Omgaan met kritiek

quote:Andj schreef op 07 december 2012 @ 10:51:

@Natonco: ik zie dat niet omdat ik het totaal niet relevant vind in dit topic. TO zit nu toch niet in de klas? Ze vraagt toch geen feedback op haar schrijfstijl? Zo ja, dan had ik het wel gezien.

Ik snap dan ook oprecht niet dat je het noemt..





Ik noemde het naar aanleiding van TO's opmerking naar Broodbak dat er geen taalfouten in haar tekst zouden staan. Die staan er wel. Vrij veel ook.



Prima dat jij dat niet ziet. Wel wat gek dat TO het niet ziet, maar je hebt gelijk: ze vraagt er inderdaad geen feedback op. En je hebt ook gelijk dat ze nu niet in de klas zit. Dat is tenslotte de plek waar het telt

Ik herken het wel een beetje. Als ik iets hoor op mijn werk, een gesprek tussen de manager en de baas, dan denk ik ook weleens zou dat over mij gaan? Wat heb ik fout gedaan? Dadelijk word ik misschien wel ontslagen. Dit dacht ik heel erg in mijn beginperiode. Maar heb er mezelf over heen gezet, als ze problemen hebben moeten ze naar mij komen om die te bespreken zolang ze dat niet doen, ga ik mezelf er zeker niet druk meer om maken en al zeker niet in mijn vrije tijd, pff ben gek.



Dat moet je echt niet doen ga je aan onder door. En als jij het zeker wilt weten, loop dan naar je leidinggevende en vraag of er eventuele klachten over jou zijn gekomen, dat je dat graag zou horen zodat je er aan kunt werken ( Komt positief over, en jij weet meteen wat er wel en niet waar is! )



Succes... En maak je niet zo druk, want je raakt er nog een keer overspannen van zo.

quote:binkie schreef op 07 december 2012 @ 09:44:Ik denk dat je daar een heel goed punt hebt , Rozenstruikje. Want het is ook het probleem van de ouders. Het manneke zal nooit op een gymnasium terecht komen , omdat hij dat gewoon niet in zich heeft.

Eigenlijk als je het heel goed bekijkt is het zelfs heel zielig voor de kinderen , omdat de ouders een beeld hebben waaraan zij zullen moeten voldoen , al zal dat niet lukken.Ik heb zelf geen kinderen en al zou ik ze wel hebben dan zou ik (denk ik) geen ouder zijn, die perse gymnasium zou ambiëren. Maar jouw uitspraak "dat dit manneke nooit op het gymnasium terechtkomt, omdat hij het gewoon niet in zich heeft", zou bij mij (als ouder) toch wel in het verkeerde keelgat schieten.

Je werkt met hun kinderen en dat is een gevoelig punt voor elke ouder. Ouders willen over het algemeen het beste voor hun kind, ze willen vaak beter dan wat zij hebben gehad, ze willen dat hun kind de kansen pakt die zij gemist hebben, ze willen dat hun kind alle mogelijke kansen krijgt, ze willen dat hun kind gelukkig is, ze willen dat hun kind leert, ze willen gewoon dat hun kind zich optimaal ontwikkeld.



Ouders reageren hierdoor vaak vanuit emotie en sterk vanuit hun eigen referentiekader. Dat is logisch en dat is nu eenmaal zo. Bedenk je dat de reactie van een ouder gedreven wordt door hun emotie en dat niet JIJ verantwoordelijk voor hun emotie bent, maar zij zelf. Hun reactie zegt vaak dus meer over hen dan over jou. Het is absoluut goed om na te gaan of er een kern van waarheid in zit (want ook dat is vaak zo) maar onthou dat zij reageren vanuit hun eigen referentiekader. Doe wat je kan, waar het kan, wanneer dit gegrond is, maar laat de verantwoordelijkheid voor hun denken/voelen/handelen bij hen.

quote:paloma schreef op 07 december 2012 @ 11:46:

[...]





Ik heb zelf geen kinderen en al zou ik ze wel hebben dan zou ik (denk ik) geen ouder zijn, die perse gymnasium zou ambiëren. Maar jouw uitspraak "dat dit manneke nooit op het gymnasium terechtkomt, omdat hij het gewoon niet in zich heeft", zou bij mij (als ouder) toch wel in het verkeerde keelgat schieten.Een leerkracht met zo'n houding ten opzichte van mijn kind zou ik ook niet kunnen waarderen en ook al zeg je dit niet tegen een kind of ouder, je kan het onbewust wel uitstralen.

Ik ben niet gelovig maar vind deze mooi (en krijg hem even niet aangepast): God geef me kracht om het mogelijke te doen en het onmogelijke te accepteren".

Bij kritiek, positief/negatief, terecht of onterecht: kun je het veranderen, dan kun je kijken of jij dat nodig vind. Kun je dat niet veranderen: misschien kun je het daar over hebben.



Voor mij heeft loslaten van werk als je naar huis gaat te maken met zelfvertrouwen/ weten dat je naar beste vermogen hebt gewerkt en dat dat niveau oké is, en accepteren dat je niet alles kan controleren. Best moeilijk geweest maar pluk er nu de vruchten van.



