Werk & Studie
alle pijlers
Trajectbegeleider (re-integratie)
donderdag 18 november 2010 om 18:10
Wie o wie kan mij meer vertellen over dit beroep? Ik probeer op dit moment uit te vinden of het iets voor mij is. Een paar specifieke vragen die ik heb:
- In hoeverre werk je echt met mensen? Heb je bijv. dagelijks afspraken?
- Krijg je veel te maken met mensen die eigenlijk helemaal niet willen werken?
- Waarom wordt in alle vacatures die ik tot nu toe heb gezien rijbewijs + auto gevraagd?
- Wat is het perspectief (doorgroeimogelijkheden)? Wordt er veel aandacht besteed aan eigen ontwikkeling/deskundigheidsbevordering?
Ik ben erg benieuwd... Alvast bedankt voor jullie reacties!
- In hoeverre werk je echt met mensen? Heb je bijv. dagelijks afspraken?
- Krijg je veel te maken met mensen die eigenlijk helemaal niet willen werken?
- Waarom wordt in alle vacatures die ik tot nu toe heb gezien rijbewijs + auto gevraagd?
- Wat is het perspectief (doorgroeimogelijkheden)? Wordt er veel aandacht besteed aan eigen ontwikkeling/deskundigheidsbevordering?
Ik ben erg benieuwd... Alvast bedankt voor jullie reacties!
donderdag 18 november 2010 om 18:25
Niet aan beginnen! Er was een tijd veel geld in te verdienen, reintegratiebureaus vlogen op als paddestoelen uit de grond, maar de markt is helemaal aan het instorten! Het ene bureau na het andere gaat failliet, ivm het afschaffen van een bepaalde ri-voorziening van het UWV en de bezuinigingen. Alles werd maar naar een ri-bureau gestuurd, ook al waren ze 62 met versleten knieen en hartaandoeningen ( ik praat dan over een bouwvakker). Wat kan je voor zo iemand nog betekenen? Er is ontzettend veel geld verkwist in met reintegratie.
Bureaus die failliet gaan, betekent uiteraard ook veeeeeel minder banen in loondienst. Echt, de tijd dat je hier nog wat mee kon is passe.
Bureaus die failliet gaan, betekent uiteraard ook veeeeeel minder banen in loondienst. Echt, de tijd dat je hier nog wat mee kon is passe.
donderdag 18 november 2010 om 19:10
donderdag 18 november 2010 om 19:28
Je werkt wel echt met mensen, normaalgesproken heb je dagelijks meerdere afspraken en tussendoor word je ook nog regelmatig gebeld door je cliënten. Verwacht geen enorm hoog salaris, maar je kunt wel gewoon nog aan de slag bij gemeenten e.d. Er is wel een hoog verloop in consulenten - het is geen populaire baan. Tegenwoordig wordt bijna iedereen in een reïntegratietraject geplaatst, veel mensen kunnen echt niet meer werken, er is een groep mensen met een "andere sociale aard" die veel problemen hebben, een andere groep heeft er geen zin in maar er is zeker ook een groep gemotiveerde mensen. Je krijgt dagelijks een hoop ellende voor je kiezen, het is vechten tegen de bierkaai. Je moet er passie voor hebben, en affiniteit voor je doelgroep. Zeker wanneer je te maken hebt met mensen die een beetje anders zijn (op psychosociaal gebied) ben je vaak vooral hulpverlener. Maar ik ken ook mensen die hier écht passie voor hebben en die heel gelukkig zijn met hun baan.
donderdag 18 november 2010 om 20:17
- ja
- ja
- omdat je moet reizen en geld verdienen
- geen
Je moet erg opletten bij wat voor bedrijf je wilt werken. In de re-integratiewereld valt veel geld te verdienen voor de bedrijven. Vaak wordt de cliënt/medewerker in traject genomen, maakt de trajectbegeider mooie rapportages op papier waaruit blijkt hoe iedereen zijn best doet, vervolgens wordt deze verstuurd. Het UWV toetst deze nauwelijks en het geld stroomt binnen bij het bedrijf. Bij een WSW bedrijf werkt het anders, daar heb je trajectbegeleiders die de doelgroep stimuleren en motiveren om zo verder te ontwikkelen naar een baan buiten de WSW, dus denk meer voldoening. HBO-opleiding is wel noodzakelijk.......Wat voor vooropleiding en werkervaring heb je?
