wees open en eerlijk over je gevoelens aan je omgeving want ik begrijp dat zij denken dat je het leuk vindt? Zo ja, dan ben je niet jezelf, speel je een rol en waarom? Laat weten dat je er niet zo gelukkig meer mee bent, en dat je er mee zit (dat je lesgeven niet echt leuk vindt maar werken met pubers wel). Vaak als je accepteert hoe het is, Nu dus; Ben niet gelukkig in mijn werk maar ik weet het even niet meer, dus ook accepteert dat je het niet weet wat nu, valt er al een last van je schouder. Intussen kan je op zoek gaan in je innerlijk waarom je doorgaat omdat anderen tevreden met je zijn, maar jij zelf niet qua gevoel, het innerlijk werk dus.
Je schrijft dat je in je vakantie een opzet heb gemaakt om het allemaal voor elkaar te krijgen. Maar ik zou het even helemaal loslaten van je vakantie genieten en minder hard zijn voor jezelf? Want als je het loslaat heb je je handen vrij en als je je handen vrij hebt krijg je nieuwe inzichten. Door denken/piekeren enz ga je alleen maar verder af van je innerlijk, raak je gespannen en het lost helemaal niets op.
Je schrijft dat je in je vakantie een opzet heb gemaakt om het allemaal voor elkaar te krijgen. Maar ik zou het even helemaal loslaten van je vakantie genieten en minder hard zijn voor jezelf? Want als je het loslaat heb je je handen vrij en als je je handen vrij hebt krijg je nieuwe inzichten. Door denken/piekeren enz ga je alleen maar verder af van je innerlijk, raak je gespannen en het lost helemaal niets op.
dinsdag 8 juli 2014 om 22:54
@zongelique
Je hebt ook helemaal gelijk! Maar ik heb geprobeerd eerlijk te zijn tegen mijn omgeving, maar zij reageren zo teleurgesteld. Dus ben ik toch maar weer doorgegaan. In eerste instantie ook omdat ik twijfelde, maar nu weet ik het zeker, dit is het niet. Maar ik doe het toch blijkbaar zo goed, dat er ook druk vanuit de leiding bestaat. Ik heb er al op aangestuurd dat ik dit sowieso nooit volledig zou willen doen en dat bijvoorbeeld zorg me ook wel aantrekt, maar nog niet ronduit gezegd: ik hou ermee op!
En ik zou zo graag het denken en piekeren stop willen zetten, maar dat lukt me maar niet. Vandaar dat ik nu maar mijn toevlucht heb gezocht op dit forum, wie weet wat wat voor inzichten en tips en trucs gegeven kunnen worden door misschien wel ervaringsdeskundigen...
@timpje: Ja, echt heerlijk! Misschien moet ik gewoon ook verder dan mijn school kijken en inderdaad iets in de zorg proberen te vinden. Aangezien het passend onderwijs straks ingaat...
Je hebt ook helemaal gelijk! Maar ik heb geprobeerd eerlijk te zijn tegen mijn omgeving, maar zij reageren zo teleurgesteld. Dus ben ik toch maar weer doorgegaan. In eerste instantie ook omdat ik twijfelde, maar nu weet ik het zeker, dit is het niet. Maar ik doe het toch blijkbaar zo goed, dat er ook druk vanuit de leiding bestaat. Ik heb er al op aangestuurd dat ik dit sowieso nooit volledig zou willen doen en dat bijvoorbeeld zorg me ook wel aantrekt, maar nog niet ronduit gezegd: ik hou ermee op!
En ik zou zo graag het denken en piekeren stop willen zetten, maar dat lukt me maar niet. Vandaar dat ik nu maar mijn toevlucht heb gezocht op dit forum, wie weet wat wat voor inzichten en tips en trucs gegeven kunnen worden door misschien wel ervaringsdeskundigen...
@timpje: Ja, echt heerlijk! Misschien moet ik gewoon ook verder dan mijn school kijken en inderdaad iets in de zorg proberen te vinden. Aangezien het passend onderwijs straks ingaat...
