Scriptieproblemen: angst & negatief zelfbeeld

Hoi allemaal,



Ik zit met een probleem en het is zo'n warboel in mijn hoofd, dat ik gewoon niet weet hoe ik nu verder moet. Ik hoop dat jullie mij adviezen kunnen geven (Sorry voor de lap tekst )



Ik ben momenteel bezig met mijn masterscriptie, waar ik al bijna twee jaar mee loop te klooien. Ik ben in juli 2009 voor mijn bachelor geslaagd (dat heb ik wel gewoon in drie jaar gehaald) en in september van dat jaar begonnen met mijn (eenjarige) master. Ik heb momenteel dus al bijna twee jaar uitloop. In de tussentijd heb ik wel nog een half jaar een exchange in het buitenland gedaan en nog een vak gevolgd dat ik moest inhalen, maar vanaf juni afgelopen jaar werk ik dus al "fulltime" aan mijn huidige scriptie. Ik heb een fijne begeleider een leuk onderwerp. Maar het lukt totaal niet. Ik loop vast, blokkeer, ben bang, voel me slecht over het feit dat ik zo lang uitloop heb, etc. etc. Ik voel me eigenlijk al twee jaar niet meer écht gelukkig, niet meer mezelf.



Van studieproblemen heb ik tijdens mijn bachelor nooit last gehad. Had een super leuk leventje, veel vrienden en sociale activiteiten, een bijbaantje, studie liep gesmeerd. Maar sinds dat ik aan mijn master ben begonnen, is mijn zelfvertrouwen langzaam afgebrokkeld. Ik ben hier bij een aantal vakken tegenaan gelopen, maar uiteindelijk is het (na wel wat bloed, zweet en tranen ) allemaal goed gekomen en het enige wat ik nu nog moet is dus mijn scriptie. Ik heb al eens een paar gesprekken gehad met een studentenpsycholoog toen ik bij een ander vak ook blokkeerde, maar dit heeft eigenlijk niet echt geholpen. Ik denk dat hij niet diep genoeg heeft gegraven en ik nog in een soort schaamte-periode zat, waardoor ik het allemaal minder ernstig heb voorgedaan dan het eigenlijk was.



Nu ik dit zo aan het schrijven ben, vind ik het wel lastig om precies te benoemen wat mijn probleem nu is. Ik kan me vaak gewoon niet tot mijn scriptie zetten, omdat ik het associeer met een onbehaaglijk iets. Ik krijg een knoop in mijn maag, een angstgevoel, waardoor ik maar weer uitstel. En uitstel. En uitstel. En zo gaat het maar door. Ondertussen blijf ik de deadline opschuiven en durf ik mijn begeleider niet meer te contacten. Ik zou hem een paar weken geleden al een stuk sturen, maar dat heb ik nog steeds niet helemaal af. Ik nam mezelf steeds voor om hem pas te mailen als ik het af had, maar dat lukt steeds niet, en dus mailde ik helemaal niet meer.



Ten eerste heb ik het gevoel alsof ik niet weet hoe ik inhoudelijk verder moet, maar daar schaam ik me nu te erg voor omdat toe te geven. Als ik hem daar nu mee mail, ben ik bang dat hij zoiets heeft van: 'ja daaag, hier ga ik niet meer aan beginnen, ik stop ermee'. Ik heb zo vaak negatieve gedachten over mijn eigen kunnen, en die projecteer ik ook op hem (hoe hij wel niet over mij zal denken), waardoor ik helemaal blokkeer en niks meer doe. Ik heb ook al een aantal keer gezegd dat ik iets zou sturen, en dit pas later gedaan, maar zover als nu heb ik het nooit laten komen. Ik heb wel eens af en toe een paar dagen dat het goed gaat en ik veel doe, maar het gaat allemaal veel te langzaam. Ik voel me echt slecht.



Over een paar dagen ga ik op vakantie (deze reis heb ik een paar maanden geleden geboekt, onder het mom van: 'dan ben ik vast wel klaar met mijn studie'.. Niet dus).