Over het voorbeeld: beetje verwachtingsmanagement zou het kind wel helpen; waarbij zijn sterke punten natuurlijk benoemd worden, zijn minder sterke punten en de conclusie (prima middenmoter).

Vraag me af waarom het je iets doet als je daarna aangeeft dat ze altijd ontevreden over leerkrachten waren?

quote:paloma schreef op 07 december 2012 @ 11:46:

[...]Ik heb zelf geen kinderen en al zou ik ze wel hebben dan zou ik (denk ik) geen ouder zijn, die perse gymnasium zou ambiëren. Maar jouw uitspraak "dat dit manneke nooit op het gymnasium terechtkomt, omdat hij het gewoon niet in zich heeft", zou bij mij (als ouder) toch wel in het verkeerde keelgat schieten.



Bij mij ook. Ik denk dat ik ook wel zou aanvoelen hoe een leerkracht over mijn kind zou denken, ook al wordt dit niet hardop uitgesproken. Ik denk dat ik zelf wel het type ouder zal worden dat haar kinderen het liefst op het gymnasium terecht ziet komen. Niet dat ik teleurgesteld zal zijn in mijn kind of zijn/haar leerkrachten indien dat niveau echt te hoog is gegrepen, maar ik denk dat het voor sommige kinderen veel moeilijker is om zich te handhaven op een vmbo of een grote scholengemeenschap. We zullen zien, er is nog niet eens een baby op komst en ik zie mijzelf niet als een pusherige ouder, maar ik heb wel zo mijn ideeën over de leefwereld van scholieren die naar het voortgezet onderwijs gaan.



Bovendien weet ik ook dat een groot gedeelte van mijn klasgenoten van de basisschool vroeger na een mavo-advies en 4 jaar mavo toch nog havo en vwo is gaan doen, of via het mbo naar het hbo is doorgestroomd (en sommigen zelfs universiteit hebben gedaan).

Het is dus maar zeer de vraag in welke mate een leerkracht kan inschatten wat het niveau van een kind is en hoe zich dat in de loop van de middelbare school verder gaat ontwikkelen. Ik vind het niet meer dan logisch dat ouders kritiek hebben indien zij het gevoel hebben niet helemaal serieus te worden genomen.

Het beeld dat jij van jezelf hebt is dus anders dan het beeld dat de ouders van jou hebben. Dit geldt toch ook voor het beeld dat jullie (de ouders van de leerling en jij) over deze jongen hebben?

quote:binkie schreef op 07 december 2012 @ 12:36:

[...]



Wat ik heel erg lastig vind, is dat de oorzaak heel vaak buiten het kind gezocht wordt. Er wordt altijd een reden gezocht, waardoor het zeker niet de schuld van het kind is , dat het niet zo gaat zoals zij willen in de klas.

En dat er dan lelijke dingen gezegd worden over collega's, gevoelsmatig onterecht.En dat is prima, het is hun proces en dat moeten ze zelf doorlopen. Jij bent er niet voor om ze wakker te schudden of het licht te doen zien. Als het zo erg dat er hulp bij nodig is dan moeten de juiste mensen daarvoor worden ingeschakeld. Als je een boze ouder tegenover je hebt staan die alsmaar de oorzaken buiten hun kind legt probeer dan niet te luisteren naar wat ze letterlijk zeggen, maar wat is de boodschap daarachter? Sluit daarbij aan, dat is (als leerkracht) het beste wat je kan doen. Wanneer ouders lelijke dingen over jouw collega's zeggen kun je ze daar gerust op aansrpeken, lijkt mij.

Terug naar je algemene vraag. Ik vind het ook moeilijk om kritiek te ontvangen. Voor mij is het beste om hier ook wat tijd over te laten gaan, dan kan het bezinken en kan ik er beter (minder emotievol) over nadenken.



En zelfvertrouwen, weten dat de kritiek die ik van een ander krijg gegrond kan zijn, maar dat ook hun gevoel en referentiekader erin verwerkt is, dus dat ik me niet altijd aangesproken en/of verantwoordelijk hoef te voelen voor waar zij mee zitten. Wellicht hebben zij last van mij juist door een beperking van zichzelf



Dus: tijd nemen om het te laten bezinken en proberen om beide kanten van het verhaal te zien. Moet ik me dan aangesproken voelen of niet? Zo niet, dan is het klaar en niet meer over nadenken.

Het staat er niet precies, ik bedoelde verwachtingsmanagement naar de ouders.



Over hoe beter om te gaan met kritiek - was eerste deel van mijn post. Als je in balans bent/ stevig in je schoenen staat dan kan iemand je niet zo snel (meer) uit balans brengen. Dus sterker worden.

Opbouwende feedback prima.. Kritiek niet..

Kan t ook moeilijk loslaten, lukt me wel steeds beter..