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
dinsdag 8 juli 2014 om 23:12
Goed... Tegen het advies van zongelique in toch nog even verder gespeurd. Dit is wat ik heb gevonden en word er wel een beetje blij van...
http://www.scheidegger.nl ... t-coach.html?type=3#tab-3
Misschien ook wel zo duidelijk om toe te voegen dat ik niet alleen niet gelukkig ben in werk en opleiding, maar in zo ongeveer alles, vandaar ook de titel 'moe van mezelf'. Waar ik woon vind ik niet leuk, ik zou graag willen verhuizen naar het buitenland. Ook is het zo dat ik van alles heel interessant vind en dat ik heel graag bepaalde beroepen zou willen uitoefenen, maar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met zoeken en of deze beroepen überhaupt haalbaar zijn. Nou ja, nu begint het wel heel erg op een intakegesprek voor een psycholoog en/of loopbaanadviseur te lijken, dat was mijn bedoeling niet. Maar hoe ik nu in het leven sta, verheldert misschien mijn vraag...
http://www.scheidegger.nl ... t-coach.html?type=3#tab-3
Misschien ook wel zo duidelijk om toe te voegen dat ik niet alleen niet gelukkig ben in werk en opleiding, maar in zo ongeveer alles, vandaar ook de titel 'moe van mezelf'. Waar ik woon vind ik niet leuk, ik zou graag willen verhuizen naar het buitenland. Ook is het zo dat ik van alles heel interessant vind en dat ik heel graag bepaalde beroepen zou willen uitoefenen, maar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met zoeken en of deze beroepen überhaupt haalbaar zijn. Nou ja, nu begint het wel heel erg op een intakegesprek voor een psycholoog en/of loopbaanadviseur te lijken, dat was mijn bedoeling niet. Maar hoe ik nu in het leven sta, verheldert misschien mijn vraag...
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
woensdag 9 juli 2014 om 10:13
Zo herkenbaar! Ik wilde een soortgelijk topic openen maar reageer nu op die van jou. Ik heb ook een leuke baan. Het is wel een complexe baan waar ik mij nog verder in moet ontwikkelen. Maar het kost mij zoveel energie! De laatste tijd vraag ik mij dus ook af of ik wel in mijn kracht sta. Ik ben zo moe en geniet nergens meer van. Mijn omgeving heeft gevraagd om mijn besluit uit te stellen en er eerst goed over na te denken. Met hulp van een coach ga ik daarmee aan de slag.
Allereerst moet ik er achter komen waarom ik dit werk doe. Waar haal ik voldoening uit, waarom ga ik elke dag naar mijn werk. Daarnaast zie ik de laatste tijd alleen nog maar de negatieve kanten en kleine problemen worden ineens groot. Ik zie alleen nog maar beren op de weg. Ik zie de goede dingen dus niet meer. Hiervoor heb ik een opdracht gekregen. Ik schrijf nu elke dag de dingen op die wel goed gaan.
Ik denk voor jou ook belangrijk om erachter te komen waarom jij dit werk doet. En misschien ook een idee om elke dag op te schrijven wat je goed hebt gedaan of waar je je goed over voelt. Neem in ieder geval niet te snel een besluit.
Allereerst moet ik er achter komen waarom ik dit werk doe. Waar haal ik voldoening uit, waarom ga ik elke dag naar mijn werk. Daarnaast zie ik de laatste tijd alleen nog maar de negatieve kanten en kleine problemen worden ineens groot. Ik zie alleen nog maar beren op de weg. Ik zie de goede dingen dus niet meer. Hiervoor heb ik een opdracht gekregen. Ik schrijf nu elke dag de dingen op die wel goed gaan.
Ik denk voor jou ook belangrijk om erachter te komen waarom jij dit werk doet. En misschien ook een idee om elke dag op te schrijven wat je goed hebt gedaan of waar je je goed over voelt. Neem in ieder geval niet te snel een besluit.
woensdag 9 juli 2014 om 10:24
Dag rosa14,
Wat jij schrijft herken ik ook. Moe zijn en het vreet energie. Maar voor mij is dit het tweede jaar dat ik me zo voel en dat ik zo denk. Een besluit zal ik dan ook niet te snel nemen denk ik. Wat mij betreft heb ik het zelfs al te lang uitgesteld. Ik heb er ook over gedacht om met een loopbaancoach aan de slag te gaan, maar ik vind dat toch wel erg duur. Vooral ook omdat er bij mij denk ik meer achter zit dan alleen de twijfel over mijn werk. Ik weet op geen enkel vlak wat ik wil. Daarnaast weet ik ook niet of de uitkomst echt meerwaarde gaat hebben. Ik ben nu dus op zoek naar een soort van 'zelfhulpboeken' die dezelfde vragen stellen en opdrachten geven, maar dan goedkoper Ik heb gisteren een boek gekocht van Nienke Wijnants: Wie ben ik? En wat wil ik? Ik hoop dat ik door dit boek nieuwe inzichten ga krijgen. Misschien ook wat voor jou?