Ik wil mijn begeleider heel graag mailen, en weet ook dat ik MOET, zeker aangezien ik twee weken wegga, maar ik durf niet. Ik zou hem willen vertellen dat het niet loopt, dat ik vastzit, dat ik niet weet hoe verder… En dat ik in het algemeen niet lekker in mijn vel zit. Maar ik ben zó bang. Dit stel ik ook alweer dagen uit, bang voor zijn antwoord.



Het is nu zo'n chaos in mijn hoofd Aan de ene kant wil ik met iemand praten over mijn problemen, iemand die me kan helpen me uit mijn negatieve spiraal te halen en mijn zelfvertrouwen weer op te krikken. En ik wil ook mijn begeleider op de hoogte stellen. Maar ik weet gewoon even niet waar ik moet beginnen

Mensen om mij heen weten wel dat mijn scriptie niet helemaal soepel verloopt, maar ik ga nooit echt diep in op de achterliggende oorzaken. De meeste mensen praten ook herkennend mee: 'ja, die scriptie, pffff, praat me er niet van, ik kan het me nog goed herinneren!'. Mijn ouders weten ook dat het niet soepel loopt en steunen me, maar ik schaam me ook tegenover hen. Zij hebben niet gestudeerd en weten niet zo goed wat een scriptie nou inhoudt, dus zij kunnen me ook minder met concrete tips helpen. Vandaar dat ik jullie om advies vraag.



Alvast heel erg bedankt!

Ok, hier ben ik weer

Ik ga proberen op iedereen te reageren! Ik heb trouwens mijn begeleider gemaild, en gisteren nog geen reactie gehad. Durf nu m'n mail niet te openen



@ paspas: dank je voor je lieve woorden! Het klopt idd dat het lastig is dat je niet meer met medestudenten kan klagen . Het is best een eenzaam proces (inhoudelijk dan). Het helpt niet mee dat ik weet dat al m'n studiegenootjes al klaar zijn met dit kreng. Misschien moet ik idd minder streng zijn en trots zijn op mezelf dat ik zover ben gekomen.



@ waterlily: elke stap is er idd één. Soms heb ik echt zo'n bui dat ik veel inspiratie en motivatie heb, en dan gefrustreerd raak omdat het zo tergend langzaam gaat (ook nog eens extra omdat alles wat ik op papier zet perfect wil doen). Maar hier raak ik alleen maar meer gefrustreerd door.. Ik ga die gedachte in m'n hoofd houden

Ik studeer trouwens iets kunstzinnigs



@ rozehanddoek: balen dat jij ook niet zo'n positief zelfbeeld had. Maar wel fijn dat je er met je begeleider over hebt gepraat! Het klinkt idd als iets dat goed is om aan te geven. Dat moet ik in mijn gesprek maar eens doen, dan snapt hij waarschijnlijk ook meer van mij.. Dat het geen laksheid is dat ik weinig opstuur, maar dat het uit onzekerheid komt. Ik ben idd best wel bang voor zijn mening, en dat is natuurlijk best krom, aangezien hij mijn begeleider is en niet een eng monster dat mij gaat bijten als ik iets niet goed doe ofzo ghehe.

Ik zit nu trouwens ongeveer op de 5000/6000 woorden, maar ik moet het moeilijkste stuk nog... Minimum is 12.500 ofzo, maar ik moet dus nog twee moeilijke hoofdstukken, dus aan het aantal woorden kan ik het niet helemaal zeggen nog.



@ Kastanjez: ik heb helaas niet echt vriendinnen die met hun scriptie bezig zijn op dit moment, en de rest van mijn studiegenoten ga ik niet meer om.. Heb ook echt vriendinnen die al een baan hebben enzo, of die juist nog niet zo ver zijn in hun studie. Dat maakt het wel lastig. UB dates plannen met mensen is wel ideaal vind ik, maar dat lukt helaas ook niet zo vaak..



