Werk & Studie
alle pijlers
opgestapt
dinsdag 27 september 2011 om 12:15
Ik ben vandaag opgestapt bij mijn baantje. Ik zag het als een bijbaantje totdat ik iets had gevonden waarvoor ik gestudeerd heb. Ik vond het werk daar echt verschrikkelijk. Ben drie keer helemaal in huilen uitgebarsten en kreeg gewoon geen adem meer. Nadat dit vandaag weer het geval was ben ik opgestapt. Ik schaam me verschrikkelijk dat ik zo overgevoelig ben en alles zo persoonlijk opvat. Ik had vervelende klanten aan de lijn. Ik probeerde rustig na te denken en ik weet dat ze het niet persoonlijk bedoelen en dat het maar een bijbaantje is. Maar dit helpt niet. Ik zie het als een falen dat ik ben gestopt en dat ik om alles zo emotioneel word schaam ik me enorm over, vooral omdat ik een volwassen persoon ben( 25 jaar) Ik wou juist doorzetten om te bewijzen dat ik met stress om kon gaan. Maar helaas.
Sinds kleins af aan ben ik al overgevoelig. Ik was zelfs een huilbaby. Ik heb op zelfsverdedigingscursus gezeten, therapie gezeten, zoals assertiviteitscursus maar nog sta ik niet stevig in mijn schoenen.
Ik weet niet meer hoe ik dit aan mezelf kan veranderen.
Ik moest het gewoon even vertellen om mijn hart te luchten.
Sinds kleins af aan ben ik al overgevoelig. Ik was zelfs een huilbaby. Ik heb op zelfsverdedigingscursus gezeten, therapie gezeten, zoals assertiviteitscursus maar nog sta ik niet stevig in mijn schoenen.
Ik weet niet meer hoe ik dit aan mezelf kan veranderen.
Ik moest het gewoon even vertellen om mijn hart te luchten.
dinsdag 27 september 2011 om 12:19
Pfoe, als jou dit al overkomt bij een bijbaantje, hoe moet het dan wel niet als je straks fulltime werkt? Je zult in je leven altijd botte boeren tegen komen, maar je zult daar zelf ook een manier in moeten vinden om daarmee op te gaan. Therapie en cursussen zijn slechts hulpmiddelen. Je moet het uiteindelijk zelf doen en als jij om de haverklap overal om huilt, wekt dat alleen maar irritatie op in plaats van medeleven.
dinsdag 27 september 2011 om 12:26
Maar daar zeg je ook wat... Een callcenter (heb ik van je andere topic). Ik ben daar ooit heel enthousiast begonnen (als bijbaan) en... Binnen twee uur weer vertrokken. Ik vond het vreselijk. Al die onaardige mensen die me gingen afblaffen.
Ik moet erbij zeggen dat ik toen nog erg jong was. Gaandeweg heb ik toch wel meer levenservaring gekregen en ben ik steviger in mijn schoenen komen te staan. Nu zou ik het van me af laten glijden, toen trok ik het me al snel persoonlijk aan.
Geef niet op, waarschijnlijk leer je hier weer van en dat is alleen maar fijn voor de toekomst.
Ik moet erbij zeggen dat ik toen nog erg jong was. Gaandeweg heb ik toch wel meer levenservaring gekregen en ben ik steviger in mijn schoenen komen te staan. Nu zou ik het van me af laten glijden, toen trok ik het me al snel persoonlijk aan.
Geef niet op, waarschijnlijk leer je hier weer van en dat is alleen maar fijn voor de toekomst.
dinsdag 27 september 2011 om 12:26
dinsdag 27 september 2011 om 12:29
Wat Evelynsalt zegt is helemaal waar. Ik ben nu doktersassistente in een ziekenhuis. Soms word ik nog wel eens onvriendelijk te woord gestaan aan de telefoon. Vaak begrijp ik het achterliggende probleem wel (frustratie). Zodra ik dat benoem en laat merken dat ik ook het ook vervelend vind voelen mensen zich al wat meer begrepen en reageren ze vriendelijker. En er zal altijd een handjevol mensen blijven die echt ascociaal zijn en gaan schelden. Dan kan je inderdaad gewoon zeggen: 'ik wens niet op deze manier te woord gestaan worden. Ik ga nu de verbinding verbreken, belt u maar terug als u wel een normaal gesprek met mij kan voeren.'
dinsdag 27 september 2011 om 12:32
He, wat vervelend!