Wat jij schrijft herken ik ook. Moe zijn en het vreet energie. Maar voor mij is dit het tweede jaar dat ik me zo voel en dat ik zo denk. Een besluit zal ik dan ook niet te snel nemen denk ik. Wat mij betreft heb ik het zelfs al te lang uitgesteld. Ik heb er ook over gedacht om met een loopbaancoach aan de slag te gaan, maar ik vind dat toch wel erg duur. Vooral ook omdat er bij mij denk ik meer achter zit dan alleen de twijfel over mijn werk. Ik weet op geen enkel vlak wat ik wil. Daarnaast weet ik ook niet of de uitkomst echt meerwaarde gaat hebben. Ik ben nu dus op zoek naar een soort van 'zelfhulpboeken' die dezelfde vragen stellen en opdrachten geven, maar dan goedkoper Ik heb gisteren een boek gekocht van Nienke Wijnants: Wie ben ik? En wat wil ik? Ik hoop dat ik door dit boek nieuwe inzichten ga krijgen. Misschien ook wat voor jou?
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
woensdag 9 juli 2014 om 11:50
Hoi delilah,
Dat vind ik nog het ergste, dat het zoveel energie kost dat ik nergens geen interesse meer in heb.
2 jaar is wel lang, dan wordt het echt tijd om verandering aan te brengen anders hou je het niet vol.
Ik heb het geluk dat mijn werkgever de coach betaald. En je boek ga ik googelen, wie weet heb ik er ook wat aan.
Waar ik vooral last van heb is dat ik echt uit balans ben en het gevoel heb elk moment kan omvallen. En ook niks goed doe. Zo ben ik nooit geweest. Zat altijd vol zelfvertrouwen. En dat wil ik graag terug. En mijn plezier zowel in mijn werk als privé. Dat gun ik jou ook.
Dat vind ik nog het ergste, dat het zoveel energie kost dat ik nergens geen interesse meer in heb.
2 jaar is wel lang, dan wordt het echt tijd om verandering aan te brengen anders hou je het niet vol.
Ik heb het geluk dat mijn werkgever de coach betaald. En je boek ga ik googelen, wie weet heb ik er ook wat aan.
Waar ik vooral last van heb is dat ik echt uit balans ben en het gevoel heb elk moment kan omvallen. En ook niks goed doe. Zo ben ik nooit geweest. Zat altijd vol zelfvertrouwen. En dat wil ik graag terug. En mijn plezier zowel in mijn werk als privé. Dat gun ik jou ook.
woensdag 9 juli 2014 om 12:17
Hoi Rosa,
Wat fijn dat jouw werkgever betaalt. Maar als ik jouw verhaaltje zo lees krijg ik de indruk dat, net als bij mij het geval is, er meer speelt dan alleen ontevredenheid over je werk. Ik herken veel in hoe jij omschrijft hoe je je voelt, vandaar dat ik die indruk krijg. Tranen zitten bij mij bijvoorbeeld zo hoog aan de oppervlakte, dat ik al moet huilen van een maandverbandreclame. Maar goed, van zelfmedelijden wordt niemand beter en kun je ook niet oplossingsgericht aan de slag gaan. Ik ga met een positief gevoel aan de slag met het boek. Hopelijk vind ik nieuwe inzichten, maar ook vermoed ik dat zowel jij als ik diep van binnen de antwoorden wel hebben.