@ Magdalan: wat vervelend dat je project in het buitenland zo is gelopen zeg! Jeetje. Goed dat je om een andere begeleider hebt gevraagd en dat het met die andere nieuwe toch nog is gelukt! Fijn zeg!!



@ Bloemetje77: zo'n scriptiegroepje zou idd een goed idee zijn. De uni heeft volgens mij ook trainingen, ik ga daar na mijn vakantie eens goed naar kijken!



@ sosofie: fijn dat het jou uiteindelijk is gelukt! Die kilometers maken, zonder dat het perfect hoeft te zijn, werkt denk ik wel ja.



@ Liquorice: die vicieuze cirkel klopt idd! Jij ook succes!



@ Helena2: dank je wel



@ gemini2011: jij ook bedankt! En wat fijn dat jij nu klaar bent, na ook zo'n lange periode van ploeteren. Moet heerlijk zijn!



@ nausicaa: ook bedankt voor je tip



@ eva_1977: vervelend dat jij nu ook in deze positie zit.. Heel veel succes voor jou ook, misschien haal je nog wel motivatie uit dit topic!



@ lechatnoir: dank je voor het uppen, ik kom zo eens kijken!



@ flo_2012: zóóó herkenbaar! Ik voel me idd 'zij die haar scriptie nog niet af heeft' haha. En die vragen van anderen: pfff irritant! Vind het wel een goede deal om vóór de zomervakantie klaar te zijn.. DEAL *shake hands*? Jij ook succes!



@ memorytapes: succes met de laatste loodjes!



Ik ben trouwens single, en het is idd jammer dat er niet iemand is die me bemoedigend kan toespreken 's ochtends, of even boodschappen kan doen of koken. Daarom ga ik soms maar naar mijn ouders Maar dat is ook weer een heel gesjouw met boeken enzo.



Wat trouwens ook nog eens meewerkt volgens mij, is dat ik me ook druk maak om de periode ná mijn afstuderen. Ik wel overigens echt niets liever dan klaar zijn hoor Maar er zijn gewoon geen banen.. Nou ja, daar gaat het nu niet over, maar daar moest ik even aan denken.



Ik weet niet hoeveel ik nog kan reageren i.v.m. mijn vakantie, maar ik wil jullie iig al super erg bedanken met meedenken!!

Ik kom updates geven, nu moet ik wel haha.

Dank je flo!

Haha, ja hij reageert normaal echt super snel, maar nu nog geen reactie.. Ik vraag me af of hij wel vakantie heeft, want volgens mij gaan de colleges nu weer gewoon door. Hij had wel een druk blok zei hij, dus daar kan het ook aan liggen.



Ik kan me de 16e weer komen melden, misschien dat het een dagje later wordt i.v.m. uitpakstress enzo

Weer even een update



Ben vorige week teruggekomen van vakantie (die overigens echt heerlijk was, even weg van alles!). Gelukkig reageerde mijn begeleider heel normaal op mijn mail, maar helaas kan hij morgen pas afspreken. Begin nu wel echt nerveus te worden over wat ik moet zeggen en zijn reactie daarop. Er is afgelopen week ook bijna niks uit mijn handen gekomen, omdat ik juist die afspraak nodig heb om verder te kunnen voor mijn gevoel (was eerst wel van plan om veel te doen, maar is mislukt).



Hebben jullie misschien nog tips voor morgen? Ik ben zelfs bang om de nieuwste versie van mijn opzet aan hem te laten zien, bang dat hij zegt: 'waar slaat dit op?', dat ik het allemaal verkeerd begrepen heb ofzo. Ik heb natuurlijk al wel eerder een opzetje gemaakt (maar veel globaler) en al een inleiding geschreven waar hij commentaar op heeft geleverd. Maar nu ben ik bang dat ik het gewoon niet goed begrepen heb allemaal... Ook omdat hij is begonnen over een bepaalde theorie, en ik niet weet of ik het 100% snap (als in: hoe te verwerken in mijn scriptie, die is verder namelijk helemaal niet zo theoretisch). Aah ik voel me echt even rot en nerveus en het is chaos in mijn hoofd..