Weet je ook waarom je minder stabiel bent met je emoties?
Je bgeeft aan dat je al meerdere curcussen en therapieen hebt gevolgd, zag je daar ook emotionele groei?
Ik herken ht wel een beetje. Ik heb PMS (wist ik ook niet) en ben overgestapt naar een andere pil. Ben een stuk stabieler, minder een emotioneel monster. Misschien kijken of je aan de criteria voldoet en overstappen op een andere pil?
Weet je ook waarom je minder stabiel bent met je emoties?
Je bgeeft aan dat je al meerdere curcussen en therapieen hebt gevolgd, zag je daar ook emotionele groei?
Ik herken ht wel een beetje. Ik heb PMS (wist ik ook niet) en ben overgestapt naar een andere pil. Ben een stuk stabieler, minder een emotioneel monster. Misschien kijken of je aan de criteria voldoet en overstappen op een andere pil?
Nee echt?
dinsdag 27 september 2011 om 12:33
ik herken dit wel een beetje. in sommige situaties worden de emoties mij ook teveel en dan komen de tranen vanzelf (wil dit nooit en vind t vreselijk als er tranen komen, maar kan er niks aan doen). voel jij dat ook zo? ben met de jaren wel sterker geworden tov nare reacties, maar soms you caught off guard.
wat evelyn salt zegt vind ik wel een goede reactie naar mensen toe. Blijf ademen (desnoods een diepe zucht) en probeer te denken dit is niet erg dit is niet persoonlijk.
wat evelyn salt zegt vind ik wel een goede reactie naar mensen toe. Blijf ademen (desnoods een diepe zucht) en probeer te denken dit is niet erg dit is niet persoonlijk.
dinsdag 27 september 2011 om 12:34
Hoeveel uur was dat bijbaantje?
Als ik te veel dagen per week werk, dan is bij mij de balans zoek. Voor mij is vier dagen per week werken is de max. Hoeveel uur ik in de vier dagen prop, dat maakt dan weer niet uit. Ik heb vrije dagen nodig om op te laden en het werk los te laten. Anders heb ik het idee dat ik van weekend naar weekend leef en alleen maar werk.
Als ik te veel dagen per week werk, dan is bij mij de balans zoek. Voor mij is vier dagen per week werken is de max. Hoeveel uur ik in de vier dagen prop, dat maakt dan weer niet uit. Ik heb vrije dagen nodig om op te laden en het werk los te laten. Anders heb ik het idee dat ik van weekend naar weekend leef en alleen maar werk.
dinsdag 27 september 2011 om 12:35
Ik zou ook zó graag de gouden tip hebben om huilen tegen te gaan. Ik heb het zelf dus ook, als ik afgeblaft word op het werk voel ik de tranen opkomen en ik kan slikken wat ik wil maar ik krijg ze niet weg. Verschrikkelijk vind ik het, want je stelt je jezelf er natuurlijk kwetsbaar mee op.. Ik heb al vaak geprobeerd om op mijn ademhaling te letten, aan iets anders te denken, maar het lukt gewoon niet.
dinsdag 27 september 2011 om 12:39
Pfoei... dit klinkt niet als het juiste baantje voor jou! Je hebt het goed gedaan. Soms passen banen niet bij je. Aanmodderen is dan makkelijk/eenvoudig. Je hebt voor je zelf gekozen en dat is zeker een stoere keuze!
Verder zoeken en iets vinden wat wel bij je past! Succes daarmee!
Verder zoeken en iets vinden wat wel bij je past! Succes daarmee!
Volg je hart. Dat klopt.
dinsdag 27 september 2011 om 12:39
Ik snap de emotie, maar heb je ook gedacht aan de juridische kant?
Mocht je zomaar ontslag nemen? Heb je geen opzegtermijn? Heb je schriftelijk opgezegd? Heeft je werkgever schriftelijk bevestigd dat zij ermee akkoord gaan?
Zomaar van de ene op de andere dag ontslag nemen kan alleen met instemming van je werkgever. Als zij niet toestemmen, dan kan dat nare consequenties hebben. Regel dit dus heel erg goed, zodat je niet voor vervelende verrassingen komt te staan.
Mocht je zomaar ontslag nemen? Heb je geen opzegtermijn? Heb je schriftelijk opgezegd? Heeft je werkgever schriftelijk bevestigd dat zij ermee akkoord gaan?