Wat fijn dat jouw werkgever betaalt. Maar als ik jouw verhaaltje zo lees krijg ik de indruk dat, net als bij mij het geval is, er meer speelt dan alleen ontevredenheid over je werk. Ik herken veel in hoe jij omschrijft hoe je je voelt, vandaar dat ik die indruk krijg. Tranen zitten bij mij bijvoorbeeld zo hoog aan de oppervlakte, dat ik al moet huilen van een maandverbandreclame. Maar goed, van zelfmedelijden wordt niemand beter en kun je ook niet oplossingsgericht aan de slag gaan. Ik ga met een positief gevoel aan de slag met het boek. Hopelijk vind ik nieuwe inzichten, maar ook vermoed ik dat zowel jij als ik diep van binnen de antwoorden wel hebben.
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
woensdag 9 juli 2014 om 13:47
Klopt, het komt uiteindelijk ook wel goed. En ondanks dat jij en ik powervrouwen zijn , hebben we soms hulp nodig, een zetje in de goede richting of gewoon een bevestiging dat je niet de enige bent en dat het zo erg allemaal niet is. We gaan er wat aan doen Rosa! 
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
woensdag 9 juli 2014 om 14:11
Lieve Rosa,
Je noemt het zelf een quarterlife dip, maar je zit in het 30-ers dillema.
"Is dit alles wat er is" wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik?
Tranen hoog aan de oppervlakte komt omdat je gevoel geen ruimte krijgt.
Adem maar eens diep door je buik in (het centrum van je gevoel) zo diep dat je buik (echt je buik, dus niet je borstkas) helemaal opbolt.
Hier zit je gevoel. Grote kans dat je tranen voelt komen. Laat ze eruit.
Hiernaast een tip en een vraag.
Tip: maak eerst verbinding met jezelf (eventueel met behulp van een psych of coach) en dan pas met de buitenwereld.
Vraag: heb je wel een doel in je leven?
Wil / heb je een kind?
Je noemt het zelf een quarterlife dip, maar je zit in het 30-ers dillema.
"Is dit alles wat er is" wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik?
Tranen hoog aan de oppervlakte komt omdat je gevoel geen ruimte krijgt.
Adem maar eens diep door je buik in (het centrum van je gevoel) zo diep dat je buik (echt je buik, dus niet je borstkas) helemaal opbolt.
Hier zit je gevoel. Grote kans dat je tranen voelt komen. Laat ze eruit.
Hiernaast een tip en een vraag.
Tip: maak eerst verbinding met jezelf (eventueel met behulp van een psych of coach) en dan pas met de buitenwereld.
Vraag: heb je wel een doel in je leven?
Wil / heb je een kind?
"moeder worden is een wonder, moeder zijn een heel gedonder"
woensdag 9 juli 2014 om 14:19
quote:zongelique schreef op 08 juli 2014 @ 21:56:
Mijn tip is, stop het zoeken. Je bent er dus achter dat je voldoet voor je omgeving maar zelf niet gelukkig bent met de situatie. Je schrijft dat je de laatste jaren met hangen en wurgen heb gewerkt, vooral omdat de omgeving zo trots op je is. Vraag jezelf af waarom je doorgaat / omdat dat de omgeving trots op je is \? vaak heeft het te maken met erkenning of waardering buiten jezelf zoeken. De tip om te stoppen met zoeken geef ik omdat zoeken buiten jezelf nergens toe leidt. Wees open en eerlijk over je gevoelens aan je omgeving want ik begrijp dat zij denken dat je het leuk vindt? Zo ja, dan ben je niet jezelf, speel je een rol en waarom? Laat weten dat je er niet zo gelukkig meer mee bent, en dat je er mee zit (dat je lesgeven niet echt leuk vindt maar werken met pubers wel). Vaak als je accepteert hoe het is, Nu dus; Ben niet gelukkig in mijn werk maar ik weet het even niet meer, dus ook accepteert dat je het niet weet wat nu, valt er al een last van je schouder. Intussen kan je op zoek gaan in je innerlijk waarom je doorgaat omdat anderen tevreden met je zijn, maar jij zelf niet qua gevoel, het innerlijk werk dus.
Je schrijft dat je in je vakantie een opzet heb gemaakt om het allemaal voor elkaar te krijgen. Maar ik zou het even helemaal loslaten van je vakantie genieten en minder hard zijn voor jezelf? Want als je het loslaat heb je je handen vrij en als je je handen vrij hebt krijg je nieuwe inzichten. Door denken/piekeren enz ga je alleen maar verder af van je innerlijk, raak je gespannen en het lost helemaal niets op.