- ja
- omdat je moet reizen en geld verdienen
- geen
Je moet erg opletten bij wat voor bedrijf je wilt werken. In de re-integratiewereld valt veel geld te verdienen voor de bedrijven. Vaak wordt de cliënt/medewerker in traject genomen, maakt de trajectbegeider mooie rapportages op papier waaruit blijkt hoe iedereen zijn best doet, vervolgens wordt deze verstuurd. Het UWV toetst deze nauwelijks en het geld stroomt binnen bij het bedrijf. Bij een WSW bedrijf werkt het anders, daar heb je trajectbegeleiders die de doelgroep stimuleren en motiveren om zo verder te ontwikkelen naar een baan buiten de WSW, dus denk meer voldoening. HBO-opleiding is wel noodzakelijk.......Wat voor vooropleiding en werkervaring heb je?
vrijdag 19 november 2010 om 10:26
Bedankt allemaal voor jullie reacties! Echt vrolijk word ik er niet van, maar het bevestigt wel het voorgevoel wat ik een beetje had en wat leidde tot het openen van een topic hier (ik ken niemand die trajectbegeleider is en ook op internet kon ik over het beroep maar weinig vinden).
Ik geloof niet dat het iets voor mij is... Ik heb psychologie gestudeerd maar wil om verschillende redenen niet werken in de geestelijke gezondheidszorg. Ik dacht met 'arbeidsbemiddeling' een wat meer positieve insteek te hebben gevonden, maar voor vechten tegen de bierkaai ben ik (helaas) niet in de wieg gelegd...
Ik vind het erg belangrijk om mezelf te blijven ontwikkelen en te kunnen doorgroeien en dacht misschien dat het een functie voor 'even' (een jaar of twee) zou kunnen zijn maar als er ook al geen perspectief is...
Ik geloof niet dat het iets voor mij is... Ik heb psychologie gestudeerd maar wil om verschillende redenen niet werken in de geestelijke gezondheidszorg. Ik dacht met 'arbeidsbemiddeling' een wat meer positieve insteek te hebben gevonden, maar voor vechten tegen de bierkaai ben ik (helaas) niet in de wieg gelegd...
Ik vind het erg belangrijk om mezelf te blijven ontwikkelen en te kunnen doorgroeien en dacht misschien dat het een functie voor 'even' (een jaar of twee) zou kunnen zijn maar als er ook al geen perspectief is...
vrijdag 19 november 2010 om 10:58
Ik heb dit werk gedaan. Het is hard werken tegen een salaris wat mi niet helemaal in verhouding staat tot het werk wat je moet doen.
Als je iets in de arbeidsbemiddeling wilt gaan doen en toch die positieve insteek wilt, is intercedente dan niet iets voor jou?
Voor een paar jaar (veel mensen doen dit max 2 jaar) en stromen dan door. Je zit dan heel dicht bij alle vacatures en je zult niet de eerste zijn die op die manier een andere baan vindt.
Als je iets in de arbeidsbemiddeling wilt gaan doen en toch die positieve insteek wilt, is intercedente dan niet iets voor jou?
Voor een paar jaar (veel mensen doen dit max 2 jaar) en stromen dan door. Je zit dan heel dicht bij alle vacatures en je zult niet de eerste zijn die op die manier een andere baan vindt.
vrijdag 19 november 2010 om 11:01
Oh het werken als trajectbegeleider is targetgericht; je moet zoveel mensen laten uitstromen per kwartaal. Zit je erboven, dan krijg je een bonus. Maar ook dat zal wel uitgemolken zijn ben ik bang. Je kunt er ook voor kiezen om te gaan werken bij een rib waar ze alleen sociale activering/vrijwilligerswerk als einddoel hebben. Er zijn bureaus die zich specialiseren in doelgroepen (zo wordt het ook aanbesteed), bv. hogeropgeleiden, of complexe psychische problematiek. Misschien is het nog een optie om daar heel gericht naar te zoeken? Zeker met jouw opleidingsachtergrond is dat interessant voor zo'n bureau.