Ik heb dit jaar ouders van een leerlinge aangesproken nadat zij bij mijn collega (vorige leerkracht van hun dochter) zijn gaan "klagen". Ik heb aangegeven dat ik opensta voor feedback en een dialoog niet uit de wegga, maar dat dit niet kan als ze niet naar mij toe komen. Ouders gaven aan dat ze het lastig vonden, daar hebben we over gesproken en het gaat nu prima. Maak het bespreekbaar, het helpt, echt

OK, iemand vind jou dus chagrijnig. Hoe kan dat komen? Dit kan aan jou liggen; nog niet wakker en je richt je meer op de kinderen i.p.v. de ouders of het ligt aan de ontvanger.



Ik kan niet goed tegen kritiek. Als het echter echt meetbaar is en ook onterecht, dan ga ik er ook gewoon tegenin. Bij een onmeetbaar iets als vrolijkheid (chagrijnigheid) kan dat niet en is dat gewoon een mening.



Het klikt ook niet tussen een lerares van mijn oudste en mij. Tja, dat is gewoon af en toe zo, dus ik zorg gewoon dat ik haar bijna niet zie en stuur mijn man naar de oudergesprekken. Probleem opgelost.

Omgaan met kritiek is ook niet makkelijk. Mensen die beweren dat ze er helemaal geen moeite mee hebben, die wantrouw ik als de pest.



Maar als ik jouw berichten in dit topic zo lees, Binkie, dan begrijp ik wel waarom je zo loopt te piekeren. Jij reageert heel afwerend op kritiek: je springt vol in de verdediging (het is niet waar) en gaat vervolgens allerlei extra argumenten bedenken waaróm het niet waar kan zijn (andere ouders hebben me net massaal veren in m'n gat gestoken, deze mensen hebben elk jaar wel wat te zeuren, eigenlijk is het probleem dat zij geen goede ouders zijn voor dat arme kind, etc. etc. etc.).



Daar word je toch doodmoe van?



In dit concrete voorbeeld zou het denk ik veel makkelijker voor je zijn om het los te laten als je veel minder energie steekt in die hele verdedigingsriedel. Met wie hebben die mensen gepraat, met je duo? Ik weet niet wat dat is, maar je zou die duo een mailtje kunnen sturen dat die opmerking over de kritiek van die ouders je bezighoudt; en dat je daarom graag een afspraak wilt maken om er, als jullie allebei weer werken, even voor te gaan zitten om het even door te spreken.



Tijdens dat gesprekje kan je dan vragen wat er nou eigenlijk gezegd is en je kunt je duo vragen om eens eerlijk te zeggen of zij/hij denkt dat er iets is in jouw gedrag wat die opmerking van de ouders heeft uitgelokt. Als een duo niet iemand is die jou vaak ziet, kan je dat laatste ook vragen aan collega's die jou goed kennen en weten hoe je voor de klas staat.



Ga zo'n gesprek gewoon aan met de insteek dat je niet meteen overal op hoeft te reageren, maar dat je wilt weten wat er leeft en dat je op een later tijdstip opnieuw erop terug kunt komen. Dus als je het hebt laten bezinken, kan je nogmaals met je duo of directe collega om de tafel gaan zitten om eens te overleggen hoe je met de situatie kunt omgaan. Bijvoorbeeld een andere houding aannemen tegenover die ouders (dus niet meer zo minachtend over ze denken, respect moet van twee kanten komen, zoals o.a. Rozenstruikje ook aangeeft), of nadenken over hoe je een andere indruk kunt wekken. Wat Seymour zegt bijvoorbeeld: misschien ben je soms nog niet helemaal wakker en wekt dat bij sommige ouders de indruk dat je chagrijnig bent.



Kijk, als je in plaats van het in gedachten in cirkeltjes ronddraaien (ze hebben kritiek, het is niet terecht, ze zijn zelf niet goed bezig, ja maar waarom hebben ze nou die kritiek, geen idee, het is niet terecht, ze zijn zelf niet goed bezig, etc.) zo'n concreet actieplan bedenkt, dan kan je het loslaten op het moment dat je je duo een mailtje hebt gestuurd met het voorstel om erover te praten. Totdat je dat gesprek met je duo hebt, hoef je er niet meer over na te denken want tot die tijd weet je toch niets meer dan je nu weet. Dus dan kan je nu ook echt proberen om jezelf een halt toe te roepen als je merkt dat je er weer over begint te piekeren: "Niet doen, ik draai in kringetjes rond, ik moet nu iets anders gaan doen want dit heeft geen zin; ik kom er nu toch niet uit."

Ik zal nog 'ns een heel verhaal voor je typen, Binkie.

quote:binkie schreef op 07 december 2012 @ 09:18:

Maar nu hoorde ik gister dat er een gesprek met mijn duo geweest is waarin aangegeven wordt dat de juf te sacherijnig is , dat het kind geen klik heeft met de juf.Als dit het enige is, dan kun je dit soort kritiek toch wel op waarde schatten? Dit lijkt me nou typisch iets subjectiefs, en niet iets waar jij je wat van zou moeten aantrekken. Zeker niet als het van slechts een enkel ouderpaar komt.