Wat een mooi post en wat een ware woorden.
Ik had ze net nodig ook al zijn deze woorden niet specifiek voor mij bedoelt.
Dankjewel, ook al weet je niet waarvoor precies.
Mijn tip is, stop het zoeken. Je bent er dus achter dat je voldoet voor je omgeving maar zelf niet gelukkig bent met de situatie. Je schrijft dat je de laatste jaren met hangen en wurgen heb gewerkt, vooral omdat de omgeving zo trots op je is. Vraag jezelf af waarom je doorgaat / omdat dat de omgeving trots op je is \? vaak heeft het te maken met erkenning of waardering buiten jezelf zoeken. De tip om te stoppen met zoeken geef ik omdat zoeken buiten jezelf nergens toe leidt. Wees open en eerlijk over je gevoelens aan je omgeving want ik begrijp dat zij denken dat je het leuk vindt? Zo ja, dan ben je niet jezelf, speel je een rol en waarom? Laat weten dat je er niet zo gelukkig meer mee bent, en dat je er mee zit (dat je lesgeven niet echt leuk vindt maar werken met pubers wel). Vaak als je accepteert hoe het is, Nu dus; Ben niet gelukkig in mijn werk maar ik weet het even niet meer, dus ook accepteert dat je het niet weet wat nu, valt er al een last van je schouder. Intussen kan je op zoek gaan in je innerlijk waarom je doorgaat omdat anderen tevreden met je zijn, maar jij zelf niet qua gevoel, het innerlijk werk dus.
Je schrijft dat je in je vakantie een opzet heb gemaakt om het allemaal voor elkaar te krijgen. Maar ik zou het even helemaal loslaten van je vakantie genieten en minder hard zijn voor jezelf? Want als je het loslaat heb je je handen vrij en als je je handen vrij hebt krijg je nieuwe inzichten. Door denken/piekeren enz ga je alleen maar verder af van je innerlijk, raak je gespannen en het lost helemaal niets op.
Wat een mooi post en wat een ware woorden.
Ik had ze net nodig ook al zijn deze woorden niet specifiek voor mij bedoelt.
Dankjewel, ook al weet je niet waarvoor precies.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 9 juli 2014 om 14:31
Beste mama-coach,
Ik heb geprobeerd te citeren, geen flauw idee hoe dat moet, dus dan maar gewoon zo...
Ik denk dat je overigens Petra bedoelt, i.p.v Rosa. Ik heb namelijk een aantal keer de term quarterlifecrisis gebruikt. Volgens mij zijn het dertigersdilemma en de quarterlifecrisis nagenoeg hetzelfde, althans, ik heb er wel dezelfde bedoeling mee. Ik ben een fanatieke yogabeoefenaar en mediteer regelmatig, dus bedankt voor je ademhalingstip, lief, maar die heb ik niet nodig, misschien Rosa wel En v.w.b. doelen... Ik heb (nog) geen specifiek doel in mijn leven, het enige dat ik weet is dat ik wil reizen, de wereld wil zien, aan andere culturen wil snuiven. En kinderen? Die heb ik niet en die wil ik ook niet.
Ik heb geprobeerd te citeren, geen flauw idee hoe dat moet, dus dan maar gewoon zo...
Ik denk dat je overigens Petra bedoelt, i.p.v Rosa. Ik heb namelijk een aantal keer de term quarterlifecrisis gebruikt. Volgens mij zijn het dertigersdilemma en de quarterlifecrisis nagenoeg hetzelfde, althans, ik heb er wel dezelfde bedoeling mee. Ik ben een fanatieke yogabeoefenaar en mediteer regelmatig, dus bedankt voor je ademhalingstip, lief, maar die heb ik niet nodig, misschien Rosa wel En v.w.b. doelen... Ik heb (nog) geen specifiek doel in mijn leven, het enige dat ik weet is dat ik wil reizen, de wereld wil zien, aan andere culturen wil snuiven. En kinderen? Die heb ik niet en die wil ik ook niet.