vrijdag 19 november 2010 om 13:44
vrijdag 19 november 2010 om 18:21
quote:msbutterfly schreef op 19 november 2010 @ 10:26:
Bedankt allemaal voor jullie reacties! Echt vrolijk word ik er niet van, maar het bevestigt wel het voorgevoel wat ik een beetje had en wat leidde tot het openen van een topic hier (ik ken niemand die trajectbegeleider is en ook op internet kon ik over het beroep maar weinig vinden).
Ik geloof niet dat het iets voor mij is... Ik heb psychologie gestudeerd maar wil om verschillende redenen niet werken in de geestelijke gezondheidszorg. Ik dacht met 'arbeidsbemiddeling' een wat meer positieve insteek te hebben gevonden, maar voor vechten tegen de bierkaai ben ik (helaas) niet in de wieg gelegd...
Ik vind het erg belangrijk om mezelf te blijven ontwikkelen en te kunnen doorgroeien en dacht misschien dat het een functie voor 'even' (een jaar of twee) zou kunnen zijn maar als er ook al geen perspectief is...
Je verhaal is heel herkenbaar, heb zelf ook psychologie gestudeerd en werk nu als trajectbegeleider bij een SW bedrijf, krijg ook veel mensen in de bijstand.
De eerste periode heb ik er met veel plezier gewerkt, maar ben het nu helemaal zat. Herken veel van de negatieve verhalen die hier boven staan. Maar ik moet zeggen dat de meeste van mijn collega's juist met heel veel plezier werken en het ook al jaaaaaaaaaaren doen (en het nog jaren blijven doen waarschijnlijk).
Er zitten ook zeker heel veel positieve aspecten aan; veel afwisseling, veel wisselende contacten (werkgevers, gemeente, clienten), veel vrijheid, veel zelfstandigheid en veel 'mensen'werk.
Voor mij persoonlijk is het alleen te frustrerend, de vooruitgang in te kleine stappen en over te langer periodes. Kan bovendien niet goed met 100 dingen tegelijk bezig zijn en dat doe je in dit werk heel veel.
Dus in het kort; ik denk dat het voor een aantal mensen een super baan is, maarhet is echt niks voor mij...
Bedankt allemaal voor jullie reacties! Echt vrolijk word ik er niet van, maar het bevestigt wel het voorgevoel wat ik een beetje had en wat leidde tot het openen van een topic hier (ik ken niemand die trajectbegeleider is en ook op internet kon ik over het beroep maar weinig vinden).
Ik geloof niet dat het iets voor mij is... Ik heb psychologie gestudeerd maar wil om verschillende redenen niet werken in de geestelijke gezondheidszorg. Ik dacht met 'arbeidsbemiddeling' een wat meer positieve insteek te hebben gevonden, maar voor vechten tegen de bierkaai ben ik (helaas) niet in de wieg gelegd...
Ik vind het erg belangrijk om mezelf te blijven ontwikkelen en te kunnen doorgroeien en dacht misschien dat het een functie voor 'even' (een jaar of twee) zou kunnen zijn maar als er ook al geen perspectief is...
Je verhaal is heel herkenbaar, heb zelf ook psychologie gestudeerd en werk nu als trajectbegeleider bij een SW bedrijf, krijg ook veel mensen in de bijstand.
De eerste periode heb ik er met veel plezier gewerkt, maar ben het nu helemaal zat. Herken veel van de negatieve verhalen die hier boven staan. Maar ik moet zeggen dat de meeste van mijn collega's juist met heel veel plezier werken en het ook al jaaaaaaaaaaren doen (en het nog jaren blijven doen waarschijnlijk).
Er zitten ook zeker heel veel positieve aspecten aan; veel afwisseling, veel wisselende contacten (werkgevers, gemeente, clienten), veel vrijheid, veel zelfstandigheid en veel 'mensen'werk.