Zomaar van de ene op de andere dag ontslag nemen kan alleen met instemming van je werkgever. Als zij niet toestemmen, dan kan dat nare consequenties hebben. Regel dit dus heel erg goed, zodat je niet voor vervelende verrassingen komt te staan.
dinsdag 27 september 2011 om 12:41
Die hormonen herken ik ook wel. Ik heb het ook naar mijn man toe, soms bespring ik hem het liefst bij het thuiskomen en andere keren moet ie me vooral met rust laten. Heel raar eigenlijk. Het is me zelf nooit opgevallen, tot hij zei dat ik last van mijn hormonen had, en toen besefte ik dat hij inderdaad gelijk heeft.
Die opeenstapeling van gebeurtenissen speelt misschien wel mee ja, dat je het dan toch jezelf persoonlijk aantrekt. Ik merk dat aan mezelf op het werk, heb een chaggerijnige baas die niet stressbestendig is en dan doen wij gewoon alles fout in zijn ogen. Elke keer voel ik me weer kleintjes, en onzeker, terwijl ik weet dat het bij hem ligt en niet bij mij. Maar goed, zoals ik al zei, wat zou ik graag minder snel huilen zeg, of het terug kunnen dringen. Ben verdorie de 40 al gepasseerd...
Die opeenstapeling van gebeurtenissen speelt misschien wel mee ja, dat je het dan toch jezelf persoonlijk aantrekt. Ik merk dat aan mezelf op het werk, heb een chaggerijnige baas die niet stressbestendig is en dan doen wij gewoon alles fout in zijn ogen. Elke keer voel ik me weer kleintjes, en onzeker, terwijl ik weet dat het bij hem ligt en niet bij mij. Maar goed, zoals ik al zei, wat zou ik graag minder snel huilen zeg, of het terug kunnen dringen. Ben verdorie de 40 al gepasseerd...
dinsdag 27 september 2011 om 12:42
Ik herken dit best wel. Ben ook overgevoelig en hoewel dat soms een goede eigenschap is (qua empathie), kan me dat ook heel erg in de weg zitten (trek me dingen veel te snel persoonlijk aan, ook al wéét ik dat dat niet hoeft).
Kortom: emotie en verstand niet op één lijn.
Ik heb dit ook al bij de huisarts aangekaard en ga daarvoor ook een psycholoog bellen, want ik kan mezelf daar echt helemaal gek mee maken. Dat ik heus wel weet hoe het wordt bedoeld, maar dat het soms op een totaal andere manier bij mij binnenkomt
Wat kun je er zelf dan nog aan doen? Ik vind het erg lastig en herken dus heel erg wat je zegt.
Ik lees mee.
Kortom: emotie en verstand niet op één lijn.
Ik heb dit ook al bij de huisarts aangekaard en ga daarvoor ook een psycholoog bellen, want ik kan mezelf daar echt helemaal gek mee maken. Dat ik heus wel weet hoe het wordt bedoeld, maar dat het soms op een totaal andere manier bij mij binnenkomt
Wat kun je er zelf dan nog aan doen? Ik vind het erg lastig en herken dus heel erg wat je zegt.
Ik lees mee.
dinsdag 27 september 2011 om 12:43
miss_marvellous, wat jij zegt herken ik me helemaal in!
Het is zo lastig om op dat moment rustig te blijven. Hoe meer ik denk van: niet huilen, dan wordt het juist erger.
Ik dacht dat ik in de jaren wel meer persoonlijke groei zag maar volgensmij heb ik me er toch erg in vergist. Het lijkt wel juist erger te worden. IK werk maar 16 uur bij dit baantje.
Wat voor mij wel een probleem is om in het weekend de stress van doordeweeks helemaal van me af te zetten. Dit lukt me vaak niet waardoor ik het gevoel heb dat ik 24/7 werk. Soms lukt me dit afzetten wel, maar dit duurt zeker 2 dagen waardoor ik pas zondag middag me pas echt kan ontspannen.
Het is zo lastig om op dat moment rustig te blijven. Hoe meer ik denk van: niet huilen, dan wordt het juist erger.
Ik dacht dat ik in de jaren wel meer persoonlijke groei zag maar volgensmij heb ik me er toch erg in vergist. Het lijkt wel juist erger te worden. IK werk maar 16 uur bij dit baantje.