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
woensdag 9 juli 2014 om 19:06
[oude-lul-modus]
Ik ken wel het gevoel dat ik moe wordt van dertigers die zichzelf in een quarterlife crisis wanen. Guttegut zeg, wat een zwaar leven, want werken moet niet alleen geld opleveren, je moet er ook nog je zelf in kunnen ontplooien en jezelf zijn en wat niet al. En voor je het weet de ziektewet in omdat het allemaal zo zwaar is.
[/oude-lul-modus]
Nee, goh, ik ken dat niet. Toen ik dertig was, was het gewoon hard werken, naast je 50-urige werkweek een post-academische opleiding volgen, netwerken, en oh ja, een gezin stichten, en niet zeiken. Maar dat is tegenwoordig allemaal anders begrijp ik? vertel eens?
Ik ken wel het gevoel dat ik moe wordt van dertigers die zichzelf in een quarterlife crisis wanen. Guttegut zeg, wat een zwaar leven, want werken moet niet alleen geld opleveren, je moet er ook nog je zelf in kunnen ontplooien en jezelf zijn en wat niet al. En voor je het weet de ziektewet in omdat het allemaal zo zwaar is.
[/oude-lul-modus]
Nee, goh, ik ken dat niet. Toen ik dertig was, was het gewoon hard werken, naast je 50-urige werkweek een post-academische opleiding volgen, netwerken, en oh ja, een gezin stichten, en niet zeiken. Maar dat is tegenwoordig allemaal anders begrijp ik? vertel eens?
woensdag 9 juli 2014 om 20:09
Ik ben 36, werk sinds mijn 16e en ook nu is het ook gewoon keihard werken, netwerken en een opleiding volgen en alle ballen in de lucht houden. Dus nee, niks anders. En volgens mij wordt nergens gezegd dat iemand een zwaar leven heeft of dat het nu anders is dan vroeger. Dus zet ook dat onderste maar in een enorme-oude-lul-modus en doe niet zo zielig en zuur. Beetje een eigen verhaal verzinnen! Ik snap best dat iets op een forum plaatsen kan betekenen dat er kritiek geleverd wordt, maar volgens mij vroeg ik om tips en trucs en niet om gezeik! En ga niet denken dat je mij kent of dat je enig idee hebt hoe mijn leven eruit ziet of dat je weet waar je het over hebt. Volgens mij stel ik gewoon een legitieme vraag... En als je er zo moe van wordt: Lees er dan lekker overheen en voel je vooral niet geroepen om te reageren!
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
woensdag 9 juli 2014 om 20:47
quote:delilah1978 schreef op 08 juli 2014 @ 21:24:
Hallo allemaal. Kennen jullie dat gevoel? Dat je jezelf in de weg zit? Ik ben 36 (misschien wel te oud voor dit forum, geen idee) en ik denk dat ik in een quarterlife crisis zit. Al mijn hele leven lang begin ik vol goede moed ergens aan, maar maak zelden iets af. 6 Jaar geleden begonnen als onbevoegd docent in combinatie met een deeltijd opleiding. Een aantal jaar geleden begon ik al te twijfelen. Is dit het nou? Is dit wat ik wil? Nu weet ik het zeker. Werken met pubers vind ik leuk, lesgeven vind ik verschrikkelijk. Ik merk dat ik de creativiteit en motivatie mis om een les te geven. Overigens merken de leerlingen dit blijkbaar niet, Ik blijf veel verzoeken binnenkrijgen voor extra steunles. Ook mijn leidinggevenden zijn zeer tevreden en willen mij fulltime aan de slag. Ik heb de laatste twee jaar met hangen en wurgen gestudeerd en gewerkt, vooral omdat mijn omgeving zo trots op me is en zo tevreden met me is. Maar ondertussen ben ik niet zo heel gelukkig. Op meerdere vlakken niet, maar dit is wel een buikpijndossier, aangezien je het grootste deel van de dag en je leven moet werken. Nu ben ik op zoek, maar weet niet waar ik moet beginnen. Ook wil ik niet weer ergens aan beginnen om vervolgens weer te stoppen. HELP! Iemand tips om hier uit te komen?