Voor mij persoonlijk is het alleen te frustrerend, de vooruitgang in te kleine stappen en over te langer periodes. Kan bovendien niet goed met 100 dingen tegelijk bezig zijn en dat doe je in dit werk heel veel.
Dus in het kort; ik denk dat het voor een aantal mensen een super baan is, maarhet is echt niks voor mij...
zaterdag 20 november 2010 om 07:32
MissP, even een tip. Ik heb ook moeite met veel dingen tegelijk doen, heb ADD. Ik maak altijd een goede 'things to do-lijst'. Alles erop zetten wat ik moest doen, alles wat erbij komt meteen erbij, alles wat gedaan is meteen een vette streep erdoor. Hielp enorm!
Maar idd... Mijn werkgever was super sociaal, nam iedereen als client, met als gevolg een berg van de meest hopenloze gevallen ( zie voorbeeld in mn eerste post). Ik werd er zwaar moedeloos van! Iemand waarvoor je nog wat kan betekenen is fijn, maar mensen die vrijwel uitzichtsloos zijn, en dan een hele berg daarvan.... Ik had t gevoel 'Ik zit hier alleen om mn geld te verdienen'. Dat was voor mij niet genoeg motivatie om t vol te houden ( ik verdiende wel goed, trouwens, 24 uur werken waarvan 4 thuis, een soepele baas- kind ziek, ga maar snel naar huis, enz) bracht 1400 euro netto in de maand op. Daarbij belastingvoordeel van alleenstaande werkende ouder en 260 Euro alimentatie per maand.... Ik moet het nu met veeeel minder doen!
Maar idd... Mijn werkgever was super sociaal, nam iedereen als client, met als gevolg een berg van de meest hopenloze gevallen ( zie voorbeeld in mn eerste post). Ik werd er zwaar moedeloos van! Iemand waarvoor je nog wat kan betekenen is fijn, maar mensen die vrijwel uitzichtsloos zijn, en dan een hele berg daarvan.... Ik had t gevoel 'Ik zit hier alleen om mn geld te verdienen'. Dat was voor mij niet genoeg motivatie om t vol te houden ( ik verdiende wel goed, trouwens, 24 uur werken waarvan 4 thuis, een soepele baas- kind ziek, ga maar snel naar huis, enz) bracht 1400 euro netto in de maand op. Daarbij belastingvoordeel van alleenstaande werkende ouder en 260 Euro alimentatie per maand.... Ik moet het nu met veeeel minder doen!
zondag 21 november 2010 om 22:44
Dat probeer ik ook te doen, alleen zelfs dat lukt niet :p Het komt zo vaak voor dat ik met iets bezig ben en dat ik dan gebeld wordt met een vraag. Net wanneer ik de vraag op wil schrijven, komt er een collega binnen, ontvang ik een email (waar ik natuurlijk direct op 'MOET' klikkenen belt de receptie... Gevolg is dat ik de helft vergeet (op te schrijven) of erger nog dat ik denk dat ik iets heb gedaan, terwijl ik bijv. niet op opslaan of verzenden heb gedrukt...(omdat er weer iets tussen kwam).
Ik ben in ieder geval op zoek naar een andere carriere richting...maar welke?
(overigens krijg ik een stuk minder betaald dan jij, netto iets meer, maar werk fulltime.
Ik ben in ieder geval op zoek naar een andere carriere richting...maar welke?
(overigens krijg ik een stuk minder betaald dan jij, netto iets meer, maar werk fulltime.
maandag 22 november 2010 om 16:23
Mmm...ik werk nu bijna 10 jaar binnen de reïntegratiebranche, zowel als opdrachtgever als opdrachtnemer.Daarvoor binnen de Ggz.
Zonder rijbewijs overigens.
Tja, als ik heel eerlijk ben, vraag jezelf af wat de reden is dat je dit beroep wilt gaan uitoefenen.
Je geeft aan psychologie te hebben gestudeerd, maar liever niet binnen de Ggz te willen werken (wat was je studierichting overigens). Mogelijk dat je om deze reden arbeidsbemiddeling overweegt, omdat dit mogelijk een positievere insteek is om met mensen te werken. Heb ik het zo goed?