@ Liquorice, je hebt helemaal gelijk wat het doemdenken betreft. Ik probeer mijn negatieve gedachten vaak ook om te zetten in positieve, maar soms is het erg lastig...

Hoe gaat het eigenlijk met jouw studie, ik zag pas een topic voorbij komen?



@ Lady_Eowyn, bedankt voor je input! Echt heel fijn, je tips En ook succes met jouw scriptie!



@ dubbelma, balen dat jij ook twee jaar uitloop hebt gehad. Maar je bent nu afgestudeerd?



Heb net heerlijk pilates gedaan, en voel me nu op zich wel rustig, maar gek genoeg vind ik dat dat niet kan omdat ik me nog best wel moet voorbereiden (heb gelukkig morgen de hele ochtend nog).. Ik snap mezelf de laatste tijd niet meer, pfff

Ik denk ook steeds: hoe moet ik hier zelf nu uitkomen, als het al bijna een jaar aanmoddert? Moet ik naar een psycholoog hiervoor? Steeds na een afspraak met m'n begeleider voel ik me vol goede moed, maar dat gaat te snel weer weg, doordat ik me laat afleiden door andere dingen in het dagelijks leven. Ik heb het gevoel alsof ik ook alleen maar valse "beloften" maak, tegenover mijn begeleider, ouders, vrienden, en vooral tegenover mezelf. 'Kan ik hier zelf wel uitkomen?', denk ik dan. Een self-fulfilling prophecy misschien...

Ok, update



Ik had gisteren dus de afspraak met mijn begeleider. Ik was best zenuwachtig, maar dat was eigenlijk nergens voor nodig.. Hij is echt zo aardig en begripvol! Ik heb uitgelegd wat er precies aan de hand was de laatste tijd, en waarom ik een tijdje niks had laten horen, en dat ik soms last heb van faalangst/perfectionisme als er druk op staat. Hij begreep het helemaal en zei ook dat ik echt niet de enige was. Hij vroeg ook of ik het al vaker had gehad en wat ik er toen aan gedaan had. Het was echt fijn om dit met hem te bespreken.

Ik heb hem een gedeelte van mijn eerste hoofdstuk gegeven om na te kijken, en we hebben mijn uitgewerkte opzet bekeken, die hij gelukkig erg goed vond. Ik heb ook nog gevraagd naar die theorie, maar dat bleek echt super makkelijk te zijn, eigenlijk wat ik al dacht, maar ik dacht dat het niet zo makkelijk kon zijn Ook de planning hebben we besproken, en ik heb nu echt weer ontzettend veel goede moed!! Ik ben echt zó blij en opgelucht nu! Ik heb wel besloten dat ik naar mijn ouders ga de komende tijd, omdat ik daar altijd als een trein werk. Daar voel ik me ook gecontroleerd (wat in feite helemaal niet zo is, maar het voelt als goede druk) en ik kan altijd klagen als dat nodig is. Mijn moeder komt me vandaag ophalen met de auto, zodat ik al m'n boeken en andere spullen mee kan nemen

Ik ga nog wel gewoon op en neer naar m'n studentenstad, maar de komende weken zo min mogelijk. Ach, een wat minder sociaal leven overleef ik vast wel, dit is nu even belangrijker! En dan zie ik m'n vriendinnen van m'n middelbare school misschien ook weer eens vaker in het weekend



@ eva_1977: dank je wel voor je reactie! Wat balen dat jouw begeleiders het destijds niet opgepikt hebben. Heb je lang uitloop gehad?



@ Liquorice: jij ook bedankt! Fijn dat het bij jou nu beter gaat kan me voorstellen dat het frustrerend is als mensen niet reageren.. Succes met de afronding van je scriptie!