Ben jij mij? Want ik heb dus precies hetzelfde gehad. Gelijk voor de klas en studeren tegelijk. Met kinderen. Wat bezielde me toch? Besef wel de eerste jaren voor de klas is overleven. Maar jij geeft aan dat je de motivatie mist. Dan kun je het niet overleven. Ik zit nu tussen een onderwijsassistent en docent in. Heerlijk werk, leuk om te doen, weinig verantwoordelijkheid. Verdiend wel minder maar dat is het me waard. Als het niet goed voelt wat je doet, dan moet je iets anders. Want dan kan 1 uur je al opbreken.
Misschien bij een huiswerkbegeleiding bedrijf? Of je start je eigen begeleiding? Informeer bij je werkgever, hebben ze connecties met andere scholen?
En je bent niet te oud voor het forum
Hallo allemaal. Kennen jullie dat gevoel? Dat je jezelf in de weg zit? Ik ben 36 (misschien wel te oud voor dit forum, geen idee) en ik denk dat ik in een quarterlife crisis zit. Al mijn hele leven lang begin ik vol goede moed ergens aan, maar maak zelden iets af. 6 Jaar geleden begonnen als onbevoegd docent in combinatie met een deeltijd opleiding. Een aantal jaar geleden begon ik al te twijfelen. Is dit het nou? Is dit wat ik wil? Nu weet ik het zeker. Werken met pubers vind ik leuk, lesgeven vind ik verschrikkelijk. Ik merk dat ik de creativiteit en motivatie mis om een les te geven. Overigens merken de leerlingen dit blijkbaar niet, Ik blijf veel verzoeken binnenkrijgen voor extra steunles. Ook mijn leidinggevenden zijn zeer tevreden en willen mij fulltime aan de slag. Ik heb de laatste twee jaar met hangen en wurgen gestudeerd en gewerkt, vooral omdat mijn omgeving zo trots op me is en zo tevreden met me is. Maar ondertussen ben ik niet zo heel gelukkig. Op meerdere vlakken niet, maar dit is wel een buikpijndossier, aangezien je het grootste deel van de dag en je leven moet werken. Nu ben ik op zoek, maar weet niet waar ik moet beginnen. Ook wil ik niet weer ergens aan beginnen om vervolgens weer te stoppen. HELP! Iemand tips om hier uit te komen?
Ben jij mij? Want ik heb dus precies hetzelfde gehad. Gelijk voor de klas en studeren tegelijk. Met kinderen. Wat bezielde me toch? Besef wel de eerste jaren voor de klas is overleven. Maar jij geeft aan dat je de motivatie mist. Dan kun je het niet overleven. Ik zit nu tussen een onderwijsassistent en docent in. Heerlijk werk, leuk om te doen, weinig verantwoordelijkheid. Verdiend wel minder maar dat is het me waard. Als het niet goed voelt wat je doet, dan moet je iets anders. Want dan kan 1 uur je al opbreken.
Misschien bij een huiswerkbegeleiding bedrijf? Of je start je eigen begeleiding? Informeer bij je werkgever, hebben ze connecties met andere scholen?
En je bent niet te oud voor het forum
woensdag 9 juli 2014 om 20:55
quote:eldorado schreef op 09 juli 2014 @ 19:06:
[oude-lul-modus]
Ik ken wel het gevoel dat ik moe wordt van dertigers die zichzelf in een quarterlife crisis wanen. Guttegut zeg, wat een zwaar leven, want werken moet niet alleen geld opleveren, je moet er ook nog je zelf in kunnen ontplooien en jezelf zijn en wat niet al. En voor je het weet de ziektewet in omdat het allemaal zo zwaar is.
[/oude-lul-modus]
Nee, goh, ik ken dat niet. Toen ik dertig was, was het gewoon hard werken, naast je 50-urige werkweek een post-academische opleiding volgen, netwerken, en oh ja, een gezin stichten, en niet zeiken. Maar dat is tegenwoordig allemaal anders begrijp ik? vertel eens?Nou eldorado wat fijn dat jou niets kan overkomen! Jij ben waarschijnlijk immuun voor dit alles. Goed hoor.
[oude-lul-modus]
Ik ken wel het gevoel dat ik moe wordt van dertigers die zichzelf in een quarterlife crisis wanen. Guttegut zeg, wat een zwaar leven, want werken moet niet alleen geld opleveren, je moet er ook nog je zelf in kunnen ontplooien en jezelf zijn en wat niet al. En voor je het weet de ziektewet in omdat het allemaal zo zwaar is.