Wat verwacht je van dit vakgebied?
Wat zal het je bieden?
Wat maakt het dat dit vakgebied bij jou past?
En wat voor beroepen/ binnen welke sectoren kun je nog meer aan de slag met jouw studie?
Hoe ik het zelf ervaar:
Ik heb ook binnen de Ggz gewerkt, en ik vind het een niet heel veel postievere insteek dan binnen de Ggz.
Je moet inderdaad veel dingen tegelijk kunnen doen, je moet dus heel goed overzicht kunnen bewaren. Er komt vaak veel tegelijk op je af.
Je bent al gedragsdeskundig, maar het is heel handig en zeer raadzaam om jezelf ook op de hoogte te houden van juridische aspecten binnen de reïntegratie.
Daarbij moet je goed kunnen netwerken en het leuk vinden om targets te willen halen, en te acquireren.
Een groot nadeel die ikzelf heb ondervonden is het gebrek aan professionele supervisie en intervisie.
Voordeel is de dynamiek binnen het werk.
Zelf werk ik op dit moment voor een heel klein bureau.
Dat is een stuk rustiger en prettiger. Als ik hier niet had kunnen werken, had ik niet meer binnen de reïntegratie gewerkt. Dit heeft voor mij vooral met ethiek te maken, mijn levenshouding, die past niet meer bij de huidige visie en manier van werken binnen de reïntegratie, maar dat is heel persoonlijk.
Succes met het maken van je keuze!
Zonder rijbewijs overigens.
Tja, als ik heel eerlijk ben, vraag jezelf af wat de reden is dat je dit beroep wilt gaan uitoefenen.
Je geeft aan psychologie te hebben gestudeerd, maar liever niet binnen de Ggz te willen werken (wat was je studierichting overigens). Mogelijk dat je om deze reden arbeidsbemiddeling overweegt, omdat dit mogelijk een positievere insteek is om met mensen te werken. Heb ik het zo goed?
Wat verwacht je van dit vakgebied?
Wat zal het je bieden?
Wat maakt het dat dit vakgebied bij jou past?
En wat voor beroepen/ binnen welke sectoren kun je nog meer aan de slag met jouw studie?
Hoe ik het zelf ervaar:
Ik heb ook binnen de Ggz gewerkt, en ik vind het een niet heel veel postievere insteek dan binnen de Ggz.
Je moet inderdaad veel dingen tegelijk kunnen doen, je moet dus heel goed overzicht kunnen bewaren. Er komt vaak veel tegelijk op je af.
Je bent al gedragsdeskundig, maar het is heel handig en zeer raadzaam om jezelf ook op de hoogte te houden van juridische aspecten binnen de reïntegratie.
Daarbij moet je goed kunnen netwerken en het leuk vinden om targets te willen halen, en te acquireren.
Een groot nadeel die ikzelf heb ondervonden is het gebrek aan professionele supervisie en intervisie.
Voordeel is de dynamiek binnen het werk.
Zelf werk ik op dit moment voor een heel klein bureau.
Dat is een stuk rustiger en prettiger. Als ik hier niet had kunnen werken, had ik niet meer binnen de reïntegratie gewerkt. Dit heeft voor mij vooral met ethiek te maken, mijn levenshouding, die past niet meer bij de huidige visie en manier van werken binnen de reïntegratie, maar dat is heel persoonlijk.
Succes met het maken van je keuze!
maandag 22 november 2010 om 21:40
Bedankt allemaal voor de reacties! Ik hoor (lees) toch steeds meer dingen waardoor ik begin in te zien dat het niets voor mij is. Inter- en supervisie zijn voor mij bijna een vereiste. De commerciële instelling en het acquireren liggen me helemaal niet evenals het omgaan met weerstand en gedemotiveerde mensen...
