Scriptieproblemen: angst & negatief zelfbeeld

Hoi allemaal,



Ik zit met een probleem en het is zo'n warboel in mijn hoofd, dat ik gewoon niet weet hoe ik nu verder moet. Ik hoop dat jullie mij adviezen kunnen geven (Sorry voor de lap tekst )



Ik ben momenteel bezig met mijn masterscriptie, waar ik al bijna twee jaar mee loop te klooien. Ik ben in juli 2009 voor mijn bachelor geslaagd (dat heb ik wel gewoon in drie jaar gehaald) en in september van dat jaar begonnen met mijn (eenjarige) master. Ik heb momenteel dus al bijna twee jaar uitloop. In de tussentijd heb ik wel nog een half jaar een exchange in het buitenland gedaan en nog een vak gevolgd dat ik moest inhalen, maar vanaf juni afgelopen jaar werk ik dus al "fulltime" aan mijn huidige scriptie. Ik heb een fijne begeleider een leuk onderwerp. Maar het lukt totaal niet. Ik loop vast, blokkeer, ben bang, voel me slecht over het feit dat ik zo lang uitloop heb, etc. etc. Ik voel me eigenlijk al twee jaar niet meer écht gelukkig, niet meer mezelf.



Van studieproblemen heb ik tijdens mijn bachelor nooit last gehad. Had een super leuk leventje, veel vrienden en sociale activiteiten, een bijbaantje, studie liep gesmeerd. Maar sinds dat ik aan mijn master ben begonnen, is mijn zelfvertrouwen langzaam afgebrokkeld. Ik ben hier bij een aantal vakken tegenaan gelopen, maar uiteindelijk is het (na wel wat bloed, zweet en tranen ) allemaal goed gekomen en het enige wat ik nu nog moet is dus mijn scriptie. Ik heb al eens een paar gesprekken gehad met een studentenpsycholoog toen ik bij een ander vak ook blokkeerde, maar dit heeft eigenlijk niet echt geholpen. Ik denk dat hij niet diep genoeg heeft gegraven en ik nog in een soort schaamte-periode zat, waardoor ik het allemaal minder ernstig heb voorgedaan dan het eigenlijk was.



Nu ik dit zo aan het schrijven ben, vind ik het wel lastig om precies te benoemen wat mijn probleem nu is. Ik kan me vaak gewoon niet tot mijn scriptie zetten, omdat ik het associeer met een onbehaaglijk iets. Ik krijg een knoop in mijn maag, een angstgevoel, waardoor ik maar weer uitstel. En uitstel. En uitstel. En zo gaat het maar door. Ondertussen blijf ik de deadline opschuiven en durf ik mijn begeleider niet meer te contacten. Ik zou hem een paar weken geleden al een stuk sturen, maar dat heb ik nog steeds niet helemaal af. Ik nam mezelf steeds voor om hem pas te mailen als ik het af had, maar dat lukt steeds niet, en dus mailde ik helemaal niet meer.



Ten eerste heb ik het gevoel alsof ik niet weet hoe ik inhoudelijk verder moet, maar daar schaam ik me nu te erg voor omdat toe te geven. Als ik hem daar nu mee mail, ben ik bang dat hij zoiets heeft van: 'ja daaag, hier ga ik niet meer aan beginnen, ik stop ermee'. Ik heb zo vaak negatieve gedachten over mijn eigen kunnen, en die projecteer ik ook op hem (hoe hij wel niet over mij zal denken), waardoor ik helemaal blokkeer en niks meer doe. Ik heb ook al een aantal keer gezegd dat ik iets zou sturen, en dit pas later gedaan, maar zover als nu heb ik het nooit laten komen. Ik heb wel eens af en toe een paar dagen dat het goed gaat en ik veel doe, maar het gaat allemaal veel te langzaam. Ik voel me echt slecht.



Over een paar dagen ga ik op vakantie (deze reis heb ik een paar maanden geleden geboekt, onder het mom van: 'dan ben ik vast wel klaar met mijn studie'.. Niet dus).

Ik wil mijn begeleider heel graag mailen, en weet ook dat ik MOET, zeker aangezien ik twee weken wegga, maar ik durf niet. Ik zou hem willen vertellen dat het niet loopt, dat ik vastzit, dat ik niet weet hoe verder… En dat ik in het algemeen niet lekker in mijn vel zit. Maar ik ben zó bang. Dit stel ik ook alweer dagen uit, bang voor zijn antwoord.



Het is nu zo'n chaos in mijn hoofd Aan de ene kant wil ik met iemand praten over mijn problemen, iemand die me kan helpen me uit mijn negatieve spiraal te halen en mijn zelfvertrouwen weer op te krikken. En ik wil ook mijn begeleider op de hoogte stellen. Maar ik weet gewoon even niet waar ik moet beginnen

Mensen om mij heen weten wel dat mijn scriptie niet helemaal soepel verloopt, maar ik ga nooit echt diep in op de achterliggende oorzaken. De meeste mensen praten ook herkennend mee: 'ja, die scriptie, pffff, praat me er niet van, ik kan het me nog goed herinneren!'. Mijn ouders weten ook dat het niet soepel loopt en steunen me, maar ik schaam me ook tegenover hen. Zij hebben niet gestudeerd en weten niet zo goed wat een scriptie nou inhoudt, dus zij kunnen me ook minder met concrete tips helpen. Vandaar dat ik jullie om advies vraag.



Alvast heel erg bedankt!

@ Liquorice: dank je! Jij ook veel succes!



@ jafol: bedankt voor je tip, dat ga ik zeker uitproberen!



@ minnim: dat is wel een goed idee



@ dubbelma: haha, leuk plaatje, wist wel even een glimlach te ontlokken Als je jouw verhaal nog wilt delen, you are welcome to do so



@ eva_1977: twee scripties Dat klinkt als een nachtmerrie, haha. Nee serieus, wel respect hoor! Fijn dat je de conceptversie van je eerste bijna af hebt! Maar wat rot dat je steeds met zo'n vervelend gevoel bij de gesprekken van je begeleiders vandaan komt, en dat ze gewoon niet naar je verzoeken luisteren! Goed dat je je eigen weg gaat, al kan ik me voorstellen dat dat moeilijk is hoor! Heel veel succes!!



Ik heb een paar drukke dagen gehad (verjaardag & feestjes), maar vanaf vandaag ga ik vol aan de slag (bij m'n ouders). Ik kijk er zelfs naar uit en het feit dat ze een lekkere tuin hebben waar ik af en toe even in de zon kan zitten, is ook niet verkeerd!



Succes allemaal, we kunnen het!