[/oude-lul-modus]
Nee, goh, ik ken dat niet. Toen ik dertig was, was het gewoon hard werken, naast je 50-urige werkweek een post-academische opleiding volgen, netwerken, en oh ja, een gezin stichten, en niet zeiken. Maar dat is tegenwoordig allemaal anders begrijp ik? vertel eens?Nou eldorado wat fijn dat jou niets kan overkomen! Jij ben waarschijnlijk immuun voor dit alles. Goed hoor.
woensdag 9 juli 2014 om 21:01
Hoi Samia,
Ik ben begonnen als onderwijsassistent en na een half jaar wilde mijn afdelingsleider me i.v.m. ziektevervanging voor de klas, dus maar gaan studeren. De eerste vier jaar vond ik het hartstikke leuk werk. Maar de laatste twee jaar mis ik inderdaad de motivatie, maar ook de creativiteit voor het lesgeven. Waardoor dat nou precies is begonnen, ik heb geen idee. Heb geen slechte ervaringen met leerlingen en/of ouders, ineens aan het begin van de zomervakantie twee jaar geleden dacht ik: "Dit wil ik niet". Ik weet wel, het onderwijs vreet je op, zeker met klassen van 33 14-15 jarigen. Dat is mijn ervaring tenminste.
Heb jij trouwens je bevoegdheid wel gehaald dan? Ik dus nog steeds niet, ben er door de toegeslagen twijfel (en er was toen sprake van de langstudeerboete) een jaar tussenuit gegaan en dit studiejaar heb ik er ook maar weinig van gemaakt... Moet ook wel toegeven, ik vind de lerarenopleiding echt verschrikkelijk! En ik weet niet wat er zonder bevoegdheid allemaal mogelijk is.
Ik ben begonnen als onderwijsassistent en na een half jaar wilde mijn afdelingsleider me i.v.m. ziektevervanging voor de klas, dus maar gaan studeren. De eerste vier jaar vond ik het hartstikke leuk werk. Maar de laatste twee jaar mis ik inderdaad de motivatie, maar ook de creativiteit voor het lesgeven. Waardoor dat nou precies is begonnen, ik heb geen idee. Heb geen slechte ervaringen met leerlingen en/of ouders, ineens aan het begin van de zomervakantie twee jaar geleden dacht ik: "Dit wil ik niet". Ik weet wel, het onderwijs vreet je op, zeker met klassen van 33 14-15 jarigen. Dat is mijn ervaring tenminste.
Heb jij trouwens je bevoegdheid wel gehaald dan? Ik dus nog steeds niet, ben er door de toegeslagen twijfel (en er was toen sprake van de langstudeerboete) een jaar tussenuit gegaan en dit studiejaar heb ik er ook maar weinig van gemaakt... Moet ook wel toegeven, ik vind de lerarenopleiding echt verschrikkelijk! En ik weet niet wat er zonder bevoegdheid allemaal mogelijk is.
Eat stars for breakfast and glitter for lunch
donderdag 10 juli 2014 om 23:42
Ook ik herken mij in jouw verhaal, delilah1978. Per abuis in het onderwijs gerold, drie jaar in gewerkt en ga weer op zoek naar een nieuwe uitdaging buiten het onderwijs. Net wat je zelf al zegt: het onderwijs vreet je op, kwa werkdruk maar ook de dynamiek van de leerlingen.
Mijn zwaktebod is dat ik vrij besluiteloos kan zijn en dat ik ook weinig afmaak kwa persoonlijke ontwikkeling/interesses. Met werk presteer ik juist het tegendeel. Ik mis de discipline en de enthousiasme om ergens voor te gaan. Deels komt het ook door mijn depressieve periodes die de kop op steken. Ik had nooit gedacht dat volwassen zijn een persoonlijke worsteling kon zijn.
Mijn zwaktebod is dat ik vrij besluiteloos kan zijn en dat ik ook weinig afmaak kwa persoonlijke ontwikkeling/interesses. Met werk presteer ik juist het tegendeel. Ik mis de discipline en de enthousiasme om ergens voor te gaan. Deels komt het ook door mijn depressieve periodes die de kop op steken. Ik had nooit gedacht dat volwassen zijn een persoonlijke worsteling kon zijn.