Ik ben inderdaad zoekend wat er met mijn opleiding allemaal mogelijk is, maar kom toch steeds uit bij branches die ik niet wil... Ach, uiteindelijk helpt het weten wat je niet wilt ook weer bij het weten wat je wel wilt
Ik ben inderdaad zoekend wat er met mijn opleiding allemaal mogelijk is, maar kom toch steeds uit bij branches die ik niet wil... Ach, uiteindelijk helpt het weten wat je niet wilt ook weer bij het weten wat je wel wilt
maandag 22 november 2010 om 22:52
quote:msbutterfly schreef op 22 november 2010 @ 21:40:
Bedankt allemaal voor de reacties! Ik hoor (lees) toch steeds meer dingen waardoor ik begin in te zien dat het niets voor mij is. Inter- en supervisie zijn voor mij bijna een vereiste.
Dit is heel erg afhankelijk van de organisatie waarin je zit, veel (SW?) bedrijven investeren hier juist veel in, andere (zoals waar ik werk.... bijna niet)
De commerciële instelling en het acquireren liggen me helemaal niet Commerciele instelling in de zin van: contacten onderhouden met werkgevers, kunnen zien waar wensen van werkgevers (en dus kansen/plekken) liggen en opbrengst (inleenvergoeding zo hoog mogelijk/loonkostensubsidie zo laag mogelijk) zo hoog mogelijk EN ontwikkeling van persoon zo hoog mogelijk, dan ja dat is echt nodig. Heb je het over commerciele instelling in de zin van alleen maar zo snel en zoveel mogelijk geld verdien, dan nee. Er zijn wel reintegratiebedrijven geweest die zo werkten, maar de meesten daarvan zijn nu failliet, dat is namelijk geen lange termijn denken. evenals het omgaan met weerstand en gedemotiveerde mensen...
Daar ontkom je bijna niet aan, het is niet altijd ongemotiveerdheid, maar wel angst en/of slachtofferschap
Ik ben inderdaad zoekend wat er met mijn opleiding allemaal mogelijk is, maar kom toch steeds uit bij branches die ik niet wil... Ach, uiteindelijk helpt het weten wat je niet wilt ook weer bij het weten wat je wel wilt Join the club, ik zou zeggen probeer gewoon iets. Dan kun je voor jezelf ook duidelijker bepalen, wat je nou wel en niet leuk vind in werk.
Ik wou dat ik werk in de reintegratie leuk vond, want het is voor de rest echt de perfecte baan, maar ja, ik zit mezelf gewoon in de weg.
Bedankt allemaal voor de reacties! Ik hoor (lees) toch steeds meer dingen waardoor ik begin in te zien dat het niets voor mij is. Inter- en supervisie zijn voor mij bijna een vereiste.
Dit is heel erg afhankelijk van de organisatie waarin je zit, veel (SW?) bedrijven investeren hier juist veel in, andere (zoals waar ik werk.... bijna niet)
De commerciële instelling en het acquireren liggen me helemaal niet Commerciele instelling in de zin van: contacten onderhouden met werkgevers, kunnen zien waar wensen van werkgevers (en dus kansen/plekken) liggen en opbrengst (inleenvergoeding zo hoog mogelijk/loonkostensubsidie zo laag mogelijk) zo hoog mogelijk EN ontwikkeling van persoon zo hoog mogelijk, dan ja dat is echt nodig. Heb je het over commerciele instelling in de zin van alleen maar zo snel en zoveel mogelijk geld verdien, dan nee. Er zijn wel reintegratiebedrijven geweest die zo werkten, maar de meesten daarvan zijn nu failliet, dat is namelijk geen lange termijn denken. evenals het omgaan met weerstand en gedemotiveerde mensen...
Daar ontkom je bijna niet aan, het is niet altijd ongemotiveerdheid, maar wel angst en/of slachtofferschap
Ik ben inderdaad zoekend wat er met mijn opleiding allemaal mogelijk is, maar kom toch steeds uit bij branches die ik niet wil... Ach, uiteindelijk helpt het weten wat je niet wilt ook weer bij het weten wat je wel wilt Join the club, ik zou zeggen probeer gewoon iets. Dan kun je voor jezelf ook duidelijker bepalen, wat je nou wel en niet leuk vind in werk.
Ik wou dat ik werk in de reintegratie leuk vond, want het is voor de rest echt de perfecte baan, maar ja, ik zit mezelf gewoon in de weg.