Wat voor mij wel een probleem is om in het weekend de stress van doordeweeks helemaal van me af te zetten. Dit lukt me vaak niet waardoor ik het gevoel heb dat ik 24/7 werk. Soms lukt me dit afzetten wel, maar dit duurt zeker 2 dagen waardoor ik pas zondag middag me pas echt kan ontspannen.
dinsdag 27 september 2011 om 12:44
quote:oppie schreef op 27 september 2011 @ 12:20:
Dat weet ik ook en besef ik zelf erg goed. Maar ik heb geen idee hoe ik dit in de praktijk toe moet passen. Ik vind me zelf ook echt geen leuk persoon op deze manier hoor.quote:oppie schreef op 27 september 2011 @ 12:26:
Ik heb dit ook wel in mijn prive leven. Het is een barriere die ik niet krijg overwonnen. Ik kan wel een masker opzetten, dit kan wel maanden goed gaan, maar dan komt ineens alles eruit en hoeft er maar iets te gebeuren of ik word emotioneel.quote:oppie schreef op 27 september 2011 @ 12:37:
bij 1 of 2 situaties kan ik nog wel rustig blijven. maar na een opeenstapeling van, dan trek ik het niet meer.Er valt me in jouw reacties op dat je een beetje blijft hangen in de situatie/je gevoel. Kijk eens hoe je in de toekomst dit soort situaties kunt voorkomen, wat heb je daarvoor nodig?
Dat weet ik ook en besef ik zelf erg goed. Maar ik heb geen idee hoe ik dit in de praktijk toe moet passen. Ik vind me zelf ook echt geen leuk persoon op deze manier hoor.quote:oppie schreef op 27 september 2011 @ 12:26:
Ik heb dit ook wel in mijn prive leven. Het is een barriere die ik niet krijg overwonnen. Ik kan wel een masker opzetten, dit kan wel maanden goed gaan, maar dan komt ineens alles eruit en hoeft er maar iets te gebeuren of ik word emotioneel.quote:oppie schreef op 27 september 2011 @ 12:37:
bij 1 of 2 situaties kan ik nog wel rustig blijven. maar na een opeenstapeling van, dan trek ik het niet meer.Er valt me in jouw reacties op dat je een beetje blijft hangen in de situatie/je gevoel. Kijk eens hoe je in de toekomst dit soort situaties kunt voorkomen, wat heb je daarvoor nodig?
dinsdag 27 september 2011 om 12:45
Ik zit gelukkig nog in de proefperiode dus ik kon meteen opstappen. Ik heb het schriftelijk bevestigd dus daar zal ik geen problemen meer mee krijgen.
Ik leg ook veel dingen mezelf op en vind dat ik blij moet zijn (vooral met de crisis) dat ik werk heb, dat er genoeg mensen werkloos zijn. Maar op een gegeven moment werkt die gedachte bij mij niet meer.
Ik leg ook veel dingen mezelf op en vind dat ik blij moet zijn (vooral met de crisis) dat ik werk heb, dat er genoeg mensen werkloos zijn. Maar op een gegeven moment werkt die gedachte bij mij niet meer.
dinsdag 27 september 2011 om 21:18
Je gevoeligheid kan je omzetten in kracht, juist bij vervelende klanten. Je gevoeligheid trek je nu persoonlijk aan. Als je dat kunt omzetten in gevoeligheid voor wat de klant zegt, dan ben je goud waard. Een klant wil vaak zijn boosheid even kwijt, al kan je hem niet eens helpen. Je bent juist waarschijnlijk in staat begrip te tonen, een luisterend oor te bieden.
Leer je zwakheid om te zetten in kracht. Dat is echt leerbaar. Dan zal je succesvoller zijn dan menig ander persoon in zo een situatie.
Leer je zwakheid om te zetten in kracht. Dat is echt leerbaar. Dan zal je succesvoller zijn dan menig ander persoon in zo een situatie.
woensdag 28 september 2011 om 08:27
Klinkt heel mooi, maar hoe leer je dat dan? Op een cursus, via internet? Ik denk dat het allemaal niet zo simpel is. Een beetje zoals een depressief iemand waar je tegen zegt dat hij moet leren om van kleine dingen te genieten. Hoe doe je dat, als je dat van nature niet hebt? Ik vraag het me echt serieus af, ik geloof echt niet dat het mij zou lukken, en dat is niet omdat ik dat niet wil. Er zou gewoon een pilletje voor moeten zijn dat je innam en dat het dan overging, maar die zijn er niet volgens mij.
